woensdag 27 januari 2010

Projecten

De school van onze zoon doet allerhande projecten om geld in te zamelen voor Haïti. Natuurlijk sponsoren we mee. Al was het maar om ook de kinderen en de leerkrachten die zich zo inzetten voor dit project te steunen en een hart onder de riem te steken.
Maar toch probeer ik het ook in een groter geheel te zien.
Ik denk niet dat ik het verband tussen natuurrampen en klimaatopwarming zomaar uit mijn duim zuig. Ik weet niet in hoeverre deze ramp direct gelinkt is aan de opwarming van de aarde, maar daar gaat het ook eigenlijk niet over.
Stel nu dat er meer van die rampen zullen komen (dat is zo goed als zeker), dan gaan we nog heel veel acties moeten ondernemen om alle slachtoffers telkens te helpen, als we al zelf eens niet diegenen zullen zijn die hulp nodig hebben.
Maar we kunnen natuurlijk ook proberen die opwarming tegen te gaan, zodat er hopelijk minder (en minder ernstige) rampen gebeuren. Dat is ook iets dat we aan onze kinderen kunnen leren. De scholen dan, maar zeker ook als ouders.
En daarom vind ik het toch ook een beetje "raar" (of net niet) dat toen ik gisteren, op strapdag (= trap en stapdag, autoluwe dag) Mauro met fiets van school haalde, ik geen enkel verschil merkte met andere dagen. Het was even autodruk aan school, alleen stonden de 4x4's eens niet op het zebrapad omdat er deze keer ook een agent aan de poort stond.
En alle eetfestijnen die de school geeft zijn dan ook met vlees, zonder een vegetarisch alternatief.

Dan gaat een mens aan het denken, toch? Iedereen spreekt van crisis, terwijl men toch liever een centje in de bus steekt dan effectief iets aan zijn gedrag te veranderen. (al mag dat van mij gerust én een centje én een gedragsverandering zijn)
Dus zijn er een aantal mogelijkheden:
ofwel ziet men het verband niet tussen eigen gedrag en het effect op de eigen omgeving en de wereld, of men gelooft er niet in.
ofwel heeft men geen tijd om effectief iets te veranderen of na te denken over het eigen gedrag.
ofwel is men helemaal apathisch en onverschillig, ook als het om de toekomst van de eigen kinderen gaat
ofwel heeft men schrik om als extreem door het leven te moeten gaan.
ofwel wacht men tot iedereen het "anders" doet, om dan pas mee te doen met de massa, omdat dat veiliger aanvoelt.

Het komt een beetje over als: een pleistertje plakken op een wonde die men zelf heeft toegebracht en zich daar goed bij voelen.
Of ben ik nu mis en pessimistisch?
(hoewel pessimisme niet echt bij me past want ik geloof wel degelijk dat verandering mogelijk is)

Ik las net nog dit blogstuk en ik dacht: zie je wel, nog elke dag zetten mensen stappen in de richting van ecologischer leven, op welke manier dan ook.
En ik geloof in een verandering van onderuit.

Ik vraag mij dat af. Zetten rampen als deze in Haïti jullie ook aan tot het in vraag stellen van je eigen gedrag? Hetzij naar je kinderen toe, hetzij effectief een verandering doorvoeren?

9 opmerkingen:

♥Ilse♥ (Rood met witte stipjes) zei

Fijn dat ze op school iets doen voor Haïti, hier bij ons doen ze dat niet.

Goh mij zet het niet echt tot nadenken, alleen besef ik maar al te goed wat een luxeleventje we hier hebben als je ziet in welke ermbarmelijke toestand die mensen daar nu zitten. Dus ik koester het nog meer, dat wel.

spookjes zei

heb al tranen gelaten voor de mensen in Haiti en ook centjes gegeven .
maar wat je hier schrijf houd me ook wakker... al heel lang !

dimitry_dhondt zei

Een verband tussen Haïti en het ecologische vraagstuk is er niet echt, denk ik. Zelf hebben we ook al gestort op 12-12, uit humanitaire overwegingen.
(En ja, ook al tranen gelaten over wat daar gebeurd is...)

Daarnaast proberen we om onze voetafdruk te verlagen tot op het eerlijk aarde aandeel. En dat lukt behoorlijk (we zitten nu rond 2 globale hectare - terwijl we eigenlijk op 1.8 zouden moeten komen)

Eigenlijk is het allemaal veel eenvoudiger dan het lijkt.

Dé vooruitgang in dit opzicht vind ik de ecologische voetafdruk. Eindelijk een wetenschappelijk onderbouwd rekenmodel om dingen te kunnen kwantificeren.

http://www.ecolife.be/canvas

Groetjes,

Dimi.

tikje wit zei

Ik ben het heel erg met je eens... Verbaas me ook over al die geldschenkende mensen die vervolgens hun gejaagde&gestresste leven voortzetten alsof er niets schijnt te zijn.... Ik verbaas me enorm.
Fijn om te weten dat er meer Verbazers zijn die vanuit hun eigen fundament bij proberen te dragen!!

Eline zei

Je gevoel is juist, er is een verband tussen natuurrampen en klimaatopwarming.

Zelf werk ik voor een ontwikkelingsorganisatie, en mijn bekommernis om het klimaat is dan ook begonnen als een zorg om de mensen die het al zo moeilijk hebben. Want terwijl voor ons de gevolgen van de opwarming nog wel even uitblijven, zijn voor mensen in de armste landen klimaatproblemen al een dagelijkse realiteit!

Inderdaad, de relatie tussen aardbevingen en klimaat is nog niet aangetoond (al schijnen er zelfs daar onrustbarende onderzoeken te zijn). Maar er is wel een verband tussen waarom er zoveel slachtoffers vallen in Haïti en het klimaat. Want als zo'n aardbeving in een rijker land gebeurt, zijn er veel minder slachtoffers.

Haïti is volgens onderzoekers na Soedan het land dat het meest kwetsbaar is voor klimaatproblemen. Het land kampt met ernstige ontbossing en erosie. Het is een eiland, maar er is een groot gebrek aan drinkwater. De landbouw is er bijna onmogelijk. Al voor de aardbeving had de helft van de mensen er niet genoeg te eten en te drinken. Dit heeft allemaal direct met het klimaat te maken, al is dat niet de enige oorzaak.

Na de aardbeving was het dan ook veel moeilijker om de slachtoffers eten en drinken te geven. Maar door deze omstandigheden zijn de mensen ook zodanig arm, dat ze zich geen stevige huizen en goede gezondheidszorg kunnen veroorloven. Dat droeg allemaal bij aan het hoge aantal slachtoffers.

Dus ja, er is een verband tussen de opwarming en deze ramp. En ja, het zet mij nog eens extra aan tot gedragsverandering. Sorry voor het wat lange antwoord... ;-) En nog veel beterschap.

liefbeesje zei

't Is wreed, maar oh zo waar wat je zegt! Elke morgen op weg naar school, crèche en mijn werk zit ik in mijn dikke auto te huilen als ik het nieuws hoor en voel ik me zo schuldig zoals ik daar zit en besef ik dat ik mijn schuldgevoel met centen te geven niet kan oplossen. Kwaad was ik toen ik toen gisteren poetsvrouwtjes op het werk kwamen vragen om pannenkoeken te verkopen en dat ze als reactie kregen: we hebben al gestort hoor (dus hebben we ons schuldgevoel gekocht???). Verdorie toch, wat is € 5???

Nog heel eventjes en ik werk weer wat mee aan het milieu. We verhuizen naar de stad en kunnen weer de fiets op. Platteland wonen = niet milieuvriendelijk!

plukdedagsandra zei

Het is als verwennen van kinderen. Sommige ouders verwennen hun kinderen verschrikkelijk uit schuldgevoel en sussen het daarmee.

Is het misschien nu ook zo een beetje. We geven een beetje en voelen ons dan beter. Ik heb ook al een paar keer gegeven hoor van Haiti en mijn dochters willen uit zichzelf ook iets doen.
Wat ik wel lastig vind is de vraag om te steunen in supermarkten. Gaan die dat geld echt doorstorten of nog rijker worden? Dat doe ik dus niet.

De scholen hier doen ook kleine acties. Maar als ik alle projecten voor Haiti hier zou steunen zou ik meteen 300 Euro kwijt zijn. Ik ben dus een beetje kieskeurig.

En de verbanden? Aardbevingen door opwarming enzo. Geen flauw idee.

Huize steen zei

Ik heb er even heel hard over na moeten denken hoor. Het raakt me natuurlijk wat er gebeurt is haiti. En we doen er wat mee, want je wil je kinderen graag leren dat je anderen moet helpen . Maar aan de andere kant zijn we ook al aardig verzadigd, er is zoveel leed in de wereld en je kan niet ieder mens, ieder kind helpen hoe graag je ook zou willen. Wel beseffen we maar weer hoe goed we het eigenlijk hebben. En ik probeer de kinderen dit ook in te laten zien.

Roelien zei

Ha, nog een roepende in de woestijn. Goed zo. Als er steeds meer roependen in de woestijn komen, wordt het geluid steeds harder en duidelijker.

Wat het niet autorijden en nietvlees eten betreft, er is meer begrip aan het ontstaan merk ik. Er is meer aandacht voor. Je wordt niet meer als alternatieveling beschouwd. Helaas komt de aandacht niet altijd voort uit ecologische overwegingen of gezondheidsoverwegingen. Kijk maar naar restaurants en kookboeken: het wordt als trend neergezet om veg. te eten.

Individuele mens is enorm op consumeren gericht, op nemen. Is moeilijk af te leren, ben ik bang. Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken.

Mijn oudste moest voor schoolproject haar ecologische voetstap uitrekenen en daarna volgde een discussie in de klas, heel nuttig.

Het boek over vlees eten waarnaar je linkt, is een aanrader. Soms is shocktherapie nodig om in te zien dat het anders moet en kan.

Goed stuk Sabine en je gedicht in het andere logje ook.

Groet Roelien