donderdag 29 januari 2009

Gastgezinnen gezocht !!!

VZW DOMA organiseert sinds 1993 een gezondheidsverlof voor kinderen uit Wit-Rusland.

Deze kinderen verblijven tijdens de maand augustus bij gastgezinnen.
Deze kinderen leven nog steeds in erg radio-actief besmette streken sinds een ontploffing van een met kernstof aangedreven elektriciteitscentrale in Tsjernobyl (Oekraïne) in 1986 .

Na een maand genieten van fruit, afwisselende voeding, voldoende ontspanning,…gaan deze kinderen met veel plezier terug naar huis.

De herinneringen blijven voor altijd bestaan !

Heb jij ook interesse om tijdens de maand augustus een kind uit Wit-Rusland bij jou te nemen, laat het ons dan zeker weten.
De vereniging zorgt zelf voor de reisonkosten !

Inlichtingen : Reynaerts Carla 011/831707

carlareyn@skynet.be
vzw.doma@van-landen.be

vrijdag 23 januari 2009

Kwetsbaar

Vanmorgen telefoon van mijn tante: "Seg dat is toch niet in de school van Mauro gebeurd hee?" Ik wist niet waarop ze bedoelde. Ik had een kwartiertje eerder de radio afgezet omdat de kindjes onderling al spelend al lawaai genoeg maakten.
Veel info over wat en hoe kon tante me niet geven, de nieuwsflash op de radio was te kort geweest.
Mijn hart bonkt in mijn keel.

Even later hoorde ik officieel het onstellende nieuws... iemand is een kinderdagverlijf binnengetrokken en heeft slachtoffers gemaakt.
Ik bibber en beef...

Ik bel naar de school van Mauro, die vlakbij het bewuste kinderdagverblijf is (om de hoek) om te vragen of de kleuters opgehaald mogen worden. "Nee" is het antwoord, "alle scholen en kindervoorzieningen in de omgeving zijn volledig afgesloten". De dader is nog niet gepakt.

Ondertussen bellen de ouders van de opvangkindjes één voor één op om te vragen of alles hier ok is, vele vragen en weinig antwoorden... nog een beetje van mijn melk van het idee dat hier iemand rondloopt die tot gruwelijke zaken in staat is. Hoe gruwelijk besef ik op dat moment nog niet goed.

De opvang loopt intussen een beetje in het honderd... de allerkleinsten krijgen honger en ik ben toch wel niet vergeten om de aardappelen op te zetten.. ze staan koud op het vuur...
Mijn ouders komen langs en helpen me even door de middagspits heen. Kort daarop horen we dat de dader is gearresteerd... opluchting... Mijn ouders halen Mauro af van zijn school. Zelden zo blij geweest om hem terug te zien na een half dagje school.

Eten lukt me niet... ik hoor intussen de balans van de moordpartij in het kinderdagverblijf. Ik kan niet anders dan wenen.... en ergens blij te zijn dat hij mijn opvang niet heeft uitgekozen,.. opgelucht dat mijn kindjes ongedeerd zijn, maar zeer verdrietig voor alle ouders die wel vreselijk nieuws moesten horen het afgelopen uur... verdrietig en een beetje bang.. omdat dit kan gebeuren... niet in een ver land... maar op een kilometer van mijn deur..

De opvang was vandaag niet als anders... er was geen structuur, ik liep een beetje rond als een kip zonder kop en uitzonderlijk mochten de kindjes wat tv kijken... en nog geen enkele opvangdag heb ik ze zo platgeknuffeld als vandaag...

Vanavond hoorde ik dan opnieuw het slechte nieuws dat één van de kindjes iemand is die ik van dichtbij ken... de mama en ik waren samen zwanger... onze moeders werden samen oma... en deelden in die vreugde...

Ik zou kunnen zeggen dat het afschuwelijk is, gruwelijk, ... maar toch zijn er geen woorden voor. Je kind verliezen en dan nog op zo een manier... of in een ziekenhuis naast je kindje zitten en het zien vechten voor zijn leven... een collega verliezen... diep droevig...

Mijn vorige post ging uit naar de chauffeur die oma en mauro van hun fiets had geblazen. In vergelijking hiermee was dat een klein akkefietje. En toch beschrijft het weer die kwetsbaarheid die je ineens overkomt als je mama of papa wordt. Het idee alleen al dat je kindje iets kan overkomen raakt je in je diepste zelf.

Ik denk dat vandaag heel veel ouders van jonge kinderen en kinderopvangmensen geraakt werden door dit nieuws, alsook iedereen de ervan hoorde.
Mensen hebben gehuild, gebibberd en gebeefd...

Huilen.. bibberen... beven..
bibber
beef

maandag 19 januari 2009

Boem pataat

Toen ik pas terug was van de kraamkliniek met mijn eerste kindje durfde ik eerst niet goed meer met de auto rijden. Het is moeilijk uit te leggen maar door mijn prille moederschap voelde ik mij ineens zooooo kwetsbaar. Gedachten als: wat als ik een bosting doe met de kleine in de auto, en wat zal er van dat kindje komen als mij iets overkomt, loerden telkens om de hoek.
Uiteraard heb ik me wat herpakt en mijn 'schrik' overwonnen, ik zou anders niet veel sociaal leven overhouden als thuiswerkende mama. Maar waar ik mij vroeger al ergerde aan roekeloze of dronken of macho-chauffeurs (m/v), sinds mijn kroost in gevaar zou kunnen zijn door hun gedrag word ik er gewoonweg heel boos van.

Deze week brengt oma Mauro naar de kleuterklas. Met de fiets, omdat oma niet met de auto rijdt, de fiets veel ecologischer is en iedereen zijn kind met de auto tot aan de schoolpoort wenst te brengen waardoor het daar aan dat schooltje een echte chaos is.
Vanmorgen regende het, dus Mauro kreeg een k-way aan en installeerde zich op de fiets van oma. Dikke kus, "dag mama" en weg waren ze.

Even later telefoon van oma:
"Niet verschieten als Mauro straks met een verhaal komt van een stoute auto"
Oma fietste in rechte lijn op de grote baan naar de school. Tot plots een auto uit een zijstraat kwam geschoten en hen de pas afsneed. Oma moest heel bruusk remmen, slipte en viel met fiets en al op de grond, rijchting rijweg. Gelukkig kwam er op de rijweg op datzelfde moment geen auto af en was de schade op het eerste zicht beperkt: Mauro mankeert niets, de fiets is ok en oma heeft een wat pijnlijke knie. Even bibberen en bekomen van de schrik. De chauffeur reed gewoon door alsof hij niet net door zijn achteloosheid een oma met kleuter had doen vallen. (ongelukjes gebeuren, maar kijk dan toch even of er iets is wat je kan doen!)

Plots is daar bij mij ook weer dat mama-gevoel dat je gekwetst kan worden door het minste dat je kleintjes overkomt.

Een dikke "FOEI!" (en dat is nog netjes uitgedrukt) van mijnentwege naar de chauffeur van die auto.

zondag 18 januari 2009

Energy for life

Iets meer dan een jaar geleden zijn we overgeschakeld van electrabel naar groene energie van Lampiris. Ik wou er toen nog niet veel over schrijven want je moet het een tijdje gebruiken om te kunnen weten of je er tevreden van bent. Na een evaluatie van een jaar kan ik niet anders dan enthousiast zijn. Hoewel het walen zijn en je dat heel af en toe -zonder echt storend te zijn- soms merkt aan hun correspondentie (dan heb ik het over lichte taalfouten) ben ik er steeds vlug en correct geholpen toen ik vragen had ivm de overschakeling en dergelijke, een vlotte helpdesk: het bestaat!
Verder zijn we nu ok goedkoper af. Ik dacht niet dat we financiële winst gingen doen, maar blijkbaar wel. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet elke maand mijn meterstanden bijhoud, maar de afrekening was alleszins zeer positief en we betalen nu een kleiner voorschot dan bij electrabel. En dat terwijl er toch intussen een gezinslid bijgekomen is en ik nu meer was moet draaien (de grootste energiepost van dit huis vrees ik)

Ik ben er opgekomen om bij hen aan te sluiten na consultatie van het schema van greenpeace, dat je hier kan vinden.

Dus als je van plan bent om een van dees dagen eens over te schakelen op 100% groene energie, van Lampiris zijn wij alleszinds content.

Postkaartxenofobie

Dit weekend kwamen de scouts van deur tot deur om spullen te verkopen ten voordele van vredeseilanden.
Een niet-nader-bekend-te-maken persoon uit mijn omgeving kocht de postkaarten.
Toen de scout (noemt dat zo?) weg was, bekeek deze persoon de net gekochte kaarten en zei: "Eih, 't zijn der met negerkes, pak ze maar mee, Sabine"

Mensen!

woensdag 14 januari 2009

Raar...

Een paar dagen geleden las ik in een tijdschrift een artikeltje over een koppel met kinderen dat afsprak met nog een ander koppel met kinderen om samen een vakantiehuisje te delen. Hoewel het vrienden waren en de kinderen het goed met elkaar konden vinden bleek de vakantie een enorme tegenvaller. Het koppel dat de reis beschreef was van mening dat kinderen wél chips en cola en TV a volonté mochten hebben en hun reisgenoten hielden er een andere mening op na, die hun kindjes mochten enkel water met diksap drinken en fruit of een gezondere koek en men zag vakantie als kwali-tijd met elkaar ipv naar tv kijken. De manier waarop het koppel dit beschreef was alsof er niets afschuwelijkers was als diksap-ouders...
't Is mij een beetje in mijn vel gaan zitten omdat ik denk dat ik ook zo een diksap-ouder ben en dat ik dat nog wel een tijdje zal blijven. 'k Zou het zonde vinden moesten er mensen daarop zo hard afknappen dat ze een reis vervroegd stopzetten.
Ik zat er wat mee in, met de vraag of ik dan door andere ouders als zo een freak zou worden bestempeld en indien ja, of me dat eigenlijk wat kan schelen (wel dus, anders zou ik daar niet al een paar dagen over aan het nadenken zijn)
Bij deze een oproep: maak u bekend, diksap-ouders! Geef mij het gevoel dat dat niet vreselijk is en dat ik niet alleen freakerig ben.


ik bedoel het niet zielig!

dinsdag 13 januari 2009

Eten eten en nog eens eten

Ne keer iets anders...
Geen recept uitgevonden of uitgelegd door mij.... maar door Sarah.

Ik heb de seitanstoverij vandaag klaargemaakt en vond em lekker...



Seitan stoverij from EVA-TV on Vimeo.

zaterdag 10 januari 2009

Het vriest nog steeds...

...en toch:
stond ik vandaag nog bij een temperatuur ergens serieus onder het vriespunt in mijn bikini in de sneeuw. En ik vond het fijn en verfrissend. Als je net uit een sauna van meer dan 100° komt is dat niet verwonderlijk, maar toch...
Ik heb ook samen met een vriendin buiten gebubbeld in een heet bad en ook dat was zeker geen kouwelijke ervaring.
Integendeel, het inspireerde me tot de volgende actie van vandaag:
Ubi zijn eerste ritje op de fiets gunnen.
Hij is nu 8,5 maanden oud en zit al zeer stevig. We hebben een zwevend fietsstoeltje dus qua absorptie van schokken veilig voor zijn bekken en rugje.
Deze namiddag hebben we hem warm ingeduffeld en hebben we hem in dit vriesweer (kindermishandeling!) achterop de fiets laten plaatsnemen en zijn we naar de fietswinkel gereden om een tweede fietstoel te kopen die op papa's fiets kan, zodat die volgende week Mauro met de fiets naar school kan brengen en dat niet met mijn (voor hem te kleine) fiets moet doen.
Na de fietsmaker reden we door naar oma om Mauro op te halen. Deze ervaring op de fiets was véél kouwelijker aan mijn benen dan mijn eerder bikini-avontuur. Toen we weer vertrokken bij oma was het al donker en besloot papa dat we de kortste route terug naar huis zouden nemen. Dat kon maar 1 ding betekenen: putweg nemen. Ik weet niet eens wat de officiële naam is van putweg als die er al één heeft. Voor de mensen uit de buurt: het is de verbindingsweg tussen de Vlietbergstraat in Sint-Gillis en den delhaize. Voor de mensen niet zo uit de buurt: het is een vrij breed stuk veldweg, met wat kiezels er op. Frequent gebruikt door traktoren maar ook andere voertuigen, maar met... véél putten. Het spreekt vanzelf dat daar niet gestrooid wordt met zout, de boeren van de aanpalende beplante percelen zouden daar niet gelukkig mee zijn en ik denk zelfs niet dat het een officiële straat is. Het was er dus... wit en het zag er glattig uit. Ik zou daar een tekeningetje bij kunnen maken maar ik denk dat dat niet nodig is.
Dus zijn we in den pikkendonkeren (wat een idee, David!) het gladde putweg doorgetrokken, elk met een kind op onze fiets (risico's nemen met kinderen, een schande!) Een chance dat het volle maan is en het landschap zo wit: straatverlichting was niet eens nodig om -ongeveer- te zien wat we deden.
We zijn veilig en wel thuisgeraakt. Putweg zag er blijkbaar gladder uit dan het was of wij hebben gewoon heel veel geluk gehad.

Ik vind dat vriezen wel iets hebben; het is jaaaren geleden adt het nog zo had zo lang aan een stuk vroor. Maar toen ik net het raam op onze kamer weer ging dichtdoen na het even op een kier te hebben gezet voor wat verluchting, en ontdekte dat het gordijn gewoon met een dikke brok ijs was vastgevroren aan het raam, belsoot ik dat ik het wel gehad heb met de kou en dat vriezen. Ik geef dan nu ook officieel mijn toestemming om de dooi te laten inzetten. :-)

vrijdag 9 januari 2009

Dwaze mutsen - dag

Gisteren in de opvang.... commentaar overbodig











Schoon weer

Mensen,.... het vriest.




Ons beestjes zullen het wel fris hebben, maar ze houden dapper stand.
Honger lijden ze dan ook niet want krijgen uiteraard dagelijks verse aanvoer van eten en drinken. Bij dat drinken is het zelfs een kwestie van snel zijn voor het weer vervriest.







De vogeltjes van gans de gebuurte komen vaak langs nu met dit weer. In ons voederhuisje is het ene druk komen en gaan van allerlei klein pluimage. Schitterend om te zien en om te observeren!
Zo heb ik al opgemerkt dat ons roodborstje altijd geduldig wacht en uit zijneigen plaatsmaakt voor de meesjes. Pas als die gepasseerd zijn gaat hij terug eten, ze zitten nooit samen in het huisje. De mezen onderling zitten er soms wel met twee tot vier tegelijk in.

Buurvrouw bakt nog steeds frieten voor meeuwen en andere grote vogels: het is hen gegund. Met dit weer mag ze van mij. (nie dat ze op mijn toestemming zit te wachten)

Een ander voordeel: de frigo en de diepvries moeten niet draaien (onze frigo staat in onze steenkoude berging)
Dat onze leidingen van het water bevroren bleken een van de vorige dagen was ook goed nieuws: waterbesparing :-)


onzen achterhof :-)

Twee in één: mooi!


In één van mijn eerste blogberichtjes had ik het al over ello-mobile. Ello mobile is een gsm-operator waarmee je kan bellen (echt!) en die helemaal niet duur is, zeker niet duurder dan proximus, base, mobistar... etc. Het speciale aan ello-mobile is dat ze al de winst die ze maken aan goede doelen schenken en niet aan dure reclamecampagnes of holle slogans.
Als klant kan je zelfs zelf kiezen aan welk specifiek doel dat je wil dat de winst die ze door jou maken gaat.
Ik ben zelf intussen al meer dan een jaar ello-gebruiker en ik moet zeggen dat het me bevalt: mijn rekeningen zijn niet hoger dan vroeger en ik heb altijd en overal bereik, en het voelt goed om in dit geval niet helemaal mee te draaien in een té kapitalistisch marktsysteem.
Uiteraard kan je je eigen gsm-nummer behouden, en ze regelen de opzeg van je huidig abonnement ook voor jou.

Nu wil het toeval dat er tijdelijk een actie is van ello in samenwerking met Eva. Als je nu ello-gebruiker word, krijg je een jaar lang gratis en voor niets het eva-magazine in de bus! Aanrader! (en een goed doel op zijneigen)
(je kan ook kiezen voor een etentje bij Greenway of terugbetaling van (vegetarische) Greenway-producten --in dat geval is de seitan-pitta een echte aanrader ;-) )

En als je al lid bent van Eva (en dus het magazine al in de bus krijgt en sowieso korting krijgt bij Greenway telkens je er gaat smullen) kan je er ook voor kiezen een vriend van mij te zijn, dan kan je ook gewoon starten met 15 euro gratis belkrediet. Dat is dan een opportunistische keuze met positieve gevolgen voor mens en milieu (dat kan er dus best wel mee door :-) ) laat me in dat geval iets weten, dan stuur ik u een uitnodiging.


Meer info op : http://www.ello-mobile.be/eva/


maandag 5 januari 2009

't gaat vooruit...




Met alle commotie van de laatste dagen rond de eerste schooldag van Mauro (die het -voor de nieuwsgierigen- inderdaad super vond en al uitkijkt naar morgen om terug naar school te gaan, en die vandaag ook voor het eerst in een echt grote-jongensbed slaapt) zou ik bijna vergeten melden dat het dus met Ubi ook nog super gaat.

Mijn kleinste hartedief maakt het dus echt goed en wordt eigenlijk ook al groot. Zo heeft hij de laatste weken leren 'sluipen' van traag naar vrij snel, maakt hij intussen beetje bij beetje de overgang naar echt kruipen, begint hij zich recht te trekken als hij in zijn park zit en heeft hij in de eerste uren van het nieuwe jaar zijn eerste tandje mogen verwelkomen. (moeilijk nachtje voor de ouders ;-) )



En hij is nu ook al zot van piraten-spelletjes te spelen met zijn grote broer. Die twee zijn de laatste tijd echte maatjes. Mauro kruipt vaak mee in het park met broer of samen sluipen ze over de grond... Schip ahoy!

Labels

In de onthaalbrochure van Mauro's school staat:
"Gelieve al de spullen van de kleuters te labelen"

Alles voorzien van een naam dus.... want inderdaad, de juf kan niet weten welke jas, trui, broek van welke kleuters is, zeker als er daar dertig exemplaren rondlopen.
Ik dacht dat ne keer efkes creatief op te lossen en met dank aan Madamme Zsazsa en haar kleurrijk inspirerend blogje is dat ook heel goed gelukt.
U mag gerust weten waar ik de mosterd haalde, nl hier

Ik had nodig:
1 stempel, die ik heb laten maken bij de mensen die ook Madamme Zsazsa voorzien van schoon marchandise (stamps in Antwerpen)

1 stempelkussen met onuitwasbare inkt

1 paar doktershandschoenen (ivm het werken met onuitwasbare inkt leek me dat de veiligste optie)

3m strijklint (dat is langs één kant bestempelbaar en op de andere kant voorzien van een lijm die pas begint te plakken als je er op strijkt -- verkrijgbaar bij Veritas)

een strijkijzer om de labels in zijn kleren te 'plakken'



Het resultaat mag er zijn vind ik.
Ik heb gekozen om enkel de achternaam erin te stempelen: het is de bedoeling dat deze kleren ook nog gebruikt worden doord Ubi en normaal gezien zouden de labels toch was na was na was stand moeten houden.

En met diezelfde stempel heb ik ook nog wat etiketten gedaan die dan al klaarliggen om ook elke dag het fruitdoosje en het drankje van Mauro uit de anonimiteit te heffen.
Voila, nu kan ik voor een prikje zoveel duizenden labeltjes maken als ik zelf wil :-)

Gemengde gevoelens

Al weeeeeken was hij ernaar aan het vragen, al dagen liep hij met zijn boekentasje klaar en vanmorgen kon het allemaal niet snel genoeg gaan.

Mauro is duidelijk klaar voor de eerste kleuterklas.
En meteen is dit ook mijn laatste dagje verlof voor ik er weer in zal vliegen. Natuurlijk wou ik zelf onze grote kleine jongen naar school brengen deze eerste keer. Of dit een verstandige zaak is weet ik niet, want ik zit maar wat met mijn handen te draaien. Al een geluk dat er nog wat te bloggen valt, alweer een kwartiertje minder aftellen naar de middag.... Hoewel ik eigenlijk best wel weet dat hij het daar reuzeleuk zal vinden. Het is niet dat ik hem mis omdat hij er niet is, hij is wel al vaker eens van huis geweest; het is te weten, te voelen dat hij nu echt weer een grote stap heeft gezet, dat het weer eens duidelijk wordt dat hij niet klein blijft.
En ik wil ook helemaal niet dat hij klein blijft. Hij mag een jongetje zijn,... eentje dat mag spelen, zijn en groeien... en eerste schooldagen horen daar nu eenmaal bij.


Vanmorgen dus opnieuw opgestaan met de wekker (bah!) en meer dan anders ons wat moeten haasten om om 8u de deur uit te kunnen gaan. Buiten lag onze straat er nog maagdelijk wit bij, maar al bij al ging het nog erg vlot tot aan de straat van de school. (We plannen om binnenkort steeds met de fiets te gaan, maar vandaag moest Ubi ook mee en we hebben nog maar 1 fietststoeltje)



We vonden goed op tijd een parkeerplekje want de klas gaat pas om 8u15 open. Van de auto naar de schoolpoort genoot Mauro van het kraken van de verse sneeuw onder zijn schoentjes. Bijna had ik de neiging om hem tot spoed aan te manen, maar in mijn achterhoofd zei toch iets dat we gerust de tijd konden nemen en dat dat kraken van verse sneeuw zeker voor een kind echt tof moet zijn...;



We waren nog bij de eersten in de klas. Pampertjes en reservekledij werd aan de juf gegeven en heel snel snel kregen we nog een kusje en weg was Mauro, reeds spelend in de klas met alles wat hij daar kon vinden en op het verboden terrein voor ouders. Geen traantjes, geen twijfel of aarzeling, Mauro was blij om er te zijn...



Nog even zijn we door het raam gaan piepen en hem gaan vertellen dat we zeker tegen 's middag zouden terugkomen, maar die geruststelling had hij al niet meer nodig. Hij was al flink aan het spelen....