donderdag 31 december 2009

Wat was dat was, wat zal moet nog komen

2009 is vooral een snel jaar geweest, ik heb het gevoel dat er voorbij is gevlogen. Is het omdat we zoveel plezier hadden (time flies when you are having fun)? of omdat er gewoon niet zoveel bochten in de weg waren?
Het begon nochthans heel droef met een gebeurtenis hier in de buurt die heel het land deed beven, maar waar ik persoonlijk, beroepsmatig en als moeder heel dicht bijstond, en waarvan de wonden zeker nog niet zijn geheeld.
Maar er was ook heel veel blijdschap, meestal om kleine dingen. In februari kwamen we voor het eerst samen met een ouderpraatgroep die ik samen met een vriendin uit de grond stampte. Daardoor heb ik weer heel veel bijgeleerd maar heb ik ook mooie pure mensen leren kennen. Algauw kregen we ook vragen om workshops en lezingen te gaan geven en ook dat initiatief groeide en rolt nog steeds voort. En ook de pluisinitiatieven schoten uit de grond... het deed me deugd daar af en toe mensen te kunnen uitnodigen met passie voor de natuur, voor eerlijkheid en bewust leven, al dan niet met kindjes.
En natuurlijk was er ook de opvang en mijn eigen kindjes: Mauro ging voor het eerst naar school terwijl Ubi zijn eerste stapjes zette (en je moet hem nu eens zien lopen!). Tegen enkele kindjes zei ik 'tot ziens' maar er kwamen er ook een aantal bij. Kindjes waarvan het een hele eer is ze te mogen zien openbloeien van brabbelende baby naar grijpende dreumes naar stalende peutertjes. Ook het feit dat in de opvang een goed contact met de ouders ervoor zorgde dat we kleine hindernissen konden overwinnen maakt me heel erg blij.
En dan is er nog David natuurlijk. Een gezin met kleine kinderen en twee voltijds werkende ouders staat soms onder druk. Bovendien had ik door het thuiswerken vaak de behoefte om in mijn vrije tijd eens buiten te zijn, en andere mensen te ontmoeten. Al dat vrijwilligerswerk en al die schone ontmoetingen zouden er niet geweest zijn moest hij het niet zien zitten hebben om mij daar volluit in te steunen en aan te moedigen en een 'thuis' te zijn voor de kinderen op momenten dat ik er niet was, samen met zijn moeder, mijn ouders, bobonne, de peters en meters van de kindjes en iedereen die ons graag ziet, waar ik zo dankbaar voor ben.

En dan dat jaar dat komt...
Het zal mijn laatste jaar zijn als onthaalmoeke voor de kindjes, waar ik nog zooo hard van wil genieten. Ik wil met hen nog heel intens alle seizoenen een keer beleven.Ik zie hen graag en het is toch ook geen evidente beslissing geweest.
Maar ons huis vraagt dringend renovatie. Grote dingen. Dingen waardoor het onmogelijk zal zijn zelf in ons huis te wonen voor een tijdje, laat staan op een veilige en aangename manier een tweede thuis te zijn voor die kadeekes. Maar dat zijn plannen voor 2011, we gaan eerst proberen 2010 zonder kleerscheuren door te komen en nog heel veel genieten.
Genieten van de kleine dingen die elke dag ons brengt. Genieten van de kinderen en het samen zijn. Genieten van het contact met andere mensen. Beseffen dat we het hier goed hebben en dit ook wensen aan alle andere wereldbewoners en dit ook in praktijk brengen. Geloven dat het kan: investeren in een andere samenleving, waar de rijkdom te vinden is in elkaar en niet alleen in bezit. Met vallen en opstaan leren hoe het verder kan op een positieve manier. Inspireren en geïnspireerd worden tot positiviteit en schoonheid.
En als dat allemaal kan, als dat allemaal goed zit, dan groeien we vast ook wel over de hindernissen die op onze weg liggen.
Ik wens jullie allen een heel mooi en (h)eerlijk einde van het jaar en een mooi en inspirerend 2010.

Tot binnenkort,
Sabine

dinsdag 29 december 2009

Ochtendstond

David en ik hebben een soort van beurtrol voor het opstaan in de vakantie, zodat we niet allebei om 6u of 6u30 moeten opstaan, want rond dat uur worden de kindjes meestal wakker.
De laatste dagen ging dat eigenlijk wel goed, de kinderen leken een beetje een vakantieritme te hebben gevonden en sliepen al eens een keer tot 7u of zelfs 7u30.
Vannacht was het 4u als Mauro aan ons bed stond.
Allé tan, hij mocht er gezellig bij komen liggen. Het heeft wel iets hoor, zo je kleine knul nog eens dichtbij hebben.
En dan met een tutgelispel in je oor horen fluisteren: "Mama, ik wil ook op jouw kussen liggen", waarna mama, alles tolererend in de hoop op nog een beetje slaap opschuift naar het randje van het kussen. Als zoonlief daarna ook zijn benen optrekt komt ook dat randje van dat bed wat dichterbij, en dat randje van dat deken. En als hij dan fluisterend 'in een klein stationneke' aanheft, ook een dikke zucht.
Maar geen nood, enkele vermaningen later (we zijn nu reeds bijna een uur later) lijkt de slaap bezit te nemen van zijn lijf en vertrekt hij zwaar ademend naar dromeland. Zij haartjes, electrostatisch geladen van al dat gedraai en gekeer, lekker kriebelend in de neus van mamalief. Op dat punt echter, wil je het risico niet nemen dat heel de situatie zich herhaalt omdat hij zou wakker worden van een mama die zich nog verlegt. Dus houden we een aankomende niesbui gezellig in en we luisteren dapper en geconcentreerd naar het concert der snurkende berenpapa en berenzoon in A mineur.
Tot daar kort na 6 kleine peuterbeer in de kamer ernaast in crescendo gaat en ook zijn deel van de aandacht vraagt. En raad eens... die is eigenlijk (net als de mama) nog niet goed uitgeslapen en heel bovenstaand ritueel herhaalt zich, met als decor dan wel de zetel beneden in de living.
Gelukkig zijn ze zo lief, en zijn de kerstboomlichtjes sfeervol aanwezig in de donkere ochtend, en is de maan bijna vol en schijnt zo schoon door de kale bomen in wintertijd.

maandag 28 december 2009

Het mag gezegd...

Ik heb eigenlijk een schat van een vent.
Lig ik hier te pijnen op de zetel... neemt hij de zorg voor de kinderen helemaal op zich. Droogt traantjes, ververst luiers, kruipt grommend en hinnikend over de mat, speelt buiten, steekt een pizza in de oven...
Alleen het huis is een beetje een rommeltje (maar hee, hij is wel geen vrouw hé) en dat nemen we er dan ook wel bij.
Ik geef mijzelf nog 1 dagje en dan vlieg ik er weer in. Dokter en labo vinden niet meteen een medische oorzaak van mijn lastigheid en buikpijn en dus moet het maar eens gaan gedaan zijn daar rond mijn navel. Ik heb gesproken.

De voordelen van ziek zijn...



Eigen stoef stinkt, maar ik vind dat ik al serieuze vorderingen maak...
Gisteren maakte ik nog een extra paar slofjes, in bordaux met wit, en een muts in diezelfde kleuren. (want dat lijkt hier wel paars, maar dat ligt aan de kodak die niet doet wat ik wil, ik ben aan het sparen voor een nieuwe maar dat kan nog wel even duren)
De muts is een eigen ontwerpje en de bloem die ik erbij maakte kan er ook af: in de binnenkant van de muts zit een knoopje, en aan de achterkant van de bloem een lus (verzin het gevolg gerust zelf :-)
En.... dank julliewel voor de enthousiaste reacties op mijn vorig postje, zo leuk!
Wie dat echt meende van die sloefkes moet mij misschien maar een mailtje sturen...

edit: als je op de foto's klikt, kan je zien waar die items terecht gekomen zijn :-)

zondag 27 december 2009

Wie of wat ligt er onder mijne sloef?




Mijn nieuw project van gisteren: sloefkes voor mijzelf...
Het patroon staat hier en ze zijn best wel makkelijk te maken, vind ik.
Het bloempje erbij vond ik wel schattiger dan gewoon een knoopje.
Het enige wat mij een beetje stoort is dat ze nogal plat zijn vanvoor, zoals balletschoentjes. Maar dat is niet zo heel erg en ze zijn wel lekker warm.... prima zetelligstuff.
Mijn verlof is namelijk niet zo goed ingezet. Op kerstavond ben ik buikpijn beginnen krijgen en hij is nog niet weg willen gaan. Enkel op de zetel liggen met een kersenpitje helpt.
Er zijn erger dingen, maar morgen ga ik voor het zekerste toch maar even naar de dokter...
En Mauro wil ook leren haken, al is het best wel frustrerend voor hem dat zijn fijne motoriek nog wat verder ontwikkeld moet worden.

vrijdag 25 december 2009

Mijn -toekomstige-projecten, enkele foto's..

Voila, hier het grootste deel van de vers verkregen voorraad wolletjes om creatief mee te gaan zijn.
Lang leve de restjes!!




Hier de polswarmer die ik heb gemaakt. Ok, het is er maar ene, maar ik heb wel veel bijgeleerd: nieuwe steken, patroon lezen,... en blij met de ervaring. En wie weet ga ik wel voor punky met twee verschillende polswarmers :-) De link naar de inspiratie en het patroon heb ik gisteren al gepost, zie hieronder.



En nog wat leesvoer ook.... dankjewel lieve schoonzus!

donderdag 24 december 2009

Polswarmer...

Bij tikjewit had ik polswarmers gezien die ik super vond om zelf te maken.
Dus zocht ik het patroon even op, krabde mij in het haar en begon er toch aan, want ze had gezegd dat het niet moeilijk zou zijn.
En effectief, het ziet er moeilijker uit dan het is, vooral omdat ik geen enkele ervaring heb met haakpatroonlezen.
Maar dat lukte na wat zoeken prima.
In de laatste toer ging er iets mis, ik ben nog altijd niet zeker wat juist, dus haalde ik de boel weer uiteen en deed die laatste ronde nog eens opnieuw, met een min of meer bevredigend resultaat overigens.
En nu komt het: het is een polswarmer, en aangezien een mens meestal toch twee polsen heeft, moet je die per paar maken. En ik ben er zeker van dat ik te weinig draad heb om er een tweede te maken.
Er zit dus niet veel anders op om ofwel nog een bol wol van dezelfde kleur bij te gaan kopen of helemaal opnieuw te beginnen.
Dus ondanks het feit dat ik er een ganse namiddag en avond aan gewerkt heb, begin ik gewoon opnieuw. Moedig van mij, al zeg ik het zelf.
Waarom koop ik nu niet gewoon een bolletje bij dan is dat allemaal niet voor niets geweest?
Awel, das vrij simpel: het lief van mijn schoonzus heeft voor mij een ganse 60literzak, u leest het goed, met bollen wol in prima staat gered van het containerpark en me die vandaag bezorgd.
De wikkels zitten er nog rond bij de meeste bollen, en er zijn ook wat kleinere wolletjes (een ganse fietsmand vol) die kunnen dienen voor hier en daar een versierseltje of een knutselwerkje met de kindjes.
Dus geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om nu nog meteen naar de winkel te hollen om nieuwe wol, ik zou wel gek zijn. Ik denk dat ik al genoeg wol heb nu om mij een paar jaar bezig te houden met vanalles en nog wat. Niet alle kleurtjes zijn mijn ding, zo heb ik het zelf wat minder voor paasgeel en babyroze, maar als ik er in slaag die ook een leuke bestemming te geven, zal mijn dag goed zijn.
Ik zou er eens een foto van moeten maken hee, van mijn kerstschat en mijn ene polswarmer? Das dan weer een plan voor morgen... want als het bijna half twaalf 's avonds is ben ik meer in een luie bui :-)

In een creatieve bui

Vandaag de eerste dag van mijn verlof... en ik mocht uitslapen, dat was zoooo lang geleden. David is met de kindjes iets na 6 opgestaan (ik zeg het u: het zijn echt vroege vogels) en nu zijn ze bij oma (donderdag omadag) en heb ik tijd en ruimte en kan ik kiezen wat ik doe: de grote kuis of knutselen.
Aangezien ik vind dat de kuis niet wegloopt (helaas) en dat je een congé goed moet inzetten én dat ik wat rust nodig heb zodat een aankomende keelonsteking niet doorbreekt én je een creatieve bui alle kansen moet geven, kies ik dus voor het knustelen en frustselen. Ja!
Ik durf nog niet vertellen wat mijn nieuwe haakproject is want het is ambitieuzer dan de mutsen, en stel dat het echt niets wordt en het staat hier zo zwart op wit, dat kan ik mijneigen niet aandoen. Haakfaalangst noemen ze dat, is het niet?

Gisteren heb ik met Mauro samen onze kerstkaarten al gemaakt. Het is een ongelooflijk 'interessante uitdaging' om een kleuter van 3,5 langer dan 5 minuten geboeid te houden in een werkje, maar hij heeft dat heel goed gedaan.
Het zijn dus geen hoogstaande knutsels geworden maar ik voel dat mij dat gaat vergeven worden want er zit wel heel veel liefde in en ik schrijf al mijn wensen dan ook nog eens zelf (en persoonlijk: niet dezelfde wens voor iedereen) er zijn er weinigen die dat nog kunnen zeggen :-) Geef mij uw adres en ik bewijs het u.
Je moet het er dan maar bijnnemen dat Mauro, toen de kaartjes af waren, ze achter mijn rug ook wou ondertekenen met zijn naam, over de volledige binnenkant van de kaart. Zo lijkt het een beetje alsof ik iedereen een Maurootje wens (gelukkig heeft hij ze niet allemaal toegetakeld)

woensdag 23 december 2009

Groen surfen

Ik had het er vandeweek al eens over.... Groen surfen bestaat! Via ecosia kan word een deel van het regenwoud gered. Maar surfen en opzoeken betekend ook energie verbuiken.
Met greenseng of znout, ook zoekrobots, werken levert dan weer een ander milieuvoordeel op: de CO2-uitstoot van je surfbeurt worden door Greenseng en znout gecompenseerd met Co2-certifictaten voor wind -en zonneenergie.
Want wist je dat 1 opzoeking via een zoekrobot evenveel energie verbruikt als een lamp van 11 watt verbruikt in 1 uur? (Ik kan niet goed uitleggen hoe dat in zijn werk gaat, misschien moet je het eens googlen znouten)
Wie googelt er nog? Welke zoekrobot gebruiken jullie?

dinsdag 22 december 2009

We leren bij...


Wat hebben we vandaag geleerd?
Vandaag leerden we dat je zelf een potske kan haken voor je kind en man, maar dat als je een zeer losse steek (dubbele stokjes) gebruikt, die muts niet winddicht is en bovendien voor uitrekking zeer vatbaar (dat was vooral bij die van Mauro ook het geval).
Hoe werd hieraan verholpen?
Bij Mauro naaide ik een binnenmuts in in donkerblauwe fleece + nog eens een extra lichtblauwe fleece boord ter hoogte van de oortjes, zodat die zeker niet koud kunnen worden. Op herhaaldelijk verzoek werden er ook sterretjes opgenaaid. Niet onbelangrijk dat het ook een beetje mooi is want meneer zet ze NIET meer af, zijn coiffure staat ernaar.


Voor David maakte ik gewoon een tweede exemplaar, in vastere steken en bovendien haakte ik met dubbele draad. In plaat van 1 draad op de pen te nemen, nam ik er 2, nl in bordaux en gifgroen.
Dit heeft als resultaat een zeer warme muts, helemaal winddicht en lekker warm. (Die andere is ook lekker warm hoor, maar niet voldoende als er een koude wind staat als je moet fietsen)
Nu denk ik stillaan knutselgewijs in een opstapje naar een volgend niveautje, die basismutsen heb ik ondertussen wel al een beetje in de hand en ik heb ook enkele haakprincipes nader onderzocht. Ik weet nog niet goed wat mijn volgende project zal zijn, het zal mijn pad wel kruisen.

Moest ik nu iet intussen al 5 mutsen in de schuif hebben liggen voor de kindjes, dan maakte ik zeker ook nog deze. Ik vind het super om van oude dingen iets nieuws te maken, en geef toe: het resultaat mag er zeker zijn!

maandag 21 december 2009

Red de wereld door te internetten...

Sommige 'groene acties' zijn heel eenvoudig en hebben geen enkele invloed op je maandbudget of je comfort.
Zo kan je overstappen van grijze naar groene energie (of naar 100% groene energie als dat nu slechts gedeeltelijk zo is) of van gsm-provider veranderen: bij Ello gaat alle winst naar het goede doel (waarschijnlijk) zonder dat het je meer kost dan op dit moment het geval is.
Ok, je moet er wel iets voor doen... je aanmelden en papieren ondertekenen en ongeveer 7,5 minuten van je kostbare tijd opofferen om dit te doen.

Maar door het feit dat je nu mijn blogje leest (waarvoor dank) veronderstel ik dat je ook af en toe wat tijd doorbrengt op de computer en af en toe eens iets opzoekt.
Nu ook dan is er goed nieuws: door eenvoudigweg je opzoekingen te doen via ecosia, kan je een bijdrage leveren aan het behoud van het regenwoud. Je leest er alles over op ecosia.org maar eigenlijk komt het er gewoon op neer dat je op dezelfde manier werkt als met google of yahoo, maar hun advertentieinkomsten gaan rechtstreeks naar de groene long van onze aarde.
Als je op http://ecosia.org/ bent, klik dan boven de adresbalk in je browser op 'opties' in het menu 'extra' en in het venstertje dat zich dan opent, kies je 'huidige pagina gebruiken'. Dan kom je automatisch op ecosia terecht als je het internet opent op je computer.
En.... spread the word via vrienden of je blog, je website,.... hoe meer mensen via ecosia opzoeken, hoe beter, toch?
(en valt het om een of andere reden toch tegen... tja, dan kan je gewoon weer googlen hee ;-)

zondag 20 december 2009

Ontspanning op zondag

Zondagavond... filmtijd... ontspanning op de zetel met een dekentje en een kopje thee.
We zagen 'the age of stupid', minder ontspannend voor ons geweten en ons gemoed. Maar dat is geen reden om niet te kijken. De confrontatie gaan we aan, zelfs op zondagavond. Ons bewustzijn een schop geven. Niet willen zeggen 'achteraf': wir haben das nicht gewusst.
En dat tegen de achtergrond van de mislukking van Kopenhagen.
Om moedeloos van te worden eigenlijk. Maar wie is er gebaat bij wanhoop en pessimisme?
Er zijn in tegendeel meer moedige mensen nodig, die durven ingaan tegen de manier waarop we nu bezig zijn.
Soms heb ik wel het gevoel van: als we onze kinderen een goede toekomst willen geven, of een toekomst tout court, dan zullen we toch wat samen moeten werken. Hoe zeer ik het de aarde ook gun, op mijn eentje haal ik het niet. En dan zie ik hoe vele mensen gewoon verder hollen in de molen van meer en meer en veel 'hebben' in plaats van 'zijn' en dan snap ik het allemaal niet meer zo goed, hoe we uit deze routine gaan geraken.
En toch...
Als ik de vele leuke mailtjes en reacties lees op dit blog en op de veggiesvoorkabouters, dan weet ik dat er hoop is, en dat er daarbuiten nog heel veel positief actieve mensen rondlopen.
In Gent start er weer een nieuwe beweging op, een Gents sociaal forum, en ik hoop dat het vele geïnspireerde mensen samenbrengt. Voor een Lebbekees sociaal forum is de tijd nog niet rijp vrees ik. Helaas... maar ik doe mijn uiterste best om hier en daar een zaadje te laten ontkiemen, en ik hoop nog mensen met mij.
Een tip dus voor het eindejaar: bekijk deze film eens. Hij zat onlangs nog gratis bij De Morgen en de kans zit er dus wel in dat iemand in je omgeving je hem kan uitlenen, of je bibliotheek, je videotheek. En ik heb hem ook, voor de mensen hier uit de buurt die hem eens willen bekijken, of je kan hem downloaden via het net.

Als laatste nog een quote uit de film:

George Monbiot, Journalist & Author: “The very fact that the crisis is taking place within our generation, that it’s happening right now, means that we are tremendously powerful people. So this position of despair and I can’t do anything and there’s no point is completely illogical, it’s exactly the opposite.”

Tuin en sneeuw

Zelfs bij dit sneeuwweer zijn er vanalle fijne (!) taakjes te doen in de tuin.

Ten eerste is er het vermaak der kinderen. Kindjes moeten kunnen genieten van sneeuwervaringen en dit kan hen niet ontzegd worden door koukleumig binnengezit (vind ik)
Dus...




Geitjes hebben het ook maar killig en koud. Hen bracht ik vers stro om zich in te nestelen. Ik denk dat de ze dat wel apprecieerden.





Ook de kippies worden wat vaker gevoederd (2 keer per dag nu)
Veel kans om te scharrelen hebben ze namelijk niet.
Ze zijn supergrappig want in de kippenren ligt de sneeuw zo een 12 cm hoog, hoger dan hun pootjes dus. Als de sneeuw tegen hun buikveren komt beginnen ze te huppelen en op te springen als stonden ze met hun poten op hete kolen.
Ze vertoeven dan ook liefst in of onder hun slaapverblijf.




En wat sprak ik nog van decoratie voor mijn mini-kerstboompje?
Dat bleek niet nodig, want de natuur had de mooiste versiering zelf in petto :-)
En daarna lekker weer naar binnen met de voetjes in lekkere sokjes en omdat het zondag is, de beentjes eens omhoog. Dat mag ook eens hee ;-)

Warmte bij -10.

Ik sta net op en zie dat het sneeuwtapijt nog aangedikt is. Jammer dat we geen slee hebben, we moeten straks de kindjes nog gaan ophalen bij oma en ik zou het zo zien zitten om ze voort te trekken.... zoals vroeger onze vou ons voorttrok in de straat en het park, telkens hetzelfde toerke.

Gisteren was er enkel aangevroren gesmolten sneeuw bij -10 graden en een helderblauwe hemel. Koud voor wie niet goed aangekleed was maar toch heel warm vanbinnen voor wie de eer en het genoegen had een middagje met vriendinnen door te brengen en er reeds een volgende te plannen niet zover meer af. Warm ook voor wie zonder veel verwachtingen naar een mini-festivalletje trok om er verrast te worden door mooie muziek, en vooral de onverwachte aanwezigheid van heel lieve mensen van vroeger en van nu en met onbekende bestemmingen.

Het is al een week geweest met vele mooie ontmoetingen, een aanraking met het verleden en de toekomst, van terugkijken en wensen, van delen en 'mogen zijn'.
De donkerste en koudste dagen van het jaar? Het contrast kon niet groter zijn..... en het is goed zo. Zalig zelfs

vrijdag 18 december 2009

Dit was de laatste...



Voor een van mijn onthaalkindjes was het vandaag de laatste opvangdag.
En wat voor één! De sneeuwman, zitten smullen van dampende soep, naar TV mogen kijken, een mini-fuifje, aerobis met juffrouw Pauw, cakejes (megalekkere door de mama gebakken met ananas en wortel en amandel maar ben het recept vergeten vragen) als vieruurtje met échte thee... het kon niet op vandaag.

Lieveke, ik ga je missen hoor, maar het was een laatste dag die helemaal is zoals jij bent: licht en vrolijk en heel actief :-)
Je gaat dat echt super doen op school, dat weet ik zeker.
Het was echt genieten met jou erbij!

Gelukkig is de opvolging verzekerd want kleine zus komt binnenkort ook hier spelen en dit is dus een 'tot ziens' en zeker absoluut geen vaarwel.



Over sneeuw en wat daarna komt...



Vake David featuring the gasten maakten een sneeuwkabouter :-)

Moeke Sabine maakte intussen wortelsoep en vers brood.
En het is vandaag nog maar eens bewezen: in het leven moet je je niet altijd aan de regeltjes houden, want: ik bakte al 'duust' mislukte broden toen ik recepten volgde, en nu ik het op (en met) gevoel deed en overal mijn laars aan lapte, lukte het en had ik een superlekker broodje.
De chemie van het leven, noem ik dat.
Maar het heeft zoooo hard gesmaakt na het buitenspelen.
Met de sokken en broeken op de verwarming zitten slurpen van een tas warme soep... moet er een tekeningetje bij?

Spelen in de sneeuw...






Het zal wel bij velen een tafereel geweest zijn vandaag... het spelen in de sneeuw.
Zalig, dat verse kraken.
Gisteren waren we niet thuis, dus de tuin lag er nog maagdelijk onaangeroerd bij. Dat was wat anders toen we de kindertjes erop loslieten natuurlijk.
Maar plezier da we hebben gehad... onbeschrijflijk.
Dat was voor mij dan eens de andere kant, tegenover gisteren de sneeuwellende in het verkeer stond vandaag de sneeuwpret thuis.

donderdag 17 december 2009

Is het nog te vroeg voor wensen?

Ik kreeg vandaag een mailtje van Laetitia van Bebo.

Daarin stond de volgende hetvolgende:
Een bijzondere wens : tijd te kunnen maken voor creativiteit.Het helpt ons te herinneren wie we echt zijn.

Laat dat ook mijn wens zijn voor jou, niet vanaf 1 januari, maar vanaf nu. Ik vind het een hele mooie.


sneeuw op een vrije dag



Mijn plan was: op tijd vertrekken naar Gent om daar nog een cadeautje en knutselspullen te kopen en daarna tegen de middag een kraamvrouwe te visiteren.

Dat werd dus: redelijk op tijd vertrekken naar Gent en daar 2u over doen (4 keer zo lang als normaal) en de inkopen laten vallen en meteen richting babysferen.

Was dat jammer? Mmmm misschien wel een beetje want ik keek wel uit naar het mini shopuitstapje. En ook weer niet want dat kleine knulletje was om op te eten en zijn dutten in mijn armen maakte veel alles goed.
Maar aaaaah wat haat ik dat: rijden met de auto in de sneeuw. Niet omdat het zo traag gaat, niet omdat ik zoveel vertraging heb, maar wél omdat ik een "watals"-er ben.
Constant zit ik dan te denken: Wat als die camion nu uitzwenkt, wat als ik hier de vangrails in knal (tegen 10 per uur) wat als die achter mij niet op tijd kan remmen, wat als ik niet terug thuis geraak, wat als mijn auto helemaal gedeukt is, wat als ik dan moet opgehaald worden met de ambulance, wat als de ambulance dan niet doorkan?
Blij dus op mijn bestemming te zijn geraakt, levend en wel, en nadien ook nog de kinderen om gehaald en thuis geraakt zonder kleerscheuren.

Blij toe... het is hier lekker warm en gezellig met al die lichtjes en met de leuke kaders die David nog heeft opgehangen. Dus mij hoor je zeker niet klagen.

woensdag 16 december 2009

Como un asalto de felicidad


Het is me eindelijk gelukt een brood te bakken dat echt 'gelukt' kan genoemd worden. Ik was de laatste tijd zo geïnspireerd door sillie en sandra om te bakken, maar toch ook gefrustreerd omdat het niet echt vlotte. Ik had een overrezen brood, een niet-gerezen brood, een te zout brood en een niet-zou-genoegbrood.
En nu een megalekker-niets-aan-toe-te-voegen rozijnenbrood, waarvan ik het recept hier vond.
Mjammie, dat ontbijt heeft hier gesmaakt vandaag!


En dat is hopelijk een voorbode van wat nog komen gaat, want ik heb een dagje vrij vandaag.
Een dagje dat alvast heel erg goed gestart is...

Kerstsfeer voor dieren





Ook voor de dieren is het koud en zij krijgen ook hun deel van de sfeer.

Zo hebben we een dennetje in ons kippekot, heel lang geleden gekregen voor mijn kerst van iemand, verwaarloosd geweest, mee verhuisd naar Lebbeke en dan uiteindelijk geplant in ons kippekot, en zie: het herleeft.
Nu moet ik nog mini-zadenballetjes maken die wat aan kerstbollen doen denken en het is 'af'.


Dat ik voorlopig nog een mislukt brodenbakster ben, daar hebben de vogeltjes die ons vogelhuisje bezoeken het dan weer mee getroffen...
Een waar buffet aan brood, vet en zaden vinden ze hier.



Deze kerstboom is ook voor de vogels bedoeld, en is tegelijk decoratie voor de notelaar die in de geitenspeelwei staat. Bedankt voor dit leuke geschenkje! We zijn er heel blij mee, en de vogeltjes binnenkort ook!

En zelf gaan we natuurlijk ook graag eens een frisse neus halen buiten. Als is het maar eventjes... toch tof als de kindjes ook eens buiten kunnen komen!

dinsdag 15 december 2009

winter wonderland

De eerste echte goeie vrieskou van deze winter (officieel nog herfst).
Alles krijgt een zilverwit randje of wat ijzig dons.
De lucht zo blauw als in duizend zomers.
En wat kijkt, dat kraakt.
Een huis dat geurt naar vers gebakken brood en hete rozenthee en klinkt als samenzweerderig kindergegiechel.
Buiten roept en binnen lonkt.

Even genieten, voor het weer donker wordt.... en lente.















** het brood is weer eens mislukt (mooi, maar veel te compact)
** door het "donzige zilverzachte ijs" kon dakman niet zien wat er juist loos is met ons dak en of goot en keert weer als de vrieskou en de rijm zijn verdwenen, tot onze ontsteltenis over dit uitstel... niets aan te doen.
** en toch: het klinkt zo mooi hé, en dat is het ook.

maandag 14 december 2009

Koude voeten, warm hart

Gisteren was er in Ledeberg in een parkje een wake, in het kader van de wereldwijde wakes van Avaaz. Doel was een statement te maken dat we een 'real deal' nodig hebben in Kopenhagen, ter bescherming van onze planeet. Samen met een dorpsgenoot spoorde ik tot daar en ook mijn schoonzus kwam ons vergezellen in Gent.
Ik had er mij precies iets 'groters' bij voorgesteld want het was niet de grote massa die er op afkwam, maar er waren vele kaarsjes, er was hete thee en er was een toespraak van Camille (die het initiatief voor de wake nam) en Steven Vromman (de Low Impact Man)
Van de woorden die gesproken werden onthoud ik vooral hetvolgende: Zelfs als er goede akkoorden uit de bus komen in Kopenhagen, dan nog is het aan ons om ook onze eigen levensstijl van niet-duurzame consumptie in vraag te stellen. Naast een mentaliteitswijziging in de politiek en het bedrijfsleven is er meer dan ooit nood aan een mentaliteits- en attitudeverandering bij onszelf. Zo lang we kost wat kost aardbeien willen in december, zullen er aardbeien zijn in december. Zo lang er vraag is naar vervuilende auto's, zullen er vervuilende auto's geproduceerd worden. Wij hebben als consument een enorme kracht, en kunnen echt een verschil maken, zeker als we elkaar inspireren en motiveren.

Voor fotootjes moet je op het blog van Steven zijn, want ik had mijn kodak niet mee. Ik was gisteren aan het bloggen en was de tijd uit het oog verloren en ik heb naar het station moeten spurten.
"Koude voeten, warm hart" was wat we gisteren zeiden als er iemand melding maakte van koude ter hoogte van de tenen.
Ik heb gewoon veel chance gehad dat ik mijn hirsch-sokken aan had, want ik heb echt geen kou gehad, en we hebben daar toch wel bijna 2u stilgestaan. De muts die ik voor David heeft dan ook bewezen dat ze ook warm is en mijn schoonmoeder gaf me gisteren nog een paar warme wanten die meteen ook zeer goed van pas kwamen. Ik ben er echt heel erg blij mee. (Het zijn eigenlijk handschoenen zonder vingertoppen met op de rug van je hand dan een kapje dat je naar voor kan brengen waardoor je een want aanhebt, ik vind die zaaaaalig!)

De levensboom....



Eerst deed ie dienst als 'kapstok' voor onze kraamgeschenkjes bij de geboorte van Ubi. Daarna was hij een hele tijd een fotohouder van allerlei kiekjes van onze twee jongens, en nu heeft hij een nieuwe functie: een kerstlevensboom die wat meer sfeer brengt op mijn bureautje.
Een leuke herinnering is en blijft dit ook aan een schoon initiatief.

Sfeer...




Vanavond pas hebben we hem kunnen zetten, onze kerstboom.
Hij is een beetje sober, want met de onthaalkindjes moet ik zien welke materialen ik in huis neem. En omdat ik zelf gevoelig ben voor dennenaalden, is het dus een kunststof exemplaar.
Maar toch, het brengt sfeer in huis en ik ben blij dat we met veel kleine lichtjes en veel gezelligheid de donkerste dagen van het jaar tegemoet gaan.