donderdag 25 maart 2010

Buiten



Ik waagde me eraan: met 5 kindjes onder de 2 jaar op wandel deze morgen...
De zon riep, de geur van lente in de velden was te verleidelijk.
Ik heb chance dat ik in een zeer rustige straat met aanpalende velden woon, anders was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen... Maar buiten komen is zooo belangrijk, voor mij én vooral voor de kleintjes.
Hier achterin de tuin kunnen we wel al een en ander doen van spellen, maar het zicht is er beperkt en het gras nog helemaal nat. Dat deel bewaren we dan weer voor deze namiddag, zoals we de voorbije dagen hebben gedaan. Sinds de geitjes weg zijn proberen we op hun plaats een ecologisch verantwoord speelpleintje aan te leggen met inspraak van de kinderen... het is nog lang niet af (we zijn pas bezig) en ik ben zelf nog heel benieuwd wat dat kan worden :-)

Maar terug naar de velden... het uitzicht hier is zoveel anders dan binnen de contouren van een tuin. Ik grijp elke kans om ook deze ervaring aan de kindjes mee te geven. En genieten dat ze doen! (of ligt dat aan mij, dat ik dat echt wil zien, dat genieten?)
Heel erg veel wandelen is het niet, maar we maakten toch een wandeling van een kilometertje en de benen van de kindjes gaven niet op: lachen, spelen, rennen, en soms ook mooi handjes geven (we komen ook langs weiden met elektrische omheining en langs beekjes, het is dus toch ook af en toe even goed opletten geblazen)

Ik ben al heel lang overtuigd van het heilzame effect van de natuur op mensen, en op kinderen in het bijzonder. Voor kinderen is het vooral belangrijk om veel in de natuur te kunnen zijn om zo een deel van hun eigen ontwikkeling mee vorm te geven en bovendien zijn de creatieve en natuur-ervaringen ook diegene die zo intens zijn dat ze een groot deel van onze herinnering gaan uitmaken als we volwassen zijn, en dit bepaalt dan weer hoe we als volwassenen zullen/kunnen opgaan met de natuur. Heel veel van mijn jeugdherinneringen die ik snel kan oproepen spelen zich toch af in de natuur. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit?

Dat was heel lang toch mijn aanvoelen.
Een aanvoelen dat toch ook wetenschappelijk onderbouwd is. In het boek "Het laatste kind in het bos" van Richard Louv lees ik diezelfde bevindingen met daarbij ook resultaten van allerhande onderzoek die dit ook staven. Ik vind dit boek het aanbevelen waard, ook al omdat het motiverend en inspirerend werkt en heel vlot leesbaar is.

Bij de mening van Louv kan ik me alleen maar aansluiten, als hij in de inleiding zegt:
"We moeten kinderen weer in contact zien te brengen met de natuur. Dit is noodzakelijk, niet alleen omdat we de natuur als mooi ervaren of het belang inzien van natuurbehoud, maar evenzeer omdat we er voor wat betreft onze geestelijke en lichamelijke gezondheid van afhankelijk zijn."

Deze foto die ik vanmorgen nam van een van mijn kadeekes, doet me trouwens erg denken aan de cover van het boek (de nederlandse versie dan):

9 opmerkingen:

Kelly zei

Het is bij mij ook wel zo dat de jeugdherinneren die ik zo snel kan oproepen zich ook altijd in de natuur afspeelden. Ik heb mijn vrije tijd tijdens mijn tienerjaren voornamelijk doorgebracht al paardrijdend langs bossen, al fietsend op weg naar mijn paard, dat altijd op een redelijk afgelegen weide stond, oh, en de heerlijke lange wandelingen met de hond... Ook al waren die laatste niet zo regelmatig, die waren zo leuk...!

sillie zei

oh ik denk er altijd net zo over, goed voor de ontwikkeling van de ( niet alleen kleine) kindjes hoor zo buiten stappen.Dat zijn toch gouden dagen?
Heerlijk blogje!

plukdedagsandra zei

Ik ben ook voor buiten, buiten, buiten, ...
Herinner mij ook vooral veel wandelen vroeger, vooral op zondag en altijd fietsen. Door alles door: altijd!
Vandaag is nog een mooie dag. Hoewel ik nu precies donkere wolken begin te zien.

Roelien zei

Lagje naar mijn ahrt en dat boek ga ik eens zoeken, want dat spreekt mij ook wel aan.

Willy zei

Wat een heerlijke wandeling enne ... petje af, hoor, met 5 kinderen onder de 2 jaar! Het ziet er heel gemoedelijk uit en het was er vandaag ook echt weer voor!

mama'ritha zei

Met 5 naar buiten. Super. Je moet wel ogen van voren en van achteren hebben.
Toen ik nog op de Velluwe woonde namen mijn ouders me vaak mee naar het Kootwijkerzand. Prachtig die natuur. Het vormt je...Wind, zand, oude bomen, denneappels op de grond.

Pas ben ik er met de kinders geweest en ik voelde gewoon weer hoe het was.

Marleineke zei

Zalig, amai de kindjes bij u zijn dikke gelukzakjes!

spookjes zei

heel moedig met 5 kindjes onder de 2

en hier moeten ze ook veel buiten !
met dit weer leven we zogoed als buiten

Sara zei

Ik probeer met Pia ook zo vaak mogelijk de natuur in te trekken. Helaas komt ze bij de onthaalmoeder amper buiten. Gelukkig kan ik haar met de fiets halen en kunnen we zo lekker langs de velden fietsen.