vrijdag 31 december 2010

Goede voornemens...

Al mijn voornemens zaten al in een filmpje....




Eentje om me te herinneren aan wat belangrijk is, elke dag van het nieuwe jaar.
Daar klink ik op..... met jou.

woensdag 29 december 2010

Idealisten, geld en frietjes

Bij de beste frieten die ik ooit al gegeten heb, staan die van de natuurfrituur zeker in de top 3. Biofrietjes gebakken in kokosvet, superlekkere sausjes en veel keuze in bioveggiesnacks....meer heb ik niet nodig als het op frietjes aankomt. 
Toen ik een tijdje geleden hoorde dat de natuurfrituur er mee ging stoppen, vond ik dat dan ook heel erg jammer. 

Maar.... blijkbaar was dat niet the end voor de natuurfrituur. Een aantal mensen staken de koppen bij elkaar, zo blijkt en richtten een coöperatieve op. Vanaf volgende maand zijn ze normaal gezien opnieuw actief... en zal men naast iedereen laten proeven van heerlijke biofrietjes, ook een voorbeeld zijn van verantwoord ondernemen.

Daar heeft men natuurlijk centjes voor nodig. Iedereen die dat wil kan eenvoudig een aandeel kopen voor 250 euro. Een soort van sparen dus... een vorm van beleggen, maar dan wel eentje voor een goed project (en eerlijk.... weet je in wat voor zaken je klassieke grootbank belegt met jouw spaarcenten die op je spaarrekening staan? Kijk eens op de website van netwerkvlaanderen, of vind een uitweg met je spaarcenten op triodos of met aandelen in coöperatieven natuurlijk)

Mijn eigen rijkdom blijkt niet uit mijn bankrekening, maar sinds kort is er dus wel een aandeel voor de beste frietjes van vlaanderen in mijn 'bezit'. 
Wie daar meer over wil weten kan op facebook de groep 'de natuurfrituur' zoeken, of het blogbericht van Steven eens herlezen.

Smakelijk alvast! :-)

maandag 27 december 2010

Van probleem naar oplossing - 2

Na een paar dagen van buiten naar mijneigen kijken, is het weer hoog tijd om het perspectief nog eens te keren. Er is meer in de wereld dan mijn klein hartje en mijn schone blauwe ogen :-)

Serieus, ik heb me zitten bezinnen - om het zo te zeggen- over oud en nieuw. En hoewel ik iedereen echt het aller allerbest toewens, ben ik niet aan clichématige toespraken en dergelijke.
Nee, ik wil eigenlijk eerder een oproep doen.
Want... wat ben ik ermee als ik u een schone, groene en gezonde planeet toewens? Niets in feite, hoewel het wel een zeer waardevolle en gemeende wens is. Daarmee dat ik liever zeg: ik wens daar samen met u werk van te maken.

Zeer geïnspireerd door een interview met verstandige mensen (dat wie mij snapt tot de laatste regel eens MOET lezen) geeft hier nog wat meer achtergrond en inspiratie rond, over het hoe en het waarom we dat nu zouden moeten gaan doen en waarom je vooral niet moet geloven dat je als individu geen invloed hebt of geen verstandige keuzes zou kunnen maken.

Ja, dat wens ik jullie allen toe. Dat er een overgang zal zijn.... van oud naar nieuw.... die iets meer tijd in beslag zal nemen dan die ene beslissende seconde wanneer champagne en vuurwerk gaan knallen, maar dat zo de moeite zal zijn.
Laat ons samen de rest van de wereld inspireren en daar zelf ook betere en gelukkigere mensen van worden!
We gaan er voor.


zondag 26 december 2010

Van probleem naar oplossing



Stel je voor dat een afvalprobleem, zoals bijvoorbeeld geknipte haren van een kapsalon zouden kunnen gebruikt worden om een olieprobleem, zoals bijvoorbeeld een lek of op zee geloosde olie door tankers, zouden kunnen gecombineerd worden met een oplossing voor een voedselprobleem.
Wel dat kan dus he!
Menselijke haren zijn geknipt materiaal om olie aan te trekken en te absorberen en diezelfde ruwe olie kan gebruikt worden om sporen van eetbare paddestoelen op te enten.
Dit is slechts één voorbeeld van een manier van denken die verder gaat dan enkel maar 1 oplossing voor 1 probleem.
Op youtube staan een aantal filmpjes van Paul stamets die eigenlijk geniale inzichten heeft in hoe de wereld van de schimmels werken. Fenomenaal en fascineren als je het mij vraagt, kijk hier bijvoorbeeld eens voor een inleiding.

Als ik dat soort filmpjes bekijk relativeer ik in een klap toch wel een aantal zaken, en het idee dat we allemaal deel uitmaken van een veel groter geheel (een geheel dat wellicht lachen zou met onze ego's moest het lachen kunnen)  spreekt me heel erg aan, uiteraard, en wordt hier heel erg duidelijk.
Het plaatst een pak spanningen in perspectief en geeft weer stof tot nadenken.

dinsdag 14 december 2010

In vuur.....

Leunend tegen de deurpost met een tas hete thee in mijn handen, een beetje dagdromend... gisteren..... gebeurde er iets geks.
Ineens viel het licht zo bijzonder op de bomen, het leken net vlammen waar anders enkel grijstinten te bespeuren vallen in de winter.

Verwondering.... zoveel schoonheid..... de foto is slechts een poging tot weergave.


vrijdag 10 december 2010



Je kan er wel mee lachen.... telefoons met draaischijf! Bureaus zonder computer, laat staan laptops! Die kapsels! Sigaretten op de TV! Kofferboekentassen! Dat moeten de jaren 80 zijn geweest.

Een beetje oud en out dus, maar op een manier toch heel actueel. Soms vraag ik het mij af... waar zijn we toch zo massaal naartoe aan het crossen en waarom?

Liever weet ik wie jij (ja, jij, bloglezer!) bent.... laat het mij maar weten, ik ben heel benieuwd!

woensdag 8 december 2010

To make and to bake

We zijn weer vertrokken, in een creatieve flow.
In ruil voor wat letspunten maakte ik onlangs een paar armwarmers en beenwarmers (gebreid), een broek op maat (met de naaimachine) en ben ik bezig aan ene muts (al hakend)... en de foto van Mauro met z'n meisje hieronder werd gemaakt toen we hier thuis een minikooklesje hielden in mijn keuken. Dat kan dus misschien wel tellen als excuus voor een beetje magere blogverhalen.

Wat wel 'bijzonder' is, is dat alle maaksels van de laatste tijd helemaal integraal uit recuperatiematerialen bestaan. Ik ben echt gezegend met een schoonbroer die me vanalle spullen (wol, stoffen, haakpennen etc) kan bezorgen die hij eigenlijk naar het containerpark moet brengen van zijn opdrachtgevers. Ok, het pastel van de beenwarmers doet misschien wat eighties aan, maar ooit komt er een revival van pastel, meer zelfs: daar gaan wij mee starten ;-)
En intussen zijn we toch maar lekker gehuld in warme alpacawol en hebben we ons nuttig in stilte bezig gehouden.
Alhoewel.... in stilte. I don't know.... de muziek kan hier wel eens wat luider staan als ik alleen thuis ben, in een poging de gedachten in mijn hoofd te overstemmen. Vandaag een 'oud' CD'tje van Röyksopp teruggevonden, dat werkt als een soort teletijdmachine...



En dat alles.... terwijl ik koekjes stond te bakken, want daar vond ik ook nog een klein beetje tijd voor. Koekjes met Pecannoten en chocolade..... (recept vind je hier)








vrijdag 3 december 2010

Winter

De warme coccon die het bed is verlaten is nog het moeilijkste dezer dagen. Dat het stoveke al brandt beneden is geen echt overtuigend argument. Dat de zonen zelf hun ontbijt dreigen te fabriceren zet me dan weer wel in gang, zij het soms toch een beetje mopperend, dat geef ik toe.
Gisteren belden ook alle onthaalkindjes af, op eentje na, wegens ziek. De winter is in het land, zoveel is duidelijk.
En van het feit dat we maar op ons tweetjes waren konden kleine man en ik alleen maar profiteren. Het kind in mij mocht ook nog eens uit.
In de sneeuw spelen en sleeën, de vogeltjes en kippen voederen, samen voor het haardvuur boekjes lezen terwijl de kleren liggen te drogen en onze billen koud en warm tegelijk gloeien en tintelen, dikke groentesoep maken en zelfs nog gemberkoekjes toe.
Mij hoor je niet klagen, nee. Ik vraag me af wie er nog het meest van genoot. We zijn aan elkaar gewaagd, de kusjes en knuffels gemeend.

Ik nip nog eens even van mijn tijmthee met honing, zie nog net hoe een roodborstje wegvliegt van onze voederhuisjes en beslis de minder leuke kanten van de winter even niet uit te nodigen in dit moment. Alleen de gelukzaligheid, ja, die wel.



maandag 29 november 2010

Alle dagen...

Het weekend was druk in de fysieke en mentale betekenis van het woord. Leuk druk wel, vol van ontmoetingen. Ontmoetingen met bekenden, ontmoetingen met onbekenden. Lachen en praten, maar ook eens stil zijn.

Zondagochtend ging ik naar het pluisatelier om kerstkransen te maken. Terwijl mijn handen in het groen knipten en graaiden, kwamen de gesprekken van de zaterdag in me opborrelen... Het was eens fijn om in stilte te kunnen werken. Om de geur van den en verse koffie zachtjes in mij op te nemen. Gesprekken van anderen als een gefluisterd lied aan me voorbij te laten gaan.

Nadien was er nog een VELTfeestje, gaf alweer veel stof tot nadenken. Misschien te veel om goed te zijn. De nacht was te kort en te onrustig. Tussen de verpleegsessies door van het ganse gezin dat bezocht werd door een of ander onwelriekend virus, kwamen ook de gedachten niet tot stilstand. Heb ik wel gezegd wat ik juist bedoelde? Zou dat of dat niet wat té negatief/positief overgekomen zijn? Honderd keer een gesprek opnieuw voeren dat niet opnieuw te voeren valt en het honderd keer anders aanpakken. Meer zwijgen misschien, of net meer zeggen. En dat terwijl het er eigenlijk niet echt toe doet. Het in wezen tijdelijk is, een momentopname en dus vergankelijk. En waarom maar blijven razen als het niet belangrijk is. Of is het dat toch, En waarom?


Het resultaat van het atelier vind je hieronder. Ik vind het resultaat geslaagd voor de eerste keer.  Misschien is het geen slecht idee om mijn handen ook vandaag aan het werk te zetten en mijn gedachten een beetje te laten rusten. Ik hou mezelf maar voor dat ik dat kan, en schudt dan een beetje meewarig maar ook schuchter lachend mijn hoofd om mijzelf.






















Zij is mij voorspeld aan het ontbijt, de onzekerheid, zij is gearriveerd.
Zij grijpt onmiddellijk in, interne chaos, zij kan het zich niet beter wensen.
Zij breekt mijn vingers provisorisch en dooft de pijn met krachtige scrupules.
Zij trekt een kap over mijn ogen en stelt haar delicate vraag:
of ik ze niet meer sluiten wil voor haar.
Ik wijs haar waar mijn antwoord staat.
Het laat haar koud.
Haar kleur is rood.
Zij pakt haar koffers uit.


Toon Tellegen


zaterdag 27 november 2010

Pizza.....

Normaal is er de kabouterssite voor de recepten, maar deze wou ik jullie toch niet onthouden. Ik krijg zo nu en dan de vraag hoe ik mijn pizzabodems maak.

Wel, hier het recept van mijn pizzabodems:
600gr meel
5gr droge gist
5gr zout
60 gr olijfolie
400 ml lauw water.

Zo ga je te werk:
Meng zout en meel, maak een kuiltje in het mengsel, doe daar de gist in en voeg langzaam water en olie toe en kneed tot je een stevig deeg krijgt. Het mag eigenlijk net niet meer aan je handen plakken, maar veel stijver moet het niet zijn.
Verdeel deze hoeveelheid in 4 stukken en maak er bolletjes van.
Afdekken met een deksel of plastic folie en een nachtje in de ijskast laten staan. (Het gaat rijzen)

Een uurtje voor je je pizza gaat bakken, laat je het deeg op kamertemperatuur komen.
Rol uit met de handen (bloem op de tafel of werkblad strooien) maar niet met een deegrol.
Wat gaatjes in prikken, olie opsprenkelen, beleggen en 15 minuutjes bakken op 225graden.

Je kan dit deeg ook klaarmaken zonder het een nacht in de frigo te bewaren, het zal dan iets minder luchtig zijn, maar wel sneller.

Ik doe er zelf ook meestal nog wat oregano onder voor wat extra smaak.
(Kan ook met andere kruiden natuurlijk)

vrijdag 19 november 2010

Verrassing

Gisteren volgde ik een avondvorming voor onthaalouders over 'voorlezen' en toevallig moesten we vandaag ook in de bib zijn van Lebbeke.
Nog toevalliger was dat er net vanavond in onze bib een voorleesmoment ging beginnen voor kleuters over een krokodil die graag kindjes wil eten en dat ik wel zin had om er eens naar te gaan luisteren. Het was geweldig! (Mauro vond het iets minder en heeft de boel gewoon gade geslaan vanonder mijn stoel, jawel) en al even toevallig zat er in mijn rugzak reeds, om te ontlenen in de bib, een boek over een krokodil die een kindje wil opeten. Die had ik gekozen voor ik wist van het vertelmoment, maar eerder op basis van de vorming van gisterenavond, waarin dat boek aan bod kwam.

Toen ik net Mauro te slapen legde in zijn bed (met een donsdeken van -jawel- een krokodil, dat ik niet veel gebruik omdat hij toen hij nog kleiner was dacht dat die krododil hem 's nachts zou opeten, maar gisteren toch zijn bed mee opmaakte) moest ik even glimlachen. Dat was toch wel allemaal zéér toevallig. Hoe toevallig kan toeval zijn?

Het zal wel even 'toevallig' zijn dat ik voor mijzelf een leesboek vergat mee te brengen van de bib.
Maar volgende week is het weer voorleesweek. Een extra reden, zo je die nodig hebt, om met de kinderen eens in de zetel te kruipen om een boekje te lezen of te bekijken. Die van mij vinden dat althans zeer plezant en ik probeer het dan ook dagelijks te doen, al is het maar even.

(Voorleesboekentips zijn altijd welkom.... )

Let's lets!

Op maandag 22 november is er een lets infomoment in Dendermonde.... geheel vrijblijvend, gratis en al wat je wil. Een koekske met wat koffie of een glaasje wijn verwachten je :-)

Meer info op www.letsdendermonde.be.. spread the word

woensdag 17 november 2010

Schatten.... op zolder

Vanmorgen in de vroegte toen ik mijn slaapogen nog aan het uitwrijven was trapte ik met mijn geitenwollensok in een onaangename koude vochtigheid op de keukenvloer. Goeiemorgen.
Ik was al halvelings wat grimmig omdat iemand (en dat kon er maar ene geweest zijn) die na mij was gaan slapen gisterenavond nog diksap of iets dergelijks had gemorst zonder op te kuisen, want ik was zeker dat die plas er nog niet was toen ik naar bed ging.

Enige opkuiswerken later draai ik nog maar mijn rug naar de plek en oeps: daar verschijnt ze alweer. Geen natte kringen op het plafond.... maar toch.... een bengelende druppel.
Wat krijgen we nu weer? Moet ik nu werkelijk nog zelf al voorbarig de plafond beginnen uitbreken. Grol!

Het lek werd voorlopig gefixt met een maandverband tegen het plafond. (Het was dat of een luier, en dat ging NOG minder een zicht geweest zijn en eerlijk: niemand had een beter idee en wat doe je in zo een geval?)

U moet weten: boven onze keuken is er geen verdiep meer, enkel schuin aflopend dakje, en een soort van minikruipzoldertje tussen dat dak en ons plafond waar je enkel in kan loeren door een gat in de muur van de kruipzolder van den achterbouw. Wat vonden we daar bij nader onderzoek op de plaats waar water lekte?
Een pot!
Een pot met water in, die helemaal vol zat.
Een pot met water in, die helemaal vol zat en ook nog drie dode muizen in dat water.
(vandaar dus die bruinige kleur van dat water, ik durf er zelfs niet verder over nadenken)

Met andere woorden wonen we al 5 jaar in een huis waar een gat in het dak zit, gefixt (of liever niet gefixt) door er gewoon een pot onder te zetten.
Overigens zal het waarschijnlijk wel gaan over een iniminigaatje, aangezien het voor het eerst is dat we water in de keuken hebben door het plafond.

Ik kijk al helemaal uit naar de verbouwingen en de schatten die we dan nog zullen vinden.

maandag 15 november 2010

Een goed huwelijk....

Nee geen relatietherapie, tenzij je het met me eens bent dat liefde door de maag gaat....

Zeker eens proberen:
Die twee samen (witte yofu en gemberstroop)
Goddelijk lekker!


De wereld volgens Monsanto...

Ken je Monsanto nog niet? Misschien zegt de naam roundup je wel iets? Misschien heb je zelfs ooit wel al gebruikt...



See for yourself.

vrijdag 12 november 2010

Sweet dreams

De nacht was veel te kort, maar zalig. Mijn ogen plakken nog toe terwijl de voormiddag al in vergevorderde staat is, en daarachter nog een zweem van gelukkige zaligheid drijft van ne veel te schonen droom die in mijn vel is blijven hangen.
Dat gevoel mag nog even blijven, want hoewel deze dag ergens voorbestemd was om met één hand op de piano wat zachte riedeltjes te spelen terwijl ik naar buiten tuur door een beregend raam en me koester aan het vuur dat herfststormen trotseert, is dit gewoon een werkdag. En droomdagen nemen toch de scherpste randjes af van het kinderlijk rumoer, hoewel ze wat schrik hebben van de realiteit en de voorzichtige mix van beide.


Mijn gedachten dwalen af, want wat ik eigenlijk wou schrijven is dat ik het boek van Verhulst aan Kelly zal doorgeven. Ik had het ieder van u gegund, uiteraard, maar zij heeft nu nog voor ontvangst al te kennen gegeven dat ze het zal doorgeven, en dat was een beetje de bedoeling. Niet getreurd, mijn boekenkast herbergt nog meer moois dat ik graag met de wereld wil delen, dus... wie weet...
Momenteel ligt "zijde" van Alessandro Barrico op mijn nachttafel, bijna uitgelezen. Ook zo'n schoontje. Laat maar weten als het je iets zegt om het te ontvangen. Deze keer is het simpelweg gewoon voor de eerste.




woensdag 10 november 2010

Nieuw evenwicht

Vandaag had ik de kans (jawel, met kleine kinderen in huis spreken we echt van kansen) om in de tuin te gaan werken. Zalig om tussen de regebuien door een zalige herfstzon op mijn gezicht te voelen. Ik ontdekte weer vanalles, onder andere een intrigerende kopergroenzwam. (is volgens een bevriend bioloog helemaal eetbaar, en ik had bijna een slachtoffer gevonden om eens te proeven, maar helaas, ik denk dat hij heeft afgehaakt)




Buurman keek hoofdschuddend toe hoe ik nogmaals in de weer was met stro en de papieren zakken waar mijn pellets in verpakt zitten. Hij vind mij echt een raar kieken vrees ik.
In het compostvat vond ik zowaar een grijze muis, die ik helaas onopzettelijk dakloos heb gemaakt. Ze mocht blijven van mij, maar ze had een beetje schrik en koos het hazepad.

Wat ik in de tuin werken noem is voornamelijk observeren, al dan niet met mijn camera in de hand. Verwondering ligt aan de basis daarvan, maar evengoed probeer ik een beetje vat te krijgen op processen en gebeurtenissen. Vandaaruit iets proberen te leren, te 'ongedrurig' als ik ben om het allemaal uit boeken te halen, misschien een beetje te veel vertrouwend op mijn eigen ervaringen en leerprocessen.
En dan ineens als het al donker is weer geweldige ideeën ontwikkelen, zoals een irrigatiesysteem voor de serre dit keer dat ik vanavond nog uitgetekend heb, zodat ik als alles goed gaat volgend jaar niet met emmers zal moeten heen en weer lopen om mijn tomaten te bewateren.

Gelukkig trouwens dat ik nog een paar pressen stro over heb. Sint en Piet waren hier al geweest dit weekend om een groot deel stro op te halen want hun paard had het koud. Ben benieuwd of dit consequenties heeft voor de opvulling van de schoenen van mijn jongens. Ze staan in elk geval al klaar.... mét een bioworteltje erin.


dinsdag 9 november 2010

Boeha

Gisteren hing ik een rookmelder op. Handig als ik door een oorverdrovend gepiep gewaarschuwd wordt als ik de ukkepukken zou moeten evacueren bij je-weet-maar-nooit situaties.

Intussen kregen we - totaal losstaand daarvan- dus stroompannes en werd de mogelijke kortsluiting nog niet gevonden.

En nu komt de aap uit de mouw en de kat op de koord: vanmiddag toen ik aan het koken was, kwam er een gepiep van jewelste 'ergens vandaan'. Een toch wel lichte paniek maakte zich van mij meester. Rookalarm! Vluchten!

Tot bleek dat het gewoon de batterij van mijn nieuwe tweedehandse laptopje was die plat ging gaan (bij gebrek aan stroom dus)
De terugslag van de adrenaline- opstoot maakt mijn lijf wat tam.

Maar dat is een probleem dat makkelijk op te lossen valt met een overdosis chocolade :)
(as if I need an excuse aha)

maandag 8 november 2010

een beetje té positief

....op een of ander bizarre wijze doet een deel van de stroomcircuits het niet meer van het huis waarin ik woon. Het deel van de circuits die voor wat gezelligheid zorgen, namelijk waar onze pelletkackel opzit, mijn modem, de stereo, de leeslamp etc. In mijn minder rationele buien zou ik zelfs durven aannemen dat het de geest van nonkel Roger is die me parten speelt en niet WIL dat ik het een beetje warm heb als de nachtelijke temperaturen onder 0 zakken.
Ik word daar wel een beetje mopperig van (ik ben ook maar een mens) maar trek me op aan het idee dat ik momenteel wel flink wat energie bespaar (terwijl de essentiële functies, zoals mijn diepvries) voorlopig nog wel werken.

En... ik heb nog iets gevonden (gekregen eigenlijk bij mijn verjaardag) voor als de koude haar intrede doet, de wind was alvast vrij scherp vandaag op de fiets.... lippenbalsem. De zaligste die ik tot hier toe al gebruikt heb: dr bonners organic lip balm met orange en ginger.
Ik hou van gember... ik hou van zachte lipjes..... Ideaal dus.


En voor wie net als ik eens graag vroeg onder de wol kruipt met een goed boek en een kersenpittenkussen met wat lavendelolie erop gedruppeld heb ik ook goed nieuws: ik kreeg van sandra het boek " de laatste liefde van mijn moeder" van Dimitri Verhulst. Ik geef het bij deze door. Laat me maar weten waarom jij het zou moeten krijgen en compleet subjectief (dat mag ook eens hee) kies ik dan zelf de leukste reactie. Het pittenkussen, de lavendel,  en het bed moet je dan enkel zelf nog voorzien.


maandag 1 november 2010

Vlassenbroek

De zon piepte na de middag tussen de wolken door. Mijn hoofd zocht rust, mijn lichaam beweging. Als kers op de taart werden mijn longen ook nog voorzien van verse lucht en mijn oren van vogelengezang.
Ik leef al bijna heel mijn leven, mijn Gentse Periode niet te na gesproken, in de buurt van Vlassenbroek, maar was er eigenlijk nog nooit gaan wandelen. Een folder van natuurpunt deed me een jaar of twee geleden voornemen dat toch eens te doen. Waarom het zo lang geduurd heeft? Geen idee.
Vandaag deed ik de stapschoenen aan, nam mijn fiets tot aan het kerkje van het schilderachtige dorpje en ging dan voor een kilometer of 10 te voet verder. Op de dijk kwam ik nog hier en daar wat mensen tegen, in het broek zelf leek ik heel alleen rond te dwalen.

Jammer dat het nu ineens zo vroeg donker was, ik had het niet erg gevonden nog even te vertoeven. De foto's hieronder verklappen waarom ik daar binnenkort nog terug zal gaan... Er valt nog veel schoons te ontdekken, en soms ligt het vlak onder onze neus.




maandag 25 oktober 2010

En hoe is't?

Awel, goed eigenlijk.
Ubi en de school gaan dikke vriendjes worden. Het liep zoals reeds voorspeld enkele dagen geleden. Ik ken mijn gebroed ;-) We tellen dus verder af...

En met mijne pelletkackel, awel, ook goed. Er was wel enigste verwarring vandemorgen over het uitkuisen, dat moeten we nog even uitdokteren hoe we dat gaan doen. Ik was van 't gedacht om hem deze morgen in alle vroegte uit te kuisen, voor alle kinders wakker waren, want zo een jobke doe je liefst als hij koud is natuurlijk. Maar ik was vergeten dat hij geprogrammeerd staat en dat hij al lekker stond te gloeien als ik beneden kwam. (Juist ja, ik was dat allang vergeten hoe dat gaat: een verwarming die geen gebroebel veroorzaakt in alle leidingen in gans het huis als ze aanslaat en dus iedereen wakker maakt .... en een thermostaat met een timer! Geloof het of niet maar onze thermostaat is al een jaar kapot en tot hier toe moest ik dus telkens handmatig de mazoutketel gaan aan en uitzetten als ik het wat fris begon te vinden of een uur voor ik wil douchen of iets dergelijks.... dus dit is luxe!)

En voor de rest was het gisteren werkelijk inspirerend...de klimaatbeurs. Leuk om (oude) bekenden nog eens terug te zien en nog wat nieuwe mensen te leren kennen. En mijn hoofd zit vol fantasietjes en ideeën -het ene al wat realistischer dan het andere- om met mijn tuin en mijn huis dingen aan te vangen. Jawel, nog meer geniale ideeën.

En er was ook nog een stokje van Leen dat ik 'moest' vangen, en dat gaat over eten. De stokjesvraag bij deze is 'wat eet jij vandaag?'
Wel, ik moet bekennen dat wat de quiche voor Leen is, de lasagna bij ons is, als ik achter het vuur sta tenminste. Ik maak dat minstens ene keer in de week omdat je in zo'n gerecht echt alles kwijt kan.
Vandaag was het een lasagne van pompoen, met rode linzen en paksoy, recht uit de tuin.
Dat houdt in dat ik 2 ajuinen stof met met teentjes look, daarbij de fijngesnden nerven van de paksoy, en in stukjes gesneden pompoen*, een glas rode wijn, een bouillonblokje met mediterrane kruiden, een glas water en 6 el rode linzen laat pruttelen. En dat terwijl ik de bladen van de paksoy (kan ook met spinazie of warmoes) blancheer en een soort bechamelsaus maak van olie, bloem en havermelk met was nootmuskaat en een tikje zout. Dat leg ik dan in een lasagnekom: eerst pompoenmengsel, dan spinzazielasagneblad, dan paksoy met wat 'bechamel', dan weer spinazielasagne, dan weer pompoen, lasagne, warmoes, fijngesneden tomaatjes (tzijn de laatste van dit jaar) en daarover nog wat bechamel en als bovenste geschaafde amandel en zonnebloempitten. 
Er komt geen zuivel aan te pas dus aan deze lasagne... want als je dat elke week (of zelfs meer) eet (wel met andere groenten welliswaar) en je doet er telkens een halve kilo kaas in of op, dan komt dat niet goed vrees ik. En bovendien probeer ik elke dag mijn kinderen iets van noten of zaden of notenpasta te geven, en op deze manier luk ik daar wel in en mis je dat kaaskorstje geeneens.
Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

*Qua pompoen was het een kleinte. Iets tussen een tennisbal en een voetbal in, das juist genoeg. En ik schil dat niet, dat moet echt niet, bespaar u het werk (als je bio koopt tenminste) -gewoon afwassen is voldoende. En de pitjes, die verzamelde ik, droogde ik af met wat keukenrol en kunnen nog verder dienen: volgend jaar als pompoenplant in mijn tuin of geroosterd in de oven als gezond tussendoortje.
Veel afval heb je dus niet aan dit gerecht ;-)

En dat stokje, Kelly... zou je zo vriendelijk zijn om het te willen vangen? Ik ben ne keer curieus of die vijzel en die kookboeken van u ook echt gebruikt worden :-)
(voel u niet verplicht hee meid, dit is geheel vrijblijvende.... as always)

zaterdag 23 oktober 2010

Ze zijn gekomen...

.... de mannen van de pelletkachel. Ze hebben mijn stoveken hier geïnstalleerd en we hebben ontdekt dat we een goed trekkende schouw hebben die het nog echt goed doet (soms zijn er dus ook positieve verrassingen aan oudere huizen) en niet veel later zat ik te genieten van het vuur en de gezellige warmte.
Knisperen doet het vuur niet. Daarvoor zal ik desgewenst nog elders moeten gaan. Maar de drempel van mijn comfort en andere eisen ligt helemaal zo hoog niet.

Wetende dat het bij mijn terugkomst binnen waarschijnlijk lekker cosy zou zijn, durfde ik het ook aan om buiten in de tuin te gaan werken. Met al die grijze wolken, soms hevige wind en hier en daar wat nattigheid, ziet het er langs de binnenkant van het raam nogal mistroostig uit. Maar eens buiten krijg ik dan steeds weer meer energie.
Ik deed nog enkele kleine klusjes om mijn tuin winterklaar te maken, en betrapte mijzelf op geniale ideeën. In mijn realiteit zijn dat vooral ideeën waar honderden anderen al waren opgekomen, maar waarvan ik zelf nog niets wist en derhalve naïef aanneem dat ik het zelf bedacht heb.
Ik heb namelijk al mijn vervrozen oostindische kers afgedaan en onder mijn fruitbomen 'gesmeten'. Oostindische kers zaait zichzelf namelijk nogal vlot uit en ik heb in een dik boek over ecologisch tuinieren gelezen dat het een supergoed idee is om die plant onder fruitbomen aan te planten. Ik heb niet alleen de zaden er gelegd, maar de gehele plant in de overtuiging dat die plant zelf daar eerst kan vergaan, de bodem voeden en zo meer kan doen voor de latere planten die daar nog gaan komen te staan.
Stel dat mijn tactiek niet werkt, heb ik nog altijd gedroogde zaden achter de hand die ik daar in de lente nog kan gaan zaaien, no problemo.
En ik heb ook mijn serre uitgekuist. De tomatenplanten waren 'op' en die werken in stukken gedaan en bovenop golfkarton ook voer voor de bodem op een stuk waar nog wat veel werk aan was. En dan kwam het lastigste karweitje: in mijn compostvat wroeten om er het compost uit te halen, te zeven en daarmee al mijn bodem van de serre (die erg droog en uitgeput was van de warme zomer) voor een stuk bemesten. In het voorjaar doe ik dat dan normaal gezien nog wel eens. Dat is altijd een heel werk omdat er ook zaden van grassen in de serre lagen, en het is niet de bedoeling dat die zichzelf inzaaien.
Nu heb ik er niet beter op gevonden een van mijn kiekes te vangen en ze in de serre te zetten... de kip zal al die zaden wel opeten, de bodem wat openscharrelen en er haar gevoeg op doen.. ideaal voor mijn tomaten voor volgend jaar! Mensen die ongerust zijn over het emotionele welzijn van mijn kiek: ze moet daar niet gans de winter zitten, ik heb er haar ook een nest gemaakt en een slaapstok, ze zal nog elke dag extraatjes krijgen en binnenkort mag ze heus weer gewoon naar het gewone kot. Ze heeft er trouwens nog al in gezeten, in die serre, in de lente van 2007. Toen was ze nog maar een klein piepkuiken en hebben we alle 5 ons kippen laten rondlopen in de serre (ik vond dat dat teveel stonk ik de garage en een serre is toch relatief warm, ook al in de lente) tot ze groot genoeg waren om niet meer door de draad van de omheining te kunnen kruipen.

Mijn hoofd bruist ook van de ideeën over wat ik nog allemaal ga aanvangen met mijn huis en mijn tuin, zo erg dat ik er zelfs 's nachts van droom. Ik heb de laatste tijd weer meer inspiratie opgedaan, dat heeft er zeker mee te maken. En het lukt me steeds beter om effectief door te werken buiten, omdat Mauro en Ubi zich al met elkaar kunnen bezighouden en niet meer constant aan mijn rokken hangen terwijl ik iets wil doen.  En echt... dat is zalig.
En die geniale ideeën... wel ja, als ik ze tot uitvoer breng zal ik het wel laten weten, dan vertel ik er alles over ;-)

donderdag 21 oktober 2010

School

Morgen gaat Ubi voor het eerst naar school... nog niet voor echt, maar voor een wenmoment. Als ik een goed inzicht heb in mijn eigen kleine peuter zal dat ongeveer alsvolgt gaan: Ubi komt toe in de klas, doet zijn jas uit, gaat meteen kinderen aanklampen en maakt een scène als hij weer mee moet naar huis. Ik ben benieuwd!

Nog een dikke 2 weken en dan mag hij 'voor echt' gaan. Hier thuis is hij de grootste (samen met nog een ander jongetje dat net even oud is) en het gaat hem steeds minder af. Hij vind zijn plek niet meer altijd en vraagt op zeer negatieve manieren aandacht, bijvoorbeeld door anderen pijn te doen (wat hij dan nog zelfs triomfantelijk zelf komt zeggen als ik het niet gezien heb) vooral dan met zijn tanden. Ik denk dat elk kind van de opvang wel al eens kennis gemaakt heeft met Ubi's honds gedrag. Ik hoop zo hard dat dit maar een fase is, want het is niet fijn. Het is absoluut vervelend als ik aan de ouders van mijn onthaalkindjes een gekwetst kindje moet meegeven, en het zou ook niet fijn zijn als de juf me binnenkort zou moeten komen vertellen dat hij ook daar anderen pijn doet. Maar zover zijn we nog niet. Want ik kan het me nu al niet meer voorstellen, met Mauro had ik iets vergelijkbaars aan de hand.... die kon vlak voor hij naar school begon te gaan ook soms zo agressief zijn. Daar hebben ze in de klas nooit iets van gezien en ook hier thuis was dat zeer snel voorbij eens hij naar school ging.
Op hoop van zegen dan maar?

Het positieve in ieder geval is dat ik op deze manier echt begin uit te kijken naar zijn schoolstart. Het is niet fijn de hele dag boos te moeten zijn op je kind. Dat is hopelijk binnenkort over. Het zal wel raar doen, dat wel, voor het eerst in meer dan 4 jaar geen kind meer van mezelf in huis overdag....Maar we zijn er klaar voor! (roep ik nu nog stoer)

woensdag 20 oktober 2010

Warm

Terwijl de wind uit een guurdere hoek komt aangewaaid en de regen de verleiding om binnen te blijven en brood te bakken alleen maar vergroot, gaat ook de verwarming weer aan. We hebben het nog redelijk lang kunnen uitstellen maar ik kan niet anders dan toegeven dat het smorgens bitterkoud is. De dagen van warme verse boerensoep en wantjes zijn weer aangebroken, de oostindische kers is al vervrozen.

Maar er is ook goed nieuws. De bollen voor lentebloemen zitten al in de grond, dus er is alweer iets om naar uit te kijken.
Al zijn de herfst en de winter ook erg welkom, ik ben nogal een verdraagzaam type... en kou kan ook gezellig zijn, zeker als je je erna kan warmen aan het vuur.
En dat is precies wat ik ga doen. Ik bestelde enkele weken geleden een pelletkachel. Momenteel warmen wij ons aan mazout, maar erg blij ben ik daar dus niet mee. Ge moet maar durven hee: een blog schrijven over ecologisch leven en je warmen met aardolie! Maar dit verhaal gaat ook over stapjes zetten uiteraard, en dit is er eentje. Weer een stapje dichter bij een betere toekomst. Ik ben heel benieuwd... normaal gezien vanaf zaterdag zitten we in een ander soort warmte en kan ik tijdloos staren in de vlammen met een kom hete saliethee tussen mijn handen geklemd.

zondag 17 oktober 2010

Herfst

Gisteren was onze auto gereserveerd dus ging ik voor het eerst met de trein naar Gent op zaterdag om te oudergroepen (dat wordt werkelijk een werkwoord in mijn leven)
Ik ben met het openbaar vervoer langer onderweg, maar had daar rekenening mee gehouden en trok wat tijd uit, deed het langzamer aan.
En nee.... ik heb het me echt niet beklaagd. Ik had zoveel geluk dat het ondanks de dreigende wolken, het niet regende en ik heel makkelijk met de wandelwagen met Ubi te voet een wandeling van een half uur naar het centrum kon maken.

Op de weg terug wandelde in rustig door het citadelpark met Ubi slapend en rustig. Ik bedacht me mijn eigen positiefste gedachte dat de zon (en de sterren....)werkelijk daar waren.... boven die donkergrijze wolken. Weten dat ze er zijn... en even verder kijken dan enkel het grijze en aanwezige.
Tot opeens..... midden in die gedachte de hemel opentrok en de zon schitterend en krachtig een gouden licht wierp over het park.

De foto onder geeft een flauwe impressie.... ik had mijn eigen toestel niet bij me. En als ik het al mee had gehad, had ik het waarschijnlijk niet eens uitgehaald, om de magie van het moment niet verloren te laten gaan in een grabbelen in mijn rugzak.
Ik stond daar. Alleen in het park.  Mijn hart sloeg een slagje over en meteen eentje dubbel. Een lentekriebel in de herfstbuik. 
Het was zo.... schoon en echt..... dat ik er nog van moet glimlachen als ik er aan denk.



Tegelijk brengt de herfst een soort van melancholie naar boven. Mijn postje van hieronder, het citaat van Loesje, houdt daar eigenlijk verband mee. Mijn eigen 'stoerdere' tijden worden deze herfst een beetje terug naar de voorgrond gehaald door een gemist concert van een vroegere favoriete band op vrijdag (waar een vriendinneke wel heen ging) Een kleine glimp in een oud stuk van mijn zieltje.... als je voorbij de intro geraakt ;-)

zaterdag 16 oktober 2010

vrijdag 15 oktober 2010

Klimaat...


Binnenkort gaat in Aalst een interessante klimaatbeurs door. Op het klimaatblog kan je een overzicht vinden van alle lezingen en workshops die er zullen doorgaan. Ook voor de kindjes zijn er leuke activiteiten te doen... en er zijn naast de lezingen ook veel (lekkere!) standjes die het bezoeken waard zijn.

Natuurlijk komt daar heel wat organisatie bij kijken en misschien zijn er hier wel bloglezers die zoiets hebben van: "oh, het klimaat, daar ken ik alles al van".... wel dan zijn er misschien nog mooie kansen om de beurs eens van achter de schermen mee te maken, leuke mensen te leren kennen en op een andere manier inspiratie op te doen.  In dat geval laat je maar eens iets weten!

Iedereen welkom dus, groot en klein, jong en oud...

vrijdag 8 oktober 2010

Het alledaagse...

Soundtrack bij deze dag...



Geluk zit 'm in kleine dingen. De leuke reacties na de kookles gisteren in 't wereldhuis, de zon die schijn, het feit dat ik nooit meer een sok kwijt zal zijn, de reacties op de artikels in de kranten over onze letsgroep, en 't feit dat onze auto vandaag voor het eerst met een ander op schok is.
En misschien zelfs het feit dat de mensen van wie dat te verwachten viel, meewarig het hoofd schudden en met de ogen draaien als ze over bovenstaande dingen en mijn enthousiasme daarrond horen. Het raakt me niet en het is zelfs een bevestiging, waar ik vrede mee neem.

Al zit er een krak op de plaat... i do not worry... er is altijd een reden om te zingen....



zaterdag 2 oktober 2010

De waarheid

Er zijn woorden voor... niet die van mij maar van Toon Tellegen...

Je moet, zeiden ze, de waarheid onder ogen zien.
Nu! Nu meteen!
Ik zag de waarheid onder ogen.

Toen het donker werd fluisterden ze:
nu mag je wel iets anders onder ogen zien-
als je wilt.

Het was stil
en ik zag de liefde onder ogen
en de onnadenkendheid met haar reusachtige vleugels
en de eenvoud van het maanlicht op mijn muur.

Nu weer de waarheid, zeiden ze. Nu!

maandag 27 september 2010

Chili sin carne con vino y chocolate...

with some piekiepiekiekruiden en banaantjes met koriander én tacochipkes.

Lang geleden dat je van mij nog een recept kreeg, tenzij je het veggies voor kabouters meeleest. Vandaag een receptje waarvan ik het niet kan laten om te bloggen, omdat het simpel, goedkoop en megalekker is. Het type recept waarmee je zelfs een verstokte vleeseter kan doen toegeven dat vegetarisch lekker is.
Ik zet het bewust niet op veggies voor kabouters omdat, ondanks het feit dat dit best wel een kindvriendelijk recept is (als je niet te veel pilli pilli gebruikt), de ervaring heb dat mijn kindjes bij dit soort schotels zich beperken tot het eten van bananen en taco.

Maar lang leve de vegetarische septembermaand van bio de janeiro!
Hieronder het recept, geïnspireerd door het boekje 'vegetarisch koken in 30 minuten' (aanrader!)



Nodig: 
3 uien
2 teentjes knoflook
een gele en een groene paprika
een brikje gepelde tomaten in stukjes
een half glas rode wijn
500gr rode bonen uit blik (uitgelekt gewicht)
1 el gemalen komijn
2 kl oregano
3el pure cacao (of 50 gr pure chocolade in kleine blokjes)
peper en zout
chilipoeder
2 bananen
een zakje tacochips
bosje verse koriander

Hoe?
Schil de uien en de look en snij ze in kleine stukjes, stoof ze samen in een kookpot in wat olie glazig.
Ontdoe de paprika's van zaden en steeltje en voeg bij uien en look. Roer goed door, ongeveer een 2tal minuutjes.
Doe er de wijn bij en laat even pruttelen met het deksel van de pan, zodat alle alcohol kan verdampen.
Voeg het brikje tomaten toe, de komijn en de oregano. Laat even doorpruttelen
Voeg de cacao toe en roer goed door. Voeg de bonen toe. Laat even op het vuur doorpruttelen.
Bijkruiden naar smaak met peper, zout en chili en eventueel verse koriander.

Serveren samen met warmgemaakte tacochips (oven) en met stukjes banaan met verse koriander.

En dan proeven... laat het bittere van de cacao, het prikkelende van de chili, het zoete van de banaan, het kruidige van de koriander en het zoute van de chips een feestje houden voor je smaakpapillen.

Volgende week donderdag (7 okt 2010) geef ik kookles in Het Wereldhuis in Aalst voor een miniprijsje (waar leer je nog iets bij en  heb je nog lekker warm eten voor 6 euro?)  Neem gerust contact op als je zin hebt om je in te schrijven, er zijn nog enkele plaatsen én bovendien kan er vanuit Lebbeke/Dendermonde meegereden worden met mij.

zaterdag 25 september 2010

Over stilzitten en er gras laten over groeien..

... en dat dat niet direct mijn specialiteiten zijn.
Er was een idee om een LETSgroep te starten in onze regio, dan was er midden vorige week een opstartvergadering en nu is er een website en een flyeractie en morgen een persfotoshoot.

Er was een idee om aan autodelen te gaan doen, en nu is er een dossier waar ik aan bezig ben om dat in orde te maken.

Er was het idee om meer te gaan fietsen, wat resulteerde in een auto die een hele week heeft stilgestaan.

Er werden een paar boelekes geboren bij vriendinnen. De piepjonge jongens werden geknuffeld en besnuffeld.

Er waren oudergroepen in Aalst en in Gent.

En er was een optreden van de kapitein deze middag in de nieuwe bib.... dus er werd ook gedanst. Leuk!


















En das dus de reden dat je de laatste tijd niet veel van me hoorde. Maar ik denk dat je daar wel tegen kan, toch?

dinsdag 21 september 2010

Wat we missen...





Hoe klein zijn we in het helaal, hoe groots de natuur.
Hoe groot zijn we in ons eigen licht? Waar valt onze schaduw op?
Wat maken we onzichtbaar door onze eigen constructies en straten zichtbaar te maken?

maandag 20 september 2010

Vandaag is groen....

...de kleur van mijn vooruitgang.
Letterlijk. Ik ga vooruit op vrouwkracht, wat niet minder wil zeggen dan dat ik mij nog nauwelijks met de auto verplaats. Ik hoop dit over een paar maand, als het regent dat het giet en vriest dat het kraakt nog kan zeggen, want de intenties zijn er maar het vlees soms zwak.

Maar enfin, we hebben ons een kaart gekocht met fietsknooppunten. Je vind die op internet, maar soms is het ook wel handig om die gewoon in je rugzak te steken en avontuurlijk op pad te gaan.
Want zonder die kaartjes moet ik tot mijn scha en schande toegeven dat ik mijn buurt echt niet ken. Ik ken enkel de autowegen en dat zijn nu net niet de gezelligste om met de fiets af te leggen en bovendien zijn de fietswegen gewoon korter en aangenamer, en een veel effecientere manier van je verplaatsen van A naar B. En, toegegeven omdat het nieuw is, is het ook heel leuk om zo je traject te plannen en heel veel te ontdekken in je eigen buurt.
Mijn fysiek gaat er door de combinatie lopen en fietsen goed op vooruit en dat is ook mooi meegenomen.

Mensen vinden mij nogal een 'groene' maar dat is waarschijnlijk relatief. Er zijn mensen die echt veel ecologischer leven dan ikzelf. Zeker wat betreft mobiliteit... maar ik ben druk bezig om daar verandering in te brengen en mijn huisgenoten aan het overtuigen om hierin mee te gaan. (Wat overigens geen probleem is, moet ik vrolijk toegeven)
Tot hier toe was de auto hét verplaatsingsmiddel bij uitstek in ons gezin voor bezoekjes en uitstapjes, ook al reden we niet zo heel veel autokilometers. Dat was vooral om praktische redenen. Met kleine kinders is het soms zo een gedoe met de fiets (dacht ik) en ik was tijdens de borstvoedingsperiodes ook vaak gewoon heel moe en had ik niet veel energie om daarover na de denken (of is dat nu een flauw excuus?) en al zeker niet om overdreven actief te zijn. Hoewel ik nu weet dat je van bewegen en sport juist energie krijgt, maar daar was ik toen nog niet zo van overtuigd.
Maar kom, er is een tijd voor alles en omkering gebeurt vaak geleidelijk aan en dit is dus de volgende stap. Ik ga me niet te druk maken over de vraag of ik hem niet eerder had moeten zetten, het is was het is.

Je hoort zeker nog van mijn avonturen in fietsland... en wie weet komen we elkaar wel eens tegen tussen knooppunt 37 en 42.

woensdag 15 september 2010

Het leven volgens Sabby - part 3 : zeg het met een citaat



"Een andere wereld behoort niet alleen tot de mogelijkheden, zij is al in wording. Op een stille dag kan ik haar horen ademen."


Arundhati Roy

Autoloze zondag?

Wij hebben een auto maar gebruiken die niet vaak. Voorlopig werk ik nog thuis en David gaat elke dag met zijn fiets naar zijn werk. Hier en daar komt hij wel van pas als we ergens op bezoek gaan of om boodschappen te doen.
Tegenwoordig letten we er mee en meer op wanneer en waarom we de auto nemen, vooral om impulsritjes wat tegen te gaan. We hebben allebei een goede fiets met een fietsstoeltje en een fietskar, dus waarom zouden we de auto nog nemen voor korte afstanden?
Er ligt sinds kort een boekje in de auto waarin we telkens onze kilometers noteren en daarbij schrijven waar we naartoe rijden en met hoeveel we in de auto zitten. Dat houdt ons alert en biedt een goed overzicht van ons autogebruik. Het verplicht ons sowieso al een beetje om na te denken over ons autogebruik, wat goed is.

Maar hoe meer de auto stilstaat, hoe hoger de prijs per kilometer natuurlijk. Want taxen en verzekeringen blijven hetzelfde, ongeacht hoeveel kilometer we rijden op een jaar.
Daar hebben we ook iets op gevonden. Aangezien een auto voor ons geen statussymbool is, maar een gebruiksvoorwerp dat handig is voor sommige verplaatsingen, zien we het zitten om hem te delen met andere mensen. Mensen die geen auto hebben, of mensen die al een auto hebben maar voor wie een tweede auto heel af en toe wel handig zou zijn. Daar komt een klein beetje administratie bij kijken (de verzekering aanpassen, de kilometers opschijven en een contract tekenen) maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Mensen met wie wij het zien zitten tekenen een contract, gebruiken onze auto op momenten dat hij hier toch maar staat te staan (dat laten we weten in een op de computer gedeelde agenda), betalen een bedrag per kilometer dat ze gereden hebben op het einde van de maand... et voila, goed voor alles en iedereen:

*goed voor het milieu want gemiddeld gezien wordt er minder met de auto gereden
*goed voor onze lijn want we pakken al eens meer de fiets
*goed voor de portemonee want onze auto levert ons iets op, en de gebruiker is er ook goed mee want hij moet geen auto aanschaffen.
*goed voor onze buurt, want er is minder parkeerdruk door minder auto's, we leggen meer sociale contacten en er blijft meer plaats over voor groen.
*voor onze samenleving: er moeten minder auto's geproduceerd worden dus er zijn minder grondstoffen nodig.

En hoe doen wij dat dan juist? Wel alles over particulier autodelen vind je op de site van Autopia en voor de rest zal het gewoon proberen zijn. Ik ben zelf ook heel benieuwd. Want de theorie kennen we al, aan de praktijk gaan we nu werken.

We zijn goed bezig trouwens, want zoals reeds gezegd doen we het meeste al met de fiets. Achter de fiets hangen we ook een soort van remorque als we boodschappen gaan doen. Echt, er zijn bijna geen argumenten meer om toch de auto te nemen voor korte afstanden.


maandag 13 september 2010

Voor de fans van Ubi

Wie houdt van een uitdaging mag mijn meer dan schoolrijpe 2,5 jarige zoon eens komen lenen voor een paar uurtjes. Nadat hij deze avond een tas brak en ik de scherven aan het opkuisen was, was meneer al ribbedebie over het deurpoortje heen middels een stoel, en had hij een bus dettol leeggekapt in het waspoederbakje van mijn wasmachine en vervolgens zichzelf dagcremegewijs ingesmeerd met bramenconfituur uit de frigo.
Zaterdag had ik iets dergelijks voor toen ik op mijn knieën met mijn hoofd in de kast de afvoer aan het herstellen was die de jongeheer had losgekoppeld.
Deugenieterij alom dus, en niet altijd grappig.
Het kind heeft een uitdaging nodig. Zolang ik samen met hem puzzel, rijmpjes aanleer, liedjes, dansjes, kleurtjes, enzovoort is hij de zaligheid zelve. Hij pikt dingen snel op en amuseert zich. Klaar voor school met andere woorden. Het kind dan, over mezelf zou ik eerder zeggen 'bijna zot'. Ik herinner me evenwel van Mauro eenzelfde periode 2 jaar geleden. Ik heb toen ettelijke malen gezworden: "als dit een onthaalkindje was, zette ik die opvang stop" ofzoiets. Dat was snel over toen hij naar school begon te gaan, toen werd hij veel rustiger, dus dit voorbeeld indachtig, leef ik op hoop wat betreft Ubi. (Af en toe mag je eens ventileren op blog he ;-) en ik zie hem doodgaarne en het zal voor mij toch ook even slikken zijn om voor het eerst in 4,5 jaar overdag geen kindjes van mijzelf meer in huis te hebben, maar je snapt mijn punt vast wel)

Tot die tijd, nog een week of zeven, probeer ik hem zelf wat te prikkelen en wat uitdaging te geven. Een van de nieuwe favoriete liedjes van de peuters hier is hetvolgende:



leve de kapitein!

vrijdag 10 september 2010

Winnaars give away

Joepie, je hebt gewonnen!
Ja, jij!

Als je door de tekst van het give-away log al even hebt nagedacht, dan is er winst. En dat was mijn bedoeling.
Helaas ligt het niet in mijn mogelijkheden om je schone lucht en een onvervuilde aarde en zoete regen te beloven. Een echte prijs is er dus niet. Of toch?

Stel nu dat ieder individu zijn -ik zeg maar iets- voetafdruk kent en dat we die aan elkaar zouden afmeten. Stel nu dat ik door mijn ecovriendelijke acties mijn voetafdruk verlaag en een deel van die verlaging aan jou schenk als prijs. Zou dat niet fantastisch zijn? Dan heb jij een lagere voetafdruk zonder er iets voor te moeten doen.
Dat zou misschien een idee zijn. Zou ik?

Zoals handelen met CO2-uitstootrechten. De meest vervuilende landen kopen gewoon de rechten van de armere, minder industriële landen over, zodat niemand echt moet veranderen en we ons nog eens als helden kunnen gaan gedragen omdat we de 'derde wereld' geld geven.
Toeval of niet, maar daar bestaat dus een heel duidelijk, niet te lang, informatief filmpje over.  Het is echt de moeite om eens te bekijken omdat het op een heel eenvoudige manier weergeeft waar men boven ons hoofd mee bezig is én ons inzicht geeft in de mechanismen van de markt.




Ik hoop dat jullie er evenveel aan hebben als ikzelf... een geïnformeerd mens is er 200 waard.

Weette, ik kreeg de laatste dagen een paar mailtjes met vragen of ik er niet af en toe depressief van wordt, van met de toestand van de planeet bezig te zijn. Wel... nee niet echt. Ok, ik denk daar veel over na, maar dat is nu niet bepaald iets waar ik veel aan kan doen. Ik ben mijn oogkleppen ergens onderweg kwijtgeraakt en doen alsof er niets aan de hand is, is voor mij geen optie meer.
Dan zijn er twee mogelijkheden: ofwel doe je niets en blijf je bij de pakken zitten, ofwel probeer je een heel miniscuul klein deeltje van de oplossing te zijn. Verander de wereld, begin bij jezelf. Et voila, zo is ooit dit blog begonnen. Ik heb al veel bijgeleerd in die bijna 3 jaar tijd, en af en toe heb ik daarover geblogd. Veel stappen gezet ook, en ik ben niet van plan mijzelf als 'aangekomen' te beschouwen.

Maar weet dat elke stap die er was (is en zal zijn) een kleintje is. En zo kom je na een paar jaar precies toch al een eind. En zo zetten ook de meesten onder ons telkens kleine stappen in de juiste richting. Ook jij, ahja, anders zou je dit blog niet lezen. En daarom wordt ik niet depressief. Ik weet dat er nog werk aan de winkel is, maar ik ben aan het stappen. En jij stapt met mij mee en die wetenschap maakt mij blij. Want samen leggen we een weg af, en samen maken wij een verschil. En op die manier slagen we er toch in om én bewust én realistisch en toch ook gelukkig te zijn.
Merci daarvoor, om die weg samen te gaan, ieder op zijn tempo, ieder op zijn manier....

woensdag 8 september 2010

GIVE AWAY... voor kindjes én volwassenen

Ik las eergisterenavond de post van Maman Verte over haar 'actie' in de H&M.
Wel geweldig vond ik dat! Ik vind het moedig dat ze zelf dit initiatief individueel nam. Maar ik heb het concept ook lopen herkauwen en verder over nagedacht. Maman Verte heeft namelijk een punt als ze zegt dat grote concerns er niets van merken als we als individu daar wegblijven. Daar voelen die niets van. Als je ze af en toe 'lastig valt' dan is dat voor hen misschien iets irritanter. Dat ga ik zeker ook eens proberen, daar hoor je nog van.
Maar wat ik het meest inspirerend vind is alweer de gedachte dat je als individu echt wel een verschil kan maken. Verschil voor de maatschappij, dat spreekt voor zich... alle beetjes helpen.

Maar het grootste verschil maak je bij jezelf. Want geef toe....(en eerlijk waar, ik verwijt hier niemand die af en toe of altijd producten koopt uit ganbare niet-bio teelten).... ergens weten we wel dat er met vele zaken die we kopen iets mis is. Van overdreven pesticidengebruik en overzees transport terwijl het niet nodig is, tot slavernij in de naaiateliers in ontwikkelingslanden, maar ook de manier waarop we met dieren omgaan.
Ik keek gisteren naar 'our daily bread' op DVD. Dat is een documentaire over ons eten, zonder woorden. De beelden zeggen alles. En ik wist alles wat ze toonden al wel, maar toch was ik geschokt. Triest en blij. Triest om te zien hoe het er aan toe gaat op de velden en in serres. Ergens ook een soort van blij dat ik met mijn hand op mijn hart kan zeggen dat ik daar niet, of niet bewust, aan meedoe. Dat het niet op mijn vraag is dat het systeem zo in elkaar zit. Want of je het nu graag hebt of niet: de vraag stuurt het aanbod. Wat wij niet kopen zullen zij niet produceren.

Mijn exposé valt in herhaling. Misschien al wat afgezaagd... Misschien ben je allang afgehaakt en lees je dit niet eens meer, of ben je op zoek naar de give away in dit verhaal. In geval van dat laatste... juij je bent er geraakt. Er wordt inderdaad weer iets weggegeven! Kijk eens even naar het filmpje hieronder....




En weet... dat het ook voor jouw kindjes of neefjes en nichtjes is dat het de moeite is om onze manier van leven en consumeren in vraag te stellen. Zij zijn de toekomst. Zij moeten hiermee verder.
Of zoals de indianen zeggen:
Treat the earth well: it was not given to you by your parents, it was loaned to you by your children.

Dat is dus vandaag mijn kado voor jou en je kindjes... minder vervuiling. Een kado dat we makkelijk kunnen delen met elkaar. En dat pas een echt kado wordt als we bereid zijn om allemaal even na te denken. 
Wie kans wil maken op deze give away.. laat een reactie achter en ik laat een van mijn kindjes een briefje trekken op het einde van de maand. 

Het spreekt voor zich dat je meer kans maakt om te winnen als je dit bericht - of een soortgelijk verspreid op jouw blog. Veel succes!


zondag 5 september 2010

Vandaag stonden we met EVA met een stand op Casa Del Mundo in Aalst, een wereld-solidariteit-mondiaal-multiculturele-vredes- happening. Zoiets.
Ik doe dat altijd heel graag, zo standje houden... tof om nieuwe mensen te leren kennen. Leuk ook om te praten over zaken die me echt nauw aan het hart liggen en wie weet ook hier en daar eens iemand inspireren of aan het denken zetten.
Maar vanaf het najaar starten we ook met een ouderwerking in Aalst, dus was ik er ook wel een beetje om die activiteiten wat te promoten. Ervaringen en tips rond milieubewust opvoeden uitwisselen gaat namelijk net iets vlotter als er buiten mezelf nog andere mensen aanwezig zijn.

En om die ouderactiviteiten wat in het oog te doen springen kwam ik gisteren nog op het idee om voor de kindjes een EVA t-shirt te maken, want de zon had beloofd ook eens af te komen en dus werd Casa del mundo een gezinsuitstap. Dat springt in het oog en het is een superhandige manier om een conversatie te starten ;-)
Ik dacht het eerst met flockfolie te doen, maar al die letters... dat zou wel efkes geduurd hebben.  Maar ergens in de loop van vorige week meende ik Marleineke op een bijeenkomst van 't creatuurtje iets te horen zeggen over transferpapier in de Hema. Ben ik eens gaan kijken, vond ik daar mijn gerief. En op een kwartiertje tijd had ik de zaak al klaar. Easy peasy.

En mijn kinders ja, die lopen wel met wat propaganda op hun lijf. Wat wil je, met zo'n moeder ;-)
Maar erg vinden ze dat niet. Ubi trekt er zich niets van aan en Mauro is best wel fier op zijn 'vegetarische t-shirt'

Beetje jammer vond ik het wel van mijzelf dat ik er nu pas opgekomen was om dit te maken en dat er dus geen tijd was om nog op zoek te gaan naar effen witte bio t-shirts. Ik heb er dus voor een keer "gewone" gekocht in de Hema, maar eigenlijk voel ik me daar niet super bij. Zeker niet omdat ik net een artikel in de krant had gelezen. Zeer verontrustend vind ik dat.  We moeten toch ietske voorzichtiger en eerlijker omspringen met onze aarde en met onze medemensen. Het kan niet zijn dat we anderen als onze slaven gaan gebruiken, noch in ateliers, nog op het landbouwveld. Ik zou heel erg kunnen opgaan in dit onderwerp, maar dat ga ik niet doen, niet nu. Kelly heeft er net nog een mooi stukje over geschreven....


















zaterdag 4 september 2010

dinsdag 31 augustus 2010


Neem maar contact op met mij of Walter bij interesse...artikel uit "Editie" van deze week


maandag 30 augustus 2010

Winnaar....

Ik deed alle nummers in een potje... Mauro trok er het nummertje elf uit...
Hij heeft nadien alle briefjes opengeplooid maar was wat mistroostig dat nergens zijn naam op stond en hij dus deze keer geen winnaar kon zijn. Dat was gauw opgelost natuurlijk. Ik nam een potlood, schreef zijn naam en die van zijn broer elk op een briefje... en vol trots trok hij hun namen even later ook uit het potje.
Zij wonnen elk een dikke zoen en waren zo fier als een gieter.
Het eco-pakketje daarentegen gaat naar sneksniltje. Ik zie geen linkje naar een blog, maar dat maakt niet uit en als je me even je gegevens op mail zet, komt er een pakketje jouw richting uit...sabinedewaele at gmail punt com


Ik hoop dat je er veel plezier mee hebt..... gefeliciteerd!

Keuze

zondag 29 augustus 2010

En de give away.....

Welwel, vanvond laat ik een van de kinders los op een zakje met nummertjes. Er zijn nog enkele getallen beschikbaar... dus wie interesse heeft en nog niet meedeed: grijp uw laatste kans :-)

Er is vanalles...

te doen, te organiseren, te beleven...

Dat is een beetje de reden waarom ik de laatste weken niet erg vaak aan bloggen toekwam....
Ik was bezig met een ouderwerking in mijn regio (Dendermonde- Aalst) op te zetten. Die ouderwerking brengt ouders samen rond ecologische thema's en maakt kennismaking en uitwisseling tussen veggie ouders mogelijk... Op 19 september komen we voor het eerst samen in Aalst... spannend. Ben benieuwd of het hier ook zo een succes zal hebben als in Gent.

En ik heb ook al redelijk wat LETS-uitwisselingen gedaan de laatste weken. En ook LETS krijgt hier in Dendermonde-Lebbeke een eigen afdeling, als er genoeg interesse is.  En ook zijn er mensen bezig met het opzetten van een transitie werkgroep, waarvan ik op de hoogte wil blijven en aan meewerken. Boeiend! Echt wel..

Ik heb door deze initiatieven al zoveel leuke en inspirerende mensen leren kennen. Echt de moeite.

Dat lijkt misschien een beetje druk allemaal naast mijn werk als onthaalmoeder en mama van 2 jonge kindjes, maar aangezien ik bv geen TV kijk, valt dat best nog mee. (Alleen moet ik na dit bericht dringend eens afstoffen ;-) maar een mens moet zijn prioriteiten kennen) En ik heb het om heel eerlijk te zijn ook echt wel nodig, al die positieve inspiratie,  om een beetje een tegengewicht te bieden aan de minder leuke berichten die ons soms bereiken. Bijvoorbeeld over de Bel Monte dam die men gaat bouwen en grote menselijke schade zal teweeg brengen, om nog maar van de ecologische kant ervan te zwijgen. Een kaakslag in het gezicht van een planeet die het zo al moeilijk heeft, maar die het zonder onze soort ook wel redt, al lijken sommigen dat wel te vergeten.
Of over al die plannen om steeds maar meer wegen te gaan bouwen en zo van heel ons land een betonweg te maken... en zo weinig protest dat daar tegen komt. Grote stukken natuur, van de weinige open ruimte die we hier nog hebben worden ook in Vlaanderen opgeofferd. Deels voor particuliere verplaatsingen, deels voor toenemend transport omdat we een logistieke draaischijf zouden zijn. Over alternatieven wordt door beide sectoren weinig nagedacht.


Daarom ook dat we binnenkort naar een infoavond gaan rond autodelen in onze regio. Misschien is het iets voor ons. Om zo toch de kosten van ons autobezit te drukken, en bovendien minder plaats in te nemen in de open ruimte. Al is afstand doen van persoonlijk bezit, ook voor mij, toch soms wel een beetje een moeilijke stap. 


En ik zet ook nog letterlijke stappen..... meestal in onze tuin of elders in de natuur, met mijn fototoestel bij mij. Om kleine dieren te fotograferen. Beetje gek misschien, maar ik wordt daar echt rustig van en mijn respect voor de natuur neemt er alleen maar mee toe. Als je eens ziet hoeveel verschillende dieren er wonen in onze tuin... en binnen de soorten zijn er nog zoveel variaties. Het is ongelooflijk.
In dit jaar van de biodiversiteit gaan ook mijn ogen open. 

(moest je over een van bovenstaande initatieven meer informatie wensen, aarzel niet om me een mailtje te sturen!..... sabinedewaele at gmail punt com)



vrijdag 27 augustus 2010

Geraakt

't Leven is iets wonderlijks. Hoewel we in de oneindigheid van het heelal niet veel te betekenen hebben kunnen gevoelens toch groot zijn, bepaalde dingen ons overvallen.

Gisteren, met name, kreeg ik het wondere nieuws dat een heel goei vriendin haar dochter ter wereld had gebracht. De mama en ik hebben een speciale band.... gek (en toch weer niet) dat ik ook op voorhand al de naam van de dochter 'wist' (al was ik tot gisteren niet zeker natuurlijk) zonder dat we het daar ooit over hebben gehad. Een prachtige meid.... zowel de mama als de verse dochter.
Kippevel kreeg ik.... en tranen in de ogen als ik eraan denk.

De mama heeft het -fysiek- een beetje moeilijk. Er waren complicaties en ze moest bloed toegediend krijgen. Gelukkig zijn er in zo'n situaties fantastische dokters die kunnen verzorgen, genezen, helen,....

Gelukkig zijn er ook mensen die vrijwillig een beetje bloed of plasma afstaan... voor mensen in nood.
Ik doe mee, nu meer dan ooit. Kijk hier eens... en kijk wat je zelf kan doen.... ook jij kan levens redden.

zondag 22 augustus 2010

Gedragen geborgen

Mijn kindjes zitten niet meer in een draagdoek....
Weemoed naar de tijd toen ze zich nog vlotjes lieten dragen is er soms nog wel.

Als onthaalmoeder kan ik dat gelukkig compenseren... troosten en zelf meegenieten.

Soms is het echt het beste van twee werelden (ahja, want de gebroken nachten zijn niet meer voor mij ;-)  )

vrijdag 20 augustus 2010

Het leven volgens Sabby - part 2 : het leven in onze tuin

In de knop, klaar om open te barsten...













...om schoonheid te laten zien en te delen....

















And when the party is over....
zitten er onderin alweer zaadjes klaar
bron van nieuw leven.


Nooit opgeven.

dinsdag 17 augustus 2010

Toen ik vanavond rond 21u mijn sportschoenen aantrok om mijn toertjes te gaan doen, moest ik zowaar al op zoek naar een fluohesje, want het was al pikdonker als ik vertrok. Samen met de zwiepende wind en de zacht neernevelende regen kreeg ik reeds een impressie van de herfst.
Weinigen zullen er voorstander van zijn, zulk weer middenin augustus, maar qua lopen gaat dit wel lekker. Voor iemand zal het wel goed zijn, moet je dan maar denken.

Ik volg het schema niet meer helemaal. Ik moest van mezelf de 5km doen tegen mijn dertigste verjaardag en dat is niet gelukt omdat ik 2 weken achterstand opliep door voetpijndinges die toch wel een week heeft geduurd, waardoor ik moest weerkeren in het schema.
Op een iets relaxter ritme werk ik ze wel nog af. Alleen ben ik iets minder streng voor mijzelf. Ik zoek een beetje mijn eigen ritme, maar blijf er voor gaan. Zo komen we er ook wel. Het einde is alweer in zicht. Vandaag liep ik bijvoorbeeld een flinke toer van 34 minuten (en 3 minuten stappen)
Dat had me vlak voor de vakantie nog niet echt zien doen.
Die vordering voelen is echt zalig.

En wat nog het leukste was.... toen ik terug was en in de douche stond kwam manlief me melden dat er een berichtje was gekomen terwijl ik gaan lopen was. Mauro en Ubi hebben er sinds vandaag een speelkameraadje bij...Kippevel... (en er staan er nog een aantal op stapel, ik hou de telefoon kort bij me dezer dagen.....)

maandag 16 augustus 2010

Het leven volgens Sabby - part 1

Vorige week was ik jarig. 30... een rond getal.
Ik zag er een beetje tegenop op, op een of andere manier.... niet het ouder worden in feite, of toch?
Het deed me in ieder geval stilstaan. Bij het leven... bij mijn leven.
Ik besloot: het moet gevierd. Leven is elke dag keuzes maken.
Ik kies voor positief. 
Het budget was niet supergroot, maar ik droomde van een heel bijzonder feest.
Maanden op voorhand dromen, fantaseren, organiseren....

Een feest met mensen die elk om een speciale reden waren uitgenodigd.
Sommigen kende ik al jaren, sommigen had ik nog nooit ontmoet.
En zaterdag kwamen ze.... ze druppelden binnen. De muziek startte.  De muzikanten stuurden de dans, wij deden voor en dansten samen.
Er werd ook gepraat, ontmoet bij een glaaske wijn.
Er werd wat gepicknickt en genoten van heel speciale gebakjes en koekjes.
Er werd vuur gemaakt.
Er werden herinneringen opgehaald, er werd gedroomd van de toekomst.

Het was genieten. Ik was zo blij. Ben het nog steeds.
En het mooiste van al.... mensen lieten me weten dat ook zij het zo leuk hadden gevonden, dat het ook voor hen bijzonder was.

Voor herhaling vatbaar ben ik geneigd te zeggen. Maar herhalen kan je zoiets niet.
Nagenieten daarentegen.....


donderdag 12 augustus 2010

Buurten

We wonen in een erg kleine straat. Zo een straat met vrij weinig verkeer want doodlopend. Een ietsiepietsie nadeel daarvan is misschien dat we wat op de laatste rij staan voor vernieuwingswerken, want 'dat ziet daar toch niemand'.  Misschien dat het daardoor komt dat onze electriciteitsleidingen nog allemaal boven de grond zitten en zelfs gedrappeerd hangen over houten palen, al zijn er ook al enkele in beton bij. Elk huis wordt voorzien van electriciteit door middel van dikke zwarte kabels die als een spinneweb hun weg zoeken en zich hechten aan de gevels.

Vandaag reed er een heel zware hoge pikdorser door de straat (we zijn ook omgeven door landbouwgebied) en onze straat bleek wat smal. Het gevaarte dat werd bejubeld en bewonderd door Mauro en Ubi vanachter het raam, had een bestuurder die besloot om voor een deel op het voetpad te rijden, tot tegen de gevels. Dat zag er spannend uit.
En toen hij zo een electriciteitskabel meehad met de bovenkant van de machine en de houten paal gevaarlijk vooroverboog en daarmee ook de kabel van de buren hun gevel snokte, samen met gevelstenen, was het ook effectief spannend. Iedereen hield de adem in, de machine reed door, de paal veerde terug en de kabels vielen terug op hun plaats, zij het diep doorhangend.

In een mum van tijd stond echt iedereen op de straat. Buren met wie ik tot hier toe enkel een beleefde knik uitwisselde of die ik niet bij naam kende, stelden zich aan elkaar voor. Het leek wel feest in de straat.
De politie kwam er ook nog bij om vaststellingen te doen en de mensen van eandis kwamen ook een kijkje nemen. Kindjes mochten voor een keer wat langer opblijven en speelden met elkaar op de stoep.

Gezellige boel werd het toch wel - tot het begon te regenen. En zo kennen we na 4 jaar onze buren (sommigen kenden we al wel hoor)

Ik denk dat ik niet de enige was die dat wel tof vond.
Meer zelfs... ik denk dat iemand dat heeft gewenst bij het zien van een vallende ster, tussen de wolken door.
It could have been me.


woensdag 11 augustus 2010

VUUR

Het element van de dag... dat kan je wel zeggen.
Kan het toeval zijn dat toen ik vuurkorven ging ophalen bij Letskennissen, ik vlakbij hun vuurplaats een kleine vuurvlinder zag. (Klinkt banaal, absoluut, maar ik had de kleine vuurvlinder nog nooit gezien en ik was echt onder de indruk, zo klein en fijn, zo mooi.)
Nadien ging ik nog iemand anders ontmoeten, ook om vuurkorven af te halen (jaja, Sabine is iets van plan) en daarvoor moest ik in de brandstraat zijn.

Ik moest niet ver zoeken.... zelf een leeuw zijnde, een vuurteken.... het past wel bij me. En ook bij deze dag. En bij mijn gevoel op dit moment.
Ik schreef het laatst nog.... soms klopt het gewoon allemaal zo. 



(melig, ik weet het :-)  vergeef het mij, ik vier mijn laatste uren op tram 2)


Vergeet ook niet te genieten van de vallende sterren die dezer dagen te bewonderen zijn... hopelijk trekt te bewolking toch af en toe open.