maandag 29 november 2010

Alle dagen...

Het weekend was druk in de fysieke en mentale betekenis van het woord. Leuk druk wel, vol van ontmoetingen. Ontmoetingen met bekenden, ontmoetingen met onbekenden. Lachen en praten, maar ook eens stil zijn.

Zondagochtend ging ik naar het pluisatelier om kerstkransen te maken. Terwijl mijn handen in het groen knipten en graaiden, kwamen de gesprekken van de zaterdag in me opborrelen... Het was eens fijn om in stilte te kunnen werken. Om de geur van den en verse koffie zachtjes in mij op te nemen. Gesprekken van anderen als een gefluisterd lied aan me voorbij te laten gaan.

Nadien was er nog een VELTfeestje, gaf alweer veel stof tot nadenken. Misschien te veel om goed te zijn. De nacht was te kort en te onrustig. Tussen de verpleegsessies door van het ganse gezin dat bezocht werd door een of ander onwelriekend virus, kwamen ook de gedachten niet tot stilstand. Heb ik wel gezegd wat ik juist bedoelde? Zou dat of dat niet wat té negatief/positief overgekomen zijn? Honderd keer een gesprek opnieuw voeren dat niet opnieuw te voeren valt en het honderd keer anders aanpakken. Meer zwijgen misschien, of net meer zeggen. En dat terwijl het er eigenlijk niet echt toe doet. Het in wezen tijdelijk is, een momentopname en dus vergankelijk. En waarom maar blijven razen als het niet belangrijk is. Of is het dat toch, En waarom?


Het resultaat van het atelier vind je hieronder. Ik vind het resultaat geslaagd voor de eerste keer.  Misschien is het geen slecht idee om mijn handen ook vandaag aan het werk te zetten en mijn gedachten een beetje te laten rusten. Ik hou mezelf maar voor dat ik dat kan, en schudt dan een beetje meewarig maar ook schuchter lachend mijn hoofd om mijzelf.






















Zij is mij voorspeld aan het ontbijt, de onzekerheid, zij is gearriveerd.
Zij grijpt onmiddellijk in, interne chaos, zij kan het zich niet beter wensen.
Zij breekt mijn vingers provisorisch en dooft de pijn met krachtige scrupules.
Zij trekt een kap over mijn ogen en stelt haar delicate vraag:
of ik ze niet meer sluiten wil voor haar.
Ik wijs haar waar mijn antwoord staat.
Het laat haar koud.
Haar kleur is rood.
Zij pakt haar koffers uit.


Toon Tellegen


6 opmerkingen:

Roelien zei

Wat heb je dit ongelofelijk mooi opgeschreven, ik heb er kippenvel van. Herken zo wat je denkt en schrijft.

Mooi gedichtje van Toon erbij...

plukdedagsandra zei

Je krans(en)zijn supermooi geworden Sabine. Ik heb een beetje spijt dat ik er niet bij was want man zeurt hier de oren van mijn kop. Hij wil NU een krans aan de deur, maar helaas zal het er één uit de bloemenwinkel worden.

Jouw hoofd is zo vol hé Sabine. Ik hoor je tot hier en inderdaad zo een mooi gedichtje van Toon. Soms zeggen gedichten precies hoe we ons voelen.

Liefs, Sandra.

moeke Vera zei

prachtige creatie !!! Super gedaan !!!

Mammalien zei

Ojee... mooi geschreven, mooi gedicht.

Werken met je lijf, dom werk, routinematig werk, dat is altijd lekker voor je drukke hoofd.

tijdtussendoor zei

Ik ga deze week ook op zoek naar groen voor een krans. Ze zijn echt mooi geworden vooral omdat de kleuren niet te fel zijn. Ik hou daar wel van. Maak eens een flinke wandeling door de kou. Helend voor een te druk hoofd ;)

Maman Verte zei

Sabine, volgens mij leef jij in een parallel universum met 48 uur in een dag ;-)
hoe doe je het allemaal....????Zo'n prachtige krans : jij hebt dus écht groene vinders ( in meer dan 1 betekenis van het woord)
En die muizenissen in het hoofd ... héél herkenbaar ( hier regelmatig een aantal exact dezelfde overpeinzingen)