donderdag 26 november 2009

Dat met die schop en die kont...

Dat is nog redelijk goed afgelopen...

Kort nadat ik mijn blogbericht typte, kwam mijn schoonzus uit Gent, bij wijze van verrassing langs met een fruittaart en dus was het opbeuren meteen geslaagd, mijn sombere bui was een beetje overgewaaid. En bovendien heb ik met de taart en een lekker theetje ook wat kunnen genieten van vrije tijd en niets-doen terwijl de onthaalkindjes hun middagdutje deden.
Terwijl de koffie doorliep heb ik wel de ingrediënten voor brood in de machine gedaan in de hoop op een gelukt broodje een paar uur later.
Wat zal ik ervan zeggen? Ik heb bijgeleerd: mijn weegschaal zou tot op de gram nauwkeurig wegen maar bv 6gr gist of 8gr suiker dat is heel moeilijk te doen. Dus voor de fijnere afmetingen zal ik eens een apart weegschaaltje moeten aanschaffen, want mijn brood is supergoed gelukt, maar is een beetje te zout. Ik gebruikte biomeel van de aveve, en het ziet er naar uit dat het de volgende keer met wat minder zout zeker goed komt.
Een wasje draaien is ook nog gelukt, maar dat is niet zo moeilijk: de machine doet het grootste deel van het werk. Ik zal zelfs meer zeggen: om dit moment zit er zelf 'al' opnieuw een machine in, die moet David (die laat gaat slapen) dan straks maar uithalen. (Er zitten maar 5 (grote)stukken in, dus hij heeft chance)

Als alle kindjes naar huis waren ben ik -nu ik toch bezig was- de kinderhoeken helemaal veranderd. De kunststoffen vloerpuzzels waar de kinderen zo graag de randen afbijten, zijn eruit gevlogen en heb dikke speeltapijten op de grond gelegd (ook niet zo ideaal, maar we hebben echt een heel koude vloer).... daarbij nog een reuze-donut van zolder gehaald en de jongens konden zich weer goed uitleven.
Toen Mauro aan zijn aërosol 'hing' ging opeens de deurbel. Aan de deur stond een man van de bloedgeversvereniging van Wieze. Elke keer als je gaat bloed geven gaat er een ticket met je naam in de ton en op het einde van het jaar doen ze met die ton een tombola. David was blijkbaar in de prijzen gevallen en die man kwam hem zijn kado afgeven.
Mauro mocht het pakje openmaken, en er bleek een hele doos vol chocoladespullen in te zitten, zowat het ganse assortiment van Callebout.
Nu moet je weten dat hij al een ganse dag aan het vertellen was dat hij chocolade zou vragen aan de sint. Toen hij dat pak opendeed had hij dus ook ogen als schotels en was hij ervan overtuigd dat dat de sint was geweest die aan de deur had gebeld met het pak. Ik kon hem niet overtuigen, maar dat was ook zo erg niet want in al zijn ontzetting heeft hij niet eens gevraagd of hij er van mocht eten :-)

De afwas moet ik morgenvroeg nog doen, en de schuif met gezelschapspellen.... daar ben ik ook niet meer toe gekomen, maar morgen is er nog een dag.
En zo heb ik toch van elk van jullie wat goede raad ter harte genomen ;-) Dankjulliewel daarvoor!

1 opmerking:

plukdedagsandra zei

Zie je wel : alles komt in orde, haha.

Voor het zout. Ik doe één theelepeltje zout.

En ik vind dat je toch nog veel gedaan hebt ondanks die futloosheid.