dinsdag 3 maart 2009

Samenzwering

De broertjes Arbijn zijn stillaan wat men noemt 'twee handen op één buik'. In hun laatavondlijk gefluister dat alleen voor elfachtigen hoorbaar is spreken ze tegenwoordig af dat een mama met wallen het prachtigste is dat er bestaat en smeden ze snode plannen om mij nog voor het krieken van de dag de slaperkes uit mijn ogen te doen wrijven.
Zondag op maandag: Mauro om 3u02 aan onze bedstee. Rond 6u lag hij weer te snurken, en in die tijd doet een mama geen oog dicht. Vanmorgen: Ubi: vrolijk kwetterend als een mus in zomertijd om 5u05. Rond 6u weer in slaap, waarop Mauro om 6u 21: "Mamaaaaaaaaa, mamaaaaaaa, ik vind mijn tuttie nie meer, z"is weg, kan ze nergens vinden, mammmaaaaaa" waarop klein Arbijntje uiteraard weer wakker en kwetterend als een mus in zomertijd. 6u51: Mauro in slaap, Ubi aan het soezelen. 7u wekker.
En dan ben ik nog zo gek om 's avonds na mijn dagtaak om 18u nog naar Gent te vertrekken om een beetje te assisteren bij Tino don porto carero. (wekkerradio geeft 23u57 bij het doven van het nachtlampje)

En het beste moet nog komen. Het is nu 10u16 in de ochtend. De gebroeders Arbijn liggen al respectievelijk 26 en 13 minuten op de trein naar dromeland, er abslouut niet aan gestoord dat ze 's morgens zo vroeg wakker zijn want overdag is er genoeg tijd voor siësta.... voor hen althans. Het eerste wat ze zullen vragen als ze wakker worden, -bij monde van de grootste want kleine dracula* kan nog niet spreken-: "zijn de patatjes al klaar?"

Wat een moeder lijden kan ;-)



*Ubi is kleine dracula omdat zijn twee boventanden er ook zijn doorgekomen. U begrijpt: niet mooi de middenste twee, nee... net die daarnaast. De middenste zitten er nog niet door. Om esthetische redenen hoop ik dan ook hardop dat dat niet te lang meer zal gaan duren vooraleer die ook verschijnen.

2 opmerkingen:

inge zei

Geweldig, ik zal 's nachts ook eens aan u denken als ik voor de elfenzestigste keer opsta voor Fran...

Vliene zei

Niiicceee.....en gij hebt er dan zo twee, en ik maar klagen met onzen Bran.... tblijft toch sappig zulle je verhalen ;-)