zaterdag 29 november 2008

Onthaalmoeder zijn is...

... soms nogal verwarrend voor de eigen kroost.

Voorbeelden daarvan zijn:
Mauro vraagt: ben jij nu mama of moeke Sabine?

Of kindjes nemen hier afscheid van hun ouders omdat die moeten gaan werken.
En vraagt mijn eigen kadee: papa is gaan werken hee? En de mama van H. ook. Wanneer ga jij gaan werken mama?

maandag 24 november 2008

Onthaalmoeder zijn is...

... soms heel hartverwarmend


Ik heb gisteren toen we hier zaten te bibberen al mijn kindjes voor vandaag afgebeld omdat ik ervanuitging dat het hier koud zou blijven zonder interventie van een technieker (en de technieker zoals u al kon lezen onbereikbaar was op zondag)

Toen ik een van de mama's aan de lijn had stelde die mij terstond voor dat ik bij haar thuis zou komen verblijven tijdens haar dagtaak zodat ik met mijn twee kinders niet in de kou moest blijven zitten. Dat ik intussen ook op haar eigen kindje wel zou kunnen passen was bijzaak, dat weet ik zeker. De bezorgdheid om mijn warmte en die van de kindjes was groter.

Wel da's toch ontzettend lief!
Ik had het plots al wat warmer.

zondag 23 november 2008

Aan alle chauffagemakers (2):

Ik had u nodig,
maar ge waart er niet

Ik ben gevlucht
mijn huis uit

Met gans het gezin naar oma
Gelijk vroeger

En we konden niet terug naar huis
Want het land was ondergesneeuwd

En toen hadden we geen naft meer
Gelukkig wel nen esso gevonden

En toen we weer thuis waren
Bleek het binnen 20 graden te zijn, plus 20 welteverstaan

Dus, beste Chauffagemakers,
't kan mij voor de moment nie zoveel schelen want 't is goe warm

Maar morgen,
tan bel ik u

Want zo een chauffage met rare kuren
Das ook niet zo gezellig in putteke winter

Het is al genoeg
dat er mensen met van die kuren zijn in tees huis

En ja, dan heb ik het over mijzelf
Maar das niet van belang

Tot morgen, Chauffagemaker,
Een goede nacht.

Aan alle chauffagemakers:

Als jullie dit lezen vandaag, liefste chauffagemakers:
kom naar hier
bij mij
ik heb u nodig
uwen telefoon staat af
ik kan u niet bereiken

maar ik heb KOU
want het vriest buiten (en binnen ook bijna)

zet uw computer af,

doe het nu

en kom mij en mijn kinders verwarmen

alstublieft

Waar halen ze het?

Vraagt Mauro net aan mij:

Mama, wil je mijn hoofd eraf doen?
(Ik dacht nog: ik begrijp het verkeerd)
Zo mijn hoofderaf, tsjakka, wil je dat doen?
Mijn hoofd helemaal los van mijn buikje, kan dat?
Waarom kan dat niet mama?
Toe mama, mijn hoofd eraf..
Ik wil het, nu!

(Ik begreep het niet verkeerd)

(En hij begreep niet waarom ik zijn hoofd niet van zijn lijf wou/ kon doen)

Waar haalt hij dat?

donderdag 20 november 2008

Sabine en de spruitjes


Al heel mijn bewuste leven verafschuw ik spruitjes. Ik weet niet goed waarom, misschien dat iemand me dat ooit eens heeft aangepraat of dat ik meeging in de gangbare opvattingen onder kinderen dat spruiten vies zijn.

En dan vandeweek: spruiten in ons biopakket. Geen probleem: alles wat ik zelf niet lust, serveer ik aan de onthaalkindjes omdat ze alles moeten leren eten (klinkt hypocriet, ik weet het, maar het is niet omdat ik het zelf niet lust dat ik een ander moet opzadelen met mijn vooroordelen, nietwaar)
Vandaag was het dus spruitjesdag.
Vaststelling 1: veel zieke opvangkindjes (thuis), waardoor voor het middageten (Ubi buiten beschouwing gelaten) ikzelf alleen overbleef met 1 kindje
Vaststelling 2: een ganse zak spruitjes voor 1 kind klaarmaken is de moeite niet. Dus: of ik geef ze aan de geiten of ik eet zelf mee de spruiten op.
Biogroenten kopen om ze direct aan de geiten te voederen: niet de bedoeling.
Dan maar zelf mee spruiten eten, in mijn achterhoofd houdende dat er enorm veel vitamine c in zit. En een groot glas water bij de hand om de spruiten door te spoelen.

Na een gans-grote schep spruitenpuree ben ik nog een terug gegaan naar de pot. En nog eens en nog eens.... man man man wat zijn spruiten -in spruitjespuree- lekker!
Waarom oh waarom heef het 27 (het eerste jaar telt niet mee) jaar geduurd voor ik spruiten kon appreciëren? Ik denk dat het komt omdat ons moeder (hoewel een zeer kundig kokkin) de spruiten altijd op dezelfde manier klaarmaakte. Lustte je dat niet, dan had je pech... Zo heb ik ook nooit vanzeleven witlof gelust, tot ik alleen ben gaan wonen en een recept heb (uit)gevonden waar nu ook mijn man en kind dol op zijn. Wat dat is, verklap ik een volgende keer wel, als er witlof in mijn pakket opduikt.

En uiteraard, het is donderdag dus veggiedag, en voor het eerst probeerde ik de nieuwe licht gekruide gepaneerde sojafilets van alpro uit. Ze zijn niet voor elke week te gebruiken in de opvang, daarvoor zijn ze iets te duur, maar ze zijn wel zeer te pruimen.
En morgen is het stiekem nog een veggiedag in de opvang... de linzenkroketten worden dan opnieuw klaargemaakt, die zijn al een vaste waarde aan het worden wegens: zeer budgetvriendelijk maar vooral zeer lekker. Intussen zijn er al veel fans hier!

En nu moet u me excuseren, mme Zsazsa heeft een pompoenmuffin gemaakt en ik moet dringend eens gaan spieken hoe dat moet... Ik laat het nog weten als ze gelukt zijn...

woensdag 19 november 2008

De kip en het ei

Een van onze buurvrouwen bakt meermaals per week frietjes, vooral in de winter.
Zo danig veel zelfs dat we gerust kunnen zeggen dat we het zo niet meer hebben met onze buurvrouw. Zoveel frieten vinden we namelijk niet gezond.

Wat de buurvrouw zelf eet, dat is uiteraard haar zaak. Maar... ze bakt die dingen voor de vogeltjes.
Of ik zou beter zeggen: vogels.
In al haar dierenliefde besluit ze dat een beetje vet in de winter de vogels helpt om sterk te blijven. Daarin heeft ze gelijk. Maar of frietjes bakken daartoe de beste oplossing is, stel ik serieus in vraag. En frietjes in vraag stellen is bij deze haar dierenliefde in vraag stellen en dat mag niet, dus botsen we op een muur.

Wat mijn probleem met alle frietenbakkende dierenvrienden is, is dat ik nog nooit een klein musje, meesje, roodborstje met een friet heb zien vliegen. Die dingen zijn namelijk te groot, te lomp en te zwaar en niet verteerbaar voor zo een klein dier. Bovenvernoemde -hier overwinterende- diersoorten zijn veel meer gebaat bij een mezenballentje, een netje pinda's of gewoon wat zaden in een vogelvoederhuisje.

De frieten en andere grote voedsels hebben dan weer wel een grote aantrekkingskracht op allerlei andere vogels,.... vogels die die bijvoedering eigenlijk echt niet nodig hebben, zoals daar zijn eksters en meeuwen. Eksters en meeuwen zijn alleseters en verorberen dus ook vrolijk de frietjes van mevrouw. Eksters en meeuwen blijven hier na de winter dan ook zitten en verorberen even vrolijk de eieren en pasgeboren jongen van de kleinere vogelsoorten.
En des winters, als mevrouw eens een dagje wat minder eten strooit of eens geen frieten bakt, dan zitten die grote vogels hier te wachten op Godot met een knorrende maag en waar nemen die dan hun toevlucht toe? Jawel,... mussen, roodborstjes, etc of (uiteraard zou ik bijna zeggen) de eieren van onze kippen.
Wij waren dan ook verheugd gisteren toen we een ei in ons kippenhok aantroffen. Het eerste ei in maanden dat de eksters niet hadden geroofd.

Want hier resideren dan ook enorm veel eksters in de bomen in de buurt. Ze zijn blij met al die roomservice, dat bespaart hen de moeite van het eten zoeken. Dat wij ze liever kwijt dan rijk zijn en er soms op sakkeren (vooral dat ze met zo veel zijn - want ze hebben geen natuurlijke vijanden hier in de streek, ik heb in gene tijden nog een buizerd gezien) dat vind buurvrouw dan weer gemeen van ons.

Voor alle duidelijkheid: ik ben een grote dierenvriend, ik ben alleen een beetje kieskeurig bij het uitpikken van mijn vrienden.

Nu, ik hoop dat ons voederhuisje dat vorig jaar nog druk bezocht werd, ook dit jaar nog succes heeft bij de kleinere vogels en dat ons nestkastje weerom een bewoner krijgt. Wij zullen binnenkort als het gaat vriezen opnieuw mezenballetjes hangen om de kleine vogels te helpen overwinteren en om ze met onze kindjes (en de opvangkindjes) te bewonderen. Ik hoop echt echt echt dat hier nog genoeg kleine vogels overblijven. Als iemand nog een buizerd te veel heeft, laat hem dan maar los boven de vondelbeek in Lebbeke ;-)


Ik telde vanmorgen maar liefst elf meeuwen open boven de tuin van onze buurvrouw en onze tuin.

dinsdag 18 november 2008

Actie actie actie

Op woensdag 17 december plannen de vakbonden een korte actie in Brussel om de bevoegde ministers erop te wijzen dat er in de voorbije jaren al heel veel beloftes zijn gedaan rond een verbetering van het statuut van onthaalouders, maar dat er (helaas!) nog niemand werk van gemaakt heeft.

Onthaalouders die dit nog niet wisten: hou de briefwisseling van je vakbond in de gaten en hou alvast deze dag vrij! Meer informatie volgt nog als de actie practisch wat meer georganiseerd is.

Ik ben er zeker van dat we op de steun van de ouders kunnen rekenen want een dagje een alternatieve opvang zoeken zal wel zo een probleem niet zijn, als je het een maand op voorhand weet. En ook (toekomstige) ouders en hun kinderen hebben er baat bij dat er voldoende gemotiveerde onthaalouders met liefde hun kroost blijven opvangen!

Mail me gerust als je mee wil doen maar niet veel zin hebt om alleen te gaan... (moekesabine(at)gmail(dot)com)

woensdag 12 november 2008

Het verhaal van konijn een cavia en nog een konijn en...

Het verhaal van Konijn en cavia kon u enkele weken geleden al lezen. Voor wie niet mee is, kort samengevat: de pit van Mauro besloot dat we dringend nood hadden aan een dwergkonijn en deed daar ik één gulle beweging een cavia bovenop. De mededeling was dat we naar vrouwennaampjes moesten zoeken want dat het "twee wijvekes" waren. En dat terwijl we echt stoere namen hadden bedacht.

Een dikke week later krijg ik een smsje van een mama van een opvangkindje die hier in de vakantie was geweest. De vraag was of ik misschien asiel kon verlenen aan een heel lief konijntje van haar moeder. Die had er namelijk wat te veel en zocht lieve verzorgers voor haar knuffelkonijn. Hoe kon ik daar nu neen tegen zeggen? Ik ging akkoord, maar enkel onder de voorwaarde dat het een vrouwtje was, want ik wou bespaard blijven van een heel nest konijnen. Ik wil namelijk toch nog een klein beetje het gevoel hebben dat ik nog iets te zeggen heb over de hoeveelheid dieren op mijn kinderboerderij.

Zo gezegd zo gedaan, de lieve dame brengt mij een konijn. David neemt de doos met het dier aan en brengt het naar de garage om het bij de andere dieren te zetten (het dwergkonijn en de cavia)
Het dwergkonijn snuffelt aan het grote konijn, en even lijkt het er op dat dat snuffelen er is als kennismaking.
Maar nog geen twee seconden later gaat het dwergkonijn over tot nog een ander soort kennismaking. Hij gedraagt zich plots als een mannelijk dwergkonijn dat al een tijdje opgesloten zit bij een vrouwelijke (te kleine) cavia en al zijn frustratie heeft opgespaard om... je snapt me wel. 3 keer na elkaar nog wel. 3 keer....

David komt terug de woonkamer in met dat heuglijke nieuws en vraagt zich luidop af of dat normaal gedrag is voor een vrouwtjeskonijn.
Ik neem de telefoon, bel mijn vou:
"Seg vou, da konij da ge hier gebrocht et.... hoe zeker zijde der van dat de een vraaken es?"
"Kpeisekik da manneken"*
"Da konijn doed ewa oardig, nou dammen der een ander konijn bijgezet emmen. Kzal verzekerst een nief extra kot moeten mouken" **
"As da echt gebeurd es zijde al lang te loat, bespoard ou de moeite"
en daarna komt bij niet meer bij van het lachen want hij vind dat grappig.

Vorig weekend komt mijn vader hier dan patatjes brengen, pakt het beestje vast en beweerd dat ze 'goe vol' zit.

En nu, vind het potentieel zwanger konijn, dat het tijd word om de cavia het hok uit te pesten. Misschien wil ze geen pottenkijkers bij een bevalling, misschien is het gewoon een niet-zwanger-slecht-karakter dat het plots niet heeft voor cavia's.
In ieder geval: dat hok delen met de konijnen was niet zo echt fijn meer voor de cavia.
En dat terwijl mijn vou nog zo beweerd had dat dat perfect samen gaat: cavia's en konijnen en dat mijn eigen pit dat gans zijn leven zo gedaan heeft en dat een cavia in de stal de muizen weghoudt van de voorraad stro een hooi.
Dus lieve mensen: als ik nog eens op punt sta om iets voor waar aan te nemen wat mijn vou vertelt: hou mij tegen. Ik verwacht bij de eerste vrieskou dan ook een muizenplaag tussen het stro in mijne stal.
De cavia zit dus intussentijd te wachten op een groter kot in een hamsterhok dat ik hier nog staan had op mijn zolder. Klein, maar veiliger dan bij de konijnenkoningin.

Nu is de grote vraag of het konijn zal werpen.
Ik zou het begot niet weten. Iemand die een echt goed oog heeft in de geslachten der dieren, die mag het mij komen vertellen... Hoe zit dat nu met dat dwergkonijn: is dat nu een manneke of een vrouwke? En indien van toepassing: is het grote konijn echt bezwangerd geraakt?
Het antwoord zal zich openbaren rond 29 november (tenzij we er vroeger uit zijn hoe dat zit natuurlijk) want dan zit de draagtijd van 30 dagen voor de moeder er op en worden er eventueel jongen geboren.

Intussen heten de konijnen dominiek en paskal. Nèm.

To be continued....


* dat ik het niet zag aankomen: al heel mijn leven zegt hij "manneken" tegen mij. Hij is -hoe dit ook aflooopt- niet de geschikte persoon voor geslachtsdeterminatie bij nader inzien.
** ik spreek in het echt niet zo plat, maar mijn vou vaak wel. (het is hem vergeven)

Wij zijn bij de brandweer! (2)


zaterdag 8 november 2008

Rare voedselcombinaties

Neem een witte kool, snipper die en stoof die.
Maak witte saus met veel nootmuskaat.
Bak wat champions op.
Kook een ruime hoeveelheid spaghetti.

Kieper alles bijeen en strooi er eventueel wat kaas op.
Eventueel doe je er nog wat lichtgekruide tofureepjes van Alpro onderdoor.

NIEMAND die dan zijn witte kool niet lust. Ik garandeer het u.

The day after:

Neem het restje witte kool met spaghetti uit de ijskast. Doe het in een ovenschotel. Een beetje kaas en wat paneermeel voor een korstje erop. Multi-oven in op 12 min. Opeten als was het lasagne. Smakelijk!

Sint en Piet



Mauro (en Ubi; maar die sliep) bezocht vandaag de Sint.
Dagen op voorhand had ik hem op deze heuglijke gebeurtenis voorbereid door met hem te kleuren en enige malen het grote Sinterklaasboek voor Peuters en Kleuters door te nemen, zodat hij er zeker van op aan kon dat Sint en Piet leuk en lief zijn en dat een huilbui niet hoeft (en niet mooi zou staan op zijn eerste Sint-foto :-) )

En zie: onze Mauro was heel flink. Hij heeft zijn tekening afgegeven en mooi dankjewel gezegd toen hij snoep en koek en chocolade kreeg. Die hij dan nog helaas niet mag opeten wegens iets te vlotte passage van voedingsmiddelen ter hoogte van de dunne darm. Maar daarvoor krijgt hij dan weer wel medicamentjes en dat vind hij ook leuk want dat maakt hem speciaal en een beetje zielig. Dat confronteert mij met het feit dat hij echt wel mijn gevoel voor dramatiek geërfd heeft; dat belooft!

Dus de komende weken zal er hier nog veel gesint en gepiet worden. Hier in Lebbeke word Sint Maarten gevierd, rond de elfde november. "'t Water over" waar ik vandaan kom, daar is het dan weer Sinterklaas een kleine maand later.
Maar ik ben er gerust in dat de kinders het zich zullen laten welgevallen. En hopelijk halen de sinten en pieten niet de hele speelgoedwinkel voor ons leeg, want dat hoeft echt niet. En hopelijk weet de Sint, die toch alles ziet, dat het niet nodig is een geschenkje "all the way from China" te laten komen als dat betekent dat daar een minder fortuinlijk kindje heel de dag heeft moeten werken aan dat speelgoed om wat rijst te kunnen kopen. Hopelijk weet en ziet de sint dat allemaal...

donderdag 6 november 2008

Nog eens samen in de WASmand :-)


Moet ik er eigenlijk nog bijvertellen dat het leuk was?

Ubi eet koek.


Niet zo speciaal eigenlijk, ware het niet dat dit zijn eerste koekje was dat hij dan nog eens volledig zelfstandig opat. He's a genius :-D