zaterdag 31 oktober 2009

Over olifanten springen

Mauro heeft al enkele dagen flink zijn patatjes en groenten opgegeten. Dat hij groot en ster(k) zal worden, daar is hij dus nu van overtuigd.
En dat hij over olifanten zal kunnen springen... en over giraffen!...

Mama, kom kijken! Mama, kom kijken! maaaaamaaa!!!!
Wat is er Mauro?
Kom kiiiiijjjjken!
Naar wat Mauro?
Ik ga springen... over een olifant!
*toch wel nieuwsgierig*
en ja hoor, daar ging hij.... helemaal over de olifant die in onze tuin stond.... getekend met stoepkrijt op het terras...

Of hoe zelfs kleine jongens al uit alle macht proberen te voldoen aan de wensdromen van hun mama.... daar moet ik het met Freud eens over hebben..

vrijdag 30 oktober 2009

Knuffeldag



Vandaag is het KNUFFELDAG..... 1 tip voor vandaag: laat je een goed gaan en knuffel iedereen plat. Voel en laat voelen hoe deugdelijk een knuffel kan zijn!

aan alle onthaalmoekes: laat je kindjes eens luisteren naar het knuffelliedje op de knuffelsite... succes gegarandeerd!


maandag 26 oktober 2009

Krachtvoer


Vrijwilliger zijn bij Eva heeft zo zijn voordelen: je komt er oa als eerste in contact met toffe publicaties rond vegetarisch opvoeden. "Krachtvoer. Waarom Klaas geen vlees eet." Is zo een publicatie: een heel mooi kinderboekje. Leuk en handig als je kindje (kleuter of ouder) vragen heeft over vegetarisme.

Naast dat het de moeite is kan ik alvast verklappen dat Klaas op een bepaald moment op bezoek gaat bij zijn oma. Oma legt hem uit dat als je zeven bordjes met erwten hebt, je kan kiezen: ofwel geef je 1 varkentje eten, ofwel kan je 7 kindjes eten geven.
Mauro zat laatst op mijn schoot en beweerde dat dat niet klopte. Toen ik hem meer uitleg vroeg waarom hij dacht dat dat niet juist was zei hij: "Maar mama, daar kunnen toch geen 7 kindjes van eten, dat is niet juist hoor". Ik zei dat dat eigenlijk wél juist was. Maar hij vond nog steeds van niet. Toen kwam de aap uit de mouw: op de tekening stond een tafel met zeven bordjes erwten... en slechts 3 stoelen..... Dus vond Mauro dat er geen 7 kinderen konden eten want waar moesten die dan zitten?
De logica van voedselverdeling is voor hem nog wat moeilijk maar practisch denken zit er blijkbaar wel al in :-)

zaterdag 24 oktober 2009

Te Geef: 25 euro!

2 weken geleden was er "Op de koffie bij Pluis", naast heel gezellig, bleek dat ook nog goed geweest te zijn voor de kassa van de Pluis-winkel. Dat was niet de hoofdbedoeling, wel een leuk neveneffect. Lieve besloot me te bedanken met een aankoopcheque voor de winkel in de vorm van een percentje op de omzet van die dag. Maar... daar was het mij nu helemaal niet om te doen, en dus wou ik de cheque niet aannemen.
Toen kwam ik op het idee om die cheque te verloten onder de mensen die geïnteresseerd zijn in ecologisch leven, jullie dus. Lieve heeft er een mooi rond bedrag van gemaakt: 25 euro!

Die aankoopbon kan van jou zijn, als je graag kennis maakt met een eigentijds aanbod aan ecologisch textiel voor vrouwen en kindjes, ecoverzorgings -en wasproducten en originele kinderboekjes en cd's.

Wat moet je hiervoor doen?

*je stuurt mij een mailtje op moekesabine(at)gmail(dot)com met het antwoord op de volgende vraag:

Waarom is het goed te kiezen voor duurzaam textiel?


a) omdat het heel goed is voor het milieu, er worden geen pesticiden en andere kwalijke stoffen geloosd in de natuur bij productie van de grondstof.
b) omdat het eerlijke spullen zijn: duurzaam textiel staat ook voor duurzame arbeidsomstandigheden.
c) omdat het heerlijk zacht voelt op de huid en geen allergische reacties veroorzaakt.
d) omdat de stoffen niet behandeld zijn met metaalhoudende verven, of synthetische milieuschadelijke stoffen.
e) om alle hierboven genoemde redenen, het is gewoon EERLIJK.

De wedstrijd loopt af op vrijdag 6 november om 20u en zaterdag 7 november zal Mauro uit een potje met de namen van geïnteresseerden een naam trekken, die persoon wint dan de Pluis aankoopbon van 25 euro.
Meer info over duurzaam ecologisch textiel vind je hier.

Iedereen maakt evenveel kans om te winnen, gewoon die mail sturen, doen!

donderdag 22 oktober 2009

En dan dat dansen...



Gisterenavond was alweer de voorlaatste les van de folkdanselessen die we volgen... volgende week dansen we samen met de gevorderden op echte live-muziek.
We dansten gisteren in 10 verschillende dansen de benen vanonder ons lijf en ééntje daarvan was nieuw: de rondo
Misschien zegt het u alles, misschien zegt het u niets... in ieder geval kon ik na afloop bijna geen puf meer zeggen, maar het was zaaaaalig. Op de site van Sakura kan je eens luisteren als je klikt op 'Rondobril' hoe dat ongeveer gaat en hoe zalig opzwepend het kan zijn. Zumba is er naar het schijnt niets bij vergeleken.

Volgende week, op het mini-bal, kunnen ook niet cursisten eens komen meedansen... kan je al folkdansen of wil je het graag een eerste keer proberen, kom maar af naar Herdersem van 19u30 tot 21u30.
En op 20 maart 2010 is er Boombal in Lebbeke in de Biekorf. Dat is nog wel heel lang, maar ik weet al waar ik mijn tweede huwelijksverjaardag wil vieren :-)

Genieten!


Als het buiten natter en guurder word en het tijd wordt om de verwarming toch al eens een keer aan te steken is het ook tijd om de innerlijke mens een beetje op te warmen.
Ik doe dat graag met een tas warm bio-appelsap met vers gembersap erin en een klein tikje kaneel, en gisteren ook met een stukje verse kruidencake. Genieten!

* de kruidencake was niet moeilijk te maken: een mix van de aveve met een ei en wat water, nog een verjaardagscadeautje van mijn zus.
**gember bevordert de bloedcirculatie en werkt weldadig bij (beginnende) verkoudheid, dus sla je voorraad maar reeds in voor de komende winter :-)
*** gember en appelsap goed roeren, want de gember zakt naar onder en de laatste slok zou anders wel eens een hele straffe kunnen zijn :-)

woensdag 21 oktober 2009

Auto's en straten enazo

Facebooksgewijs kom ik hier net even te weten dat er een klankbordvergadering (whatever that may be) is geweest gisteren rond de doortrekking van de N41 in mijnen achtertuin. Alvorens voort te gaan mag je mij zeker opportunisme en subjectiviteit toeschrijven, ik steek dat niet onder stoelen of banken, maar evenzeer heb ik dezelfde sympathieën als het gaat om lange wappers en andere wegen die nog aan te leggen zouden zijn en waarbij belangrijk natuurgebied zou doorkruist worden en dorpen helemaal doormidden gekliefd door de dictatuur van koning auto, en koning containercamion dan nog eens in het bijzonder. De klankbordvergadering toonde blijkbaar aan dat de meeste stemmen gelijkgestemd zijn: zo snel mogelijk moet die baan er komen.

Wat de wapper betreft: we (ze) zijn er nog niet... het referendum wil niets zeggen volgens sommigen en de reacties die ik hier persoonlijk al gehoord/gelezen heb in de omgeving zijn teleurstellend negatief.
Hier in de buurt zijn velen faliekant teleurgesteld in het NIMBY-syndroom waar de 'dikkenekken van 't stad' zouden aan lijden. Dat die mensen opkomen voor hun eigen gezondheid en die van hun kinderen en kleinkinderen, gesteund door ook tegenadvies wat ruimtelijke ordening betreft, kan ik echter alleen maar begrijpen.

Jamaja Sabinneken, gij moet niet elke dag de auto in om naar uw werk te gaan en uwe man ook niet, en met minder dan 10.000 km per jaar zijde niet zo ne grote weggebruiker, dus waar moeide u eigenlijk mee?
Tja, dat is zo natuurlijk. Zij het dat dat een bewuste keuze is, gecombineerd met wat geluk. David heeft geluk gehad zo snel zo dicht bij huis werk te vinden, maar hij heeft daar dan ook specifiek naar gezocht zonder superveeleisend te zijn.
En dat dat voor hem mogelijk was, maakte hij het voor mij haalbaar om thuis te blijven bij de kindjes en als onthaalmoeder te werken. Dus je kijkt wat, je zoekt wat, je puzzelt wat omdat je ergens voor gaat, namelijk onder andere een aangename en leefbare wereld overdragen aan je kinderen en eventuele kleinkinderen.
En ik ben ervan overtuigd dat met wat puzzelen en wat goede wil vele mensen een aantal autokilomters zouden kunnen terugschroeven. In deze zou ik dan kunnen zeggen: Waar een wil is, is geen weg meer nodig.

maandag 19 oktober 2009

Orde op zaken :-)

Door de presentaties en oudergroepen vragen steeds meer mensen naar menuutjes en recepten voor vegetarische kindervoeding. Omdat je ze niet meer zou moeten gaan zoeken tussen al mijn persoonlijke berichten hier, ben ik bezig ze op een apart blog te zetten, veel handiger in gebruik. De nieuwe receptjes komen ook automatisch daar terecht.

Dat blog heet "veggies voor kabouters" en je vindt het hier

zondag 18 oktober 2009

Wat een weekend

Dankjewel allemaal voor de mailtjes en sms'je en reacties om me succes te wensen met de lezingen en de workshop op zaterdag, heel tof! Er gaat zoveel positieve energie vanuit te weten dat jullie aan me dachten, 't maakt me heel blij.

Het is trouwens helemaal naar wens verlopen, en ik ben heel benieuwd naar feedback van de deelnemers, er zijn vast wel nog een aantal groeikansen, maar soms is dat moeilijker om ze van jezelf te zien.

Het was ook grappig om te merken dat sommige mensen al kennis hadden gemaakt met dit blog en mij dus bleken te "kennen" terwijl ik van de meeste van de lezers op dit blog geen weet heb. Boeiend wel, en interessant, soms ook verschietachtig, haha.

Vanmorgen onder de douche bedacht ik me nog wel iets, ik heb ook een klein beetje aan desinformatie heb gedaan, wie wil mag me daarvoor poepekletsen komen geven, maar ik ga het bij deze hier rechtzetten:

Op een van mijn slides tijdens de powerpoint staat:

Wist je dat... ... er voor de productie van 300 gram biefstuk 5000 liter water nog zijn
?
(dat is echt waar)

Daarbij haalde ik aan dat ik met die hoeveelheid water, een half jaar mijn gezin kon voorzien van drinkbaar water.
Maar dat klopt niet, want wij komen helaas niet toe met 10 m³ water, maar wel met 34. Dat wil dus zeggen dat wij met het water nodig voor de productie van 2 kg steak wij een jaar toekomen, maar niet met het water nodig voor 2 steaks.
Maar toch.... kan je je daar iets bij voorstellen?

Los van dit schoonheidsfoutje alles goed verlopen en hopelijk hebben we dus veel mensen kunnen inspireren.

's Avonds ben ik nog met lieve lieve mensen naar de voorstelling van "Tegen de lamp" geweest in cc Belgica. Ik heb genoten, heel veel gelachen en achteraf alles laten bezinken en erover nagedacht. Heel schoon, heel ferm, een aanrader!



Ook nog van een heel ferme madam uitgelezen exemplaren van het tijdschrift "Genoeg!" gekregen. Nog geen tijd gehad om te lezen, maar ik kijk er al naar uit.... ik schrijf er binnenkort nog over.

vrijdag 16 oktober 2009

...

tis een beetje te druk om te bloggen

vele lieve kabouters om voor te zorgen
veel voorbereidingswerk voor de workshops die ik morgen ga geven

ik hoop dat ze aanslaan
wish me luck

woensdag 14 oktober 2009

Sterrekescake



Een receptje voor wortelcake gevonden in een boekje van provamel, samengesteld door Tinne van Soulfood/Avalon... ik had het al eens gemaakt ooit, met agavestroop en vandaag maakte ik het origineel met rijststroop, in voorbereiding van een workshop die ik zaterdag ga geven aan de onthaalouders van Reddie Teddy Oost-Vlaanderen.

Speciaal voor Sterremie doopte ik deze cake sterrekescake en maakte ik aangepaste sjabloontjes.
Ik had, als slijmjurk van de week, ook het reddie teddy sjabloon kunnen gebruiken dat ik vandemorgen geknutseld had, maar laat ons dat voor zaterdag houden, te veel van het goede... is ook niet goed.

En ook een beetje voor mijn mit, die jarig is vandaag. Ik was een beetje mis, dacht dat het maandag was en hoop dat het mij bij deze vergeven is.

Recept van de wortelcake/sterrekescake:


nodig:

100gr soyaboter (bakken en braden)

125gr rijststroop

2 eieren, gesplitst

175gr bloem

250gr geraspte wortelen

2 el bakpoeder

2 el kaneel

60 gr rozijnen

werkwijze:

verhit de soyaboter en voeg samen met de rijststroop en het geel van het ei

meng de bloem, wortelen, bakpoeder, kaneel, rozijnen

meng de droge en de vochtige ingrediënten

klop eiwit schuimig en meng het zacht onder de volledige massa

verwarm de oven voor en bak de cake af op 180 graden gedurende 30 minuten

test met een prikker of de cake droog is vanbinnen.



dinsdag 13 oktober 2009

Positief denken.

Good old Mr Positive stuurde in zijn mail van vandaag wel enkele rake quotes de wereld rond...
Ik vond het zo 'kloppen' dat ik het meteen met u deel...

Children will not remember you for the material things you
provided but for the feeling that you cherished them.
--Richard L. Evans


Life is 10% of what happens to me
and 90% of how I react to it.
--John Maxwell


What lies behind us and what lies before us are
tiny matters compared to what lies within us.
--Walt Emerson

maandag 12 oktober 2009

Mauro en de kabouters

Vanmorgen stond Mauro warmpjes op. Aiai.
Alle onthaalkindjes werden verwittigd dat er een ziekerd in de opvang was, maar dat ze zeker wel mochten komen op eigen risico. Mauro vond het zooooo jammer dat hij niet mee kon naar het bos, zeker omdat papa wél mocht gaan. Maar een uurtje na het opstaan was hij koortsvrij, zonder medicatie en dat bleef zo tot papa op het punt stond te vertrekken naar de kleuterschool.
Smekend gezichtje, teleurstelling alom.

Maar aangezien David toch meeging als activiteitenbegeleider, en Mauro al meer dan een uur geen koorts meer had gehad mocht hij toch mee... op voorwaarde dat hij na de activiteit in het bos direct weer mee zou komen naar huis en flink zou rusten in de namiddag, want die koorts moet toch ergens vandaan komen ook al heeft hij geen pijn.

Sommigen vinden het wat gek, maar als het op zieke kindjes aankomt geloof ik echt in de kracht van rust en buiten, wanneer dit haalbaar is. Ook bij kleintjes probeer ik, zeker als ze ziek zijn, een wandeling te maken in de buitenlucht met de buggy of draagdoek. Ik heb het al zien werken, dus hoop dat de boslucht van vandaag Mauro heeft deugdgedaan. Dat dutje hier op de zetel is nog in volle gang. De regelmatige zware ademhaling van een slapend kind.... kan zo schoon zijn.

zondag 11 oktober 2009

Dieren van de nacht

Krokodillen en nijlpaarden waren het deze keer die Mauro's slaap en teisterden.
Een tip gekregen van een nobele onbekende (intussen bekende) die me ook mijn nachtrust gunt:
Mauro is vanavond met een leeuw naar bed getrokken: een leeuw die heel lief is voor Mauro (en die zelf ook Mauro noemt, want Mauro mocht een naam kiezen en vond zijn eigen naam de mooiste van allemaal) maar waarvan alle andere dieren en monsters bang worden.
Ik hoop voor hem, en voor mijzelf, dat het werkt.

De koffie bij Pluis was heel gezellig. Het was goed om er te zijn.
Heel gemoedelijk en op z'n zondags: ontspannen en fijn.
Geen foto's helaas, want had het toestel niet mee, maar neem het gerust van me aan.

Mauro is er wel met een gloeiend heet lijfje van teruggekomen. Toen ik hem net in zijn bedje stopte was hij gelukkig wel weer zijn eigen zelve. Ik hoop dat hij morgenochtend beter is, want hij gaat met zijn klas naar het bos om kaboutertjes te zoeken, en de papa gaat ook mee als kleutertaxi. Het zou zonde zijn om dat te moeten missen.

zaterdag 10 oktober 2009

Antwerpen, once again

Vandaag was het David zijn beurt om eco-Antwerpen te leren kennen.
We gingen op zoek naar kleren die de man zouden maken, maar dan liefst de ethische eco-man. Het aanbod in eco-mannenkleding is niet van dien aard dat ze er op elke hoek van de straat mee naar je hoofd gooien, dus we dachten (hoopten) het meest kans te hebben in A'pen.

We hadden het adres van Fair en Mandragora op zak en hoopten "het" daar te vinden. David vond bij Fair een prachtig ideo-hemd dat hem helaas een klein beetje te klein was, en bij Mandragora sprak de madness-collectie die daar binnen was hem niet meteen aan. ttz; het waren wel mooie kleren maar niet meteen iets wat je op de trouwdag van je vader zou aandoen, en die is volgende week al. Dus dachten we gelaten dat het dan maar niets zou worden en dat we in de gangbare winkels een kijkje zouden moeten nemen, toen de winkelierster van Mandragora ons een tip gaf van nog een ander adresje. Ze wist de naam van de winkel niet, maar met een beschrijving van de weg en de lokatie gingen we op pad, en zo vonden we 'King of town' en dat bleek een schot in de roos te zijn voor deze dag.
David vond er een heel tof hemd + broek van kuyichi die hem op het lijf gesneden waren.
De dame van de winkel was ook heel behulpzaam en lief én we kregen er Eva-korting. Leuk leuk.
Binnenkort springen we nog wel eens binnen bij Fair ook, gezien er naast Fair.Fashion nu ook binnenkort Fair.Food zal zijn, moeten we dat zeker eens gaan proeven.
Al deze winkels zijn op wandelafstand van de voetgangerstunnel (Fair 2 minuten, Mandragora 15 minuten, The king of town daartussenin) dus daarvoor moeten we het zeker al niet laten.

Dus, geen uitvluchten meer, mannen!

Een andere verrassing vandaag was de verwendag in de bib. We wouden net Mauro gaan inschrijven in de bibliotheek als we uitgenodigd werden om een gedicht te schrijven en zo een warme chocomelk en een speculoosje te verdienen. Mauro, Ubi en ik verzonnen hetvolgende:

Ik zie je toch zo graag
Meer dan gisteren, minder dan morgen
Nu rijst alleen de vraag
Zie jij mij ook zo graag vandaag?


Dat was dat dan.

Toen we in de boekenhoek voor peuters en kleuters zaten, kwam een mevrouw ons inlichten dat de klankschaalsessie meteen zou beginnen in het kleine zaaltje.
Ik was daar niet echt op voorzien, want had geen idee van het programma, maar was toch heel nieuwsgierig. Ik moet zeggen dat het me wel faschineerde, wat ik al gehoord had van klankschalen, maar soms heb ik dan wel weer zo de 'vrees' dat in zo een sessie je over een soort zevende zintuig moet beschikken, waar het bij mij dan waarschijnlijk aan ontbreekt.
Edoch; Mauro verkoos niet deel te nemen, Ubi wou wel. En wat er toen gebeurde was eigenlijk wel wat speciaal. Na een korte uitleg over de klankschalen en de gebruiken ervan, werd er een kleine klanksessie gehouden. Ons woelwater van een Ubibeertje dat eigenlijk er amper 5 minuten in slaagt om stil te zitten, vleidde zichzelf neer op de matten en werd helemaal rustig.
Mooi was dat.
En ik moet zeggen dat ik het zelf ook wel bijzonder vond, op een heel relaxe met-de-voeten-op-de-grond manier. Zeker voor herhaling vatbaar.
Toen we weer buitenkwamen uit het aparte lokaaltje was Mauro verdwenen, maar kregen we een héééééééél erg gevaarlijke tijger in de plaats.

donderdag 8 oktober 2009

Luck

I found my Luck!

Luck is een superleuk boekje, met meer diepgang dan de flair, meer leesvoer dan de dag allemaal en meer positieve emoties dan de Story.
Er zijn er nog maar drie uitgekomen geweest, maar de vierde zal zaterdag in de winkel liggen heeft het gefluister van de wind mij toevertrouwd.
Het begint hier wel een beetje op reclame te lijken, maar Luck is nogal een beetje een mysterieus boekje, ik denk niet dat iemand precies weet welke tijdingen de volgende editie zullen brengen en de timing is daardoor nogal mystiek.
Gelukkig zijn daar dan de goede bronnen en kan ik het hier dan ook meedelen :-)

Moest je alvast zin krijgen in een tasje hete thee, een dekentje, een zetel en een tijdschrift om te lezen, terwijl de kleurrijke herfstbladeren als elfjes neerdwalen aan de andere kant van het raam, dan is Luck dus een absolute aanrader voor mensen die niet bang zijn van wat positieve gedachten.

dinsdag 6 oktober 2009

bange wezels

Ik geef toe.... ik ben echt een schijntluis soms.
Als David met de nacht staat, zoals deze week het geval is, dan vergt het toch iets meer moed om het huis klaar te maken voor de nacht.

Gisterenavond merkte ik dat de herfst wel echt begonnen is. Toen ik mij ging klaarmaken om te gaan slapen zoefde een veldmuis voorbij mijn tenen recht naar achter-de-wasmachine en een gezellig dichtbehaarde spin maakte haar opwachting in de toiletruimte. O jolly. Gelukkig zijn dat fysieke aanwezigheden die ik kan zien en dus... mee omgaan. Spinnen en muizen zijn het minste van mijn ongerustigheid.

Dat toen ik toen ik de deur van de gang opentrok constateerde dat de voordeur openstond baarde me dan weer meer zorgen. Toeme, wie weet was een of ander onmens of monsterachtig wezen wel naar boven geslopen om me de schrik van mijn leven aan te doen...
Gelukkig, wat voorspelbaar toch, niets aan de hand.
Toch lag ik nog even te draaien en te keren in mijn bed en ik herrinner me nog vaag dat ik om 23u46 dacht: "oh eindelijk, ik en in slaap aan het vallen", soms gebeurt dat heel bewust.
Tot 2u33 was dat, toen hoorde ik een ijzige gil en luid gehuil uit de jongenskamer. Slaapdronken maakte ik een soort mentale voorbereiding van pipi in of een jongeman náást zijn bed...

Maar wat ik echt aantrof was van een andere orde:
Er zaten draken op ons gras, volgens Mauro. Echte draken!
En hoe kan hij nu slapen met die draken op ons gras? Ik moest en zou bij hem blijven liggen...
Maar alvlug bleek een troostend woord en moederlijke geruststelling voldoende om wakkere Ubi (aja; azo ne gil) en bange Mauro weer in slaap te krijgen in hun bed en zelf terug te keren naar mijn eigen bedstee.
Althans dat dacht ik....
Even laten weer gehuil... die draken mama! Troost, bolleke wrijf.
En daarna weer.... "Wat jongen, weer de draken?"
"Nee mama, ik heb zo een ghonge (=Mauro's klagerige manier om te vertellen dat zijn maag grolt), ik wil eten"
U moet weten lieve mensen, dat het avondeten Maurogewijs niet zo een succes was. Meneer wenste van zijn vetorecht om niet te eten gebruik te maken en zo te tonen wie er baas was over eigen buik. Koppig en kleuter, het gaat goed samen, ik zeg het u.
En intussen wist ook het Ubikind niet meer wat hem overkwam. Spelen, slapen, spelen, slapen, het werd hem allemaal wat te veel.
Dus om 4u30 shokte mama nog eens naar beneden om 2 porties soyamelk, koelbloedig de onzichtbaarheid van de veldmuis trotserend in de achterbouw, en zich afvragend of die dikke spin niet weer naar binnen zou zijn gekomen...
U moet ook weten dat melk drinken Ubi help weer in slaap te vallen, maar tevens zijn ochtendlijke peristaltiek op gang brengt. Ik besloot het er toch op te wagen en mezelf toch nog hopelijk een uurtje rust te gunnen.
Dus een kwartier later was het weer stil.
mohja, wie geraakt er niet in 1-2-3 in slaap (en geloof me: ook niet in 4-5-6)
Als kleine Ubi dus om 6u10 weer van zich liet horen om melding te maken van ernstige vervuiling ter hoogte van de luierstreek, had Mauro deze keer een echt monster te vrezen in plaats van een imaginaire draak.
Mijn uitstraling vandaag is iets tussen de boze heks en de krankzinnige stiefmoeder....
U weze gewaarschuwd.

maandag 5 oktober 2009

Het gaat alsvolgt:

We keren voor alle duidelijkheid even terug in de tijd, zo een twee jaar ongeveer...

.... Ik kom terug van de gynaecoloog die me vertelde dat ik een meisje verwacht. Ik bel een goede vriendin op om haar dat leuke nieuws te vertellen.
Enkele dagen staat die vriendin voor mijn deur... met een pakske.
Joepiejuij, pakskes zijn plezant!
In dat pakske een heel tof tenueke voor de kleine babymeid. Heel schoon, heel wijs, te cute om waar te zijn en 100% meisje.

... Omdat ik niet het type ben van dokters en gyneacologen hun deur plat te lopen en ik in zwangere toestand vooral de raad en daad van mijn beminnelijke vroedvrouwen weet te appreciëren, duurt het even vooraleer de volgende echo uitwijst dat het toch eerder richting broertje voor Mauro uitgaat.
Echt, dat was niet zo een shock voor mij, ik zat er niet te erg mee in. We hadden nog tijd genoeg om aan het idee te wennen en bovendien vragen we niet meer als dat 'het' gezond is.
Maar dat prachtige tenueke.... ik heb het nog veel in mijn handjes gehad, mooi ingepakt in roze zijdepapier, doch, ik heb het onze Ubi nooit aangedaan (letterlijk en figuurlijk)

.. Nu valt er een roze geboortekaartje in de bus van een kersverse mama, waar ikzelf en de vriendin van het pakske nogal mee overeenkomen. Dus ik denk aan dat veel te cute pakske dat ik nog in roze zijdepapier heb bewaard.

En ik stel hetvolgende voor:

De vriendin die pas bevallen is van een prachtig babyboeleke gaat naar haar brievenbus, haalt er het postpak uit en telt geduldig de uren eer haar kleine meid in dit pakje is gegroeid. Klein sterrekindje mag dit pakje dragen zoveel het haar belieft maar eens het een beetje krap begint te worden moet sterremama het apart houden op een heel apart plekje en wachten tot een andere vriendin (of ikzelf eventueel misschien mogelijks wie weet) bevalt van een dochter en dit gegeven vieren met de overdracht van het kledingstuk.

Liz... lieverd,

Gefeliciteerd met je dochter!

Ik hoop dat je dit idee leuk vindt...

en laat ons binnenkort meegenieten in de vorm van een fotootje van de dochter met dit speciale pakje voor op dit blog.
U vindt dit NU in je brievenbus:


We keren even terug naar de dag van vorige week:

Ik leg een pakje klaar om op de post te doen. Ik weet het bedrag niet dus overweeg nog geen frankering. Ik stuur ventlief naar de post om dit pakje weg te brengen. Op maandag vind ik mijn eigen pakje terug in de brievenbus, return to sender. De enige juiste conclusie is: Manlief moet duidelijker instructies krijgen, nl: ga naar post. Spreek loketbediende aan betreffende frankering van het postpac, betaal, overhandig postpac.
Maar dat is dus niet gebeurd. Hij had het gewoon in de bus gedaan. Het denkwerk aan mij overlatend ;)
Dus vanavond was de opdracht: ga naar het adres op het pakje. Stop het in de brievenbus. Ga door naar je werk voor de nachtdienst.

Hopelijk is het nu wel gelukt. :)

zondag 4 oktober 2009

Cantina Mexicana

Als onze kinderen de heerlijke chili sin carne proefden die David had gemaakt, zag dat er ongeveer zo uit:







(Ubi vloog er meteen in/op/onder.... Mauro moest even wennen aan de bonen, maar toen David hem zei/zong dat al die kleine boontjes een fuif gingen houden in zijn buikje, moesten ze geen entree betalen ;)

zaterdag 3 oktober 2009

Citaat van de dag

Je kan het ook zo bekijken:

Autumn is a second spring when every leaf is a flower.
Albert Camus

vrijdag 2 oktober 2009

Babybenen!




Terwijl de konijnen weer beperkt zitten in loopruimte en de geiten hun ontnappingskansen opnieuw drastisch verlaagd zijn.... heb ik een nieuwe tip voor moeders en onthaalmoeders.

Ik noem ze 'leggies', maar eigenlijk zijn het 'babylegs'
Beenverwarmers voor kleine en grote kinderen zijn in de winter zo ontzettend handig, en wel om volgende redenen:

- ze blijven mooi zitten, zonder omhoog te stroppen
- ze zijn even warm als een 'kousebroek' maar 100 keer makkelijker bij het verversen, aangezien er geen poepdeel is. Babybeentjes blijven dus ten allen tijde warm, ook als men ververst.
- super handig in de draagdoek
- er is geen maat in, dus ze blijven passen. Bij babietjes schuif je ze over het ganse beentje, bij kleuters zijn ze geschikt voor onderbenen of armen.
-ze zien er superleuk en stoer uit
-als je kindje begint te kruipen, heeft hij/zij het nooit te koud op de vloer

Bij ons worden ze gebruikt voor Ubi zijn volledige beentjes en Mauro draagt ze ook nog heel graag, bv als het nat is buiten moet hij zijn laarzen aan en dan vind hij ze prettig als verlengstuk voor zijn kousen, zodat het rubber van de laarzen niet tegen zijn been zit.
Ik vind ze zelf ook heel 'ferm'.

Ze zijn verkrijgbaar bij Pluis of bij de betere kinderwinkel. De foto's komen van de website van babylonia

Leve de leggies! :-)

donderdag 1 oktober 2009

Ontsnappen enzo

Gisteren toen we naar de dansles waren en mijn moeder op de kindjes aan het babysitten was in ons huis, ontsnapte ons jeanneke, de dwerggeit.
De buren stonden aan de deur om dit te melden, moeder wist niet meteen wat gedaan.
Ik kan het me zo voorstellen en vind het best wel grappig. Onze buurman van bijna 80 stond al met een lasso klaar, maar uiteindelijk was het een simpele snede droog brood dat haar terug door het kapotte stuk omheining deed kruipen, dat door buurman werd dichtgemaakt met een stuk houten plaat.

"Dat we onze dieren een beetje beter moeten afschermen" was de goede raad van moeder. Ik kan haar volgen. Maar blijkbaar zitten we met dieren die graag de vrijheid zoeken, eerst de konijnen, nu heit geitje. En wat is daar uiteindelijk mis mee? Ik vind het al zo een gek idee dat ieder dier dat niet kan vliegen van iemand is.

David zal de draad rond de weide van de geiten straks na zijn werk nog extra verstevigen en -ik zal hem eens diep in de ogen moeten kijken- misschien ook ons voorste stuk tuin omzetten met kippengaas om de konijnen binnen de perken te houden. Ook zij maken soms eens een uitstap naar buurman.
Echt ze zien af met ons die buren. De dieren weten gewoon dat dat hele lieve mensen zijn.
Ik ga mijn best doen om de grenzen duidelijk te stellen aan 'onze' dieren. En aan onze tuin en ons onkruid en onze kinderen.
Als de mevrouw-die-frieten-bakt-voor-de-vogels dat dan ook zou doen, zou dat ook al een toffe verbetering zijn ;-)

Intussen zou je eens moeten komen kijken op ons terras.
De kinderen hebben gisteren met stoepkrijt alles volgetekend met fraaie tekeningen en nu het een beetje heeft geregend... loopt alles door elkaar heen....
en ik ben de enige die daar de kunst van inziet :)
Grenzen moeten er zijn! (en ik lach een beetje binnenin)