Wat was dat was, wat zal moet nog komen

2009 is vooral een snel jaar geweest, ik heb het gevoel dat er voorbij is gevlogen. Is het omdat we zoveel plezier hadden (time flies when you are having fun)? of omdat er gewoon niet zoveel bochten in de weg waren?
Het begon nochthans heel droef met een gebeurtenis hier in de buurt die heel het land deed beven, maar waar ik persoonlijk, beroepsmatig en als moeder heel dicht bijstond, en waarvan de wonden zeker nog niet zijn geheeld.
Maar er was ook heel veel blijdschap, meestal om kleine dingen. In februari kwamen we voor het eerst samen met een ouderpraatgroep die ik samen met een vriendin uit de grond stampte. Daardoor heb ik weer heel veel bijgeleerd maar heb ik ook mooie pure mensen leren kennen. Algauw kregen we ook vragen om workshops en lezingen te gaan geven en ook dat initiatief groeide en rolt nog steeds voort. En ook de pluisinitiatieven schoten uit de grond... het deed me deugd daar af en toe mensen te kunnen uitnodigen met passie voor de natuur, voor eerlijkheid en bewust leven, al dan niet met kindjes.
En natuurlijk was er ook de opvang en mijn eigen kindjes: Mauro ging voor het eerst naar school terwijl Ubi zijn eerste stapjes zette (en je moet hem nu eens zien lopen!). Tegen enkele kindjes zei ik 'tot ziens' maar er kwamen er ook een aantal bij. Kindjes waarvan het een hele eer is ze te mogen zien openbloeien van brabbelende baby naar grijpende dreumes naar stalende peutertjes. Ook het feit dat in de opvang een goed contact met de ouders ervoor zorgde dat we kleine hindernissen konden overwinnen maakt me heel erg blij.
En dan is er nog David natuurlijk. Een gezin met kleine kinderen en twee voltijds werkende ouders staat soms onder druk. Bovendien had ik door het thuiswerken vaak de behoefte om in mijn vrije tijd eens buiten te zijn, en andere mensen te ontmoeten. Al dat vrijwilligerswerk en al die schone ontmoetingen zouden er niet geweest zijn moest hij het niet zien zitten hebben om mij daar volluit in te steunen en aan te moedigen en een 'thuis' te zijn voor de kinderen op momenten dat ik er niet was, samen met zijn moeder, mijn ouders, bobonne, de peters en meters van de kindjes en iedereen die ons graag ziet, waar ik zo dankbaar voor ben.

En dan dat jaar dat komt...
Het zal mijn laatste jaar zijn als onthaalmoeke voor de kindjes, waar ik nog zooo hard van wil genieten. Ik wil met hen nog heel intens alle seizoenen een keer beleven.Ik zie hen graag en het is toch ook geen evidente beslissing geweest.
Maar ons huis vraagt dringend renovatie. Grote dingen. Dingen waardoor het onmogelijk zal zijn zelf in ons huis te wonen voor een tijdje, laat staan op een veilige en aangename manier een tweede thuis te zijn voor die kadeekes. Maar dat zijn plannen voor 2011, we gaan eerst proberen 2010 zonder kleerscheuren door te komen en nog heel veel genieten.
Genieten van de kleine dingen die elke dag ons brengt. Genieten van de kinderen en het samen zijn. Genieten van het contact met andere mensen. Beseffen dat we het hier goed hebben en dit ook wensen aan alle andere wereldbewoners en dit ook in praktijk brengen. Geloven dat het kan: investeren in een andere samenleving, waar de rijkdom te vinden is in elkaar en niet alleen in bezit. Met vallen en opstaan leren hoe het verder kan op een positieve manier. Inspireren en geïnspireerd worden tot positiviteit en schoonheid.
En als dat allemaal kan, als dat allemaal goed zit, dan groeien we vast ook wel over de hindernissen die op onze weg liggen.
Ik wens jullie allen een heel mooi en (h)eerlijk einde van het jaar en een mooi en inspirerend 2010.

Tot binnenkort,
Sabine

Ochtendstond

David en ik hebben een soort van beurtrol voor het opstaan in de vakantie, zodat we niet allebei om 6u of 6u30 moeten opstaan, want rond dat uur worden de kindjes meestal wakker.
De laatste dagen ging dat eigenlijk wel goed, de kinderen leken een beetje een vakantieritme te hebben gevonden en sliepen al eens een keer tot 7u of zelfs 7u30.
Vannacht was het 4u als Mauro aan ons bed stond.
Allé tan, hij mocht er gezellig bij komen liggen. Het heeft wel iets hoor, zo je kleine knul nog eens dichtbij hebben.
En dan met een tutgelispel in je oor horen fluisteren: "Mama, ik wil ook op jouw kussen liggen", waarna mama, alles tolererend in de hoop op nog een beetje slaap opschuift naar het randje van het kussen. Als zoonlief daarna ook zijn benen optrekt komt ook dat randje van dat bed wat dichterbij, en dat randje van dat deken. En als hij dan fluisterend 'in een klein stationneke' aanheft, ook een dikke zucht.
Maar geen nood, enkele vermaningen later (we zijn nu reeds bijna een uur later) lijkt de slaap bezit te nemen van zijn lijf en vertrekt hij zwaar ademend naar dromeland. Zij haartjes, electrostatisch geladen van al dat gedraai en gekeer, lekker kriebelend in de neus van mamalief. Op dat punt echter, wil je het risico niet nemen dat heel de situatie zich herhaalt omdat hij zou wakker worden van een mama die zich nog verlegt. Dus houden we een aankomende niesbui gezellig in en we luisteren dapper en geconcentreerd naar het concert der snurkende berenpapa en berenzoon in A mineur.
Tot daar kort na 6 kleine peuterbeer in de kamer ernaast in crescendo gaat en ook zijn deel van de aandacht vraagt. En raad eens... die is eigenlijk (net als de mama) nog niet goed uitgeslapen en heel bovenstaand ritueel herhaalt zich, met als decor dan wel de zetel beneden in de living.
Gelukkig zijn ze zo lief, en zijn de kerstboomlichtjes sfeervol aanwezig in de donkere ochtend, en is de maan bijna vol en schijnt zo schoon door de kale bomen in wintertijd.

Het mag gezegd...

Ik heb eigenlijk een schat van een vent.
Lig ik hier te pijnen op de zetel... neemt hij de zorg voor de kinderen helemaal op zich. Droogt traantjes, ververst luiers, kruipt grommend en hinnikend over de mat, speelt buiten, steekt een pizza in de oven...
Alleen het huis is een beetje een rommeltje (maar hee, hij is wel geen vrouw hé) en dat nemen we er dan ook wel bij.
Ik geef mijzelf nog 1 dagje en dan vlieg ik er weer in. Dokter en labo vinden niet meteen een medische oorzaak van mijn lastigheid en buikpijn en dus moet het maar eens gaan gedaan zijn daar rond mijn navel. Ik heb gesproken.

De voordelen van ziek zijn...

Eigen stoef stinkt, maar ik vind dat ik al serieuze vorderingen maak...
Gisteren maakte ik nog een extra paar slofjes, in bordaux met wit, en een muts in diezelfde kleuren. (want dat lijkt hier wel paars, maar dat ligt aan de kodak die niet doet wat ik wil, ik ben aan het sparen voor een nieuwe maar dat kan nog wel even duren)
De muts is een eigen ontwerpje en de bloem die ik erbij maakte kan er ook af: in de binnenkant van de muts zit een knoopje, en aan de achterkant van de bloem een lus (verzin het gevolg gerust zelf :-)
En.... dank julliewel voor de enthousiaste reacties op mijn vorig postje, zo leuk!
Wie dat echt meende van die sloefkes moet mij misschien maar een mailtje sturen...

edit: als je op de foto's klikt, kan je zien waar die items terecht gekomen zijn :-)

Wie of wat ligt er onder mijne sloef?

Mijn nieuw project van gisteren: sloefkes voor mijzelf...
Het patroon staat hier en ze zijn best wel makkelijk te maken, vind ik.
Het bloempje erbij vond ik wel schattiger dan gewoon een knoopje.
Het enige wat mij een beetje stoort is dat ze nogal plat zijn vanvoor, zoals balletschoentjes. Maar dat is niet zo heel erg en ze zijn wel lekker warm.... prima zetelligstuff.
Mijn verlof is namelijk niet zo goed ingezet. Op kerstavond ben ik buikpijn beginnen krijgen en hij is nog niet weg willen gaan. Enkel op de zetel liggen met een kersenpitje helpt.
Er zijn erger dingen, maar morgen ga ik voor het zekerste toch maar even naar de dokter...
En Mauro wil ook leren haken, al is het best wel frustrerend voor hem dat zijn fijne motoriek nog wat verder ontwikkeld moet worden.

Mijn -toekomstige-projecten, enkele foto's..

Voila, hier het grootste deel van de vers verkregen voorraad wolletjes om creatief mee te gaan zijn.
Lang leve de restjes!!




Hier de polswarmer die ik heb gemaakt. Ok, het is er maar ene, maar ik heb wel veel bijgeleerd: nieuwe steken, patroon lezen,... en blij met de ervaring. En wie weet ga ik wel voor punky met twee verschillende polswarmers :-) De link naar de inspiratie en het patroon heb ik gisteren al gepost, zie hieronder.



En nog wat leesvoer ook.... dankjewel lieve schoonzus!

Polswarmer...

Bij tikjewit had ik polswarmers gezien die ik super vond om zelf te maken.
Dus zocht ik het patroon even op, krabde mij in het haar en begon er toch aan, want ze had gezegd dat het niet moeilijk zou zijn.
En effectief, het ziet er moeilijker uit dan het is, vooral omdat ik geen enkele ervaring heb met haakpatroonlezen.
Maar dat lukte na wat zoeken prima.
In de laatste toer ging er iets mis, ik ben nog altijd niet zeker wat juist, dus haalde ik de boel weer uiteen en deed die laatste ronde nog eens opnieuw, met een min of meer bevredigend resultaat overigens.
En nu komt het: het is een polswarmer, en aangezien een mens meestal toch twee polsen heeft, moet je die per paar maken. En ik ben er zeker van dat ik te weinig draad heb om er een tweede te maken.
Er zit dus niet veel anders op om ofwel nog een bol wol van dezelfde kleur bij te gaan kopen of helemaal opnieuw te beginnen.
Dus ondanks het feit dat ik er een ganse namiddag en avond aan gewerkt heb, begin ik gewoon opnieuw. Moedig van mij, al zeg ik het zelf.
Waarom koop ik nu niet gewoon een bolletje bij dan is dat allemaal niet voor niets geweest?
Awel, das vrij simpel: het lief van mijn schoonzus heeft voor mij een ganse 60literzak, u leest het goed, met bollen wol in prima staat gered van het containerpark en me die vandaag bezorgd.
De wikkels zitten er nog rond bij de meeste bollen, en er zijn ook wat kleinere wolletjes (een ganse fietsmand vol) die kunnen dienen voor hier en daar een versierseltje of een knutselwerkje met de kindjes.
Dus geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om nu nog meteen naar de winkel te hollen om nieuwe wol, ik zou wel gek zijn. Ik denk dat ik al genoeg wol heb nu om mij een paar jaar bezig te houden met vanalles en nog wat. Niet alle kleurtjes zijn mijn ding, zo heb ik het zelf wat minder voor paasgeel en babyroze, maar als ik er in slaag die ook een leuke bestemming te geven, zal mijn dag goed zijn.
Ik zou er eens een foto van moeten maken hee, van mijn kerstschat en mijn ene polswarmer? Das dan weer een plan voor morgen... want als het bijna half twaalf 's avonds is ben ik meer in een luie bui :-)