woensdag 8 april 2009

Bijzonder...

Iets meer dan twee jaar geleden, ik was nog niet zo lang gestart als onthaalmoeder, kreeg ik telefoon van een vrouw die informeerde of ik nog een plaatsje vrij had in mijn opvang. Toen ik zei dat dat het geval was zei ze op zoek te zijn naar opvang voor haar kindje. Ze vertelde erbij dat het een heel makkelijk, lief kind was, maar dat ze speciale zorgen nodig had. Ze vroeg of ze eens mocht langskomen met het meisje en we spraken een datum af.
Ik weet niet zo goed meer wat ik voelde en dacht op dat moment. Ik maakte kennis met de vrouw en haar dochtertje.... een klein fragil poppemieke, bijna een jaar oud, maar nog vederlicht. Een sonde ging haar neusje in voor de voedingen.
De vrouw vroeg me of ik erover wou nadenken het kindje 3 dagen per week op te vangen. Veel vragen had ik daarbij, vragen waarop ook de vrouw niet altijd meteen een antwoord wist want het syndroom van het meisje was vrij onbekend en veel hing ook af van variabele factoren, bv hoe veel het meisje in gewicht zou bijkomen bepaalde hoe het verder ging met de sonde etc.
Ik twijfelde heel even want ik had nog weinig ervaring als onthaalmoeder, geen ervaring met sondevoeding, en het onbekende schrikten me af. Ik praatte erover met enkele mensen en velen raadden me aan niet over één nacht ijs te gaan, want een ganse dag actief zijn in een opvang vraagt soms veel energie, laat staan als er nog eentje bij is die constant extra zorg en aandacht nodig heeft.

Maar heel lang heb ik niet getwijfeld. Ik besloot ervoor te gaan en sprak met de vrouw en haar man af dat we hele open zouden zijn, en dat ik het wou proberen, maar dat we samen naar een andere oplossing zouden zoeken als het echt te belastend en te moeilijk zou zijn om een of andere reden. Het meisje, toen nog in het lijfje van een baby, startte in mijn opvang toen ze iets ouder was dan een jaar. In het begin hielp haar oma met de voedingen en de verzorging, en elke dag dat ze hier was kwam er een kinesist om met haar te werken.
De opvang liep vlotter dan verwacht, wat een hele opluchting was voor alle partijen.

Enkele maanden geleden heb ik afscheid genomen van die lieve meid. Ze gaat nu naar een instelling waar ze met intensievere therapie grote vooruitgang maakt.
Vandaag was ze nog eens op bezoek, de drie kaarsjes op haar verjaardagstaart heeft ze vast en zeker zelf al kunnen uitblazen. Het was een blij weerzien. De liefde is nog groot en wederzijds. Het is knap om te zien hoe kinderen eigenlijk zo veel veranderen om vrij korte tijd. Zeker bij haar was de verandering enorm. En anderzijds was het alsof ze hier nooit is weggeweest. Ze kende de kindjes nog, de omgeving,... en ze was blij en ze lachte....
En mijn moekes-hartje lachte mee.

2 opmerkingen:

inge zei

en ik kreeg kippenvel.

tijdtussendoor zei

Wat fijn voor die mama dat jij die opvang zag zitten. Dat zal ze nooit vergeten!