maandag 7 juni 2010

De kop is er af...

Ergens een dikke vier jaar geleden... vijf bijna zelfs, kocht ik eens sportschoenen en was ik vastbesloten om samen met een vriendin een fantastische conditie en ditto figuur op te bouwen middels het lopen.
Dat begon heel goed, ware het niet dat ongeveer 2 weken na de start van ons experiment de predictor alle kleuren van de regenboog uitsloeg en ik een gynaecoloog diende te consulteren. Klein Maurootje zat in mijn buik te groeien, inimini toen nog. Van de gyn mocht ik blijven verderlopen, en ik was van plan dat te doen. Maar toen had ik nog geen last van de begin-zwangerschapsvermoeidheid, pijnlijke borsten en ochtendmisselijkheid. Toen dit trio zijn intrede deed piepte ik wel even anders en verdwenen de sportschoenen in de kast.

Mauro werd geboren, ik gaf een lange tijd borstvoeding, ik was zwanger van Ubi, gaf een lange tijd borstvoeding. Enfin... mijn lichaam was een tijdlang niet meer echt alleen van mijzelf.

De tweede verjaardag van Ubi was toch wel een beetje confronterend. Dat manneke is van zijn babyvet af en ik zit er nog mee. Hoog tijd om daar eens iets aan te doen én aan mijn algemene conditie én aan de blubbers allerhande én mijn lichamelijke zelfwaardegevoel.

Onlangs leerde ik dan een meisje kennen die verslaafd is aan sport, aan de high die je krijgt als je een inspanning hebt geleverd, de chemie in de hersentjes,... en ik wou dat ook zo graag. Maar vanzelf gaat dat niet. Ge moet u daaraan zetten. En toen ik op haar facebookpagina las vandaag dat ze al 2000 kilometer had gefietst op 3 maand tijd, viel ik toch achterover.
Niet dat het mijn betrachting is om dat te presteren, maar wat voor zin hebben jaloeziegevoelens (of iets in de buurt daarvan) als je zelf niets van sport doet? Niets dus. En tot hier toe waren de danslessen nog een soort van excuus maar die zijn vorige week afgelopen.

Dus vandaag kocht ik mij een minuscuul mp3-spelertje en vertrok ik met goede moed en Evy in de oren voor mijn eerste start-to-run les. En ik leef nog, ik kan nog pap zeggen, dus zo vreselijk was het niet.
Integendeel: ik heb er zelfs van genoten. De geur van de velden en van de bloesemende vlierstruiken, het gouden tapijt van de ondergaande zon op het koren, het avondlijk gezang van de vogels bij het terug naar huis wandelen..... ik had geen betere dag kunnen kiezen om te starten.  Dus ik ben vertrokken. De kop is eraf.
Onder het lopen bedacht ik dat als ik dit schema goed volhoud, ik tegen mijn dertigste verjaardag 5 km aan een stuk zal kunnen lopen. Als dat geen leuke extra motivatie is!

Ik hoop dat te kunnen ga dat gewoon doen!

Het enige knelpunt, letterlijk en figuurlijk, zijn nog de schoenen. Mijn voeten zijn tijdens de zwangerschappen gegroeid (dat is echt waar) en dus moet ik nog op zoek naar nieuwe sportschoenen. Maar ik ga zorgen, echt waar, dat ze meer ingelopen geraken als die die ik nu terug in de kast ga zetten, zo goed als ongebruikt. 

Ik vraag van u niet meer dan een schop onder mijn krent als ik het dreig op te geven. Het moet gewoon lukken. Lopen zal ik.

8 opmerkingen:

Kelly zei

Woehoew, proficiat met de start! Na de examens plan ik ook weer wat meer te sporten, niet om zwangerschapsgevolgen weg te werken natuurlijk, maar toch, mijn conditie moet beter en mijn lijf strakker! :p

Nog veel loopplezier alvast!

Annelyse zei

Dat kan ik alleen maar aanmoedigen, volhouden !!!! (en regelmatig eens over bloggen, dat motiveert mij dan weer)

Leen zei

Hup hup Sabine, ik supporter én loop mee, mijn naaimachine heeft me de laatste tijd van mijn sportschoenen gehouden; maar hier wordt nu ook getraind voor de ronde van Grembergen deze keer ( voor het een goed doel)

plukdedagsandra zei

Lopen is zalig. Ik heb het ook eens twee(!)jaar volgehouden tot een nieuwe zwangerschap ook roet in het eten gooide.
Nu let ik gewoon op mijn eten om overtollige kilo's kwijt te raken, maar ooit, hé, ooit ga ik ook opnieuw lopen. Binnen een jaarke ofzo...

Succes en geniet ervan, Sandra.

mama'ritha zei

Ik heb bewondering voor je. Mijn dochter 'rent'ook graag.

Succes.

Ren mam, ren zei

Wat leuk dat je weer bent gaan lopen! Ik zou anders even naar een speciale hardloopwinkel gaan voor de juiste schoenen.

Lopen is de perfecte manier om als moeder aan je conditie te werken: het is goedkoop, je hoeft nergens naar toen en alleen maar de deur uit te rennen!

Ik ga je meteen toevoegen aan mijn lijst van rennende moeders op mijn blog!

**Sabine** zei

haha nicole... 'ik op de lijst' .. van een extra motivatie gesproken :-)

Susanne zei

Goed zeg! Na de zomervakantie ga ik ook beginnen om de babyvetjes van kindje3 weg te werken!