donderdag 3 september 2009

Kleuters...

Vorig jaar zat Mauro nog in het overgangsklasje en mocht ik (of iemand anders) hem elke dag afleveren in de klas, recht in de armen van de juf. Direct in een vertrouwde en warme omgeving.
Nu zit hij in de 1e kleuterklas en is het de bedoeling dat ik hem "drop" op de speelplaats en zelf mooi achter de 'kiss and fly" lijn blijf.
Ahum, daar ben ik dus niet zo goed in.
Ik roep nog naar hier dat ze zelfstandig moeten worden en naar daar dat we moeten loslaten. Ik schreeuw mezelf toe dat hij dat best wel kan.
Maar vanochtend was het dus mijn beurt om hem eens weg te brengen. Hij wou graag samen met mij spelen op de speelplaats maar dat kan dus niet. Ik bleef netjes achter de lijn (niet echt waar: ik ging eerst mee zijn boekentasje aan de klasdeur zetten, maar daarna dus terug mooi achter de lijn) en bleef even staan om te kijken wat er zou gebeuren.
Mauro stond midden op de speelplaats. Hij keek wat in het rond. Zijn ogen zochten een bekend kindergezichtje, maar hadden niet meteen raak.
Hij stond daar zo stil. Hij leek het niet echt erg te vinden, maar toch. Even wou ik dat ik ook terug minder dan een meter groot was en dan zou ik met hem gaan spelen, hem laten lachen en zorgen dat hij daar niet zo alleen zou zijn.
Ik bleef even kijken, Mauro dacht dat ik al weg was...
En hij bleef ook kijken, naar al die andere kindjes die wel lachten en plezier maakten.
O jee.
Ik weet het, hij was niet aan het wenen, hij zag er niet echt ongelukkig uit, maar toch.
En toen kwam er een meisje op hem af, ze zag er groter en wat ouder uit dan hem.
Het meisje tikte op zijn schouder, gaf hem een hand en nam hem mee naar een bankje. Hij begon tegen het meisje te vertellen met veel handgebaren en het meisje leek instemmend of begrijpend te knikken. Net echt.
En ergens dacht ik toch 'oef'.
Hij zal zelf moeten zoeken met wie het klikt en met wie het botst, ook al ben ik in de verleiding om hem een vriendje te zoeken met wie hij samen op school kan aankomen.
Waarschijnlijk vlot dat volgende week nog meer als hij nog wat meer kleine mensjes kent op school.
En toen kwam Leen er nog toe met haar dochter, en shirley met haar prinsesje.... en stond ook de mama daar niet meer alleen. Plots scheen er in dat schooltje al een heel ander licht...

1 opmerking:

tijdtussendoor zei

Dat is toch spannend allemaal...voor moeder en kind ;)
Hopelijk zijn jullie het snel gewoon!