woensdag 21 oktober 2009

Auto's en straten enazo

Facebooksgewijs kom ik hier net even te weten dat er een klankbordvergadering (whatever that may be) is geweest gisteren rond de doortrekking van de N41 in mijnen achtertuin. Alvorens voort te gaan mag je mij zeker opportunisme en subjectiviteit toeschrijven, ik steek dat niet onder stoelen of banken, maar evenzeer heb ik dezelfde sympathie├źn als het gaat om lange wappers en andere wegen die nog aan te leggen zouden zijn en waarbij belangrijk natuurgebied zou doorkruist worden en dorpen helemaal doormidden gekliefd door de dictatuur van koning auto, en koning containercamion dan nog eens in het bijzonder. De klankbordvergadering toonde blijkbaar aan dat de meeste stemmen gelijkgestemd zijn: zo snel mogelijk moet die baan er komen.

Wat de wapper betreft: we (ze) zijn er nog niet... het referendum wil niets zeggen volgens sommigen en de reacties die ik hier persoonlijk al gehoord/gelezen heb in de omgeving zijn teleurstellend negatief.
Hier in de buurt zijn velen faliekant teleurgesteld in het NIMBY-syndroom waar de 'dikkenekken van 't stad' zouden aan lijden. Dat die mensen opkomen voor hun eigen gezondheid en die van hun kinderen en kleinkinderen, gesteund door ook tegenadvies wat ruimtelijke ordening betreft, kan ik echter alleen maar begrijpen.

Jamaja Sabinneken, gij moet niet elke dag de auto in om naar uw werk te gaan en uwe man ook niet, en met minder dan 10.000 km per jaar zijde niet zo ne grote weggebruiker, dus waar moeide u eigenlijk mee?
Tja, dat is zo natuurlijk. Zij het dat dat een bewuste keuze is, gecombineerd met wat geluk. David heeft geluk gehad zo snel zo dicht bij huis werk te vinden, maar hij heeft daar dan ook specifiek naar gezocht zonder superveeleisend te zijn.
En dat dat voor hem mogelijk was, maakte hij het voor mij haalbaar om thuis te blijven bij de kindjes en als onthaalmoeder te werken. Dus je kijkt wat, je zoekt wat, je puzzelt wat omdat je ergens voor gaat, namelijk onder andere een aangename en leefbare wereld overdragen aan je kinderen en eventuele kleinkinderen.
En ik ben ervan overtuigd dat met wat puzzelen en wat goede wil vele mensen een aantal autokilomters zouden kunnen terugschroeven. In deze zou ik dan kunnen zeggen: Waar een wil is, is geen weg meer nodig.

Geen opmerkingen: