zaterdag 10 januari 2009

Het vriest nog steeds...

...en toch:
stond ik vandaag nog bij een temperatuur ergens serieus onder het vriespunt in mijn bikini in de sneeuw. En ik vond het fijn en verfrissend. Als je net uit een sauna van meer dan 100° komt is dat niet verwonderlijk, maar toch...
Ik heb ook samen met een vriendin buiten gebubbeld in een heet bad en ook dat was zeker geen kouwelijke ervaring.
Integendeel, het inspireerde me tot de volgende actie van vandaag:
Ubi zijn eerste ritje op de fiets gunnen.
Hij is nu 8,5 maanden oud en zit al zeer stevig. We hebben een zwevend fietsstoeltje dus qua absorptie van schokken veilig voor zijn bekken en rugje.
Deze namiddag hebben we hem warm ingeduffeld en hebben we hem in dit vriesweer (kindermishandeling!) achterop de fiets laten plaatsnemen en zijn we naar de fietswinkel gereden om een tweede fietstoel te kopen die op papa's fiets kan, zodat die volgende week Mauro met de fiets naar school kan brengen en dat niet met mijn (voor hem te kleine) fiets moet doen.
Na de fietsmaker reden we door naar oma om Mauro op te halen. Deze ervaring op de fiets was véél kouwelijker aan mijn benen dan mijn eerder bikini-avontuur. Toen we weer vertrokken bij oma was het al donker en besloot papa dat we de kortste route terug naar huis zouden nemen. Dat kon maar 1 ding betekenen: putweg nemen. Ik weet niet eens wat de officiële naam is van putweg als die er al één heeft. Voor de mensen uit de buurt: het is de verbindingsweg tussen de Vlietbergstraat in Sint-Gillis en den delhaize. Voor de mensen niet zo uit de buurt: het is een vrij breed stuk veldweg, met wat kiezels er op. Frequent gebruikt door traktoren maar ook andere voertuigen, maar met... véél putten. Het spreekt vanzelf dat daar niet gestrooid wordt met zout, de boeren van de aanpalende beplante percelen zouden daar niet gelukkig mee zijn en ik denk zelfs niet dat het een officiële straat is. Het was er dus... wit en het zag er glattig uit. Ik zou daar een tekeningetje bij kunnen maken maar ik denk dat dat niet nodig is.
Dus zijn we in den pikkendonkeren (wat een idee, David!) het gladde putweg doorgetrokken, elk met een kind op onze fiets (risico's nemen met kinderen, een schande!) Een chance dat het volle maan is en het landschap zo wit: straatverlichting was niet eens nodig om -ongeveer- te zien wat we deden.
We zijn veilig en wel thuisgeraakt. Putweg zag er blijkbaar gladder uit dan het was of wij hebben gewoon heel veel geluk gehad.

Ik vind dat vriezen wel iets hebben; het is jaaaren geleden adt het nog zo had zo lang aan een stuk vroor. Maar toen ik net het raam op onze kamer weer ging dichtdoen na het even op een kier te hebben gezet voor wat verluchting, en ontdekte dat het gordijn gewoon met een dikke brok ijs was vastgevroren aan het raam, belsoot ik dat ik het wel gehad heb met de kou en dat vriezen. Ik geef dan nu ook officieel mijn toestemming om de dooi te laten inzetten. :-)

2 opmerkingen:

inge zei

Oh, ik wil ook naar de sauna! Met dit weer is het zalig he. Maar jammer genoeg krijg ik niemand mee ...

Sabine zei

allee jong, niemand die mee wil naar de sauna? Maar dat was inderdaad zalig! En ik denk ook wel gezond: eens alle microbekes die onder uw vel gaan zitten van het vele binnenleven uitzweten :-)