dinsdag 13 april 2010

Ik las net een stukje op biekesblog en het deed me wat aan mijn eigen leven denken. Ik ben dan wel niet echt een thuisblijfmoeder maar als onthaalmoeder toch een soort van. Bieke schrijft het vlotter en leuker op, dus je moet het stukje zeker eens lezen.

De herkenbaarheid ligt 'em vooral in het feit dat we als eerste misschien moeten toegeven: Kinders hebben is onwaarschijnlijk mooi, verrijkend, diep, prachtig enwatnogmeer... écht waar, maar soms zijn het ook gewoon etters.
Vooral als ze hun eigen willetje tentoonspreiden op ongemakkelijke momenten, als ze zich niet laten vastbinden aan de koorden van de marjonet (wat dan ook weer heel goed van ze is, zouden we ze steeds zo mak willen?)
En dan kom ik een beetje in de buurt van de peuterpuberteit... Volgende week wordt er hier eentje 2, en echt,..aaargh!
Maar soit, dat is nog niet het ergste. Als inkomstenbron (hahaha) heb ik ervoor gekozen (vrijwillig) om niet alleen voor mijn eigen gebroed te zorgen, maar ook voor dat van andere madammen en meneren. En dat wil soms zeggen: enkele van die bijna 2-jarigen bijeen. Stuk voor stuk zijn het schatten, maar zet ze bijeen en het is feest.
De blikken die ik dan soms van hen krijg kan je vergelijken met de reactie van een stel 16-jarigen die mogen uitgaan en wiens meester ineens op de fuif zou staan, om te zeggen dat het bedtijd is en dat er niet te veel lawaai meer mag gemaakt worden om 23u.
Het noemt niet voor niets puberteit natuuurlijk.

Ik besef ten volle dat ze hier doormoeten om hun identiteit vorm te geven. Dat ze op deze manier worden wie ze zijn. En natuurlijk willen we ook niet dat het allemaal ja-knikkers worden met weinig vuur en slechts onderdrukte inspiratie.
Maar op het moment dat ze elkaar in de haren vliegen, mijn huis herinrichten en tegelijk genieten van hun eigen g(r)illen, wou ik toch soms dat er een knopje "fast forward" op hun rugske te vinden was.

Ge merkt het: beetje een zwaar dagje geweest. Kinders opvoeden, het wordt toch op sommige momenten zwaar onderschat. Maar morgen is een nieuwe dag en wie weet durf ik het dan wél aan om hen eens te laten kleuren zonder de vrees dat ze elkaars ogen uitsteken met de potloden.

6 opmerkingen:

Akelein zei

mooi woord is dat: "onthaalmoeke". Ik ben hier "gastouder", wat hetzelfde is. Vandaag had ik 5 kindjes; een meisje van net 3, een drieling van 2 en een meisje van 1. Vooral de drieling is een ondernemend stel schatjes. Maar het scheelt dat het nu mooier weer is, dan zijn we van 9.30 tot 17.00 buiten. Alleen dutjes doen ze binnen. Eten en spelen lekker gezond buiten. Ik geniet 4 dagen per week van de kindjes van anderen en wordt er ook bekaf van...
Groeten, Aafke

Huize steen zei

Hihihi ooh Sabine dit is zoooo herkenbaar :-D

Martine..Gentbrugge zei

Mooi geschreven en zo herkenbaar. Ook onthaalmoeke van 3 kindjes waarvan twee 2-jarigen.
Niet altijd gemakkelijk maar je krijgt ook zoveel liefde van hen en nu ze al goed beginnen praten soms hilarische uitspraken..

Mammalien zei

Hear, hear! Meer respect voor thuisblijfmoeders. En nog meer voor onthaalmoeders!

Roelien zei

Ik vind dat je geweldig werk doet. Werk waar je af en toe helemaal gek van wordt. Echt werk dus en niet een beetje bijmoederen. ALs er geen frustratie of spanning en vermoeidheid zou zijn, zou er ook geen ruimte zijn voor geluk, vreugde en genieten.

Mooi geschreven Sabine!

mereldevil zei

Sabine, waar WAAR zit die ffwd knop...Ezra slaapt al 3 weken niet meer (allez, nauwelijks...), het hele gezin is doodmoe en zij blijft helder en flink en alert nee zeggen op alles wat we van haar vragen, grrrrr indeed, maar wat is ze een prachtig en boeiend persoontje en ook deze fase gaan we overleven. kus!