zondag 9 mei 2010

De alledaagse frustratie van een mama met een kleuter...

... die in het licht van de eeuwigheid niets te betekenen hebben.

Gisteren reed ik met wat compagnie in de vorm van een vriendin en haar peuterzoontje, samen met Mauro richting Gent voor de oudergroep. Zoals een goede moeder betaamt verzoek ik mijn zoon van bijna 4 nog even een plas te maken voor we in de auto stappen. Hij verzekert me dat hij het nodige heeft gedaan op de toilet.

Je valt dan nu om van verbazing (zeker als je ook een kleuter in huis hebt maar dit nooit tegenkomt, natuurlijk niet) dat halverwege de autostrade een geluid vanop de achterbank kwam dat klonk als 'ik voel een kaka, mama'. We zijn eigenlijk al wat aan de late kant. En dan? Riskeer ik het mij dat hij het in zijn broek doet door nog 10 minuten door te rijden met alle gevolgen vandien en ook geen reservekledij mee? Vertrouw ik op zijn sluitspier? Niet dus...
Ik sla af bij de eerstvolgende truckstop.

Aldaar aangekomen spoeden wij ons naar de ingang die ons reeds tegemoetwalmt in de vorm van sigarettenrook. De man die voor mij loopt heeft duidelijk hetzelfde voor met zijn iets oudere zoon en informeert na binnenkomst bij de barvrouw of zij het toilet even kunnen gebruiken. Waarop de barvrouw op uiterst onvriendelijke manier de man informeert van het feit dat het sanitair enkel voor klanten is en dat hij dat zou moeten weten want dat het in 4 talen op een blad aan de deur hangt die hij net is binnengewandeld.
Daar sta je dan.

Ik moet dus eerst klant worden om mijn zoon zijn ding te kunnen laten doen. Verdorie toch. Tussen de blikken juplier en bierworsten ontwaar ik nog wel een klein flesje appelsiensap en bestel het om mijzelf de klant van dit onvriendelijke mens te mogen noemen. Met de aankoop van dit flesje voor maar liefst 2 euro (aargh) zoemt ook de deur van het toilet open en kunnen we het sanitair betreden.

Broekje naar beneden enzo... en er komt NIETS. Natuurlijk niet. Dit is gewoon mannelijk territoriumgedrag. In elke winkel weet ik intussen het toilet zijn. Soms denk ik echt dat het simpeler zou zijn moesten ze tot hun puberteit met een pampertje rondlopen.

Mijn ietwat gefrustreerde blik bij het buitengaan doet de barvrouw vragen: "Moest er ook een rietje bij?"

Gelukkig gaf de oudergroep bijeenkomst van net daarna een veel leuker gevoel.

7 opmerkingen:

Huize steen zei

Hihihi zoo herkenbaar ;-)

Roelien zei

De titel en subtitel van dit logje zijn geweldig, de rest van het stukje ook.
Wat mijn zoon (inmiddels bijna 12) nog steeds doet is dreigen dat hij moet overgeven. Stoppen dus en dan komt er ...niks nee.

sillie zei

hihihihihihi zooo herkenbaar, mijn dochter nu 11 had toen ze zo klein was ook een heel klein klein blaasje... ik durf met hand om mijn hart te beweren dat ik in onze noordelijke procincie(s) elk toilet ken en weet welke de schoonste zijn....maar ja t is behoorllijk bewerkelijk... nog bedaacht voor het doorgeven van je award, ik ga m zeker maken,zodraik even tijd heb.

Mammalien zei

Haha, rietje erbij... En die frustraties ken ik ook hoor. Hoewel die van mij zelden moeten plassen onderweg (thuis ook niet trouwens ?!)

Ingrid zei

Ook hier - herkenbaar.
Als Senne nog in de fase van zindelijkstraining zat hadden wij dat eens voor dat hij in de decoratiewinkel kaka in zijn broek had gedaan.
Natuurlijk hadden wij niets mee, geen reservekledij of niets... Gelukkig hebben wij wat vochtige doekjes gevonden in de auto en een luierbroek.

Ingrid zei

*zindelijkheidstraining

Heidi zei

hahahahahaha, dit is echt herkenbaar!


XO Heidi