woensdag 9 juli 2008

ten huize arbijn...


Mauro was vorige week en dit weekend goed ziek... een oorontsteking werd opgevolgd door een dikke keelontsteking; hij had niet veel chance. Mama ook niet, want met een ziek kind 's nachts opzitten en bedjes verversen en overdag de opvang van andere kindjes erbij doen is niet altijd even leuk. Maar die capriolen zijn achter de rug, op een verkoudheid bij ons alle vier na, zijn de virussen hier uit de lucht.
Er loert iets anders achter het hoekje...
Mauro is het ene moment zo ontzettend lief, meegaand en zelfstandig.... het andere moment verandert hij in een klein hysterisch 'monstertje'. Gooit zijn kleren op de grond, zijn eten van de tafel, dreigt te krabben en te bijten of brult het hele huis bijeen. De kleinste aanleiding is genoeg, of gewoon zo opstaan.... da's ook een optie.
Het is alsof die driftbuien hem overvallen en achteraf komt hij zich wel excuseren met een 'sjowwie mama' (om uit te hoek te mogen komen?)... helaas het spelletjes begint een kwartiertje later gegarandeerd opnieuw.
Het stelt ons soms voor opvoedkundige dilemma's: Negeren of dwingen om te eten? Laten kiezen of zelf kiezen? Wat als hij een propere luier weigert? Fysiek dwingen of hem even 'vuil' laten lopen? Boos worden? Dwingen? Meegaand zijn? Negeren? Zachtjes toespreken? Stem verheffen? Rustig blijven? Allemaal niet zo makkelijk en ook al een beetje afhankelijk van hoe we zelf gezind zijn. Op dagen met weinig energie is de verleiding soms groot om eens even hard te brullen.
Maar dan 's avonds gaan we hem nog eens toedekken... Stil en lief... Zien we hem dromen. Of we zien hem glunderen als we hem prijzen omdat hij zonder dat we hem moesten vragen vanzelf zijn beker leegdronk of flink heeft gegeten... of spontaan begon op te ruimen.
Een paar maand geleden ging dat allemaal nogal vanzelf, zette hij zich nog niet zo af... het is even schrikken. Opvoeding heet dat geloof ik.
En de hoofdstukken van dit boek zouden wel eens 'peuterpuberteit' of 'terrible two' kunnen heten. Het is een fase, overtuig ik mezelf, terwijl ik hem op dit moment, als was het stiekem, het Piet Piraat - lied hoor zingen. Zachtjes, om zijn broer niet wakker te maken. Zo attent is hij wel... Nu dan toch...

Ubi is een ander verhaal.
Die is zich nog van geen puberteit bewust, nog lang niet.
Hij is de rust zelve. Mijn 'kleine buddha' noem ik hem; omdat hij altijd zo rustig is, zo zen.
Doordat hij zo kalm is, en Mauro dezer dagen nogal veel van mijn aandacht vraagt, lijkt hij me in het geniep al te ontgroeien.
Drie maand geleden zat hij nog in een waterbel in mijn buik. Vandaag lijkt hij al een echte vent. Hij lacht, brabbelt en vertelt ons al zijn geheimen. Ik ben heel benieuwd wat hij nog voor ons in petto heeft. Gaat hij zo rustig blijven? Blijft hij zo vrolijk en gezind? Zal hij ook in 'den hoek' vliegen en maakt hij me binnenkort ook nerveus?

Genieten maar, van mijn zen-baby en mijn koppige peuter. Het heeft wel iets. Nog een half jaartje en de oudste zit al op school. Dan komt hij ongewtijfeld doodmoe thuis met duizend-en-een-verhalen. Maar voorlopig hou ik ze nog heel dicht bij me. Jongens, word alsjeblief niet te vlug groot, het gaat allemaal zo snel...

Geen opmerkingen: