woensdag 20 mei 2009

De Geest van Nonkel Roger

U herinnert zich, als trouwe lezer van dit blog, wellicht nog de moeilijkheden die we hadden deze winter om ons huis warm te krijgen. Tis te zeggen, ik heb dat toen niet geblogd maar het is allemaal begonnen vorig jaar 13 augustus, toen we zonder warm water vielen. Verschillende vakmannen, de ene behulpzaam de andere mallafide, passeerden de revue om ons te helpen. Vlak voor kerst viel de boel weer plat en werden we weer gedepanneerd.
Waar we deze winter letterlijk en figuurlijk in de kou zaten, had ik vandaag hetvolgende voor...

Buiten was het heerlijk lenteweer, een 22 a 23 graden, slechts een klein zuchtje wind. De was hing te drogen aan de waslijn en de vogels in het nestkastje zongen hun hongerig lied. Op het sporadisch blaffen van de hond van de buren na, was er geen geluid dat de rust verbrak. Kleutervoetjes raasden door het klavergras achter een koolwitje aan. De kleinsten allen in zalige rust.
Moeke Sabine genoot met volle teugen van dit idillisch tafereel.
Toen de plicht begon te roepen -nee brullen- repte ik me naar binnen om hem met spons en vaatdoek de mond te snoeren. Ik werkte me in het zweet teneinde met een schone lei en een nog schonere keuken het lang weekend te kunnen inzetten.
En dat zweet kwam en bleef komen. Ik loensde even in de richting van de thermostaat, die netjes helemaal laag stond.
Ik tikte met mijn vingertoppengevoel de chauffage aan en bemerkte dat ze gloeiend heet stond.
Niets aan te doen, bakken zou ik.
De machine wou niet stilvallen.
De plonkast consulteren en de stookolieketel zijn energie ontzeggen deed de truuc dan wel weer. Echter: het heeft met ramen en deuren open nog bijna een uur geduurd vooralleer de temperatuur in huis minder tropisch was.
Een goede verluchtingstactiek, dat wel, maar daar was ik anders zelf ook wel opgekomen.
De kalender geeft aan dat het morgen OLH Hemelvaart is, en dat er in een verlengd weekend niet te veel techniekers zich zullen reppen deze blonde deerne uit haar situatie te redden.
Net zoals die keer met de 15de augustus, net zoals tussen kerst en nieuw...

U moet weten dat nonkel Roger zaliger, die dit huis nog heef bewoond, hier misschien nog rondzweeft. Misschien heeft hij het er niet op dat we 'ketters' zijn. Misschien eist hij op deze manier zijn aandacht op. Ik weet het niet.... weinig kans doe, maar we zitten er wel ferm mee.

Volgende week beginnen we met het tekenen van plannen voor een eventuele verbouwing en zullen we pogen nonkel Roger en onszelf wat rust te gunnen..... maar dat zijn slechts toekomstdromen en vooral.... wensen.

Ik wens allen die een lang weekend voor de boeg hebben, een ontspannend mini-verlofje toe. Respecteer de zondagrust vooral, je weet nooit waar het goed voor is.

1 opmerking:

Anoniem zei

wij hebben ooit zoiets gehad. 't was iets heel stoms: nl de batterij van de kamerthermostaat was leeg.
Wellicht is het iets heel anders, maar misschien toch eens kijken?

succes

Marianne