donderdag 3 juni 2010

Oeie

Vanmorgen was de zon reeds haar stralende zelve toen ik uit mijn bed kwam gehuppeld. Een ideale dag om er met de kindjes eens even op uit te trekken, nu mijn bezetting dat toch toeliet.
Zo kwam het dat ik rond 10u15 mijn woonst verliet met 3 ongeveer-2-jarigen en een kindje van 14 maand in de buggy.... hup naar de paardjes gaan kijken op de weiden aan het einde van onze straat.
Mijn peuters stapten flink en kordaat mee en waren dolenthousiast toen ze de paarden gras mochten aanreiken. De kleinste genoot eerst in stilte en vergleed dan naar dromenland.
Onze tocht telde veel boterbloemen die geplukt moesten worden en blaasbloemen die geblazen moesten worden, stenen en zand dienden bekeken en onderzocht te worden en wie ons zo bezig zag hoefde geen woorden... de kindjes genoten met volle teugen. En ik dacht nog bij mijzelf  "zalig jobke doe ik toch" een beetje slenteren in een aangenaam zonnetje, een zomers kleedje aan en op mijn slippers met niets dan genietende kindjes rondom mij.

We maakten een klein toerke door de velden toen de kleinste van de peuters dit traject herkende als zijnde haar pendelroute en liever naar rechts wou dan naar de door mij voorgestelde linkerkant. Schaapjes, moeke Japie, schaapjes!
Ik kan haar niet weerstaan als ze me "Moeke Japie" noemt met haar snoetje om te zoenen en met glinsteringen in haar ogen. Dus rechtsaf richting schaapjes.
Aan de weide van Bert aangekomen bleek echter dat de schaapjes er niet meer waren. Ik durf te hopen dat ze op dit moment elders een een weide aan het leeggrazen zijn en niet voorverpakt op een schaaltje in de delhaize aangeboden worden met een etiketje met prijs per kilo ter consumptie, maar dit terzijde.

Je zou nu mogelijks verwachten dat de teleurstelling bij de peuters ontzettend groot zou zijn nu bleek dat ze deze toch helemaal voor niets hadden afgelegd. Maar nee hoor: mijn flinkerds kijken, zo bleek, even graag naar een lege weide waar enkel wat insecten hun lied zoemen met het optrekken van auto's en vrachtwagens als achtergrondkoor. Boeiend, dat wel.

En dan keerden we terug naar huis. Even snel het veld doorsteken.
Maar daar wrong 'em het schoentje. De Peuters gaven het op. Hun batterijtjes waren plat. Geen fut meer.
Aie.

Geen nood, dan halen wel alles uit de kast om zo toch terug thuis te krijgen denkt de eeuwige optimist in mij en begon een lied te zingen. Dat resulteerde in enig geglimlach en ik durfde te hopen dat ik ze weer mee had. Helaas pindakaas. Algauw bleek mijn vrolijk gezang aangevuld te worden met een klaagzang van jewelste. Ik hoorde niet te goei wat ze juist zongen, omdat ik, nog steeds heel positief ingesteld, het woordje "pakkeeeeeuuuh" alvast uit mijn woordenboek heb geschrapt. Maar u ziet waarschijnlijk al het plaatje voor u.
Daar sta ik dan in the middle of nowhere.
De korte pijn dan maar... een beetje voorstappen, en de rustplaats op mijn nek (ik had mijn handen nodig om de buggy te sturen) terrein te laten worden voor een estafette. De stok werd om de 10 stappen doorgegeven. Wie het moedigst was geweest maakte meest kans om de felbegeerde plek de volgende 10 stappen te mogen beklimmen.

Tot een van de peuters het volledig opgaf. Op de poep in het zandweggetje halstarrig weigerend nog een stap te zetten. Op dat moment stond ik voor de keuze: een effen pad nemen dat eigenlijk een omweg inhield of rechtdoor lopen op een smaller padje langs de beek, dat er nog wel ok uitzag.
Ik heb niet lang getwijfeld en pakte uiteraard het smalle padje. Peutertje nog steeds op de poep. NEEN. Dat was duidelijk. Twijfel.
Ik bedacht dat het tijd was voor een motiverend groepsgesprek. Iedereen nam plaats op de poep naast het koppige peutertje en ik legde het belang uit van nog even 100 metertjes te stappen. Dan waren we namelijk thuis en konden ze lekker een glaasje water drinken en een stukje fruit knabbelen. Slecht plan. Nu zaten ze alledrie en vonden ze het -natuurlijk- geen fijn plan meer om nog recht te gaan staan. Intussen was de buggyslaper wakker en liet die zich ook luidkeels horen omdat hij niet begreep waarom zijn dienaar plots stopte met duwen. Flauw hoor.
De baan langs de beek bleek heel recht afgemaaid te zijn, maar de bodem was eigenlijk een soort van kraterveld, goed verstopt. Ik had dat kunnen weten... want hoogzwanger kwam ik hier enkele jaren geleden fietsen in de hoop de arbeid op gang te brengen.
Dus... beeld het u even in droeg ik ze één voor één verder. Ik liet de delegatie op de poep. Pakte er ene zette die wat verder weer neer, spurtte terug naar de delegatie...nam er weer ene. Enzovoort. Tot we allemaal terug in onze straat stonden en nog een klein klein beetje afstand wandelden (gelukkig zonder geschreeuw deze keer), wel met een kind in mijn nek die met zijn nageltjes mijn ogen aan het uitkrabben was in een poging zijn evenwicht te bewaren. Maar dat had ik er allemaal voor over.
Blij dat ik was dat ik terug thuis was!
Maar ook blij met de lessen die ik had geleerd: 1: overschat niet de afstand dat een stel peuters zonder morren te voet wil afleggen. 2: onderschat niet de koppigheid van peuters, neen is neen en 3: geef niet te gauw toe aan schattige kindersnoetjes.

En ja; ik zit dit lange bericht te typen midden in mijn werkdag. Dat kan namelijk. Van zo veel activiteit worden kindjes namelijk heeel heeeel erg moe.
Gesnurkt dat er hier wordt! :)

Enig leedvermaak wordt u vandaag vergeven ;-)

10 opmerkingen:

Kelly zei

Haha, wat een avontuur! Bedankt voor dit grappige stukje leedvermaak, ideaal om mijn pauze mee te vullen ;)

Pippelotje zei

o haha, ik moet er wel hartelijk om lachen. ik zie je zo over en weer lopen, kind per kind een paar meters verder neerparkeren. *grijns*
ik kom dat ook altijd tegen als ik met mijn eigen kroost ga wandelen. net de moment dat ge denkt "en dit is toch zaaaalig, waarom doe ik dat niet elke dag?" vinden ze het wel goed geweest en moet ge maar zien dat ge beladen met kinderen weer thuisgeraakt......... ik leerde al dat ik de jongste NOOIT in de doek mag doen, altijd in de buggy zodat ik de oudste bij kleuterkoppigheid in mijn nek kan zwieren. merci voor uw stukske, ik haalde het net namelijk in mijn hoofd om na 't scholeke nog wat te gaan wandelen. ik ga toch maar passen.

Mammalien zei

Haha. Maar niet alleen peuters worden daar moe van toch? Ik probeer altijd tenminste zodra de kinderen gevloerd zijn zelf ook even te gaan liggen... (nadat mijn blog gedaan is natuurlijk :-)

vrouwtje gekruid zei

En toch verdient het een ongelooflijke proficiat dat je die kleine koters zoveel meegeeft in hun peuterperiode! Hoeveel onthaalmoeders gaan met hun kleintjes de natuur verkennen. Sommigen laten met moeite hun tuintje zien! Je maakt ze natuurbewust van in de pampers!
Maar toch wel een grappig verhaal natuurlijk.

liesje zei

haha, ik kan het mij voorstellen... onze onthaalmoeder kwam ook al eens iets gelijkaardig tegen.
Neen is neen op die leeftij, maar die snoetjes en lieve kusjes en armpjes om je nek heen weten je toch vaak weer te overtuigen. Sloebers dat het zijn!

Judith zei

ik heb soms al moeite om mijn peuter thuis te krijgen als we de hond uitlaten. het liefst wil hij buiten alles bekijken en will hij liever net naar huis. dan moet ik ook van alles verzinnen voor hij meegaat.dus ik kan me voorstellen hoe moeilijk het met 4 kinderen is....poeh

Martine..Gentbrugge zei

Oh jee, 'k zie het zo voor me. Eigenlijk wel grappig ,'k zie je al over en weer lopen met die klein mannen.
Ik ga ook veel buiten (heb maar 3 onthaalkindjes én 3-lingbuggy),heb het zelf ook hard nodig,de buitenlucht ,daarom de weinige kindjes dat ik aan neem.
Kom het ook al eens tegen dat ze vol goede moed vertrekken en op de terugweg dienst weigeren.
Blij dat je thuis was ,zeker?

mama'ritha zei

je schrijft goed zeg. Ik zag het zo voor me.

Sara zei

Ik vind het echt super dat je zo vaak op ontdekking gaat met de kindjes! En zo een dingen kom je dan idd tegen. :) Ik denk niet dat Pia veel buiten komt bij haar onthaalmoeders, zelfs niet in de hof... Echt respect!

Sophie zei

Hihihi dit klinkt toch altijd een beetje herkenbaar he. Juist wanneer je denkt : leuk dat ze zo flink meestappen, is het gedaan ... Tja, ze hebben nu éénmaal kortere beentjes ook hé :-)