vrijdag 23 januari 2009

Kwetsbaar

Vanmorgen telefoon van mijn tante: "Seg dat is toch niet in de school van Mauro gebeurd hee?" Ik wist niet waarop ze bedoelde. Ik had een kwartiertje eerder de radio afgezet omdat de kindjes onderling al spelend al lawaai genoeg maakten.
Veel info over wat en hoe kon tante me niet geven, de nieuwsflash op de radio was te kort geweest.
Mijn hart bonkt in mijn keel.

Even later hoorde ik officieel het onstellende nieuws... iemand is een kinderdagverlijf binnengetrokken en heeft slachtoffers gemaakt.
Ik bibber en beef...

Ik bel naar de school van Mauro, die vlakbij het bewuste kinderdagverblijf is (om de hoek) om te vragen of de kleuters opgehaald mogen worden. "Nee" is het antwoord, "alle scholen en kindervoorzieningen in de omgeving zijn volledig afgesloten". De dader is nog niet gepakt.

Ondertussen bellen de ouders van de opvangkindjes één voor één op om te vragen of alles hier ok is, vele vragen en weinig antwoorden... nog een beetje van mijn melk van het idee dat hier iemand rondloopt die tot gruwelijke zaken in staat is. Hoe gruwelijk besef ik op dat moment nog niet goed.

De opvang loopt intussen een beetje in het honderd... de allerkleinsten krijgen honger en ik ben toch wel niet vergeten om de aardappelen op te zetten.. ze staan koud op het vuur...
Mijn ouders komen langs en helpen me even door de middagspits heen. Kort daarop horen we dat de dader is gearresteerd... opluchting... Mijn ouders halen Mauro af van zijn school. Zelden zo blij geweest om hem terug te zien na een half dagje school.

Eten lukt me niet... ik hoor intussen de balans van de moordpartij in het kinderdagverblijf. Ik kan niet anders dan wenen.... en ergens blij te zijn dat hij mijn opvang niet heeft uitgekozen,.. opgelucht dat mijn kindjes ongedeerd zijn, maar zeer verdrietig voor alle ouders die wel vreselijk nieuws moesten horen het afgelopen uur... verdrietig en een beetje bang.. omdat dit kan gebeuren... niet in een ver land... maar op een kilometer van mijn deur..

De opvang was vandaag niet als anders... er was geen structuur, ik liep een beetje rond als een kip zonder kop en uitzonderlijk mochten de kindjes wat tv kijken... en nog geen enkele opvangdag heb ik ze zo platgeknuffeld als vandaag...

Vanavond hoorde ik dan opnieuw het slechte nieuws dat één van de kindjes iemand is die ik van dichtbij ken... de mama en ik waren samen zwanger... onze moeders werden samen oma... en deelden in die vreugde...

Ik zou kunnen zeggen dat het afschuwelijk is, gruwelijk, ... maar toch zijn er geen woorden voor. Je kind verliezen en dan nog op zo een manier... of in een ziekenhuis naast je kindje zitten en het zien vechten voor zijn leven... een collega verliezen... diep droevig...

Mijn vorige post ging uit naar de chauffeur die oma en mauro van hun fiets had geblazen. In vergelijking hiermee was dat een klein akkefietje. En toch beschrijft het weer die kwetsbaarheid die je ineens overkomt als je mama of papa wordt. Het idee alleen al dat je kindje iets kan overkomen raakt je in je diepste zelf.

Ik denk dat vandaag heel veel ouders van jonge kinderen en kinderopvangmensen geraakt werden door dit nieuws, alsook iedereen de ervan hoorde.
Mensen hebben gehuild, gebibberd en gebeefd...

Huilen.. bibberen... beven..
bibber
beef

4 opmerkingen:

kirsten reemers zei

Inderdaad, hier zijn geen woorden voor. Ik stond er trouwens niet bij stil dat het zo dichtbij jou thuis gebeurde...

Hier hadden de kinderen er op school ook wat over gehoord en Finn (oudste dochtertje van bijna 5 jaar) kwam thuis met de vraag waarom die stoute meneer dat gedaan heeft en of die stoute meneer ook naar mama haar omvang gaat komen om mama en de baby's hier te doden! Moeilijke vragen en wat antwoord je dan?

Blijkbaar ken je dan ook nog een van de slachtoffertjes, bij deze ook voor jou veel sterkte.

Groetjes
Kirsten (collega onthaalmoeder)

Mama van drie zei

Dikke knuffel van hieruit Sabine!

Sabine zei

dankjewel....

onstellend... nog steeds...

Ik denk niet dat dit vlug zal overwaaien...

Het maakt een mens stil...

Nicole zei

Ik krijg het koud als ik het lees. Wat komt het dan letterlijk dichtbij je...

Sterkte.