zondag 29 november 2009

op zondag...

Uitslapen was er niet bij vandaag, verse pistoleekes gelukkig wel...
Je zou hier eens moeten kijken, dan weet je alvast waar ik mezelf nog even heb kunnen vermaken.
David ziekjes vandaag, dus ik van hier naar daar gecrosst en toch nog tijd en goesting gevonden om na bedtijd van de kindjes gans den beneden te poetsen want morgen staan de onthaalkindjes er weer rond 7u.

zaterdag 28 november 2009

Bezig...

Gans de dag in de weer geweest, ondanks de korte nacht door hoofdpijn en nu twee zieke kindjes... (applaus voor sabby!)
Ik ben ne keer voor mijzelf in gang geschoten.... Ik zag hier in blogland wel 1002 leuke ideeën om iets te knutselen en te naaien en elke keer denk ik: 'ooit... als ik een klein hobbyhoekje heb... dan maak ik dat eens...'
Toen ik nog in Gent woonde zat ik in mijn tweede jaar snit en naad in volwassenenonderwijs omdat ik de basis wou leren van patroontekenen en naaien, maar nu ik het iet of wat onder de knie heb, doe ik er niets meer mee.
Vandaag besloot ik niet langer lijdzaam te wachten tot er plots een goede fee een kamertje zou inrichten voor me om te prullen: Ik haalde mijn oude bureautje van de zolder, een kastje, een rek en ik begon gans de inboedel van de bovenverdieping te verschuiven en verhuizen tot ik genoeg ruimte had voor mijn plekje (in onze slaapkamer nog wel). Ik heb niemands plaats ingepikt, en ik heb de jongens hun kamer intussen zelfs ook wat gepimpt en de speelkamer is er ook wat ordentelijker op geworden. Door de ruimtes wat functioneler in te richten heb ik zelfs het gevoel dat ik nog wat plaats gewonnen heb. Mijn portemonnee heeft ook niet afgezien, ik heb alleen een heel grote bureaulamp gekocht voor mijn knutselhoekje, al de rest had ik al in huis en op zolder. Waarom ben ik daar niet eerder op gekomen?
De grote lijnen zijn gezet, nu alleen nog al mijn naai-, haak-,brei- en knustelspullen bijeenzoeken die echt overal liggen (in elk vergeten hoekje in doosjes en zakjes, overal en nergens) en een nieuw spoelhuis gaan halen voor mijne singer en ik kan weer mee met de mensen...
Je hoort er dus wel nog van... ik ben alvast blij met de nieuwe ruimte en ik zie het al helemaal zitten om mijn creatieve kant weer eens boven te halen.
Eerste project(je): knielappen op mijn jeans zetten, want ze is zowaar doorgesleten van mijn dagen hier op de grond tussen de kinderen door te brengen. Ik vind het zo zonde om mijn jeans daarvoor weg te doen én het is ooit nog wel mode geweest, dus nu is dat retro.
(Al durf ik te wedden dat zelfs ik daar niet mee over straat durf :-)

vrijdag 27 november 2009

Tibetan meditations

Drukke dag vandaag...
Fijn gespeeld met de kindjes, heel lekker gegeten, speelgoed gereorganiseerd *, genoten van een lekker theetje met een onthaalkindjemama, lekkere (mini)muffins gebakken, en voor mijn zieke jongens gezorgd. (Mauro moest vroeger afgehaald worden van school wegens lediging van de maag in de sportzaal, hoewel er thuisgekomen van misselijkheid niet veel (meer) te merken was, en Ubi is uiteindelijk na het avondeten ook nog koorts beginnen maken)

En nu zalig op de zetel mijn ervaringen van de dag neertypen, met een mooi muziekje op de achtergrond.... Tibetan meditations, een cd die ik enkele jaren geleden eens van mijn schoonzus kreeg, maar die mij toch rustig kreeg tijdens onrustige nachten en dagen als ik zwanger was van mijn jongens. En het werkt nog steeds. Op het eerste gehoor is het wat zweverige muziek die je ook wel eens in wierook -en badparelwinkels hoort, of tsjingeltsjangel gelijk sommige zeggen.
Ik weet niet hoe het zit, maar het werkt wel. Klinkt het raar als ik schrijf dat mijn hoofdpijn waar ik al een ganse avond mee zat, opeens weg was bij het installeren op de zetel en het op de achtergrond afspelen van gemoedelijke muziek?

Hetzij melig, hetzij tsjingeltsjangel, het is precies wat ik nu nodig heb...

donderdag 26 november 2009

Dat met die schop en die kont...

Dat is nog redelijk goed afgelopen...

Kort nadat ik mijn blogbericht typte, kwam mijn schoonzus uit Gent, bij wijze van verrassing langs met een fruittaart en dus was het opbeuren meteen geslaagd, mijn sombere bui was een beetje overgewaaid. En bovendien heb ik met de taart en een lekker theetje ook wat kunnen genieten van vrije tijd en niets-doen terwijl de onthaalkindjes hun middagdutje deden.
Terwijl de koffie doorliep heb ik wel de ingrediënten voor brood in de machine gedaan in de hoop op een gelukt broodje een paar uur later.
Wat zal ik ervan zeggen? Ik heb bijgeleerd: mijn weegschaal zou tot op de gram nauwkeurig wegen maar bv 6gr gist of 8gr suiker dat is heel moeilijk te doen. Dus voor de fijnere afmetingen zal ik eens een apart weegschaaltje moeten aanschaffen, want mijn brood is supergoed gelukt, maar is een beetje te zout. Ik gebruikte biomeel van de aveve, en het ziet er naar uit dat het de volgende keer met wat minder zout zeker goed komt.
Een wasje draaien is ook nog gelukt, maar dat is niet zo moeilijk: de machine doet het grootste deel van het werk. Ik zal zelfs meer zeggen: om dit moment zit er zelf 'al' opnieuw een machine in, die moet David (die laat gaat slapen) dan straks maar uithalen. (Er zitten maar 5 (grote)stukken in, dus hij heeft chance)

Als alle kindjes naar huis waren ben ik -nu ik toch bezig was- de kinderhoeken helemaal veranderd. De kunststoffen vloerpuzzels waar de kinderen zo graag de randen afbijten, zijn eruit gevlogen en heb dikke speeltapijten op de grond gelegd (ook niet zo ideaal, maar we hebben echt een heel koude vloer).... daarbij nog een reuze-donut van zolder gehaald en de jongens konden zich weer goed uitleven.
Toen Mauro aan zijn aërosol 'hing' ging opeens de deurbel. Aan de deur stond een man van de bloedgeversvereniging van Wieze. Elke keer als je gaat bloed geven gaat er een ticket met je naam in de ton en op het einde van het jaar doen ze met die ton een tombola. David was blijkbaar in de prijzen gevallen en die man kwam hem zijn kado afgeven.
Mauro mocht het pakje openmaken, en er bleek een hele doos vol chocoladespullen in te zitten, zowat het ganse assortiment van Callebout.
Nu moet je weten dat hij al een ganse dag aan het vertellen was dat hij chocolade zou vragen aan de sint. Toen hij dat pak opendeed had hij dus ook ogen als schotels en was hij ervan overtuigd dat dat de sint was geweest die aan de deur had gebeld met het pak. Ik kon hem niet overtuigen, maar dat was ook zo erg niet want in al zijn ontzetting heeft hij niet eens gevraagd of hij er van mocht eten :-)

De afwas moet ik morgenvroeg nog doen, en de schuif met gezelschapspellen.... daar ben ik ook niet meer toe gekomen, maar morgen is er nog een dag.
En zo heb ik toch van elk van jullie wat goede raad ter harte genomen ;-) Dankjulliewel daarvoor!

Een schop onder mijn luie krent, dat is wat ik nodig heb :-)

Ahum, ik weet niet of het komt door tussen koortsige kinderen te zitten (elke dag is er wel iemand met koorts naar huis gegaan van mijn onthaalkindjes), door het slaapgebrek (Ubi had weer een slechte nacht) of door een dipje, maar vermoedelijk door een combinatie van dat alles, maar ik geraak niet in gang.

Ik heb veel was te doen
Ik heb massas ideeën voor een lekker gebakje (is al meer dan 10 dagen geleden! Shock!)
Ik heb gerief gehaald om brood te bakken in mijn machine en zou nog eens een poging willen wagen
Ik wil de gezelschapsspellen en puzzels uit de ladenkast en ze een andere plek geven waar Ubi ze niet constant kan uitkieperen.
Ik wil mijneigen een beetje opvrolijken want het is niets voor mij om zonder reden zo somber te zijn.

(Ik heb wel al met de kindjes gezongen, boekjes gelezen en uiteraard ze voorzien van eten en drinken... maar normaal zit er zoveel méér in een dag)

Dus dit is mijn spreekwoordelijke schop onder de kont. Als ik vanavond nog niet een aantal van die dingen kan doorstrepen, wil ik een boe-geroep van jewelste...
Schandaleus dat ik het zelfs hier op het net pleur om mezelf te verplichten, maar het is beter dan niets, is het niet? En met een aantal schoppen onder de kont gaat het misschien wat beter en komt er iets van in huis :-)

woensdag 25 november 2009

Op en neer en op en neer...

... gaat mijn energieniveau.

Vannacht was Ubi klaarwakker tussen 00.30u en 4u16 (dat was toch de laatste keer dat ik op de wekker keek) In tussentijd heb ik weinig kans gehad te slapen natuurlijk. Ik was een beetje op mijn hoede aangezien grote broer ook thuis blijft van school wegens ziekte, maar gelukkig kreeg Ubi geen koorts, al was hij dan ook weer niet in zijn gewone doen.
Deze morgen om 6u45 stond ik er dan ook met kleine oogjes de ontbijttafel te dekken voor Mauro, die een vroege vogel is, ziek of niet ziek, school of geen school.
Een echte diesel was ik, het duurde tot rond 9u30 eer ik een klein beetje in gang begon te schieten. Niet helemaal vanzelf trouwens, mijn hulpmotoren waren een verkwikkende tas yogi-thee en een douche met duindoorndouchegel van Weleda, waarvan ik nog een staal had liggen. Geuren doen toch wat met een mens, de combinatie van het warme water en de heerlijke energieke natuurlijke geuren, deden echt deugd.
Gezwind begon ik al voorbereidingen te doen voor met middageten (quinoa met champions, gember en pastinaak, knolselder-wortel-aardappelpuree en gebakken quorn-gehakt) en mijn trein was vertrokken.
Maar het eten was zoooo lekker, dat ik mij toch wel een beetje te veel ben blijven pakken en dat is nefast als je al zo moe bent, dus na de afwas zonk mijn energiepeil weer naar beneden.
Na een tasje thee rond 15u, met wat fruit, samen aan tafel met de kinderen kwam ik er weer wat door en Sara de stagiaire was hier ook opnieuw om mij een beetje wakker te houden. Dat was misschien wel nodig, want mijn kinderen (lees:aapjes) vinden het altijd super om aan nieuw publiek te laten zien welke kunsten ze allemaal kunnen: omhoog klimmen langs de chauffagebuizen, aan de schouw gaan hangen, balanceren op de vensterbank. Moesten ze constant zo de clown uithangen ik zou gek worden denk ik. Zou dat alleen bij mijn kinderen zo zijn, vraag ik me af?
Gelukkig waren ze na het avondeten weer een pak rustiger.
En ikzelf ben echt nog niet moe, helaas. Als ik nu te lang opzit, beklaag ik het mij morgen een ganse dag.
Misschien wat lavendel gebruiken om te ontspannen,... gezien geuren toch zo hun effect hebben op mij, het is het proberen waard.
Ik denk er trouwens aan om voor de opvang en persoonlijk gebruik een vernevelaar voor essentiële oliën aan te schaffen. Met de oudergroepen hadden we er dankzij Sofie Van Grieken een interessante bijeenkomst rond en ben echt geboeid geraakt. Ik ga daar toch een keer voor uitkijken.

dinsdag 24 november 2009

award


Omdat ik creatief schijn te zijn in de keuken, heb ik een soort van award gekregen van Ilse.
Ik zou daarbij ook moeten zeven dingen over mijneigen vertellen, de meeste zullen al niet zo een geheim meer zijn (denk ik) Geef gerust een gil als er iets tussenzit dat toch nog verrassend is.

1. Ik heb ooit eens een accident gehad op een drukke baan omdat ik over het water gleed dat op de baan was blijven staan. Aquaplaning enzo... niet gezellig. Sindsdien ben ik altijd wel bang als ik in de gietende regen met de auto moet rijden.

2. Ik drink graag theetjes en heb meer dan 50 soorten in huis op dit moment.

3. Ik zou heel graag nog eens naar Tibet gaan

4. Ik sorteer mijn cd's in het cdrek op kleur van het hoesje. Ik heb geen ipod of itunes of wat dan ook.

5. Ik heb dagen dat ik hypergeduldig ben, en andere dagen heb ik echt géén geduld. Ik oefen op een evenwicht.

6. Ik krijg heel graag zelfgeschreven brieven en enveloppen met echte postzegels, toch wel een nadeel aan al dat internet dat dat verloren gaat. Ik heb pennevrienden gehad sinds ik 12 was, overal ter wereld.

7. Ik hou van alle seizoenen, geen enkel echt in het bijzonder. De afwisseling vind ik prachtig. Die zichtbare kringloop.... Al heb ik de laatste tijd toch wel het gevoel dat ze elkaar sneller en sneller opvolgen.

Voila, Sandra, nu is het aan jou, want ik geef hem hierbij door aan je!

Pret met peuters

Soms lijkt het alsof ik hier voornamelijk over Mauro blog, als er al eens iets te vertellen valt over mijn eigen kindjes.
Maar Ubi is er ook nog natuurlijk, ik zou zelfs durven beweren dat hij aanweziger is dan ooit. Een extra paar ogen zou soms van pas komen want hij gaat van kalm en rustig over lief naar kapoen naar ronduit stout. Grenzen aftasten en van die dingen. Mijn grenzen, materiële grenzen en fysieke grenzen, alles moet eraan geloven.
Maar er beginnen ook verstaanbare klanken uit te komen.
Een van zijn veelvoorkomende vocale uitstoten is..."kaka"!
Ka kan staan voor kaas, en als hij daar wildenthousiast over word bij het smeren der bookes, dan gaat dat van kaka! kaka! kaka!
Soms neemt hij ook een doosje speelkaarten, gooit ze op en roept "kaka" als ze naar beneden vallen. Hier staat ka dus voor kaart.
Maar als ik hem ververs, ligt hij ook vaak al eens te schateren van het lachen terwijl hij intussen miniprotjes uit zijn poep tovert. "Kaka" roept hij dan, en perst uit volle kracht. Kaka staat hier dan voor.... kaka.

Iets anders dat hij nieuw heeft opgevangen is "ort". Op zich zegt dat waarschijnlijk weinig, maar als je weet dat hij er dan een vragende blik bijdoet en wijst naar zijn oortje met zijn wijsvinger, dan hoeft daar geen tekening bij dat hij wil aangeven dat hij iets hoort. De oven die aangeeft dat hij klaar is middels een piepje: "ort!"... De deurbel "ort!", muziek op de radio "ort!" en als papa thuis komt met de auto "ort! auto papa!"

En dan kom je met dat ontdekkertje eens buiten en je geraakt met een oude bekende aan de praat. Peutertje wordt wat ongeduldig, en als je gesprekspartner dan een klein windje laat gaan, gepaard gaand met vluchtige blik van 'oops' en je daar uiteraard geen aandacht aan geeft, maar peuterlief ineens uitroept 'ort! kaka!" dan is dat maken dat je wegkomt of in de lach schieten... het hangt er al vanaf met wie je in gesprek was ;-)

Een peuter in huis hebben, zeker als hij Ubi heet, heeft zo nog merkwaardige kantjes.
Ik liep vandaag een beetje moe rond (kan gebeuren) en deed dus vandenamiddag mijn uiterste best om al de afwas van vandaag al achter de rug te hebben tegen dat de mama's en papa's om de onthaalkindjes kwamen, zodat ik daarna met al mijn aandacht bij mijn zonen kon zijn. Nog een boterham eten met de kinderen, ze opfrissen en naar bed brengen en dan er een 'luie' avond van maken.... met een goed boek op de zetel.
Dat was het plan. Ware het niet dat Herr Ubi het nodig had gevonden om onderin de kast te kruipen, onder het aanrecht en de buis van de afvoer los te koppelen terwijl ik in gesprek was met de ouders van een onthaalkindje. Bijgevolg lag gans de keuken onder het afwaswater toen ik even later mijn wasbak liet leeglopen.
En omdat dat nogal veel en vuil water was (we hebben spaghetti gegeten deze middag, need i say more?) was dat echt niet tof. Temeer omdat dat onder mijn kastplinten door was kunnen lopen en ik de helft van mijn keuken heb kunnen demonteren alvorens het deftig zonder geurspoor te kunnen opkuisen.
Mijn keuken schuren vind ik niet erg, maar dat doen na een dag met zeven kinderen rondom mij, waarvan 2 met koorts (Mauro en een onthaalkindje dat hier wat ziekjes werd) en op een avond dat ik er alleen voor sta omdat David met laatdienst staat, is niet mijn meest favoriete timing. Maat soit, wat moest dat moest dan maar en nu heb ik ook weer een frisse keuken.
En in het laatste spoelwater na het schuren heb ik enkele druppels lavendelolie gedaan, dus werd dat toch nog een soort van ontspannende bezigheid.

Leven met peuters dus, ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar ga het houden bij dit blogstuk. Eén voordeel hebben ze alvast wel: ze gaan nog redelijk vroeg slapen en zo is er toch ook af en toe nog wat me-time over na een dag van alert zijn.

maandag 23 november 2009

Vandaag...

De regen gutst en zwiept en de wind snijdt er nog een stukje bovenop. Genieten wel, vanbinnen gekeken, lekker droog aan het raam.
Mauro was er wel blij mee, kon hij eindelijk zijn piraten-paraplu eens meenemen naar school. Lekker stoer, maar niet evident met kolkende winden langs onder en opzij.
Toen het na het middageten nog steeds woelig was buiten, besloot David met de auto naar zijn werk te vertrekken. Echt een watje soms.
Maar eumh euh kuc kuch, ik ook moet ik bekennen, soms toch.
Dat ontnam mij de mogelijkheid om (echt die gedachte heeft me besprongen plots) om met de auto om brood te gaan. Zelf nat worden op mijn fiets zag ik nog wel zitten, maar met de dubbele buggy door dit hondenweer was precies minder een optie, en ik kon mijn kindjes niet alleen thuis laten. Maar soit, ik besloot dan maar om zelf een brood te bakken. Effe gegoogeld op recepten voor brood, en alle dinges de machine in en ik dacht dat dat niet ging kunnen missen, maar helaas: dat kan wel, een brood hoort bol te zijn en niet hol en de verwachtingen naar rijzigheid van het brood waren toch wel een 10tal centimeter hoger.
Geen idee wat ik heb verkeerd gedaan en oh ironie, komt iedereen hier het huis binnen met de mededeling "amai dat ruikt hier lekker naar vers gebakken brood" én krijg ik nog een mailtje van aveve binnen met de titel 'bakken is kinderspel'.
Gelukkig was daar toch de goede fee die zomaar een vers gekocht brood op de achterbank had en die het zag zitten om op de terugweg nog eens te stoppen aan de bakker teneinde zichzelf opnieuw te voorzien van brood na het afstaan van het achterbankexemplaar.

Stel nu dat dat niet was gelukt en ik dus broodloos door de avond zou zijn gemoeten, ik had nog niet echt gepanikeerd. Want ga er even van uit nu dat je in dat geval zou zijn, ik zou je hetvolgende aanraden om buikjes te vullen:

enen
gemberkoek + choco + appelschijfjes: zaaaaalig





warme chocomelk, gemaakt van biobengelchen met speculoojes



linzensoep van lima (of zelf maken natuurlijk)


Dat brood was eigenlijk vooral voor Mauro en Ubi bedoeld... maar Ubi heeft er gewoon het beleg van tussen gegeten (waarom verbaast mij dat niet?) en Mauro wou wel maar kon niet. Hij loopt met een keel die helemaal schor klinkt, maar waar hij verder geen last van heeft, en de eetlust was ver te zoeken. Hij wou alleen een yofu een een tas roodkapjesthee en de yofu heeft Ubi dan nog opgegeten. Bij het naar bed brengen stelde ik ook lichte koorts vast, en hij zag er ook maar pips uit. Hopelijk is hij morgen beter. Op school zijn ze vollop aan het oefenen voor de grootouderdag van komende vrijdag en hij kijkt er erg naar uit.
Ik hoop voor hem op een goede nachtrust.

zondag 22 november 2009

LOHD

Vannacht lag ik voor het eerst nog eens LOHD en ik heb het geweten. Het was gezellig, we hebben lekker gegeten en broodnodig bijgepraat en af en toe gekakeld. Moet kunnen.
We kwamen tot de constatatie dat we voor therapie via facebook zijn, dat externe caoching misschien ons levensdoel zou kunnen zijn of worden, dat we niet tot het ochtendlicht kunnen wegblijven omdat onze wederhelften dat 'recht' ook zouden kunnen opeisen op zaterdagnacht, of wie weet zelfs door de week en dat willen we absoluut vermijden, want ja, wij slapen niet goed als manlief op zwier is en rusten pas als hij zonder kleerscheuren weer thuis is.

Wat dat laatste betreft, dat is niet direct een wederzijdse situatie. Bij vriendin wel, geschokt door onze escapade (?) had meneer de wederhelft het moeilijker de slaap te vatten. Die van mij heeft het niet aan zijn hart laten komen en heeft me niet horen thuiskomen.

Maar de gevolgen van het LOHD komen zijn dan weer voelbaar vandaag. Hoewel ik nog niet eens een voordeur met een 3 erop heb, ben ik al jaaaren zo in de routine van 'vroeg naar bed, vroeg er weer uit' verstrikt geraakt, dat 4u41 op de wekker bij het slapengaan zich wel laat voelen. En door het Laat Onder Het Dons terecht te komen, bevind in mij vandaag een beetje in VODmodus.
Dat is misschien nog voor een klein deel een geluk, want ik moet dringend aan de kuis.

zaterdag 21 november 2009

Citaat van de dag...

... komt eigenlijk uit het ecomamaboek:

"We betalen belasting voor oorlog en collecteren voor goede doelen. Als we dat nou eens omdraaien."

Theo Maassen, cabaretier (in: tegen beter weten in, 2007)

vrijdag 20 november 2009

Consumanderen

Gisteren kreeg ik het krantje van 'de gezinsbond' in de bus. In de rubriek Gezinstalig stond een column van Kristien Rombouts met de titel consumanderen, die mijn aandacht trok. Ik vind hem goed geschreven en neem hem hieronder even over.

Consuminderen, als woordspeling op consumeren, is al een tijdje in omloop. Consuminderen staat voor minder consumeren. Soms wordt de term gebruikt als synoniem voor zuinig of zelfs vrekkig leven, al is het eigenlijk een filosofie: met minder tevreden zijn en niet meelopen in de ratrace van steeds meer consumptie. Door wat langer te doen met je kleren, die 'verouderde' gsm, of niet zoveel speelgoed, dvd's of keukenapparatuur in de kast te proppen, wordt het milieu minder belast. Maar de term roept toch ook weerstand op: "We kunnen toch niet terug naar de middeleeuwen. Ik heb mijn auto nodig, ik wil een hippe jeans en geen herstelde lorren, en kou lijden om te besparen is pas helemaal bespottelijk!"
"Mensen moeten niet per se dingen laten. Wat ik belangrijker vind, is dat ze bewust stilstaan bij de gevolgen van elke keuze die ze maken. Duurzame ontwikkeling gaat niet alléén over consuminderen, maar vooral over consumanderen", zei voormalig staatssectretaris voor duurzame ontwikkeling Els Van Weert in haar beleidsverklaring einde 2004. En daarmee introduceerde deze politica het woord 'consumanderen' of 'anders consumeren'.
In 2007 stak de term ook de grens over. De Nederlandse kroonprins Willem-Alexander liet toen in een interview naar aanleiding van zijn veertigste verjaardag optekenen dat we best met z'n alleen wat meer consumanderen, duurzaam consumeren dus - om de klimaatveranderingen binnen de perken te houden.
"Het gedrag van de consument is een uiterst belangrijk wapen in de strijd voor duurzame ontwikkeling. Want het zijn zij alleen die de vraag naar duurzame producten kunnen doen stijgen en van onderuit druk uitoefenen op de producenten", zei onze staatssecretaris destijds nog. Bedenk dus wat voor een macht we hebben als we die jeans vol pesticiden en ontbladeringsmiddelen -waar de stiksters een mensonwaardig loontje voor kregen - laten hangen en die hippe duurzame 'schone' jeans ernaast uit de rekken halen.
Als we allemaal wat meer kiezen voor eerlijke, milieu- en mensvriendelijke producten, zijn we al een hele stap vooruit als samenleving, zonder dat je daar een glaasje fair-tradewijn in je aangenaam verwarmde -want goed geïsoleerde- huis voor moet laten.
*************************************************

* Tip: schrijf je in op de nieuwsbrief van Style me Green als je alles wil te weten komen over het samengaan van hip en eco!

donderdag 19 november 2009

Sinterklaas in crisistijd


Een onderzoek van oa de speelgoedwinkel Fun heeft uitgewezen dat ouders gemiddeld 50 euro per kind uitgeven aan aankopen voor Sinterklaas. 20% van de ouders geven zelfs ongeveer 100 euro per kind uit in deze periode.

Bij ons kijkt Mauro ook al uit naar de komst van Sint en Piet. Elke dag zegt hij er wel iets van. Gisteren wist hij me te vertellen dat Pieten eigenlijk niet echt zwart zijn, maar dat die zo geschminkt worden door de madam van de bibliotheek. Waarom dat zo is, vraagt hij zich niet af. Waarom 'de madam van de bibliotheek' hierbij betrokken werd, vroeg ik me dan weer wél af. Tot mijn frank viel.

Maar wat brengt de sint dan eigenlijk?
In Nederland is het de gewoonte dat de Sint een letter uit chocolade brengt voor elk kind. Nu is er daar een organisatie opgestaan die is gaan kijken in welke mate de Sintletters goed zijn voor ieder kind (ja, echt ieder kind, want de Sint is echt goed voor iedereen) en ze hebben daar een website waar de sint een paar aankoopideetjes kan opdoen. Kijk hier maar eens!

Maar hier brengt de sint niet traditioneel chocolade maar.... speelgoed en lievraakes, mandarijnen en speculoos. En vooral dat speelgoed daar geven ouders nogal eens wat geld aan uit.
Ik moet zeggen dat onze sint nog even heel diep nadenkt over wat en hoe, maar heeft toch althans voor mijn kinderen al de boodschap gekregen dat het aan een aantal criteria moet voldoen:

-duurzaam (we willen niet dat het tegen kerst al kapot is)
-creatief
- ecologisch (een gezonde planeet vinden we belangrijk)
-fair trade: geen kinderarbeid of 'moderne slavernij'

Nu heeft de Sint al wel enkele ideetjes, onze sint dan toch.
Ik weet niet hoe het met de sinten daar bij jullie zit. Houden jullie sinten ook rekening met deze zaken of is de smaak en de goesting van jullie kinderen absoluut onverenigbaar met deze principes? Wat vinden jullie van het aanbod in speelgoedwinkels? Is het moeilijk om iets geschikts te vinden? Of staan de sinten daar allemaal niet te veel bij stil en is het leven al ingewikkeld genoeg?

Sinten die nog twijfelen en die niet goed weten waarheen kan ik misschien enkele suggesties doen:

ecobos
pluis
lieveling, waar ze oa haba verkopen, winkel in Aalst
kudzu webshop
verantwoord speelgoed en Krat: winkels te Gent
Bioplanet
en als je eens wat googelt of op ecoplan kijkt, vind je vast nog wel meer inspiratie, met bovenstaande winkels heb ik alvast zelf wel al goede ervaringen.

Bij ons is het aftellen begonnen, en de kalender van Mme Zsazsa die helpt daarbij, merci daarvoor!

woensdag 18 november 2009

Onthaalmoeder zijn is...

... vaak heel tof voor de eigen kinderen, want ze krijgen de kans om voor dokter te studeren en te oefenen op levende patiënten.



Gelukkig vinden sommige patiënten dat helemaal niet erg.



De diagnose:

Een spuitje tegen de hoest



En dringend een brilletje nodig!

dinsdag 17 november 2009

De ene dag is de andere niet...


En dat is goed zo, zeker na zo een dag als vandaag.
Met achten waren we vandaag, ik en 6 kleine jongens en 1 kleine meid. Vele van de kindjes hadden een slechte nacht achter de rug en ja, dat voel je natuurlijk wel in de opvang. Ik denk dat de meesten liefst van al heel rustig in een warm knus hoekje waren gekropen met een goed boek, of heet dat projectie? :-)
In ieder geval leek het er bij de meeste kindjes niet op dat samen spelen hun eerste keuze was geweest voor deze dag. Gisteren had ik een stagiaire (een hele lieve) en ze vond het hier zo zalig rustig en dat ik zo een brave kindjes heb. Wel, dat zal de stilte voor de storm geweest zijn, vandaag ging het er anders aan toe.
Maar wat ik intussen wel geleerd heb.... zo een dagen horen erbij. Kleine mannetjes die het hier nog wat moeilijk hebben in het begin, komen een tijdje later met een glimlach op het gezicht naar de opvang. En moeilijke dagen wisselen af met dagen dat alle kinderen stralen. En ook in elke moeilijke dag zit wel een eerlijk mooi moment. (Dat is nog het makkelijkst gezegd als de werkdag al om is en ik na een ontspannende douche zit te bloggen uiteraard)
Hoe zegt men dat weer? Na regen komt zonneschijn...!


maandag 16 november 2009

De lezing van Dirk Geldof over consumptie...

... was vandaag in de bibliotheek van Lebbeke en is net gedaan.
Ik ben blij er naartoe geweest te zijn. In de grote lijnen heb ik niet zo heel veel bijgeleerd, maar Dirk Geldof kan het allemaal helder en overzichtelijk uitleggen.

Enkele van mijn eerste bedenkingen (maar ik moet het allemaal nog een beetje laten bezinken)

*volgens een bepaald onderzoek zien/horen kinderen die vaak tv kijken 40.000 reclamespotjes per jaar. Door geduchte marketing etc zijn kinderen heel vroeg in staat om logo's van bedrijven te gaan herkennen. Ik ben blij dat we er blijven voor kiezen geen distributie in huis te hebben!

*DG belichtte in zijn lezing ook de ecologische gevolgen van onze (over)consumptie, en haalde hier onvermijdelijk ook de opwarming van de aarde aan. Na de lezing was er een vraag uit het publiek, iets wat neerkwam op: Hoe realistisch schat u het in dat we op tijd nog iets kunnen gaan doen tegen de opwarming van de aarde?
DG antwoordde met een citaat van een liberaal ex-premier: "Positivism is a moral duty." Positivisme is een morele plicht dus. Hij bedoelde hiermee dat de technologieën en de wetenschap voorhanden zijn om duurzaam te gaan produceren (cradle to cradle onder andere) dus dat als we willen, we kunnen.
Mijn eerste idee was hetvolgende: Als GV die zin uitsprak, had hij het dan niet anders begrepen wat betreft klimaat? Positivisme in de zin van: Zo erg zal het wel niet zijn. Namelijk de gevolgen van ons gedrag op de aarde nog als (te) positief inschatten. Dit zoals vele grijze politici nu doen, terwijl ze druk debatteren over de kleur van de nummerplaten.
Maar dit is dan weer niet zo een positieve gedachte van me, hoewel het mijn morele plicht is, dju toch.

* Het boek waarover de lezing ging kan je hier gratis downloaden, in de winkel is het niet meer te verkrijgen. Je hoeft dus niet te wenen omdat je er niet bij was. Ik heb het boek nog niet gelezen maar op de lezing die er een samenvatting van was afgaande, is het de moeite.

*Een kanttekening bij de opmerking die hij maakte ivm minder consumeren maakt het financieel soms mogelijk om minder te gaan werken en zo meer tijd te maken voor ons gezin (bv samen ontbijten etc) Dat is precies hoe ik erover denk, maar... als je bv als gezin om 1 inkomen gaat steunen gebeurt er een ramp (meestal voor de thuisblijfouder) als het inkomen wegvalt door scheiding of werkloosheid. Langs de andere kant is niet of minder werken ook van invloed op het pensioen waar je later recht op zal hebben, en dat is net wat hij in de inleiding van zijn verhaal vermeldde: 20 % van de mensen kan nu niet mee met onze (consumptie)maatschappij en dat zijn dan vooral mensen met een leefloon of een klein pensioentje.
Bovendien hangt er aan ingrepen die nodig zijn om bewuster met energie om te gaan (bv isolatie, zonnepanelen, aanschaf van energiezuinige toestellen) een prijskaartje en dat is niet altijd zomaar op tafel te leggen. Niet dat ik denk dat de overweging van twee-inkomensgezinnen strict in die zin te interpreteren zijn, we gaan niet massaal werken voor ons pensioen en ecologische goederen te kunnen kopen. Meestal gaat het om het hier en nu waarin we dingen willen doen of kopen (naast persoonlijke ontwikkeling en ontplooiing) en daar volg ik hem wel in. Het is iets dat me wel bezighoud in mijn huidige statuut van onthaalouder (nl inkomsonzekerheid, weinig sociale bescherming en een heel klein pensioen later versus bij mijn kinderen kunnen zijn en hen zelf voor een stuk opvoeden in hun eerste levensjaren)

* Praktische handvaten om om te gaan met sommige vraagstukken had ik niet verwacht vanavond maar blijven voor mijzelf toch een uitdaging.
Bv als mama je kinderen proberen te beschermen tegen de marketing en de consumptie, maar onvermijdelijk zelf mee instappen in het systeem en tegelijkertijd ook botsen met medemensen die het beste voor hebben met jouw kindjes maar die het niet zo begrepen hebben op consuminderen of duurzaam consumeren (omdat men er de mogelijkheid niet toe ziet of er het belang niet van inziet) zonder dat ik hierbij veroordelend wil zijn. Veel mensen zijn er gewoon ook niet zo mee bezig, ik voel me nog steeds een uitzondering.

Dit heeft dan weer te maken met het draagvlak voor duurzame maatregelen die vandaag ook aan bod kwam. Zo een draagvlak kan er komen door:
1/ men is ertoe verplicht, de gevolgen (overstromingen, droogtes, stormen etc) van de klimaatsverandering geven ons geen keuze meer
of
2/ we kiezen er nu voor om duurzamer te gaan leven en remmen de boel op die manier af. Het draagvlak voor die manier kan vergroot worden door individuen zoals jij en ik die bewust gaan consumeren, en daarbij anderen gaan inspireren. Zelf hoop ik dat dit blog daar mijn eigen bescheiden inbreng in kan zijn, want ik geloof in een domino-effect... als iedereen iemand anders inspireert in duurzaam leven zijn we binnenkort met heel veel. Ha! Inderdaad, positivisme is niet alleen mijn morele plicht, het zit er zelfs een beetje ingebakken.
Uiteraard kan en moet het beleid hier ook keuzes in gaan maken. Maar het beleid kiezen we zelf uit in een democratie. Dus daar zitten we weer bij het individu.

* Ik ben fan van de bib en zeker die van Lebbeke want
-ze organiseren interessante lezingen
-die zijn gratis
-ik zag vandaag het 'eco-mamaboek' in hun assortiment staan, en dat is een aankoopsuggestie die ik deed, ze luisteren dus naar mij. :-)
- ze verloten boeiende boeken onder de deelnemers van de lezingen en zo won ik vandaag het boek: Nieuwe ecohuizen, ik ben een gelukzak.

En verder zit ik een klein beetje te tobben en te dubben over renovaties die hier moeten gebeuren om ons huis toch milieuvriendelijker (en leefbaarder in het algemeen) te gaan maken. Ik heb een beetje weinig (lees: geen) verstand van verbouwen en de premies zijn niet meer wat ze vorige maand nog waren.
Kort samengevat: als ik morgen de lotto win, zie ik zo een ecohuis uit het pas gewonnen boek wel zitten en zijn er ineens wat twijfels en piekeringen van de baan. Maar helaas is dat zonder lotto voor een onthaalmoeke niet direct haalbaar.
Maar ach, er zijn er zoveel die moeten roeien en met de riemen de zie hebben, en bij mijzelf lijkt het nog niet eens op zinken, dus ik ben al heel content. Met die gedachte kruip ik mijn bedje in om morgen weer met volle teugen te kunnen genieten van de kindjes.

zondag 15 november 2009

Je bent wat je eet :-)

donderdag 12 november 2009

Home made pizza


Ik heb nog niet zoveel zelf pizza gemaakt in mijn leven omdat ik dat eerder als gemaksvoedsel zie, in de zin van iets dat ik eet als ik echt geen tijd heb om te koken. En aangezien ik er altijd van uitging dat pizza maken heel tijdrovend is (ik maakte vroeger wel eens mijn pizzadeeg zelf met kneden en rijzen en rollen en gans de keukenvloer vol bloem) deed ik dat dus niet, want als ik dan toch tijd heb om te koken, dan toch niet iets dat ik evengoed uit de diepvries kan halen.

Maar... vandaag dus:
2 toevalligheden onder de zon:
* ik had nog een pak pizzabodem in de frigo liggen
* ik had in die frigo ook een pak mozarella-style redwood no cheese liggen

Een beetje uitleg bij dat laatste misschien: van veggie en vegan vrienden had ik al veel horen praten over redwood producten. Dat zijn een soort kaasproducten zonder zuivel. Imitatiekaas zeg maar, volledig plantaardig. Toen we zaterdag naar schoenen voor David gingen kijken in zo een vegan winkel lag dat daar in de toonbank aan een klein prijsje, want die winkel ging uitverkopen en toen dacht ik "aha, laten we dat eens meenemen en zien what all the fuss is about" want die redwood-producten zijn eigenlijk best wel moeilijk te verkrijgen, dus dit was mijn kans... alleen had ik nog geen plan met die mozarella die geen mozarella is.

Ten eerste is pizza maken sneller gedaan dan ik had gedacht, der is niets aan... met een pak pizzadeeg wel te verstaan. Ik heb Mark Payot pizzadeeg gebruikt uit de versmarkt van de Colruyt, en dat was lekkerder dan het pizzadeeg op basis van zo een mix waarbij je alleen water moest doen dat we overlaatst gebruikt hadden.

Wat ik verder gebruikte: een blik tomaten in stukjes (die ging op de bodem) daarop halve uiringen, champions en paprikastukjes en daar dan die kaas op en een flinke hoeveelheid italiaanse kruidenmix van topaz (ook van colruyt: zalige mix is dat!) dan 20 minuutjes in de oven en garneren met verse basillicumblaadjes.

Die redwoodkaas was heel lekker, ik moet zeggen: ik proefde geen verschil met gewone kaas, alleen zit hier nauwelijks vet in, wat wel goed nieuws is.
De textuur was wel wat raar toen hij nog koud was, helemaal niet te vergelijken met mozarella of welke kaas dan ook. Ik heb nog de helft (of meer) van mijn pakje over dus doe er waarschijnlijk morgen nog wel eens iets mee.
Dit experiment vond ik alvast zéér geslaagd.... mijn eerste volledig plantaardige pizza... olé!



woensdag 11 november 2009

Nieuwe schoenen

Af en toe heeft ne mens nieuwe schoenen nodig. Bij alles wat we kopen denken we na wat de duurzaamste keuze zou kunnen zijn, in combinatie met gebruikgsgemak en smaak. Dat is niet altijd makkelijk.
David ging op zoek naar vegan schoenen, leervrij dus.... omdat de verwerking van leder zeer onecologisch gebeurd, het is één van de vervuilendste industriën. Maar wat het aanbod betrof, viel dat niet echt in de smaak. Het aanbod is dan ook heel erg beperkt... als je het ziet zitten om online te kopen heb je meteen weer meer mogelijkheden, maar schoenen.... tja dat pas je toch liever ook een keer?
Tweedehands kopen is voor schoenen ook niet de meest evidente keuze, tenzij je op een miskoop van iemand anders valt en de schoenen dus niet ingelopen zijn én je smaak zijn én je maat, maar ook dat is niet zo simpel.
Dus gingen we eens kijken wat er voor duurzaams onder de zon wordt geproduceerd, en we kwamen bij earthkeepers. Dat zijn specifieke schoenen van Timberland waarbij in de productie en verwerking rekening wordt gehouden met ecologische principes: zoveel mogelijk recyclage en cradle-to-cradle. Het gaat vooral om botinnen, en voor vrouwen heb ik nog geen aanbod ontdekt, maar dat hoeft ook niet meteen zo direct want ik heb iets anders gevonden dat helemaal mijn ding is: el natura lista. Die sluiten helemaal aan bij mijn smaak en principes en zitten aan mijn voetjes zo ergonomisch en zacht dat ik er dreig verliefd op te worden.
Dit zijn mijn nieuwste schoenen:
De zool bestaat uit gerecycleerde materialen en het leder werd natuurvriendelijk gelooid en geverfd. Bovendien steunt el natura lista ook scholingsprojecten in zuid-amerika, per aankoop van een paar schoenen, gaat er een bepaald bedrag naar het atauchi project.
Hier in de buurt kan je ze kopen in een grote schoenenwinkel in Dendermonde, ik heb ze ook al gezien in de bio-planet en in een aantal winkels in het Antwerpse (oa bij Nirwana)
De earthkeepers kan je in de meeste merk-schoenenzaken kopen, oa bij Torfs (die beschermen vanaf 31 okt 2009 trouwens 1m² natuurgebied bij aankoop van een paar earthkeepers) Torfs vind je in alle grote steden.

dinsdag 10 november 2009

RIP Angèle


Sinds zaterdag waren de konijntjes weer losgeslagen, een klein beetje onze eigen fout (kot stond open) maar ze bleven voor het grootste deel van de tijd in onze eigen tuin. We konden ze echter niet vangen, ze waren ons steeds te snel af. Neem gerust van mij aan dat een konijn dat echt niet gevangen wil worden.... heel snel kan zijn. Vooral omdat ze tijdens hun vlucht wel door de omheining naar de buren kunnen (en wij niet) hadden ze een groot voordeel.
Nog een feit in ons nadeel was dat het zo vroeg donker is, dat kort de tijd die we hebben om konijnen te vangen serieus in.

Vanmorgen vond ik het al raar dat ik enkel Jos nog zag. Ik veronderstelde dat Angèle een stapke in de wereld gaan zetten was of zich schuil hield in de struiken. De hapjes die ik voor hen had legde ik aan de achterdeur en die werden toch opgegeten, dus dacht dat er niets aan de hand zou zijn.

Helaas toen ik de geiten ging eten geven vond ik Angèle levensloos aan. Geen idee wat er haar is overkomen. Naar het schijnt is er op dit moment echt 'plaag' onder de konijnen en mogelijks is ze op uitstap in contact geweest met zieke konijnen. Misschien iets giftigs gegeten, een paddestoel ofzo?
Ik heb haar een laatste rustplaats gegeven en wat heel raar was: toen ik haar wegnam van haar sterfplek, is Jos daar gaan liggen en gaan snuffelen. Hij deed echt heel raar, het was echt duidelijk dat hij wist dat ze weg was.
Uiteindelijk heb ik het kot weer open gezet en is Jos gewoon naar binnen gestapt, alsof er voor hem niets aan is helemaal alleen op ontsnapping te gaan. Na drie dagen konijnenjacht gaf hij zich plots gewonnen. Niet dat hij van mij in dat kot moet zitten, maar de buren hebben het liever zo.
Ben nog een aantal keer gaan checken of alles ok was (want stel dat zij ziek was, dan kan hij het ook hebben) maar tot bij het vallen van het donker deed hij toch vrij normaal, dus ik hoop dat hij ok is en dat hij haar niet te erg mist.
David staat niet te springen om nog een nieuw konijn te nemen, zeker niet met de winter in aantocht, maar ik vind het nu wel een beetje zielig voor de Jos...
Een alternatief is misschien dat we hem een vriendje zoeken die af en toe kan komen spelen... of werkt dat niet bij dieren?

zaterdag 7 november 2009

And the winner is...

Hieronder kom je te weten wie oh wie de pluisbon heeft gewonnen.... nieuwsgierig?



woensdag 4 november 2009

herfstvakantie





Aangezien ik aanleg heb om mijn schaarse verlof al bibberend door te brengen kon ik het mij toch precies niet laten deze traditie te doorbreken deze keer en huurde ik een "chalet" in de Limburg die bij aankomt een caravan bleek te zijn met heel minimale verwarming, geschikt voor zomervakanties maar niet echt bij nachttemperaturen tegen het vriespunt.

Heel jammer, en na 2 nachten halfwakend door te brengen door kou/vocht/lawaai/slechte matras hielden we het voor bekeken en stopten we onze vakantie vroegtijdig.
Om een beetje te compenseren voor onze kindjes deden we (een uitstap naar de heide zat er niet echt in bij dit regenweer) iets heel on-sabinnig: we hebben netjes onze centen aan studio100 geschonken en gingen schuilen in Plopsa-hasselt, waar het -redelijk voorspelbaar toch- heel druk was en waar we vooral aangeschoven hebben voor attracties, maar de kindjes hebben zich wel geamuseerd, en daar deden we het voor.

Home sweet home dus, we zagen af en toe eens over ons huis etc, maar we waren zooooo blij dat we thuis waren, op ons gemak, uitkijkend naar een nacht écht slapen (allee ja, dat valt nog af te wachten: misschien moeten er weer monsters verjaagd worden of is een van de kinderen getraumatiseerd geraakt) en genietend van de warmte.


Ubi geniet van het zwembad

Mauro en Ubi waarlijk uitgeteld in da auto na het zwemmen

blad steen schaar

zondag 1 november 2009

Dirk Geldof


Maandag 16 november vanaf 20u in De Bib van Lebbeke:
Dirk Geldof: We consumeren ons kapot

Info en reservatie: 052/41.34.41

Alle najaarslezingen van De Leesdijk gaan over duurzame ontwikkeling, er is dus veel te doen in de regio. Helaas vind ik nergens een volledig overzicht....

Spelen in het bos...




Zondag in de herfst...
Welke heerlijker plaats om te vertoeven dan in het bos?
Ik nam ze mee naar Buggenhoutbos, mijn lievekes.
Mauro en Ubi hebben zelf hun tocht bepaald, en hun tempo, we hebben toch wel een serieuze afstand gestapt, gespeeld, gesprongen, in de blaadjes gelegen, geluisterd naar de vogels, gezocht naar eikels en beukenootjes, takken verzameld (aja, ik was met een kleuter op pad, wat wil je dan ;-) en genoten....
Waarom doen we dat niet eens meer?