maandag 18 januari 2010

Geluk en ongeluk

Ik heb nog nooit een dode mens gezien.
Toch niet op het onverwachts.

Ik heb er dan zeker ook nooit honderden bijeen gezien.
Of misschien toch wel in een droom, maar dan noemde ik dat een nachtmerrie.
Gelukkig was dan alles weer normaal als ik mijn ogen opendeed.

Gisteren in de wagen op weg naar een vriendin hoorde ik in het nieuws dat er weer een heel aantal hulpverleners naar Haiti zijn vertrokken.
Mensen die hun familie en gezin een tijdje vaarwel zeggen en anderen in nood gaan helpen.
Zo goed mogelijk voorbereid op wat ze te wachten staat.
Maar nooit met de zekerheid dat de knop die ze omdraaien in hun hoofd,
de klik die ze maken,
voldoende zal zijn.
Met de waarschijnlijkheid dat hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn als voor ze in dat vliegtuig stappen.

Zij zijn mijn helden.
Ik zou het niet kunnen.
Stoer als ik soms ben, ik zou te bang zijn. Te kwetsbaar.

En toch wil ik ook mijn ogen niet sluiten.
Wil ik zelf iets doen, al was het maar dit hier van me afschrijven.

En beseffen dat ik eigenlijk nog wel heeeel veel geluk heb.
Dat we in een land leven waarin we in alle comfort kleine en grote kwalen kunnen laten behandelen door bekwame artsen met modern apparatuur.

Ons valiesje staat gepakt.
Je hoort nog wel van ons.
Maar onze gedachten zijn ook bij hen.


7 opmerkingen:

Roelien zei

Ja, het is zo verschrikkelijk. Fijn dat je er aandacht voor hebt en vraagt op deze manier.

Groet Roelien

dimitry_dhondt zei

Sabine,

Veel succes vandaag, en de komende dagen.

Dimi.

tijdtussendoor zei

Ik denk aan je de komende dagen. Mijn gedachten gaan ook vaak naar de andere kant van de wereld...

Aritha V. zei

Het is verschrikkelijk.
Jij ook sterkte!

plukdedagsandra zei

Gisteren moest ik weer in het ziekenhuis zijn (ditmaal weer de dochter) en moest al automatisch aan jou denken. Veel sterkte de komende dagen.

Deze ochtend heb ik ook voor de kinderen vanalles moeten uitleggen over Haiti, dode mensen, aardbevingen, de wereldbol, ...Ik vind het eigenlijk helemaal geen ver van mijn bedding. Toch niet voor mij!

Nicole zei

Ik denk dat dit besef al fantastisch is.
Sterkte met alles.

minkeltje zei

Het is zo moeilijk want ook ik WIL wat doen. Maar ik wil geen geld storten aan de grote organisaties. Want eerlijk gezegd vertrouw ik die gewoon echt niet. Ik zou wel geld geven aan iemand die ik zeker zou weten dat er een weeshuis van bouwt, maarja..