donderdag 18 juni 2009

Omgaan met verdriet

Niet helemaal plots en onverwacht trof ik het laatste konijntje vanmorgen ook helemaal koud aan. We hebben het met de beste zorgen proberen omringen maar het mocht niet zijn.
Mauro zag het al aan mijn gezicht en kwam me spontaan een knuffel geven (Ik heb werkelijk heel lieve kinders)
Ik vroeg me af wat ik het best zou doen.... hem meteen vertellen wat er was gebeurd of nog even wachten tot hij er zelf naar zou vragen. Ik heb besloten het hem te vertellen en was wel verbaasd hoeveel vragen dit bij zo een kleuter oproept...
"heb jij dat konijntje doodgedaan?" "Hoe komt dat?" "Was het konijntje ziek?" "Waar is dat konijntje dan nu?" "Kan ik er nog mee spelen?" Op dit alles probeer je dan een antwoord te geven zonder dat het kan opgevat worden als "als ik ziek word kan ik doodgaan" of iets in dien aard. Makkelijk is dat alleszins niet. Het is eigenlijk voor het eerst dat het wat meer denkwerk vraagt om een correct maar toch begrijpelijk antwoord te geven op zijn vragen.
Na een 10-tal minuutjes was hij het voorval alweer vergeten, zei hij dat hij niet triest meer was om het konijntje en dat ik dat ook niet meer moest zijn. Wel attent van hem.

1 opmerking:

Nele zei

Heel jammer dat de konijntjes het niet gehaald hebben. :-( Ondanks de goede zorgen, kan ik mij voorstellen dat het toch een beetje een gevoel van machteloosheid geeft. Maar ja, de natuur geeft en de natuur neemt.