zondag 31 mei 2009



Op het blog van Tijdtussendoor las ik onlangs iets over het zalig ruiken van de kamperfoelie. Wij hebben hier in de tuin ook twee struiken staan en de geur was me nog niet echt opgevallen, maar als je er 's avonds voorbij komt kan je inderdaad niet anders dan te besluiten dat het een geur is om in een doosje te doen.

Vandaag op de insectenwandeling van Natuurpunt (wist je dat het nu insectenweek is?) kwamen we de kamperfoelie ook tegen. Deze plant lokt vooral nachtvlinders omdat die een heel lange uitroltong hebben waardoor ze tot aan de nectar kunnen geraken van de diepe bloemen. Hommels en bijen geraken daar normaal gezien niet, maar hebben er ook iets op gevonden: die bijten een stukje uit de basis van de bloem en verzamelen op die manier de nectar. Dat is uiteraard niet echt de bedoeling want zo geraakt het stuifmeel niet verspreid.

Bij Ruben (de gids) heb ik ook kennis gemaakt met de atlas-vlinder (zie foto onderaan). Een prachtige grote nachtvlinder, van wel ongeveer 27cm breed met open vleugels. Hij bleef zo mooi zitten voor de foto omdat nachtvlinders in principe overdag niet vliegen.
Ruben had dan ook wel reden tot pronken met dit prachtexemplaar, aangezien hij ons vertelde dat zo een vlinder maar 2 tot 10 dagen leeft. Eigenlijk ontpopt de rups zich tot vlinder enkel en alleen maar om zich voort te planten en is dus veel langer rups dan vlinder.

In ons kippenhok groeien sinds vorig jaar -denk ik- ook kleine eikjes. We vroegen ons al af waar die vandaan zouden komen, aangezien er in de omgeving geen eiken staan. Hier zitten wel veel eksters in de buurt. Ruben wist te vertellen dat die grotere vogels soms zaden uit de bossen meebrengen en ergens begraven op een hopelijk herkenbare plek om zo meer kans te hebben op voedsel in de winter. Misschien is onze supergrote kippenren met daar achterin 3 heel hoge populieren wel zo een plekje waarin eksters een goed oriëntatiepunt zien.

Met andere woorden, de ogen goed de kost gegeven vandaag, en weer veel bijgeleerd. En naar huis gekomen met zaden van paarse schupwortel en kleine ratelaar. En zo wordt onze tuin na elke activiteit van Natuurpunt of Velt weer een plantje rijker. Tof!



Vogelverschrikker


De besjes op onze fruitstruiken beginnen aardig rood te kleuren, en springen daarmee in het oog van de vogeltjes. Om zelf samen met de kindjes ook nog wat over te houden wanneer ze nog verder afrijpen, hadden we iets nodig om de vogels te ontmoedigen hun bekje in onze zaken te steken.



Gisteren ging ik samen met Mauro aan de knutsel en maakten we een constructie met allemaal recyclagemateriaal.... een bamboestok, wat spiegelstukjes, wat draad en enkele metalen voorwerpjes (rondelletjes, ijzeren staafjes) waren al wat we nodig hadden (samen met wat contactlijm)
Het vogelschrikje heeft het effect van een discobals als de zon schijnt en er een zuchtje wind is, en klingelt heel mooi, maar niet zo luid dat het irritant zou kunnen worden.





zaterdag 30 mei 2009

Doe het zelf

Gezien de economische crisis, een weerkerend eind-van-de-maand syndroom en mijn zelfverklaarde creativiteit besloot ik vandaag mijn mannen hun haar zelf te knippen. Niets dat ik niet eerder had gedaan en gewoonlijk lukt dat wel. Mauro en Ubi zijn ge-9-millimeterd en zien er knap en zomers uit.
David ging ook voor 9mm, tot de telefoon ging toen ik halverwege zijn hoofd zat. Hij had besloten om zelf wat verder te doen, want ons twee kadeekes zaten te wachten om van hun kriebeltjes ontdaan te worden in de douche.
Toen ik kort daarna gedaan had met bellen constateerde David dat hij al de hele tijd op stand '6mm' bezig was... komt ervan als je enige spiegel de deur van de oven is.
Nadat de jongens gedoucht zijn zegt hij bij zichzelf nog een klein plukje te zien dat niet helemaal egaal is en vraagt me het nog wat bij te werken.
Ik controlleer nog eens of het toestel nog op 6mm staat en begin eraan. Het duurde even voor ik het door had... maar was de klep die de afstand regelt er vergeten opzettten, dus David heef nu een coiffure die zowat 9mm korter is dan de bedoeling was... iniministekeltjes. En een witte hoofdhuid... en het valt nog mee maar het is een raar zicht.
Hij draagt wijselijk een petje nu.... maar kan er deze keer nog mee lachen.

:-)

donderdag 28 mei 2009

werp-mij-niet-wegje

Een tijdje geleden ging mijn gsm van een jaar oud stuk. Dikke pech.
Maar een garantie duurt 2 jaar en ik hou altijd mijn bonnetjes goed bij, dus...
Ging ik naar de belcompany en informeerde me over de garantievoorwaarden. De juffrouw achter de balie was niet erg vriendelijk, maar nam wel mijn gsm aan om er eens naar te kijken. Ze zei me dat ik het dan wel een 4-tal weken zonder zou moeten stellen.
Voor mij geen probleem, ik heb tijd en geduld en weinig zin om een nieuwe te kopen.
Slechts 4 dagen later kreeg David al telefoon dat mijn gsm alweer op mij lag te wachten in de winkel.
Het engeltje op mijn schouder zei me dat dat toch wel een goede service was, zo snel.
Het duiveltje zei me dat die uitleg van 4 weken eerder bedoeld was om mensen af te schrikken en gauwgauw een nieuwe te kopen ipv te wachten (welk normaal mens kan nu nog 4 weken zonder gsm.... ;-) )
In ieder geval.... hij is terug en het heeft me niets gekost. Ze hebben er zelfs niets aan moeten vervangen, het was de software de moest ge-update worden.
Frons

donderdag veggiedag 12

Ik zie net dat het al sinds februari geleden is dat ik nog eens een donderdag veggiedag bericht heb geplaatst met een ideetje voor in de opvang.
Wel moekes,... hier is er nog eens eentje!

Dit receptje is geschikt voor alle leeftijden, maar ik gaf het hier aan Ubi, nu 13 maanden oud (dat vliegt vooruit!)

Hij heeft nu 4 tandjes bovenaan en 3 onderaan en dat maakt dat hij wel al wat stukjes aankan, en al goede kauwbewegingen maakt, maar dat grotere of taaiere stukken nog wat moeilijk zijn.
Hier maakte ik volkoren penne klaar, in kleinere stukjes gesneden (bv de helft of 1/3 van zo een pastastukje) en daarover deed ik een soort sausje van gemixte gestoomde wortel en tofu. Daar nog wat currykruiden, een beetje notenolie en een klein beetje geraspte parmesaanse kaas bij en klaar is kees.
Heel snel klaar dus, en heel lekker.
Vanaf ongeveer 12 maanden durf ik de bordjes van de kinderen al wat pittiger maken. Verse kruiden kunnen er natuurlijk bij iedereen vanaf het begin in, maar na een jaartje kan er al eens een beetje gember, wat currykruiden, of eventueel marokkaanse mix bij. Met zout wel nog even wat opletten, want super gezond is dat niet.
Door wat kruiden te gebruiken kan je meteen ook wat meer variatie brengen in het middagmaal van die kleine kapoenen, en het is een opstapje naar echt mee-eten aan de grote mensentafel.

Tijdens mijn zwangerschappen en borstvoedingsperiodes heb ik altijd alles gegeten, dus ook look, ui, pikante zaken.... Sommigen adviseren om dat net niet te doen omdat bv bij borstvoeding de melk naar die producten zou gaan smaken en de kindjes dat zouden afwijzen. Ik heb daar bij mezelf geen bewijs van gevonden. Het feit dat kinderen in beperkte mate bij de borstvoeding verschillende smaken binnenkrijgen is volgens mij juist een verrijking, en vergemakkelijkt de overgang naar nieuwe smaken. Mijn kindjes zijn alleszins allebei geen moeilijke eters wat betreft rare smaken (zo is Mauro gek van olijven met look en bij Ubi heb ik nog niets ontdekt wat hij echt niet lust, die eet nog alles)

ps: als je een beetje veel klaargemaakt hebt van het penne met wortel en tofu-bordje hoef je dat niet weg te gooien! Het klinkt misschien een beetje raar, maar hou het bij en smeer het 's avonds op je boterham, het is een erg lekker broodbeleg (eventueel met nog wat extra curry of wat peper en zout)... een beetje verse salade erbij en het is helemaal af.

dinsdag 26 mei 2009

Donderdag veggiedag in gans de wereld?

Ik heb niet de gewoonte om artikels of berichten van iemand anders zomaar over te nemen, maar net kreeg ik onderstaand artikel in mijn virtuele brievenbus. Afzender: netwerk bewust verbruiken.
Ik ben uiteraard heel opgetogen over heel het donderdag veggiedagverhaal! Van een succesvolle campagne gesproken!!...en ik zou het zelf allemaal niet beter kunnen verwoorden. EVA rockt!



Toen Gent op 13 mei de eerste stad ter wereld werd die officieel een wekelijkse vegetarische dag erkende, werd dat wereldnieuws, van CNN tot BBC, van The Guardian tot Time Magazine, van Peru tot Thailand. Sao Paulo zal de volgende stad zijn met een officiële veggiedag. In eigen land protesteert de Boerenbond.

Ondertussen is het niet bij media-aandacht alleen gebleven. Vegetarische en andere organisaties uit diverse landen klopten aan bij EVA, de Vlaamse vegetarische organisatie en bedenker van de Donderdag Veggiedagcampagne, om zoveel mogelijk info te krijgen. Inmiddels is duidelijk dat ook de stad Sao Paulo zal meestappen in het veggiedagverhaal. Eduardo Jorge Sobrinho, schepen van Milieu van de Braziliaanse miljoenenstad, is enthousiast over het idee. EVA werd ook gecontacteerd door de schepen van Milieu van het Italiaanse Genua. De Duitse vegetarische organisatie wil Hamburg warm maken voor het initiatief. In de VS schreef de Amerikaanse dierenrechtenorganisatie PETA bijna duizend burgemeesters aan met de vraag het voorbeeld van Gent te volgen. In het VK willen niet minder dan drie organisaties het initiatief helpen kopiëren. En in eigen land is Hasselt enthousiast, maar stoten we vooral op protest van… de Boerenbond.

De stad Leuven verwierp gisteren tijdens de gemeenteraad het voorstel om de tweede stad te worden die Donderdag Veggiedag zou erkennen en ondersteunen. De Boerenbond voelde zich bedreigd genoeg om te betogen tegen het voorstel, en spreekt volgens de Streekkrant Vlaams-Brabant van “een gecoördineerde actie om de dierlijke sector schade te berokkenen.”

Tobias Leenaert (EVA vzw) weerlegt dit met klem: “Iemand schade berokkenen is allesbehalve de bedoeling van de Donderdag Veggiedagcampagne. We willen er wél mee helpen zorgen VOOR een beter leefmilieu, betere volksgezondheid en minder dierenleed, en dat alles kan dichterbij gebracht worden door minder vlees te eten.” Tegenstanders van vleesvermindering beweren dat de campagne mensen een eetpatroon wil opleggen, maar niets is minder waar. Niemand in Gent, ook leerlingen niet, worden verplicht om vegetarisch te eten.

Veeteelt is wereldwijd verantwoordelijk voor 18% van de uitstoot van broeikasgassen. Hart- en vaatziekten en diverse kankers - in België en andere westerse landen – werden volgens EVA al meermaals gelinkt aan hoog vleesverbruik. En in ons land worden jaarlijks zo’n kleine 300 miljoen dieren gedood voor vlees. “Als de dierlijke sector het wil hebben over ‘het berokkenen van schade', dan willen wij daar gerust een boompje over opzetten," aldus Leenaert. “EVA wil de Boerenbond graag uitdagen: kom af met een écht, objectief argument tegen vleesvermindering.” Misschien kan er dan eindelijk gepraat worden om te zien waar de raakvlakken liggen. Ook wie vegetarisch eet, gebruikt immers producten van de Vlaamse landbouw.

Op pad...


David kwam zondag terug van de bakker en had nog wat anders mee dan alleen brood en koffiekoekskes...

Een pad kruiste zijn pad en David besloot het dier in veiligheid te brengen, want hij zat midden op straat, klaar om aangereden te worden door de eerste de beste auto die door de bocht zou komen gereden.

zaterdag 23 mei 2009

Antwerpen, anders bekeken

Ik was nog nooit in Antwerpen geweest, toch niet verder dan de obligate schoolreis naar het Rubbenshuis en een weinig inspirerende kooptocht op de Meir die evengoed had kunnen plaatsvinden in de gentse Veldstraat of Brussel Nieuwstraat.
Lieve nam me gisteren mee naar tal van interessante plekjes, die Antwerpen de moeite waard maken.

Eerst reden we naar Wilrijk en piepten eens binnen bij Nirwana, een winkel vol milieuvriendelijk zit en ligcomfort met ook een aanbod aan mooie natuurvriendelijke schoenen en ecologische kinderspullen. Niet ver daarvandaan is het winkeltje "Fair" met een groot en mooi aanbod aan ecologische kledij, voor mannen, vrouwen en kinderen, en ook de fijnere juweeltjes.
Daarna reden we door naar linkeroever om via de voetgangerstunnel (daar had ik nog nooit van gehoord, stel u voor) in 't stad uit te komen.
Vandaar wandelden we langs kleine wegen op zoek naar iets leuks om iets te gaan eten. Het moest budgetvriendelijk, gezond en vegetarisch zijn. In onze zoektoch passeerden we nog langs de erotische verbeelding en na een lekkere salade met verse vruchtensappen zijn we verdergetrokken naar mandragora: een winkeltje met heel mooi ecologisch textiel en inspirerend en fantasierijk speelgoed voor kleine en grote kinderen.
Langs kleinere straten met gezellige cafeetjes en tweedehands/antiekwinkeltjes keerden we terug naar de voetgangerstunnel, maar niet vooraleer we ons lieten inspireren door het moois van het de meest fabuleuse tegel en decoratiewinkel van Antwerpen (en omstreken)
en een wandeling langs de kaaien.

Ik heb er echt van genoten om een deel van Antwerpen te zien en te doorwandelen. De zon was met ons....Toffe gesprekken gehad onder de baan met een madam met dubbel zoveel levenservaring als ikzelve.

Mooie dag.

woensdag 20 mei 2009

Binnenkort BIOWEEK!

Begin juni is er de bioweek!
Als biofan kan ik niet anders dan enthousiast zijn over de vele initiatieven, opendeurdagen, proeverijen en ander fraais dat er dan te beleven valt.

Ik heb ook de eer en het genoegen om u allen uit te nodigen, eventueel vergezeld van uw kroost, voor een biobabbel bij een bioknabbel,
en dat ten huize pluis vanaf 15u op woensdag 10 juni, pal in die bioweek.

We zullen het hebben over het "natuurlijk opvoeden van kindjes".
Om organisatorische redenen is het leuk als Lieve (of ikzelf zo je wil) een seintje krijgt als je aanwezig zal zijn.

Iedereen van harte welkom!

Meer informatie over alle bio-initiatieven op www.bioweek.be

De Geest van Nonkel Roger

U herinnert zich, als trouwe lezer van dit blog, wellicht nog de moeilijkheden die we hadden deze winter om ons huis warm te krijgen. Tis te zeggen, ik heb dat toen niet geblogd maar het is allemaal begonnen vorig jaar 13 augustus, toen we zonder warm water vielen. Verschillende vakmannen, de ene behulpzaam de andere mallafide, passeerden de revue om ons te helpen. Vlak voor kerst viel de boel weer plat en werden we weer gedepanneerd.
Waar we deze winter letterlijk en figuurlijk in de kou zaten, had ik vandaag hetvolgende voor...

Buiten was het heerlijk lenteweer, een 22 a 23 graden, slechts een klein zuchtje wind. De was hing te drogen aan de waslijn en de vogels in het nestkastje zongen hun hongerig lied. Op het sporadisch blaffen van de hond van de buren na, was er geen geluid dat de rust verbrak. Kleutervoetjes raasden door het klavergras achter een koolwitje aan. De kleinsten allen in zalige rust.
Moeke Sabine genoot met volle teugen van dit idillisch tafereel.
Toen de plicht begon te roepen -nee brullen- repte ik me naar binnen om hem met spons en vaatdoek de mond te snoeren. Ik werkte me in het zweet teneinde met een schone lei en een nog schonere keuken het lang weekend te kunnen inzetten.
En dat zweet kwam en bleef komen. Ik loensde even in de richting van de thermostaat, die netjes helemaal laag stond.
Ik tikte met mijn vingertoppengevoel de chauffage aan en bemerkte dat ze gloeiend heet stond.
Niets aan te doen, bakken zou ik.
De machine wou niet stilvallen.
De plonkast consulteren en de stookolieketel zijn energie ontzeggen deed de truuc dan wel weer. Echter: het heeft met ramen en deuren open nog bijna een uur geduurd vooralleer de temperatuur in huis minder tropisch was.
Een goede verluchtingstactiek, dat wel, maar daar was ik anders zelf ook wel opgekomen.
De kalender geeft aan dat het morgen OLH Hemelvaart is, en dat er in een verlengd weekend niet te veel techniekers zich zullen reppen deze blonde deerne uit haar situatie te redden.
Net zoals die keer met de 15de augustus, net zoals tussen kerst en nieuw...

U moet weten dat nonkel Roger zaliger, die dit huis nog heef bewoond, hier misschien nog rondzweeft. Misschien heeft hij het er niet op dat we 'ketters' zijn. Misschien eist hij op deze manier zijn aandacht op. Ik weet het niet.... weinig kans doe, maar we zitten er wel ferm mee.

Volgende week beginnen we met het tekenen van plannen voor een eventuele verbouwing en zullen we pogen nonkel Roger en onszelf wat rust te gunnen..... maar dat zijn slechts toekomstdromen en vooral.... wensen.

Ik wens allen die een lang weekend voor de boeg hebben, een ontspannend mini-verlofje toe. Respecteer de zondagrust vooral, je weet nooit waar het goed voor is.

maandag 18 mei 2009

Hani Kuni

Ubi houdt niet van het aërosol-masker waar hij regelmatig mee geconfronteerd moet worden.
Hij trappelt en spartelt, en wordt moeilijk rustig.... tot ik begin te zingen. Ik ben niet zo een vocaal talent, dat geef ik toe. En toch blijkt keer op keer dat melodietjes die herhaald worden zeer rustgevend kunnen werken bij kleine kindjes.
Hani Kuni is een lievelingsliedje van mijn beide kindjes. Ubi wordt er rustig van en Mauro doet verdienstelijke pogingen om het mee te zingen.

Ik weet echt niet meer wanneer ik voor het eerst Hani Kuni hoorde, misschien was ik een klein kindje en leerde ik het op school, misschien was ik al een adolescent en ken ik het vanop Tentenkamp... Ik zou het niet meer weten, maar zeker is dat het is alsof het er altijd al is geweest. De melodie en de klanken zitten in mijn hoofd en maken mijzelf ook rustig en stil.
Laïs heeft ook een mooie versie, maar het lied moet zeker al ouder zijn dan dat.

Zing gerust eens mee (de muziek hoor je als je op de link hierboven klikt) de klanken krijg je er hieronder bij.... veel zanggenot!

Hani koeni ha ha hoe ha ni.
Hani koeni ha ha hoe ha ni.

Haw waw wouw bi ka na sa ha ja.
Haw waw wouw bi ka na sa ha ja.

Ha ha hoe ha ni, bit bit si ni.
Ha ha hoe ha ni, bit bit si ni.

Spectaculair bericht!

Niet eigenlijk.

Het is gewoon zo mooi.
De koolmeesje zijn nog niet uit hun nest gekomen, waarschijnlijk over enkele dagen doen ze dat wel.
Maar waar in het begin ik enkel piep-piep-piep kon horen, hoor ik nu heel andere geluiden. Dat ze al fluiten zou wat veel gezegd zijn... maar hun toonaarden zijn veranderd, ze piepen anders, minder monotoon.
En zo sta ik dan enkele keren per dag te luisteren onder het nestkastje, me verwonderend over dat eenvoudige gepiep van de jongen.Ik hoor ze groeien als het ware. En te weten, dat je al die details pas gaat horen als je even de tijd neemt, als je even de aandacht niet richt op wat zichtbaar is.

Ik dacht nog.... "zou ik het bloggen?" "maar nee, da's niet boeiend genoeg"
maar soit, ik vind het zelf toch de moeite,
ik vind het zelf zeer genietelijk
dus het staat hier.

:-)

het leven... duurder?

Een klein vervolg aan het verhaal van de kapotte gsm. Zoals Marianne op mijn vorig blogstuk suggereerde is er voor elke aankoop in België een garantie van 2 jaar.
Ik ben dus teruggeweest naar de winkel met mijn aankoopticket, en heb hem ingediend om te laten herstellen. Dat zal zo een 3 a 4 weken duren, maar zolang behelp ik mij wel. Het was wel duidelijk met fikse tegenzin dat de madam van "Bel company" mijn gsm aannam voor herstelling, maar dat kon mij wel eventjes heel weinig schelen.
Ben eens benieuwd of ik hem binnenkort opnieuw zal kunnen gebruiken, ik weiger alleszins sowieso extra kosten te maken.
En intussentijd leef ik dus zonder, en kijk.... wie had dat gedacht, ik overleef dat hoor. (eigenlijk echt niet moeilijk :-) )

zaterdag 16 mei 2009

Opnieuw bijeen



De konijnenmama en de konijnenpapa (hiernagenoemd 'de Jos') zitten terug bij elkaar. Nooit meer zullen hier verhalen verschijnen over nestjes (beetje jammer?) want de Jos heeft een bezoek gebracht aan de dierenarts.
De bovenstaande foto's zijn al bijna 10 dagen oud, en toen zaten ze eigenlijk nog maar pas bijeen. Dat was erg wennen voor die twee, maar intussen zijn ze al beter gewend aan elkaar gezelschap en zijn ze beter op hun gemak.
Het was voor Jos een eerste kennismaking met het hok met uitloopfasciliteiten en het bevalt hem zo te zien prima. Ik denk niet dat hij nog terugwil naar zijn oude hok.

Tempeh

Er zijn zo van die dingen die ik niet zo heel graag lust, maar die ik heel graag wel zou lusten en met plezier eten of drinken.
Sojamelk bijvoorbeeld. Een beetje 'raar' om als vegetariër geen sojamelk te lusten, maar ik heb het nooit echt leren drinken en heb de smaak dan ook nooit te pakken gekregen. Maar ik wil dit product wel heel graag gebruiken, dus verplicht ik mijzelf om een manier te zoeken waarop ik het wel kan appreciëren.
Niet zonder succes overigens want onlangs heb ik toch een sojamelk-product gevonden dat ik wel een lekkere afwisseling vind.... het is een begin. Want eens je aan de smaak gewoon bent, ben je de drempel over en volgt de rest vanzelf. De macchiato van Alpro is goedgekeurd door mijn moeilijke smaakpapillen en valt ook bij de rest van het gezin letterlijk in de smaak.

Tempeh is nog zoiets, dat is een echt superproduct voor mensen die geen vlees eten, maar helaas, ik vond het echt echt echt niet lekker.
Gezond is het wel, want het zit vol vitaminen en mineralen van een hoge kwaliteit, vele hoogwaardige eiwitten en alle essentiële aminozuren.
De Tempeh Rueben had ik al eens geproefd en dat kon ik wél smaken, maar dat is iets te omslachtig om zelf klaar te maken in de dagdagelijkse keuken.
Tot ik vorige week in de bioplanet kwam en er een tempeh vond die me toch overtuigde van hem te kopen en nog eens een kans te geven.De hobbit heeft een tempeh versie met pesto en die is echt genietelijk. Ook Ubi heeft mogen proeven en vond het heel erg lekker.
Ik koop hem zeker nog een keer als ik het nog eens tegenkom, en wie weet vind ik binnenkort zelf nog eens een makkelijk en snel recept dat tempeh op een smakelijke manier kan presenteren. (suggesties welkom)

vrijdag 15 mei 2009

Cultuur

Sinds kort, en nog tot het einde van de zomervakantie, loopt er in Brussel een tentoonstelling genaamd: vegetal city.
Ik hoop dat ik er eens geraak, het lijkt me de moeite.
Misschien moet ik er eens een dagje Brussel van maken... veel te lang geleden dat ik nog wat aan mijn cultuur heb gedaan.

De expo is te bezoeken van di tot zo in het jubelparkmuseum.

donderdag 14 mei 2009

baby's voeden




De hele dag is het een druk aan en afvliegen van koolmeesjes over ons terras. Wanneer we zelf buiten zijn, zijn de mezenouders net iets voorzichtiger dan wanneer ik hen via het raam observeer.
Mama en papa mees voeden samen de jongen, ze gaan beiden op zoek naar insecten voor de jongen.
We horen de kleintjes dan ook goed roepen, al valt het op dat ze 's avonds stilvallen. De jonge ouders hebben dus blijkbaar hun nachtrust wel, met reeds doorslapende kindertjes. Het is hun van harte gegund, want overdag zullen ze hun energie wel nodig hebben voor de constante voedselspeurtocht. Gelukkig is dat hier in de omgeving blijkbaar geen enkel probleem, want ze hebben steeds snel iets gevonden.
Ik ben echt een vogelleek maar door goed te kijken heb ik toch al een en ander geleerd:
de papa en de mama blijven ongeveer even lang in de buurt van het nest, echter:
- de papa zal eerst even fluiten voor hij het nestkastje effectief binnengaat, de kleintjes beginnen extra te roepen wanneer ze hem horen.
- wanneer papa het eten gedropt heeft, is hij meteen weer weg, hij blijft slechts enkele seconden in het nestkastje alvorens weer te vertrekken
- de mama vliegt direct het nest binnen zonder te fluiten. Haar geluiden klinken ook anders. Ze blijft langer in het nest.
- Omdat de mama geruislozer aankomt, is ze moeilijker te fotograferen, zelfs al zit ik er met mijn neus op

Koolmeesjes vliegen ook zeer sierlijk. Ze wisselen af tussen vleugels bewegen en zweven, waardoor het lijkt alsof ze zich voorbewegen op een golvende luchtzee.

woensdag 13 mei 2009

Kopvoeters


Mauro doet erg zijn best om de leden van ons gezin te tekenen. Na zijn mooie moederdagtekening, waar ik hem zo om prees doet hij nu zijn best om telkens weer echte mensen te tekenen. Op de voorgrond zie je in het rood Ubi (hij was er niet zo content mee) en ik het blauw daarnaast de papa.
Toen ik de foto nam was hij de mama in geel en blauw aan het tekenen. Het was mooi om te zien hoe hij zo geconcentreerd aan het werk was en achteraf toch ook wel zijn eigen resultaat een beetje kristisch maar met veel liefde bekeek.
De doos stoepkrijt staat er eigenlijk al bija een jaar. Ik had ze hem nog niet gegeven omdat ik vreesde dat het zo een geknoei zou worden.
Nu vraag ik me af waarvoor ik zo bang was... onze tuin draagt elke dag sporen van spelende kindjes, dus dit kan er nog wel bij.
Meer zelfs, toen ik net bij de ondergaande zon mijn thee'tje buiten ging opdrinken, genoot ik nog van zijn tekenwerk...

Vlinderspotting


Vandaag zat deze lieverd op ons terras terwijl ik net toevallig mijn camera in de hand had. Een beetje van te ver een foto moeten nemen om hem niet te verjagen, maar toch min of meer gelukt.
Dit is trouwens een bont zandoogje.
Wist je dat zo een vlinder amper een 3-tal weken leeft? Een observatie van tien minuutjes bekleedt dan ook al een groot deel van het leven van zo een diertje.
Tof dat je je even liet zien, kleine vlinder...
Tot binnenkort?

dinsdag 12 mei 2009

Het leven wordt niet duurder

Dat is tenminste wat ik er op dit moment van denk. Ik hoor elke dag op radio (of bij de bakker) wel een of ander bericht dat het leven zo duur wordt.
Wel ik heb reden om daaraan te twijfelen.
Niet dat ik het zelf zo breed kan laten hangen, maar toch.
Enkele voorbeelden illustreren dat het probleem niet de prijs is (de duurheid, al zal dat geen correct nederlands zijn) maar de duurzaamheid van spullen. (of beter: de niet-duurzaamheid)
Zowat alle spullen die we kunnen kopen zijn er niet (meer) op gemaakt om de tand des tijds ter doorstaan. En telkens nieuw wegwerp-spul kopen en weggooien kost handenvol geld.

Gisteren begaf mijn gsm het. Aangekocht in maart 2008, een dik jaar geleden. Hij is niet gevallen, is altijd gesoigneerd geweest, heeft niet gezwommen of wat dan ook. Toen ik daar over ging klagen, waren er wel meer mensen die me zeiden 'ja jong, dat is zo hee, ne gsm gaat geen jaren mee'.
Awel daar kan ik mij nu eens niet bij neerleggen sie. Ik word daar zelfs een beetje kwaad van.
Die gsm werd gekocht aan een niet zo dure prijs, want het was een einde-reeks. Dat maakt dat eenzelfde model vandaag al niet meer in de handel is, want al hopeloos verouderd en niet meer trendy en hip.
Vervangonderdelen voor gsm's? Tenzij het gaat over een hyperduur apparaat, waar je nog eens een extra verzekering voor moet afsluiten van 12 euro per maand: niet te vinden.
Dus, het enige wat er op zit, is een nieuw exemplaar gaan halen en de 'oude' (= eigenlijk niet zo oude) op de container doen.
Ik stoor mij daar dus enorm aan, maar dat was misschien al duidelijk.
In een tijd waarin onze planeet smeekt om duurzame oplossingen, doen we niet veel anders dan niet-duurzame dingen kopen, oude dingen op de gigantische afvalbergen droppen en gewoon doorlopen. En dan heb ik het nog niet over de omstandigheden waarin de mensen in China moeten werken om onze gadgets te produceren (Interessant boek als je hierin zou geïnteresseerd zijn: fabrieksmeisjes van Leslie T Chang)

Maar er zijn ook uitwegen (voor mijn gsm zie ik die niet direct)
Voor bepaalde producten is het echt mogelijk om goedkoper te gaan leven.
Bv: Speelgoed: Er bestaat massa's brol (excusez-moi le mot maar het is waar) die je kan kopen voor kinderen, liefst in flashy plastic. Voor die brol hebben kinderen vaak niet eens een beetje fantasie nodig. Die brol wordt vaak gemaakt in een ver land waar kindjes niet veel ouder dan die van mij, in plaats van op school te zitten, doosjes vullen. En liefst krijgen kinderen ook nog eens 500 keer per jaar iets van speelgoed.
Wel, er zijn ook duurzame stukken speelgoed (zowel in plastic als in hout als in textiel) die wel een hele tijd meegaan. Hun nieuwprijs ligt vaak veel hoger dan brolspullen maar dat is een drempel die je over moet denk ik dan.
Maar als je die nieuw koopt, kan je die nog doorgeven aan andere kinderen of tweedehands verkopen eens je kinderen eruit gegroeid zijn. Aangezien het om duurzaam speelgoed gaat, is het nog niet versleten van er even mee te spelen.
Maar je kan het ook tweedehands aankopen zelf, en dan kan je ook veel geld uitsparen voor een kwalitatief goed product. Bovendien leer je je kinderen ook meer zorg te dragen voor hun spullen, ipv zeggen 'kapot? dan gooien we dat maar weg' om nog maar te zwijgen van de traantjes die gepaard gaan met het weggooien van een eventueel lievelingsspeelgoedje.

Hetzelfde met kledij.
Er bestaat een heel assortiment degelijke kwaliteitskledij, er bestaat ook 'gralijken brol'.
Een veelgehoord argument bij het kopen van kledij (zeker voor kinderen) is: jamaar, ze groeien er zo weer uit of: over twee jaar is het niet meer in de mode. Maw: liever veel en goedkoop dan duurzaam en wat minder. Terwijl het ook hier waar is: je kan goede kledij kopen in de tweedehandswinkels (of via internet) of je kan het ook zelf nieuw aankopen en achteraf doorgeven of verkopen. Of een kledingruil houden met vriendinnen, als het nog niet versleten is maar je er wel op uitgekeken geraakt.

Helaas is er nog een obstakel: de mode
De reclame vertelt ons wat we wanneer en hoe moeten dragen, welk kleur er in welk seizoen in is en welk studio 100-figuur er de t-shirts en sokken van onze kinderen moet sieren. En als je daarvan afwijkt is het meteen 'out'. Hetzelfde voor speelgoed.
Dat is dus ook een van de redenen waarom wij geen kabeltelevisie nemen: ik hoef mezelf en mijn kinderen niet per se onder te dompelen in zo een reclamebad dat schreeuwt van: consumeer en gooi weg, consumeer en gooi weg.
Maar wij zijn toch slimmer dan dat, of niet?

Een tijdje geleden was er de week van de kringwinkel en in dat verband was er een interview op de radio met een verantwoordelijke van een kringloopwinkel. Dat is me al een hele tijd bijgebleven. Die verantwoordelijke zei onder andere dat er ook bij hen steeds meer 'brol' binnenkwam, dat de volhouten meubels van vroeger plaats maken voor aaneengeschroefde vezelplaat, die heel moeilijk te hermonteren is en die kwalitatief niet zoveel waard is. Maar dat is wat mensen kopen de dag van vandaag, terwijl..... onze grootouders wisten op dat gebied wel beter.

Meestal ben ikzelf nogal happy en goedgezind en positief van aard. Maar soms moet de frustratie er eens uit, en ik hoop dat het je niet afschrikt. Ik besef ook ten volle dat ikzelf niet buiten onze consumptiemaatschappij val en dat ik soms ook in allerlei vallen trap.
Ik hoop ook dat je na dit te lezen nog even 10 minuten tijd maakt om het filmpje 'the story of stuff' te bekijken. Daarin wordt nog eens helder uigelegd wat nu het probleem is en wat we kunnen veranderen, jij en ik. Want verandering en bewustzijn begint echt bij jezelf. En dat je door zelf te veranderen, bewust te worden, ook je omgeving een zetje kan geven in de goede richting heb ik zelf al aan de lijve mogen ondervinden, en dat doet deugd.
Bekijk het eens als je het nog niet gezien hebt, het is echt de moeite.
Ik ben er me van bewust dat dit een beetje een gefrustreerde post is, die ik hier doe. Maar weet je, de waarheid onder ogen zien is niet altijd om helemaal vrolijk van te worden.
Wat het goede nieuws dan wel is: we kunnen zelf een verschil maken. En daar word je wél blij van.

zondag 10 mei 2009

Geboorte

In ons nestkastje zijn mezenjongen uit het ei gekomen.
Ik kan ze niet zien, want het kastje is dicht.
Ze piepen wel heel lief.
En de hele dag door is het een druk aan en afvliegen met eten voor die kleine prutskes.

Deze ontdekking maakt een mooie zonnige lentedag echt "af"

Moederdag

Dit ben ik:





Kleine picasso heeft en zelf gemaakt op school... knappe kerel!

Aan alle mama's een geweldige moederdag gewenst!

Daar komt hij!

video

Iedere moeder zal dat wel van haar eigen kindje zeggen,
maar hij doet dat geweldig!
Hij blijft oefenen en iedere dag lukt het een beetje beter.

zaterdag 9 mei 2009

Fair trade ging vooruit.

Er was eens de happening 'fair trade gaat vooruit' ... zijnde vandaag in de vooruit.
Superleuke spulletjes heb ik daar gevonden voor mijn klein kadeekes...
Biokatoen en fairtrade! Super...


Het slabbetje voor Ubi is een klein beetje een vingertje naar de mensjes die me zonodig 'extreem' moeten noemen ivm de ecologische/vegetarische opvoeding van mijn kindjes. Geloof me vrij, ik moet daar een beetje om lachen want ik ben alles behalve radikaal of extreem. Maar heb wel gevoel voor humor :-)

vrijdag 8 mei 2009

To pee or not to pee

Hopelijk verwacht je nu geen goede raad, want:

Volgende maand wordt Mauro al 3.
En hij heeft welgeteld al 1 keer op het potje geplast en 1 keer op de toilet.
Op school zeggen ze dat hij ook af en toe iets op het toiletje doet, al is dat moeilijk te controleren.
Het is niet dat we geen moeite doen.
Hij draagt als hij thuis is en buiten speelt, enkel slips (dwz 4 keer van broek wisselen) als hij binnen speelt katoenen luiers om het beter te voelen. Hij heeft boekjes over potjes, hij heeft een beloningskaart (1 stempel voor het proberen, 2 voor effectief iets produceren) en hij wordt om het uur (of iets meer) op de pot gezet, en slaagt er toch nog in om het tussenin te doen.
En we hebben ook liedjes over plassen, eentje van juf Sas:

Op 't toiletje, op 't toiletje
Niet in de de broek, niet in de broek
Broekje naar beneden, broekje naar beneden,
hopsasa, hopsasa
(zoals bij broeder jacob)

En eentje van mama:

Lang zal hij plassen, lang zal hij plassen
lang zal hij plassen op zijn blauwe pot
op zijn blauwe pooooot
op zijn blauwe pot

hiep hiep hiep..... hoera
(of volgens mauro: pipipi kaka)

En er zit voor ons nu niet te veel anders op dan geduldig af te wachten tot wanneer meneer het toch eens gaat doen, en het ons gaat gunnen.
Ik herinner me nog iets van Freud, anale fases en 'het cadeau' geven.
Ik hoop dan maar dat ik het met moederdag verdiend heb. :-)

Uit de tuin



De spinazie in onze tuin stond al een paar dagen te lonken. "Kom en eet mij" ruiste de wind zijn echo naar me toe.
Uiteraard mochten de onthaalkindjes meegenieten van dat lekkers. Vers geplukt, gespoeld, de pan in een naar de maagjes op minder dan 2u tijd. Hoe veel verser kan vers zijn? Zalig...
Lekker en gezond, dat spreekt vanzelf.




Wonderlijk toch, hoe de natuur werkt.
Eerst was er niets, toen een hoop compost, even later wat zaadjes erbij en nu al zoveel lekkers op enkele weken tijd.
We zijn er ook best wel trots op dat we niets van chemicaliën gebruiken in onze tuin en dat hij het toch zo supergoed doet!

dinsdag 5 mei 2009

Een booke met....


Currysalade!

Abinda currysalade vind je in in de meeste natuurvoedingswinkels. Superlekker en met alleen biologische, plantaardige ingrediënten..... en nog beter met de eikenbladsla en rucola die ik vandaag in mijn biopakket vond.

maandag 4 mei 2009

Dankjewel

Dit is een postje naar jou gericht, lieve lezer

Ik heb de laatste tijd heel veel leuke reacties gekregen op dit blogje.
Mensen lieten me weten dat ze hier inspiratie vinden om kleine of grote veranderingen te doen om hun leven planeetvriendelijker in te richten.
Of... komen hier gewoon graag even pauzeren.

Wel,

Daar ben ik heel blij mee!

En ik vind het fijn dat jullie er zijn,
want de reacties op het blog en de mailtjes die ik krijg inspireren mij dan weer
en zo komt er heel veel positiviteit naar boven

Daarom:

Dankjewel!

zondag 3 mei 2009

Memories


Gisteren mochten we aanschuiven aan twee feesttafels: Thijs vierde zijn plechtige communie in een heel sjiek restaurant, en daarna mochten we Robby en Linda feliciteren met hun huwelijk. Op een of andere manier brachten die rijkelijk gevulde feestdissen me terug in de tijd...

In Augustus 2003 verbleef ik in Tibet. Ik zou daar uren over kunnen vertellen, maar zal me beperken tot het eten. De mensen daar hebben niet veel, maar overal waar we kwamen deed men zijn uiterste best om iets klaar te maken dat ons zou smaken. Dat ging dus zeker niet over menukaarten met 35 gerechten waar we maar uit te kiezen hadden, het was eerder eten wat de pot schaft, en niet te veel verwachten.
Ook toen al at ik geen vlees. Dat bracht me soms nogal in 'moeilijke' situaties. Of ik at wat er was, of ik had honger. Nu moet je weten dat Tibet niet voor niets "Het dak van de wereld" heet. Ook hoogteziekte was er een bijverschijnsel, dus besloot ik niet voor de honger te kiezen, maar zo goed mogelijk te eten, met zo weinig mogelijk dierlijke ingrediënten, maar er niet te lang van wakker te liggen, wetende dat de kipjes die er in de soep belandden al zeker geen product waren van de bio-industrie.
De 12de vierde ik er mijn verjaardag. Men wist dat en vroeg enkele dagen vooraf of er iets was dat ik graag zou hebben. Ik zei, eigenlijk al grappend, dat er drie dingen waren waar ik bij wijze van spreken op dat moment een moord voor zou plegen, nl: tofu, champions en frietjes.
Groot was mijn verbazing toen ik de ochtend van mijn verjaardag op onze verblijfplaats wel een heel apart ontbijt kreeg: frietjes (niet zoals bij ons, maar superlekker op dat moment) gebakken champions en tofu.
Ik kon haast niet geloven dat men voor mij speciaal zoveel moeite had willen doen. Ik heb netjes alles opgegeten en had voor het eerst in dagen een heerlijk 'vol' gevoel. Daar zou ik het wel weer een aantal dagen mee uithouden.
's middags tussenstop in een klein restaurantje aan de voet van het potala-paleis in Lhasa. En... wat kreeg ik hier op mijn bord? Inderdaad, hetzelfde als wat ik bij het ontbijt had gekregen, alleen iets anders klaargemaakt. Ik was verbijsterd. Aardappelen bijvoorbeeld vind je in Tibet niet zomaar op de markt. En ik wist van niets want had niets besteld, ik wachtte zoals gewoonlijk gewoon af wat er op de tafel terecht zou komen. Hoef ik nog te vertellen wat er in een ander hotelletje 's avonds op mij stond te wachten? Ook voor de derde keer die dag smaakten de frietjes, de champions en de tofu heerlijk.
De boodschapper van dienst bleek onze Chinees-tibetaanse gids te zijn geweest. Een jongen die al begon te blozen en te stotteren als ik naar hem keek, omdat ik soms (in het frans, want dat verstond hij min of meer) een grapje makte of iets tegen hem vertelde en hij dat niet gewoon was.
En zo werd dat de meest memorabele verjaardag ooit.... bij mensen die alle moeite van de wereld deden om een van hun gasten te plezieren en daar niets voor in ruil vroegen, al wou ik dat zeker wel. 't Mooie was ook dat ik me daar niet voor hoefde te verantwoorden, wat op de sjiekste feesten hier dan weer wel het geval was (niet dat ik er na al die jaren nog veel moeite mee heb het buitenbeentje te zijn bij zulke gelegenheden)


vrijdag 1 mei 2009

Grote Opening!




Open voor publiek:
Het eerste hotel langs de vondelbeek!

Iedereen van harte welkom vanaf heden.... inchecken kan 24/7, geen reservatie.

De toegang, verblijf en kraamfaciliteiten zijn volledig gratis, al wordt een kleine bijdrage aan de bestuiving van onze fruitstruiken- en bomen zeer geapprecieerd (doch geheel vrijblijvend)

We wensen alle bijen een fijn verblijf en een levendig nageslacht!

Dank aan Ruben van natuurpunt en Vera voor de inspiratie en de tips!

ps: wie goed kijkt op de foto's ziet zelfs kort na het ophangen de eerste gasten al op verkenning komen. Twee uur later kan ik u reeds melden dat er al een gaatje dicht is. Leuk!

Lekker vieruurtje


Onlangs nog maar ontdekt maar super: de diepvrieswafels in de colruyt (Mark Payot)
Kort geleden heb ik die eens geproefd bij een vriendin van een vriendin en dat was zoooo lekker. Ik ben zelf geen kei in wafels bakken (er komt gist aan te pas, dus moet het wel mislukken bij mij) dus wafels die heel lekker uit de oven komen zijn zeer welkom.
Daarbovenop nog wat ontdooide (of verse in het seizoen) frambozen (het lekkerste fruit ever) en een beetje bloemsuiker en het is feest!

Eikel!



















Ik vond de schildpadjes van Fie zo schattig, en dacht :"Ik probeer dat ook eens", en ik wou een uiltje maken. Maar dat was eigenlijk toch niet zo simpel als het eruitzag en er ging iets loos met den draad.
En uiteindelijk werd het dus dit. Meteen ook mijn eerste werk én eigen ontwerp. En wie weet is het wel het begin van een fruitschaal ofzo voor de kindjes om mee te spelen.
(Maar dan moet ik eerst aan restjes wol geraken)