zondag 20 september 2009

Ik, mijn kinders, mijn pot en mijn buur... op potjebuur

Vandaag is er potjebuur en aangezien ik al in ons gemeenteblad kramiek en in het nieuwsblad had verkondigd dat ik een buur ging verrassen met iets lekkers, was het tijd om me aan mijn belofte te houden.
Gisteren gingen de kindjes en ik al rond in de straat om alle nummers van bewoonde huizen in een potje te doen. Mauro mocht met zijn ogen dicht een nummertje nemen en trok nummer 27.
Voor die mensen gingen we dus vandaag bakken. Geen idee eigenlijk wie er achter de gevel van nummer 27 woont, een verrassing voor allen dus.



Vanmorgen vroeg gingen Mauro en ik eitjes zoeken bij de kippen en bakten we dezelfde cakejes als die die hij meedeed naar school om zijn derde verjaardag te vieren, maar dan zonder de amandeltjes want die had ik niet in huis vandaan. In plaats daarvan wat hazelnootjes, ook lekker en gezond.
Ubi, Mauro en ik werkten samen aan de gebakjes en toen ze afgekoeld waren deden we ze in een het schaaltje en deden er een briefje bij om de mensen 'prettig potjebuur' te wensen, een hint naar de website van potjebuur en onze namen en adres, altijd handig. Als enige tegenprestatie -als je het al zo kan noemen- vroeg ik het schaaltje terug te brengen en me te laten weten of de gebakjes gelukt waren, want heb ze niet geproefd.
Op nr 27 bleek een jong gezin te wonen met 2 kindjes, Leon en Janneke, die ongeveer dezelfde leeftijd hebben als Ubi en Mauro. Leuk leuk! Het was prettig kennis te maken en de mama was blij verrast maar had nog nooit van potjebuur gehoord. Geen erg, het kaartje zat erbij. Ik heb geen fotootje gemaakt van die mensen, moest ik ze al eerder gekend hebben, ik had dat wel gedaan, maar ik wou ze nu ook niet direct afschrikken zo op een zondagochtend.



Onze echte rechtstreekse buren hadden al te kennen gegeven dat ze toch wel zeer in de running waren voor de potjebuurgebakjes waarvan sprake in de gazetten. Ik heb ze dan toch maar een troostprijsje gebracht, voor elk een stukje appel-notengebak dat ik gisteren bakte en ze waren daar ook héél blij mee.

Ik moet eerlijk zeggen dat het heel prettig was om te doen, temeer omdat ik niet wist voor wie ik eigenlijk aan het bakken ging. En het is toch ook altijd even afwachten wat de reactie zal zijn, voor hetzelfde geld hadden de mensen bij wie ik langsging een beetje een boze-hekssyndroom en weigerden ze voedsel aan te nemen van vreemden. Gelukkig was dat niet het geval en was het een heel leuke ontmoeting. Voor herhaling vatbaar. Voor mijn part elke dag potjebuur. Het is leuk om te kunnen geven...

3 opmerkingen:

Mama van drie zei

Mooi initiatief Sabine, ik wou dat ik dat ook kon in mijn straat maar het is hier zo 'boerenbuiten' dat de mensen nogal vreemd op zouden kijken.

moeke Vera zei

hier allemaal 'ouder' volk, die niet echt openstaan voor zo'n initiatief. Ze zouden me nogal raar bekijken mocht ik daarmee afkomen. Jammer, maar helaas.
Ik heb het artikel in het nieuwsblad gelezen. Chapeau, nu ben je een BL.
Eigenlijk vind ik het hele opzet en jouw toewijding echt bewonderenswaardig. Ik ga straks een linkje maken op mijn blogje.

Sabine zei

@ mama van drie en vera: volgend jaar zal ik eens komen potjeburen in jullie straat, ben het al een beetje gewend dat ze me een rare vinden, dus ik kan het wel hebben. Misschien krijg ik zelfs een 'kick' van al die verbaasde gezichten ;-)