maandag 5 januari 2009

Gemengde gevoelens

Al weeeeeken was hij ernaar aan het vragen, al dagen liep hij met zijn boekentasje klaar en vanmorgen kon het allemaal niet snel genoeg gaan.

Mauro is duidelijk klaar voor de eerste kleuterklas.
En meteen is dit ook mijn laatste dagje verlof voor ik er weer in zal vliegen. Natuurlijk wou ik zelf onze grote kleine jongen naar school brengen deze eerste keer. Of dit een verstandige zaak is weet ik niet, want ik zit maar wat met mijn handen te draaien. Al een geluk dat er nog wat te bloggen valt, alweer een kwartiertje minder aftellen naar de middag.... Hoewel ik eigenlijk best wel weet dat hij het daar reuzeleuk zal vinden. Het is niet dat ik hem mis omdat hij er niet is, hij is wel al vaker eens van huis geweest; het is te weten, te voelen dat hij nu echt weer een grote stap heeft gezet, dat het weer eens duidelijk wordt dat hij niet klein blijft.
En ik wil ook helemaal niet dat hij klein blijft. Hij mag een jongetje zijn,... eentje dat mag spelen, zijn en groeien... en eerste schooldagen horen daar nu eenmaal bij.


Vanmorgen dus opnieuw opgestaan met de wekker (bah!) en meer dan anders ons wat moeten haasten om om 8u de deur uit te kunnen gaan. Buiten lag onze straat er nog maagdelijk wit bij, maar al bij al ging het nog erg vlot tot aan de straat van de school. (We plannen om binnenkort steeds met de fiets te gaan, maar vandaag moest Ubi ook mee en we hebben nog maar 1 fietststoeltje)



We vonden goed op tijd een parkeerplekje want de klas gaat pas om 8u15 open. Van de auto naar de schoolpoort genoot Mauro van het kraken van de verse sneeuw onder zijn schoentjes. Bijna had ik de neiging om hem tot spoed aan te manen, maar in mijn achterhoofd zei toch iets dat we gerust de tijd konden nemen en dat dat kraken van verse sneeuw zeker voor een kind echt tof moet zijn...;



We waren nog bij de eersten in de klas. Pampertjes en reservekledij werd aan de juf gegeven en heel snel snel kregen we nog een kusje en weg was Mauro, reeds spelend in de klas met alles wat hij daar kon vinden en op het verboden terrein voor ouders. Geen traantjes, geen twijfel of aarzeling, Mauro was blij om er te zijn...



Nog even zijn we door het raam gaan piepen en hem gaan vertellen dat we zeker tegen 's middag zouden terugkomen, maar die geruststelling had hij al niet meer nodig. Hij was al flink aan het spelen....

Geen opmerkingen: