vrijdag 3 december 2010

Winter

De warme coccon die het bed is verlaten is nog het moeilijkste dezer dagen. Dat het stoveke al brandt beneden is geen echt overtuigend argument. Dat de zonen zelf hun ontbijt dreigen te fabriceren zet me dan weer wel in gang, zij het soms toch een beetje mopperend, dat geef ik toe.
Gisteren belden ook alle onthaalkindjes af, op eentje na, wegens ziek. De winter is in het land, zoveel is duidelijk.
En van het feit dat we maar op ons tweetjes waren konden kleine man en ik alleen maar profiteren. Het kind in mij mocht ook nog eens uit.
In de sneeuw spelen en sleeën, de vogeltjes en kippen voederen, samen voor het haardvuur boekjes lezen terwijl de kleren liggen te drogen en onze billen koud en warm tegelijk gloeien en tintelen, dikke groentesoep maken en zelfs nog gemberkoekjes toe.
Mij hoor je niet klagen, nee. Ik vraag me af wie er nog het meest van genoot. We zijn aan elkaar gewaagd, de kusjes en knuffels gemeend.

Ik nip nog eens even van mijn tijmthee met honing, zie nog net hoe een roodborstje wegvliegt van onze voederhuisjes en beslis de minder leuke kanten van de winter even niet uit te nodigen in dit moment. Alleen de gelukzaligheid, ja, die wel.



3 opmerkingen:

Mammalien zei

Lieve foto...

En die warme cocon, die ken ik. Heerlijk!

plukdedagsandra zei

Wat een schoon fotoke van dat kleintje.
Buiten kan het fijn zijn : zo in de sneeuw eens ploeteren, maar daarna binnen is het nog fijner vind ik. Lekker warm,mmmm.

Kelly zei

Ik vind de winter het mooiste seizoen. Vroeger was het ook zalig om met het paard een wandeling door de sneeuw te maken... Ja, ik hoop ten zeerste dat de sneeuw nog zeker tot zondagavond blijft liggen, zodat ik dit weekend eens kan gaan wandelen in het bos hier dichtbij...