dinsdag 6 oktober 2009

bange wezels

Ik geef toe.... ik ben echt een schijntluis soms.
Als David met de nacht staat, zoals deze week het geval is, dan vergt het toch iets meer moed om het huis klaar te maken voor de nacht.

Gisterenavond merkte ik dat de herfst wel echt begonnen is. Toen ik mij ging klaarmaken om te gaan slapen zoefde een veldmuis voorbij mijn tenen recht naar achter-de-wasmachine en een gezellig dichtbehaarde spin maakte haar opwachting in de toiletruimte. O jolly. Gelukkig zijn dat fysieke aanwezigheden die ik kan zien en dus... mee omgaan. Spinnen en muizen zijn het minste van mijn ongerustigheid.

Dat toen ik toen ik de deur van de gang opentrok constateerde dat de voordeur openstond baarde me dan weer meer zorgen. Toeme, wie weet was een of ander onmens of monsterachtig wezen wel naar boven geslopen om me de schrik van mijn leven aan te doen...
Gelukkig, wat voorspelbaar toch, niets aan de hand.
Toch lag ik nog even te draaien en te keren in mijn bed en ik herrinner me nog vaag dat ik om 23u46 dacht: "oh eindelijk, ik en in slaap aan het vallen", soms gebeurt dat heel bewust.
Tot 2u33 was dat, toen hoorde ik een ijzige gil en luid gehuil uit de jongenskamer. Slaapdronken maakte ik een soort mentale voorbereiding van pipi in of een jongeman náást zijn bed...

Maar wat ik echt aantrof was van een andere orde:
Er zaten draken op ons gras, volgens Mauro. Echte draken!
En hoe kan hij nu slapen met die draken op ons gras? Ik moest en zou bij hem blijven liggen...
Maar alvlug bleek een troostend woord en moederlijke geruststelling voldoende om wakkere Ubi (aja; azo ne gil) en bange Mauro weer in slaap te krijgen in hun bed en zelf terug te keren naar mijn eigen bedstee.
Althans dat dacht ik....
Even laten weer gehuil... die draken mama! Troost, bolleke wrijf.
En daarna weer.... "Wat jongen, weer de draken?"
"Nee mama, ik heb zo een ghonge (=Mauro's klagerige manier om te vertellen dat zijn maag grolt), ik wil eten"
U moet weten lieve mensen, dat het avondeten Maurogewijs niet zo een succes was. Meneer wenste van zijn vetorecht om niet te eten gebruik te maken en zo te tonen wie er baas was over eigen buik. Koppig en kleuter, het gaat goed samen, ik zeg het u.
En intussen wist ook het Ubikind niet meer wat hem overkwam. Spelen, slapen, spelen, slapen, het werd hem allemaal wat te veel.
Dus om 4u30 shokte mama nog eens naar beneden om 2 porties soyamelk, koelbloedig de onzichtbaarheid van de veldmuis trotserend in de achterbouw, en zich afvragend of die dikke spin niet weer naar binnen zou zijn gekomen...
U moet ook weten dat melk drinken Ubi help weer in slaap te vallen, maar tevens zijn ochtendlijke peristaltiek op gang brengt. Ik besloot het er toch op te wagen en mezelf toch nog hopelijk een uurtje rust te gunnen.
Dus een kwartier later was het weer stil.
mohja, wie geraakt er niet in 1-2-3 in slaap (en geloof me: ook niet in 4-5-6)
Als kleine Ubi dus om 6u10 weer van zich liet horen om melding te maken van ernstige vervuiling ter hoogte van de luierstreek, had Mauro deze keer een echt monster te vrezen in plaats van een imaginaire draak.
Mijn uitstraling vandaag is iets tussen de boze heks en de krankzinnige stiefmoeder....
U weze gewaarschuwd.

1 opmerking:

nele zei

Wat een mama soms lijden kan ( wat slaaptekort betreft ) ;-)