maandag 1 december 2008

Zo een dag dus.

Vandaag stond ik goedgeluimd op. Ubi had doorgeslapen tot 5u 45 en na een slokje mamatroost nog eens verdergerust in mijn armen tot 7u15.
Toen ik in Mauro's kamer kwam een minder aangenaam geschenkje: zijn bedje vol ontlasting en dat was al niet de eerste keer.... zij darmen een beetje in de knoop. De dokter gebeld dan maar.
Minder tof, maar echt ziek was hij niet.

De voormiddag vorderde traag en alle onthaalkindjes waren een beetje kneuterig (collega's herkennen dit maandags fenomeen vast wel) met een hoogtepunt vlak voor het middageten. Ik was dus nogal blij als dat voorbij was en iedereen in zijn bed lag. Lekker dutten, allemaal samen.

Maar daar was dus de dokter. Die zet Mauro op een dieet en wil graag van mij een staal urine en stoelgang. Ik wou dat ik kon zeggen dat Mauro al een fervent potjesbezoeker was, dan was dat zaakje gauw gepiept, maar helaas.

Als u een zoon hebt, beste lezer, en u hebt hem ooit al een urine-opvangzakje moeten aanplakken/aanpraten/aandoen dan verstaat u mijn frustratie misschien: dat is nog niet zo evident. Het opvangen der lichaamssappen ging niet zo vlot als verhoopt.

In tussentijd vond David de cavia met de laatste stuiptrekkingen alvorens de ziel te geven. Geen idee waar het beestje mee zat. Toen we hem een tuinbegraving gingen geven vonden we nog een ander levenloos zieltje in het kippenhok: een egeltje. Helaas.

In datzelfde kippenhok een andere verrassing: 3 eieren. Sinds ik hier laatst schreef dat we geen eieren meer hebben van onze kippen wegens de roof der eksters, hebben we er al elke dag minstens 1 gehad. Lezen de eksters stiekem mee en tonen ze berouw?

Het konijn waarvan ook sprake eerder hier heeft NIET geworpen dit weekend. Dat wil dus zeggen dat ze niet zwanger is/was. En dat is ergens geweldig goed nieuws want op een nest zaten we niet te wachten en daar waren we ook niet op voorzien. Langs de andere kant is dat ook geweldig stom want dat wil zeggen dat mijn vou (met zijn zeer aparte humor) mij goed liggen had en er een grapje van maakte waar ik dus ben ingetrapt en daardoor voel ik me dan ook zo stom.

Vandaag was dus een dag waarvan ik kan zeggen dat ik me heel stom voelde: te onhandig om een urinezakje deftig te bevestigen, te onbegaafd om een cavia in leven te houden en bovenal te idioot om in te zien dat mijn vader mij in het ootje neemt waar ik bij sta, terwijl er niet veel anders te verwachten valt.

En ook was het een heuglijke dag, een dag volgend op een nacht waarin Ubi een deugdelijke poging deed om door te slapen, een dag waarop de kindjes lastig waren, maar ondanks dat alles toch gesmeerd liep en een dag waarop ik op het einde kan zeggen dat mijn huis toch min of meer opgekuist is geraakt, de afwas incluis.

Zo een dag dus.

Geen opmerkingen: