zondag 3 mei 2009

Memories


Gisteren mochten we aanschuiven aan twee feesttafels: Thijs vierde zijn plechtige communie in een heel sjiek restaurant, en daarna mochten we Robby en Linda feliciteren met hun huwelijk. Op een of andere manier brachten die rijkelijk gevulde feestdissen me terug in de tijd...

In Augustus 2003 verbleef ik in Tibet. Ik zou daar uren over kunnen vertellen, maar zal me beperken tot het eten. De mensen daar hebben niet veel, maar overal waar we kwamen deed men zijn uiterste best om iets klaar te maken dat ons zou smaken. Dat ging dus zeker niet over menukaarten met 35 gerechten waar we maar uit te kiezen hadden, het was eerder eten wat de pot schaft, en niet te veel verwachten.
Ook toen al at ik geen vlees. Dat bracht me soms nogal in 'moeilijke' situaties. Of ik at wat er was, of ik had honger. Nu moet je weten dat Tibet niet voor niets "Het dak van de wereld" heet. Ook hoogteziekte was er een bijverschijnsel, dus besloot ik niet voor de honger te kiezen, maar zo goed mogelijk te eten, met zo weinig mogelijk dierlijke ingrediënten, maar er niet te lang van wakker te liggen, wetende dat de kipjes die er in de soep belandden al zeker geen product waren van de bio-industrie.
De 12de vierde ik er mijn verjaardag. Men wist dat en vroeg enkele dagen vooraf of er iets was dat ik graag zou hebben. Ik zei, eigenlijk al grappend, dat er drie dingen waren waar ik bij wijze van spreken op dat moment een moord voor zou plegen, nl: tofu, champions en frietjes.
Groot was mijn verbazing toen ik de ochtend van mijn verjaardag op onze verblijfplaats wel een heel apart ontbijt kreeg: frietjes (niet zoals bij ons, maar superlekker op dat moment) gebakken champions en tofu.
Ik kon haast niet geloven dat men voor mij speciaal zoveel moeite had willen doen. Ik heb netjes alles opgegeten en had voor het eerst in dagen een heerlijk 'vol' gevoel. Daar zou ik het wel weer een aantal dagen mee uithouden.
's middags tussenstop in een klein restaurantje aan de voet van het potala-paleis in Lhasa. En... wat kreeg ik hier op mijn bord? Inderdaad, hetzelfde als wat ik bij het ontbijt had gekregen, alleen iets anders klaargemaakt. Ik was verbijsterd. Aardappelen bijvoorbeeld vind je in Tibet niet zomaar op de markt. En ik wist van niets want had niets besteld, ik wachtte zoals gewoonlijk gewoon af wat er op de tafel terecht zou komen. Hoef ik nog te vertellen wat er in een ander hotelletje 's avonds op mij stond te wachten? Ook voor de derde keer die dag smaakten de frietjes, de champions en de tofu heerlijk.
De boodschapper van dienst bleek onze Chinees-tibetaanse gids te zijn geweest. Een jongen die al begon te blozen en te stotteren als ik naar hem keek, omdat ik soms (in het frans, want dat verstond hij min of meer) een grapje makte of iets tegen hem vertelde en hij dat niet gewoon was.
En zo werd dat de meest memorabele verjaardag ooit.... bij mensen die alle moeite van de wereld deden om een van hun gasten te plezieren en daar niets voor in ruil vroegen, al wou ik dat zeker wel. 't Mooie was ook dat ik me daar niet voor hoefde te verantwoorden, wat op de sjiekste feesten hier dan weer wel het geval was (niet dat ik er na al die jaren nog veel moeite mee heb het buitenbeentje te zijn bij zulke gelegenheden)