zaterdag 30 januari 2010

Plannen...


Januari is bijna om, nog efkes.
Op de valreep nog enkele koopjes kunnen doen. Ik was op zoek naar bedlinnen, maar wil dat het liefste ecologisch, maar ook budgetvriendelijk. Niet altijd een haalbare combinatie en ik doe niet graag toegiften. Er is niet echt een groot aanbod aan eco-bedtextiel en wat er is, is niet altijd direct betaalbaar voor mij. Tot ik vandaag op een koopje botste. 100% fairtrade en biologisch bedtextiel aan een klein prijsje. Kon ik niet laten liggen en ik ben er heeeeel blij mee. Het is nog helemaal smaakvol ook natuurlijk. (een auberginekleurige set en eentje in antracietgrijs, zonder al te veel tralala, in het antraciete zit wel een zijde-achtig streepje, voelt zalig aan)

En wat februari brengt...
In alle geval al een nieuwe "Op de koffie bij pluis" namelijk op 21 februari 2010!
Voor wie het concept nog niet kent: Pluis is een biofaitrtradeduurzaammooi-winkeltje in Schoonaarde (Dendermonde) en daar organiseer ik graag theekransjes.  Het is een echt ontmoetingsmoment tussen schone mensen. Je kan er kennis maken met elkaar (en met mij) en met de pluiswinkel (zonder enige aankoopverplichting!) en gezellig een kopje koffie of thee drinken, gebakjes en andere snoeperijtjes eten, lachen om spelende kindertjes, en dromen van een mooie duurzame toekomst. Iedereen is meer dan welkom, ik krijg wel graag een seintje zodat ik weet hoeveel stoelen ik moet voorverwarmen. Kindjes mogen uiteraard meekomen (al dan niet in de buik). Ik vind het super als er ook mensen komen die ik nog niet ken, echt iedereen is welkom, geheel vrijblijvend. Mail maar als je hier nog meer info over wil.

Vandaag waren we ook bij de bank om de verbouwplannen voor te leggen. Ook hier willen we alles zo ecologisch en duurzaam mogelijk doen. Moeilijke keuzes te maken. Want we willen zoveel en het budget is niet onbeperkt natuurlijk. Wilde weldoeners wil ik altijd mijn rekeningnummer geven ;-)
Prioriteiten stellen dus. En vooral ons verstand goed gebruiken. Nadenken. Discussiëren. Niet makkelijk. Maar we komen er wel. (al zie ik er bij voorbaat wel al enorm tegenop)

donderdag 28 januari 2010

voor een kind

door Sylvie Marie (in humo)


beweegt ze, de aarde? Ja, ze beweegt
altijd traag en vast rond as en zon
zelfs haar huid verschuift ze stiekem
niet als wij die haastig stappen
en stampen, stoppen, terugkeren.


en gisteren? toen ook, mijn kind
maar harder, schokkend en schuddend
zodat geen mens een hond
geen plant de grond
geen vis het water
terugvond


bewoog ze zoals wij dan?
daar zeg je het. je wilt
niet bedenken wat wij
allemaal aanrichten.


een beetje wat ik hier wou zeggen, maar dan schoner

De goeie ouwe tijd..

...vanmiddag gezellig herinneringen opgehaald met vriendinnetje.
Zweepte mij ineens terug in de tijd.
Sabine als tiener... tis al even geleden en er is al veel veranderd, maar toch...
Vind me in deze video en je wint de eerste prijs ;-)

woensdag 27 januari 2010

Projecten

De school van onze zoon doet allerhande projecten om geld in te zamelen voor Haïti. Natuurlijk sponsoren we mee. Al was het maar om ook de kinderen en de leerkrachten die zich zo inzetten voor dit project te steunen en een hart onder de riem te steken.
Maar toch probeer ik het ook in een groter geheel te zien.
Ik denk niet dat ik het verband tussen natuurrampen en klimaatopwarming zomaar uit mijn duim zuig. Ik weet niet in hoeverre deze ramp direct gelinkt is aan de opwarming van de aarde, maar daar gaat het ook eigenlijk niet over.
Stel nu dat er meer van die rampen zullen komen (dat is zo goed als zeker), dan gaan we nog heel veel acties moeten ondernemen om alle slachtoffers telkens te helpen, als we al zelf eens niet diegenen zullen zijn die hulp nodig hebben.
Maar we kunnen natuurlijk ook proberen die opwarming tegen te gaan, zodat er hopelijk minder (en minder ernstige) rampen gebeuren. Dat is ook iets dat we aan onze kinderen kunnen leren. De scholen dan, maar zeker ook als ouders.
En daarom vind ik het toch ook een beetje "raar" (of net niet) dat toen ik gisteren, op strapdag (= trap en stapdag, autoluwe dag) Mauro met fiets van school haalde, ik geen enkel verschil merkte met andere dagen. Het was even autodruk aan school, alleen stonden de 4x4's eens niet op het zebrapad omdat er deze keer ook een agent aan de poort stond.
En alle eetfestijnen die de school geeft zijn dan ook met vlees, zonder een vegetarisch alternatief.

Dan gaat een mens aan het denken, toch? Iedereen spreekt van crisis, terwijl men toch liever een centje in de bus steekt dan effectief iets aan zijn gedrag te veranderen. (al mag dat van mij gerust én een centje én een gedragsverandering zijn)
Dus zijn er een aantal mogelijkheden:
ofwel ziet men het verband niet tussen eigen gedrag en het effect op de eigen omgeving en de wereld, of men gelooft er niet in.
ofwel heeft men geen tijd om effectief iets te veranderen of na te denken over het eigen gedrag.
ofwel is men helemaal apathisch en onverschillig, ook als het om de toekomst van de eigen kinderen gaat
ofwel heeft men schrik om als extreem door het leven te moeten gaan.
ofwel wacht men tot iedereen het "anders" doet, om dan pas mee te doen met de massa, omdat dat veiliger aanvoelt.

Het komt een beetje over als: een pleistertje plakken op een wonde die men zelf heeft toegebracht en zich daar goed bij voelen.
Of ben ik nu mis en pessimistisch?
(hoewel pessimisme niet echt bij me past want ik geloof wel degelijk dat verandering mogelijk is)

Ik las net nog dit blogstuk en ik dacht: zie je wel, nog elke dag zetten mensen stappen in de richting van ecologischer leven, op welke manier dan ook.
En ik geloof in een verandering van onderuit.

Ik vraag mij dat af. Zetten rampen als deze in Haïti jullie ook aan tot het in vraag stellen van je eigen gedrag? Hetzij naar je kinderen toe, hetzij effectief een verandering doorvoeren?

dinsdag 26 januari 2010

Vast

Het zit nog allemaal een beetje vast hier, in en rond mijn hoofd zal ik maar zeggen.
In het hoofd zitten veel vraagtekens, zoals daar zijn: welke prioriteiten stellen we bij de verbouwingen en hoe gaan we dat financieel doen? Willen we nog een derde kindje en zo ja wanneer? (buikgevoel volgen of verstand?) en wat voor werk wil ik hierna dan wel gaan doen en hoe los ik dat op met de kinderen en school?
Maar ook rond het hoofd zit het lettelijk allemaal vast.
Dokter laat straks nog weten welke schade er juist is (hopelijk niet te veel) en wat de meest geschikte behandeling is, scannerresultaten moeten nog geïnterpreteerd worden.

Gisteren een gesprek met Lieve-Vriendin-met-Warme-Handen, die onstpanning brengen in stijve schouders. Een zachte stem ook, die de geest een beetje tot rust kan brengen voor het slapengaan.
En ook de jongens hebben het gesnapt... zij zijn ook rustiger en slapen tot half 8, wat best lang is voor hun doen.

Nu nog gezocht: masseuse voor in het hoofd. Die de boel kan kneden. Het kaf van het koren scheiden. Onterecht schuldgevoel en zelfvertrouwen en schop onder de kont geven.
En weer vooruit met de geit.

Is dat nu nog toevallig vraag ik mijzelf af.
Hoe sterk spreekt een lichaam.
Hoe toevallig is toeval.
Hoe dwingend de geest.

maandag 25 januari 2010

Beetje moeilijk....

Ik heb deze week al mijn opvangkindjes moeten afbellen. Echt niet leuk.
Ik vind het heel lastig en moeilijk om mensen 'in de steek' te laten, ook al kan ik er zelf niet veel aan doen.
Vorige week sloot ik al drie dagen om met Mauro mee te gaan naar het ziekenhuis. Deze keer heb ik iets aan de hand met een hoofd dat nogal bruut kennismaakte met de grond en alle gevolgen vandien. Los van de last die ik zelf heb, zadel ik ook andere mensen op met een probleem. Mijn job is er niet eentje waarbij je een taakje kan laten liggen voor de volgende week. Het is ook niet altijd even makkelijk om een vervangster te vinden.
Dus ik sluit mijn opvang enkel als het echt niet anders kan onverwachts, en dat is tot hier toe gelukkig nog helemaal niet vaak nodig geweest.
Maar nu voelt het een klein beetje heel vervelend aan. De laatste maand heb ik de ouders van mijn onthaalkindjes nog niet bepaald overvallen met goed nieuws.
En toch... dan zijn er van die hele lieve mensen die me als ik ze dat vertel zelfs nog aanbieden van indien nodig mijn kinderen ook nog eens op te vangen 's avonds na hun dagtaak, en mensen die me dan heel lieve en begripvolle mailtjes sturen. En lieve vriendinnekes die een hart onder de riem steken als het allemaal wat moeilijk is en me een doosje vol geluk brengen.
Het gaat dan wel af en toe wat moeilijk, ik ben waarlijk echt gezegend.

vrijdag 22 januari 2010

Meneertje 'Moeten'

Mauro heeft soms nogal de neiging om bevelen te geven, zoals de meeste kleuter-champetterkes, denk ik.
Hij durft wel al eens uitspraken doen als: "Jij moet dat doen, mama", "Ik moet dat hebben", etc.
Het alternatief (iets met alsjeblief) kent hij ook natuurlijk, dus als hij weer eens aan het 'moeten' gaat, zeg ik meestal "Meneertje Moeten, die woont hier niet", dan kan ik hem verbeteren zonder hem zelf te bevelen.
Dat lukte tot hier toe prima.

Net zaten we aan het ontbijt, en hij vraagt netjes "Mama, wil jij mijn yofu opendoen, alsjeblief". Ik doe de yofu open en geef hem terug en wacht op "Dank je". Ik kijk eens betekenisvol naar hem en Mauromuis antwoordt plots: "Meneertje Dank u woont hier ook niet hoor, mama".

Wat zeg je dan hé ;-)

Daar is de...

... winter nog steeds! :-)

Vandaag was het welliswaar nog helemaal licht om 17u, wat een welkome afwisseling.
En met de zon op de ruiten en de chauffage toch nog aan, was het precies al een klein beetje voorproefje van de lente (tegen beter weten in, i know i know)
Toen de kleintjes hier sliepen kreeg ik zowaar kuisdrang. Echt... (een woord dat niet veel mensen direct met mij zouden associëren denk ik) Het feit dat door die ziekenhuistoestanden het huishoudelijk werk allemaal was blijven liggen speelt daarin ook mee natuurlijk, het was gewoon nodig.
Ik had mij nochthans voorgenomen om wat te rusten vandemiddag tijdens de kinderdut want Ubi heeft het weer wat lastig gehad vannacht.... Maar dat meneertje heeft dan natuurlijk wel kans om uit te slapen topt 9u30, wat ik dan weer niet heb ;-)
Was het nu een gebrek aan beesje? Of was het de voorbije week die nog wat in zijn lijf hing (op verschillende plaatsen opgevangen worden, niet thuis slapen, en mama en papa heel weinig zien)? Ik weet het niet...Misschien een combinatie van beide.
Morgen naar de kapper, nog zoiets dat zeer welkom is... ik kijk er al naar uit!

Er was eens... een octopus en een kokosnoot

Soms val ik van de ene verbazing in de andere.
Net als kinderen kunnen dieren me soms zo verwonderen!
Bv als ik dit filmpje zag van de octopus en de kokosnoot:



Schitterend toch!

Ik citeer nu ook even letterlijk Helga D'Havé vanop haar blog:
Inktvissen zijn tot meer in staat dan bij gevaar inkt in het rond spuiten om potentiële vijanden te slim af te zijn. Australische wetenschappers stelden vast dat octopussen gereedschap gebruiken, iets wat voorheen alleen bij gewervelde dieren, zoals zoogdieren en vogels, werd waargenomen. Het gebruik van gereedschap wijst op intelligentie.

De bestudeerde octopussoort gebruikt kokosnoothelften om zich bij gevaar in te verschuilen. De inktvis sleept de lege kokosnoot soms een hele tijd al lopend met zich mee. Zodra er gevaar dreigt, verdwijnt de inktvis in de kokosnoothelft. Opmerkelijk daarbij is dat de dieren de noten niet als permanente verblijfplaats gebruiken, zoals de heremietkreeft dat met onbewoonde slakkenhuisjes doet, maar ze met zich meedragen met het oog op toekomstig gebruik. Dat wijst erop dat de dieren plannen maken en nadenken over de toekomst.
Dergelijk complex gedrag vereist cognitieve capaciteiten die voorheen niet met ongewervelde dieren worden geassocieerd.

donderdag 21 januari 2010

Vermist: Ugly Dog

aka "Beesje"



Beesje heeft onrechtmatig te vrijheid gekregen middels een pisworpje van Ubi richting velden tijdens een  rit per stalen ros van Putweg in westelijke richting naar het ouderlijke huis.
Beesje is ongeveer 30cm hoog en 4cm plat, ongeveer een kleine 20cm breed.
Hij is ongewapend en ongevaarlijk.
Beesje is de trouwe bedpartner van Ubi A. uit Lebbeke en zal gemist worden in de bedstee.

Indien u Beesje tegenkomt op uw weg of u heeft aanwijzingen die ons in staat stellen deze mysterieuze verdwijning op te lossen, gelieve de lokale politie van uw stad of gemeente te contacteren. Overigens kan u ook steeds de  mama van Ubi inlichten, dat zou zeer fijn zijn.

woensdag 20 januari 2010

Back

We zijn alweer thuis, een beetje vroeger dan gepland.
We zijn heel goed opgevangen geweest in het ziekenhuis in Brussel, en er zijn een aantal onderzoeken gebeurd, maar alles wijst er nu op dat alles normaal is in Mauro's lijfke. De dokters konden niets abnormaals vinden. Het is wel een klein beetje jammer dat daar zoveel vervelende onderzoeken voor nodig waren, maar het is ook erg goed want nu weten we dat alles ok is en dat zelfs zonder behandeling.
Hij is wel heel erg flink geweest.
En bij momenten was het zelfs grappig.
Zoals wanneer een cliniclown de kamer binnenkwam en bellen begon te blazen. Voor heel de slaapzaal gaf Mauro -heel oprecht hoor- de clown een lesje: dat bellen blazen binnen niet mag van oma, dat je met zo'n speelgoed buiten moet gaan spelen.
Of toen de kinderarts hem kwam onderzoeken en vroeg of hij zijn trui eens naar boven wou doen want dat ze eens wou luisteren naar zijn longen met de doktertelefoon. Mauro keek heel verbaasd en vroeg of ze dat dan niet wist, dat dat eigenlijk stethoscoop heet.
Kinderen zijn zo eerlijk. Heerlijk is dat.




En natuurlijk werd hij daar als een koning behandeld, en wij zijn nederige dienaren, die overal met infusen mochten volgen.

maandag 18 januari 2010

Geluk en ongeluk

Ik heb nog nooit een dode mens gezien.
Toch niet op het onverwachts.

Ik heb er dan zeker ook nooit honderden bijeen gezien.
Of misschien toch wel in een droom, maar dan noemde ik dat een nachtmerrie.
Gelukkig was dan alles weer normaal als ik mijn ogen opendeed.

Gisteren in de wagen op weg naar een vriendin hoorde ik in het nieuws dat er weer een heel aantal hulpverleners naar Haiti zijn vertrokken.
Mensen die hun familie en gezin een tijdje vaarwel zeggen en anderen in nood gaan helpen.
Zo goed mogelijk voorbereid op wat ze te wachten staat.
Maar nooit met de zekerheid dat de knop die ze omdraaien in hun hoofd,
de klik die ze maken,
voldoende zal zijn.
Met de waarschijnlijkheid dat hun leven nooit meer hetzelfde zal zijn als voor ze in dat vliegtuig stappen.

Zij zijn mijn helden.
Ik zou het niet kunnen.
Stoer als ik soms ben, ik zou te bang zijn. Te kwetsbaar.

En toch wil ik ook mijn ogen niet sluiten.
Wil ik zelf iets doen, al was het maar dit hier van me afschrijven.

En beseffen dat ik eigenlijk nog wel heeeel veel geluk heb.
Dat we in een land leven waarin we in alle comfort kleine en grote kwalen kunnen laten behandelen door bekwame artsen met modern apparatuur.

Ons valiesje staat gepakt.
Je hoort nog wel van ons.
Maar onze gedachten zijn ook bij hen.


zondag 17 januari 2010

Aromatherapie


Op verzoek...
In mijn verstuiver zit een mengsel van:

ravintsara: preventieve bescherming tegen winterkwaaltjes (en de snotneusjes van de jongens)
palma rosa: tegen stress, geestelijke vermoeidheid, herstelt de innerlijke balans
lavendel: rustgevend
Scharlei: tegen vermoeidheid, stress en menstruatiebuikpijn.

Ik moet er me wel nog eens verder in verdiepen. Ik heb wel een goed boek erover en een samenvatting van een lezing op de oudergroepen, maar natuurlijk heb ik niet alle gewenste oliën in huis.
Momenteel heb ik er enkele (6) van biover en van chi.

De tocht naar mij lot...

Bracht ons voorbij volgende plaatsjes:

denk die wallen gewoon effe weg wil je? Ik ken niets van photoshop ;-)

We moeten nog eens teruggaan, voor de kabouters en trollenwandeling, voor de winkel die voor 1 keer dicht was, voor de gezelligheid, omdat het daar schoon is, omdat het belangrijk en ontzettend fijn is om met vrienden samen te zijn. 



ohoh, daar komt een dikke buik van :-)


Dingen maken en goed slapen

Even geleden schreef ik al dat ik zou meedoen aan het eloleo kringloopproject.
Gisteren heb ik mijn eerste kabaske gemaakt uit een oude kussensloop...

Tadaa!


This is just the beginning. Geen enkele kussensloop is nog veilig voor mij en mijn naaimachine.

Ik heb dat altijd... als ik mij wat minder voel, moet ik gewoon iets maken en dan word ik uiteindelijk toch nog content met mijzelve en val ik alsnog vredig in slaap. Vannacht  met dank aan Oma (David's ma - die de kindje te logeren nam) heb ik zelfs de klok rond geslapen. Ik was zo op mijn gemak dat ik zelfs niet gehoord heb wanneer David kwam slapen. We hebben ook een aromaverstuiver nu, en de geur die ik heb samengesteld vind ik ook heerlijk rustig. (Als is het nog te kort natuurlijk om te merken of het echt werkt)

En nu, op weg naar mijn lot....


vrijdag 15 januari 2010

Het klimaat enzo

Aan de mensen die bezig zijn met klimaat enzo.... lees zeker ook eens volgend blog:
http://klimaatplan.blogspot.com/
Ik vind het zelf een leuke, leesbare blog met heel concrete ideeën en tips en bedenksels. En hier nog zo eentje: http://gedachtesprongetjes.blogspot.com/
Super om te lezen dat er een hele generatie opstaat om het anders te gaan doen!

Survival in het ziekenhuis


We zijn ons stillaan toch al een beetje aan het voorbereiden op het ziekenhuis.
Het ziekenhuis is in Brussel. Dat is van bij ons normaal gezien ongeveer 35 minuutjes rijden, maar in de ochtendspits moeten we rekenen op 2u in de auto zitten. Dat is op zich al niet iets om naar uit te kijken.

Maaa-aaar: Mauro is dol op treinen en bussen. Dat vind hij heel avontuurlijk. Dus zoek ik nu even uit hoe we er met trein en bus geraken en maken we er een 'leuke trip' van. Ook een voordeel voor de papa, die dan in geval van nood Ubi ergens kan ophalen moest dat nodig zijn, handiger als je dan de auto eventueel kan gebruiken.

Ergens hieronder bij de reacties op een vorig log kreeg ik de tip om Mauro eventueel een fototoestel te geven, waarmee hij een fotoreportage kan maken over zijn verblijf in het ziekenhuis. Wel dat is een superidee waar ik misschien zelf niet op zou zijn gekomen (merci Isabel!)
Mauro houdt van foto's maken, al mag hij dat niet zoveel zelf doen van mij (heel af en toe wel een keer) maar zo kunnen we hem misschien wat afleiden van de ongetwijfeld ook vervelende zaken die in zo een ziekenhuis moeten gebeuren.
Aangezien we niet zoveel bezoek zullen kunnen hebben, kan hij op die manier ook achteraf aan oma en bobonne en mit en pit en peter Dirk en al wie het horen wil laten weten hoe het daar was in het ziekenhuis en hoe flink hij wel niet is geweest (dat hoop ik dan maar ;-))

Hij mag ook spullen meenemen waar hij thuis door kleine broer en de onthaalkindjes niet veel mee mag spelen, zoals de playmobiel en de mooiste kinderboekjes. We gaan ook veel voorlezen uit boeken die hij mag kiezen.

Beer en Leeuw krijgen ook pleistertjes en draadjes en moeten ook onderzocht worden. Natuurlijk mag Mauro daarbij de dokter zijn. Hij heeft wel twee doktersvaliezen en 3 stethoscopen, dus dat komt wel goed.

Wie verder nog tips heeft om het voor kleuters wat aangenaam te houden in het ziekenhuis, laat maar horen!

Op stap...


Ik en witte jassen, we beginnen al goed aan elkaar te wennen. Ook Ubi wordt verder onderzocht omwille van zijn kleine probleempjes. Zijn dieet loopt wel goed eigenlijk. Allez ja, ik vind het goed te doen. Hijzelf vindt het niet wijs dat hij alleen wit brood krijgt, en vooral dat hij geen appel of peer mag pakken en opeten. Fruit uit blik of gestoofd wil hij alleen eten (lees: wat mee prutsen) als broer ook meedoet. Broer geeft het blikvoer op van zodra de druifjes ervantussen zijn. En niemand mag nog kaas eten, want als Ubi kaas ziet of ruikt, wil hij wil hij wil hij... en weet van geen ophouden. Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben.
En er doet een 'beestje' de ronde in de opvang, waardoor er veel zieken thuis zijn en er weinig kindjes hier komen spelen. Dat stelde ons vanmorgen in de gelegenheid eens te gaan wandelen en dat deden we dan ook (altijd alles ook eens van de positieve kant bekijken)
Terwijl David de wacht hield bij een slapend kleintje, trok ik er met de twee grote te voet op uit.
Ik heb nog geen tijd gevonden om iets te knutselen om aan mijn brievenbus te hangen, maar ben vanmorgen wel naar de gemeente geweest om antireclame-brievenbusstickers -want ik blijf stomverbaasd dat gisteren het aandeel reclame meer dan 20 keer zo groot was als het aandeel gewone post (zie hieronder)- én naar de natuurwinkel om nieuwe lavendelolie om goed te slapen. Morgen ga ik ook nog om een verstuiver voor etherische olie. Dat was ik al langer van plan, maar nu zeker. Ik denk dat het ondersteunend kan werken om beter te slapen, en dat het ook dienst kan doen voor de kindjes.
Ik weet dat het niet alleen dat zal zijn dat moet veranderen, er zal wat meer voor nodig zijn. Dit weekend mogen de kinderen alvast bij oma gaan slapen zodat ik zondagmorgen wat kan uitslapen, en ik hopelijk een beetje energie vind om met vriendinnetjes naar les6reines te gaan in de namiddag, alles helemaal op het gemakje. Slapen en gedachten verzetten, minder alert zijn, ontspannen.

En die kinderen, ik hou hout vast, slapen best wel goed tegenwoordig. Het gaat weer prima, mag ik wel stellen. Ubi is altijd als eerste wakker, rond 6u15 (maar dat is best wel te doen aangezien hij voor de rest van de nacht meestal geen kik geeft) en rond 7u is Mauro meestal ook beneden.
Ubi kan er zelf trouwens niet aan doen dat hij zo vroeg wakker is. Laat mij gewoon stellen dat hij elke morgen in bad moet sowieso omdat hij smerig uit bed komt. En ietske later is mijn wasmachine ook al aan het draaien. Dat dus, je zal wel snappen wat ik bedoel. Zo kan ik dat kind toch niet in bed laten liggen? Het komt er dus voor mij op aan om op tijd in bed te kruipen 's avonds, wat al vrij aardig gelukt is deze week.

donderdag 14 januari 2010

In de brievenbus...

Brievenbussen dienen om brieven te ontvangen. Dacht ik.
Tot ik ontdekte (lang laaaang geleden) dat men er ook graag folders in propt. Folders die ik toch niet lees over koopjes die ik toch niet ga doen.
Dus sinds jaar en dag plakt er een sticker op mijn brievenbus waarbij ik folderdragers vriendelijk adviseer om mijn bus over te slaan. En ik ben ook ingeschreven op de robinsonlijst.
Dat heeft altijd prima gewerkt, tot een paar maanden terug. Ineens wordt mijn sticker genegeerd. Geen idee waarom.
Kijkt u even mee in mijn brievenbus?
Rechts op de foto ligt de post die echt voor mij is bestemd.
Links op de foto alles wat op 24u in mijn bus werd gestopt en waar ik niet om gevraagd heb, laat staan blij mee ben.
Het is niet elke dag zo erg, gelukkig.
Ik heb er even mijn keukenweegschaal bijgehaald.
Gewicht van de door mij gewenste post:

Gewicht van de door mij ongevraagde en zelfs geweigerde post:


Ongelooflijk toch! Ongegeneerd... niet te doen.
Maar soit, ik ga stoppen met mij daaraan te ergeren, ik ga actie ondernemen.
Morgen maak ik een heel mooi, vriendelijk bord voor op mijn brievenbus om nogmaals de aandacht erop te vestigen dat ik dit niet leuk vind
Ik hoop dat dat zal werken.
En anders bekijk ik nog wel wat ik daar verder mee doen. Misschien zelf de wacht houden bij mijn brievenbus en de krantenbezorgers hierover aanspreken?

Ik hoop morgen veel inspiratie te hebben om een mooi bordje/sticker/label te ontwikkelen tegen al dat reclamegeweld, want het moet toch ook nog een klein beetje een zicht zijn hee.

In een wit jasje...


Velen hebben het wel gehad met de sneeuw en zijn blij dat de natuur zijn wit jasje afschudt met de dooi die is ingezet. Wij gaan hier met de jongens andere witte jasjes tegemoet.
Mauro was vandaag in het ziekenhuis en los van de frustratie dat ze daar om 7u moesten zijn, nuchter, en na een nacht met elk uur een diarree aanval van het lavement, en ze tot 11u in de wachtkamer hebben moeten zitten, kwamen papa en hij met minder leuk nieuws naar huis. Mauro heeft poliepen in de darmen en moet volgende week onder het mes op woensdag, nadat hij dinsdag ook al allemaal al onderzoeken zal moeten doorlopen en waarbij ze hem helemaal nuchter zullen maken. Men weet nog niet hoeveel poliepen hij juist heeft en hoe diep ze zitten, dus we weten ook niet hoe het allemaal gaat evolueren.
Gelukkig is hij helemaal niet ziek en heeft hij geen pijn, al vind hij het natuurlijk niet zo fijn om met mama in het ziekenhuis te gaan kamperen. Het brengt ook wat praktische vraagstukken met zich mee want we hebben 'maar' 1 auto en ik kan hem niet alleen in het ziekenhuis laten, dus moeten papa en familie zich intussen over Ubi ontfermen en zal Ubi overal wat mogen/moeten gaan logeren.

Oh nee, ik wil geen blog worden over allerlei kwaaltjes en doktersbezoekjes en kinderen en pijntjes en angstjes. Maar dat is wel wat er nu leeft natuurlijk. Wees gerust, in mijn volgende log zal het woord 'darm' niet meer voorkomen. Ik beloof het. Dan ga ik weer iets moois (mee)maken. Ik kijk er al naar uit.

woensdag 13 januari 2010

Over bijgeloof en complottheoriën

Vandaag is het de dertiende, geen vrijdag, gelukkig maar.
Deze dag zal de geschiedenis ingaan als de dag dat mijn computer zichzelf herstartte middenin een email die ik schreef, waarna ik een beetje veel van het goede aan data ben kwijtgeraakt, zomaar ineens. Mijn foto's met name.... die van de laatste maanden: allemaal foetsie. Gelukkig heb ik veel van de toffe op blog, facebook of mail gezet en kan ik er zo toch nog wel een klein beetje recupereren. Maar aaaaaagh, tof is dat niet. Begrijpelijk nog minder.
Maar ik denk dat het een complot is tegen mij, omdat ik telkens het venstertje van norton het zwijgen opleg als het mij komt vertellen: "uw abonnement moet verlengd worden". Ze hebben het door dat ik niet met geld over de brug ga komen dus flikkeren ze me dit. Awoe!
Complottheorieën en bijgeloof, hmm, misschien moet ik inderdaad eens wat relaxen om terug bij zinnen te komen.
Alvast bedankt in ieder geval voor de reacties op mijn vorig log, en voor de mailtjes. Ik zal de goede raad ter harte nemen. Het is zeker iets waar ik mee aan de slag ga.

En morgen moet Mauro naar het ziekenhuis. De pediater moet enkele onderzoeken doen, maar daarvoor moet hij wel helemaal in slaap gedaan worden, toch telkens een beetje griezelig. David zal hem brengen en bij hem blijven terwijl ik voor de onthaalkindjes zorg, en nadien zal ik hem eens flink verwennen aja. In voorbereiding van het onderzoek moest hij deze avond een lavement krijgen en dat vond hij heel 'plezant'. Dat belooft dus voor morgen. Hij kijkt er helemaal naar uit, hopelijk blijft hij zo positief.

dinsdag 12 januari 2010

Op dieet

Vanavond was ik met Ubi bij de dokter. Hij is niet echt ziek, maar zijn darmen, daar is iets mee. Hij is bijna 2 en je zou toch zo denken dat hij dan al wel eens een normale ontlasting zou moeten kunnen doen, maar dat is toch niet het geval.
Dus -joepiejee- mag ik morgenvroeg staaltje vangen. Wish me luck :-)
En kapoen gaat op dieet. Alles waar ik zo voor sta moet even wijken, hij mag nu even alleen maar wit brood, fruit uit blik of appelmoes, geen peulvruchten of noten en niets melkerigs. Een beetje een uitdaging wel voor een veggie kindje die ik zoveel mogelijk heel natuurlijk en gezond probeer op te voeden, maar we gaan ervoor. (tijdelijk, echt tijdelijk)

De dokter had ook nog wat voor mij in petto. Volgens haar ben ik goed op weg om oververmoeid te geraken (of ben ik het al), doordat ik constant alert ben (overdag gans de dag met de oren gespitst rondlopen of er boven niet eentje begint te wenen, of de peuters geen kattekwaad uithalen,...) en dat 's nachts verderzetten waardoor ik heel licht slaap en echt alles hoor. (Ja idd, ik weet welke buren om 5u 's morgens naar het werk vertrekken en ik hoor zelfs de klok van onze directe buren slaan)
Soit, dat blijkt niet zo gezond.
Dus raad ze me aan om de kinders zoveel mogelijk in het weekend elders te laten slapen, zodat ik dieper zou gaan slapen, zonder alert te zijn. En veel uit te slapen en ontbijt op bed te krijgen waar David dan voor moet zorgen (echt, de dokter zei dat! Ik heb het alleen niet op een voorschriftpapiertje, dat moet ik nog even navragen)
Dat ontbijt dat zie ik nog wel zitten. De kinderen 'wegsturen' minder. Op een of ander manier lijkt het me zeer egoïstisch om ze weg te doen. (tis te zeggen: een ander opzadelen met mijn slechte slapers) en hen wegsturen om in bed te gaan liggen nietsdoen, is ook niet wat moeders doen.
Ok ik weet het... recupereren heeft zijn nut, en is niet nietsdoen. En ook een moeder heeft af en toe een break nodig. Het vloekt gewoon niet goed.
Moeders die hier meelezen: doen jullie dat soms? Kinderen op logement om zelf te kunnen slapen? Waarom wel/niet? (Of hebben/zijn jullie heel goede slapers of kans om een middagtukje te doen?)

Recycl'art cadeau voor kleine meisjes.






Ergens hier in de vlaanders woont een kleine gelukzak van een meisje, want er is een cadeautje onderweg maar ze weet het zelf nog niet. Ik heb mij nog wat bezig gehouden, zo tussendoor, met het creëren van de sloefkes (ge weet wel) maar dan in het klein voor meisjes met maatje 21 tot 23.
En ik heb ze verpakt in een cadeaudoosje dat kinders wel leuk vinden vanwege de giraf (allez mijn onthaalkindjes vonden het allemaal tof) en dat gemaakt is van afval, zijnde een tetrabrik van 1 liter. Makkelijk en snel te maken en dat alles om te kunnen zeggen dat alles aan die sloefkes eigenlijk 'afval' is, op de knoopjes na. Het briefje dat erbij zit is ook van oud papier gemaakt, in een tetrabrikken omslagje. Jep, er zit meer in een bus melk dan je denkt :-)

Ik ben heel benieuwd of ze dit leuk gaat vinden, en of ze verrast gaat zijn.

Ik was overigens ook blij verrast vandaag.... ik kreeg nog een superleuke nieuwjaarskaart, eentje met een venstertje in, en in dat venstertje zat een geurzakje in de vorm van een kerstboom. Zalig! Heel mooi, van moeder's geuren. Ik ben er echt blij mee.
En het geeft nog wat crea-inspiratie ook voor originele wenskaarten ;-)

maandag 11 januari 2010

Het gewicht van een dag

Merci voor de bemoedigende reacties op mijn berichtje van gisteren. Heel tof. En wat Liz zei is er eigenlijk wel poef op. Ne keer dat ik mijn evenwicht gevonden heb, verzin ik toch wel iets om het weer te doen wankelen. C'est la vie.
Je mag gerust weten hoe het is afgelopen gisteren. Ik heb wel mitje bezocht (ze herstelt goed, dat is positief nieuws) wel een uitgebreide douche genomen, wel met Mauro geverfd, wel verdergewerkt aan een creaprojectje waaraan ik bezig was (waarover later meer) mijn wel laten troosten door manlief, wel gezond gekookt (en afgewassen, twee keer) en mij met de geiten bezig gehouden om mijneigen ervan te overtuigen dat buurvrouw het uit haar duim zuigt dat ik ze verwaarloos* maar heb een verjaardag van een vriendin gemist in Gent en heb pas vanavond mijn boven en beneden gekuist. (En ik geneerde mij eigenlijk wel vanmorgen toen de mensen hun kindjes kwamen brengen en het hier nog chaotischer/rommeliger was dan anders, maar ik heb het even naast me neergelegd)
Daaraan ziet ge: met een beetje geduld (en vertraging) komt het wel goed.
Maar eigenlijk... Vele dieren houden nu een winterslaap. Misschien zouden mensen dat ook wat meer moeten doen. Gewoon effe wat rustiger aandoen. Helaas is onze maatschappij (en om eerlijk te zijn: het slaappatroon van mijn kinderen) er niet echt op gericht mensen te laten winterslapen.
En de natuur zorgt ook voor wat vertraging met nu al dik drie weken sneeuw, maar we willen het niet gezien hebben, we strooien er zout op, dan kunnen we weer verder.

Maar de dagen beginnen zachtjesaan alweer te lengen. Bijna niet waarneembaar, maar toch. De energie die de lente gaat geven zal onvoorstelbaar zijn. Zover zijn we nog niet.... eerst nog wat genieten van de wintercocon en van het verlangen.

En als het nog even koud blijft, komt dit vast nog wel van pas:
Ubi was vandaag bij de gelukkigen. De mama van een onthaalkindje heeft een lekker warm overtruitje (of hoe noem je dat) voor hem gemaakt. Hij is er heel content mee.



*buurvrouw vind het zielig voor de geiten dat ze buiten moeten staan, maar ze hebben wel een hok met beschutting en veel stro, elke dag vers water en vers eten, en die dieren kunnen daar echt wel tegen. Ik overweeg NIET ze binnen te pakken en samen onder een dekentje op de zetel een dvdke te kijken. Sommige dagen evenwel, kan je onterechte kritiek van de awoe-smurfen beter aan dan andere. Op dit moment kan het er even niet bij.

zondag 10 januari 2010

Kamer 127...

... daar ga ik zometeen naartoe. Mijn 'mit' (lees: grootmoeder) bezoeken die hopelijk al aan de beterhand is na haar operatie.
Ik wil het echt... er zijn voor mensen die ik heel graag zie.
En ik wil ook graag een goeie mama zijn die in het weekend wat extra tijd voor de kindjes kan vrijmaken.
Ik wil ook elke dag vers koken, met veel groenten.
Ik wil ook genieten van mijn engagement van de oudergroepen (die was gisteren en het was heel leuk)
En ik wil een proper huisje, allez toch min of meer.
En ik wil een goeie vriendin zijn en tijd hebben om naar verjaardagsfeestjes te kunnen gaan. Ik wil nog een klein beetje tijd om dingen zelf te maken (dat helpt mij echt... mijn gedachten een plaats geven, voldoening eruit halen)
Ik heb dat alles zo hard nodig.
En een week, laat staan een weekend lijkt is zo kort.
En dus bespaar ik op slaap, wat niet de beste keuze is.
Er staat een rood lampje te flikkeren om mijn dashboard. Iets met een platte batterij.
Ik zeg het soms tegen mijzelf: Beetje minder hooi nemen. En toch opteer ik vaak voor het zoeken naar een groter vork, als je snapt wat ik bedoel.
Dansen op een slappe koord. Balans in beweging. Blijven zoeken.
Het komt wel goed.

zaterdag 9 januari 2010

quote van de dag...

"Like a hydra-headed monster for every toy that is culled, a hundred new ones spring up in place of it. By my calculations every western child must have received by the age of reason (supposing he ever reaches it), 50 times his own weight of non-biodegradable, aesthetically poisonous and... morally corrupting rubbish - all delivered with the best of intentions." (Roger Scruton)

vrijdag 8 januari 2010

Wat doen nachtbrakers overdag?

Juist ja, zoiets:



En wat doet Moeke Sabine als ze dan allemaal liggen te suffen en te slapen? De frigo uitkuisen. (het is er het weer voor: het is kouder in mijn achterste berging, waar de frigo staat, dan in de frigo zelf. Ik moet me dan ook voor 1 keer niet schuldig voelen als ik de deur van de frigo wat te lang laat openstaan)
Met de dingen die ik weg zou werpen heb ik dan nog hetvolgende gemaakt: wat extra voeding voor de vogels (nodig: een kwart pompoen, vervallen bakboter, overschot müesli van het ontbijt en wat vogelzaad)
Ze kunnen het wel gebruiken denk ik zo, en ik hoef het niet in de vuilnisbak te doen.

Hoe is het mogelijk....

... dat in deze tijden van klimaatopwarming en buitentemperaturen van -6°C bijna alle winkels in Dendermonde en ik denk dat dat in andere steden niet anders is de deuren wagenwijd open laten staat terwijl ze het er binnen opstoken tot 22°?
Zijn we kleuters die niet eens een deur kunnen opendoen?

...dat marktleider Douwe Egberts gemeenten aanklaagt die eerlijke fairtrade koffie gebruiken en dat afficheren? Terwijl er zoveel sociale ongelijkheid is in de wereld en Douwe Egberts zelf fairtrade zou kunnen gaan maar dit niet wil?

... dat je nog steeds in elke winkel (behalve de supermarkt) een plastic zakje gratis bij je aankopen krijgt, en dat je echt expliciet moet zeggen dat je dat niet wil, in plaats van omgekeerd?

... dat de auto's hier op de baan Lebbeke - Dendermonde mij aanfluiten omdat ik met mijn fiets op de autorijbaan rij ipv op het spekgladde fietspad? Zijn we allemaal dringend op weg naar spoed?

Ik kan daar dus eigenlijk helemaal niet bij allemaal. Het is misschien onnozel, maar ik erger mij daaraan. En der zullen nog wel dingen zijn die hier een plaatsje verdienen. Maar ik ga mij niet de hele dag zitten ergeren....
Zijn der zo nog van die dingen?

(de volgende post zal wel weer helemaal positief zijn, ik beloof het u ;-)

donderdag 7 januari 2010

Oh happy day!





Pakjespost vandaag, joepie!
Helaas pindakaas, het was niet voor mij, maar voor mijn zonen. Mauro en Ubi waren supercontent met onverwachte cadeautjes uit rood-met-witte-stippen-hoek!
Waw, zo leuk! We hebben het helemaal voor zelfgemaakte cadeautjes én voor creatief bezig zijn, dus dit geschenk was op ons lijf geschreven. Superneig bedankt!


En in de veritas was er een actie: een puntzak knopen vullen voor 5 euro. In Gent had ik dat al wel eens gedaan, maar daar was 1 grote grabbelbak met knopen en kon je uren zoeken naar knopen die bij elkaar pasten. Hier in Dendermonde zit alles in buisjes en zakjes netjes bijeen en kan je die gewoon leegkappen in je puntzak.... super! Honderden knopen hebben mijn voorraad vervoegd. Grote en kleine en in alle kleuren van de regenboog.
Ziehier mijn buit:

woensdag 6 januari 2010

De havermoutkoekjes van sillie...


...zijn heeeeeel lekker.
Gisteren een bakplaat vol gemaakt. Vanmorgen al allemaal op.
Ik wil wel effe niet weten wat het mijn lijn doet (en vooral die van David want die heeft er het meeste op) maar ze zijn echt om te smullen. En zo makkelijk en snel klaar...!
Hier vind je het recept.

Jaaaaa, ik heb zo weinig te vertellen over mijn eigen leven dat ik alle inspiratie bij andere blogs moet gaan zoeken, hehe.
Behalve dan misschien nog wat reclaam voor mijn ziekenkas: vanmorgen kreeg David bij een bezoek aan de Bond Moyson een mooi gastendoekje als nieuwjaarscadeau met een briefje erbij dat het een volledig ecologisch verantwoord exemplaar is. Leuk dat ze daar aandacht voor hebben en op die manier ook mensen informeren!

En ik ben gisteren effectief om 21u in mijn bed geraakt, ha!
Ik ben nog steeds niet uitgeslapen evenwel, vannacht was het Ubi die om 2u16 wakker was. Gelukkig heeft hij in ons bed wel nog doorgeslapen tot 6u. Maar er zijn erger dingen.
Een geluk bij een ongeluk is dat David een spierscheur en -ontsteking heeft aan zijn rechterpols en daardoor thuis is van zijn werk. Hij helpt mij wat met de kindjes en ik kan het toch even iets rustiger aan doen.

Het kringloop-project van eloleo.

Via de reacties op mijn blog hier gisteren, kreeg ik een tip dat eloleo een kringloopproject doet.
Hier lees je er alles over. Ik voel mij natuurlijk geroepen om mee te doen.
Voor mensen die geen zin hebben om door te klikken: het is de bedoeling om zoveel mogelijk herbruikbare boodschappentassen te maken uit kringloopstofjes en die dan uit te delen. Eloleo zelve, als ik het goed begrijp, wil er dit jaar 210 maken op haar eentje. Behalve tijd heb ik alles in overvloed om er enkele te maken, dus aan 210 zal ik zelf niet geraken, maar wat het is, is het, niewaar?
Binnenkort lees je er hier alles over en zal ik er hopelijk ook wat kunnen in het rond strooien, ervan uitgaande dat er wel een aantal mensen zijn die zich op straat durven begeven met een kringlooptasje.
Zelf heb ik er eigenlijk geen meer nodig. Ik heb heel veel canvastassen en ook wat katoentjes waar ik al mijn boodschappen mee doe en er zitten ook 2 linnenzakjes in mijn handtas voor je weet maar nooit: Plastic daar zal je mij niet mee over de boulevards van Lebbeke of Dendermonde zien paraderen ;-)

The bigger picture



Eddem?

dinsdag 5 januari 2010

See me?

maandag 4 januari 2010

Diesel



Naar het schijnt komen dieselmotoren trager op gang dan andere...
Ik denk dat ik dan zo een dieseltje ben.
Het piekte toch een beetje (veel) deze morgen toen ik om 6u20 mijn bedje uit rolde (bijna letterlijk, niet in het minst omdat ik al een paar uur op het randje lag, Mauro had het weer in zijn hoofd gehaald bij ons in bed te sluipen midden in de nacht)
En ook voor de kindertjes was het weer een beetje aanpassen om terug in de groep gegooid te worden na zo een verlof. Ubi was hyper.... dolcontent dat zijn vriendjes terug waren, maar ook een beetje beduseld en verontwaardigd dat hij in het normale regime niet naar dvdtjes mag kijken midden op de dag.
Ik had soms een klein beetje het gevoel van 'ik stond erbij en ik keek ernaar', maar dan zonder de hihihi en de hahaha. Een soort van hersenverdoving-achtige toestand maakte dat de prikkels iets later toekwamen dan normaal.
Maar wat wil je: ik was al voor 7u 's morgens gewassen en gekleed (en Ubi ook!) en dat was ook voor het eerst dit jaar.
Heropstarten na het verlof, en dan nog wel met 6 kindertjes in huis...
Misschien voor de rest dan maar geen verlof meer nemen?


zondag 3 januari 2010

Een ideaal geschenkje...



Gisteren ging Ubi bij zijn peter (mijn nonkel Wim) nieuwjaar vieren. Hij kreeg daar een superleuk cadeautje (waar tante jeanine zich te pletter voor had moeten zoeken) : een slee.
En net toen we daar wilden vertrekken begon het te sneeuwen! Vannacht sneeuwde en vroor het nog wat af en aan en dus was vanmorgen weer alles wit.
Het sneeuwtapijt was niet erg dik, maar er was toch voldoende om in de veldweg bij oma's huis wat te gaan sleeën.
De slee is dan ook meteen uitgebreid getest en meer dan goedgekeurd.



Nobody knows where they might end up...

Het laatste jaar als onthaalmoeder dus...
Ja, ik vind het een beetje een lastige beslissing. Ik zie mijn onthaalkindjes heel graag, en navenant doe ik mijn werk ook graag. Hoe wel het soms best lange dagen zijn, kan ik in deze job alles kwijt wat ik graag doe: koken, creatief zijn, zorgen,...
Soms is het best vermoeiend natuurlijk, als ze met velen zijn en een beetje een sip dagje hebben. Als ik na een ganse week werken mijn eigen huis als een stortplaats ervaar door de vele handjes die graag eens morsen, alles eens vastpakken en graag rommelen, waardoor er in het weekend nog wel een werkdag bijkomt om alles weer leefbaar te maken.
Of als David met nachtdienst staat en moet proberen te slapen doorheen al dat kindergewoel, inclusief kindjes op onze slaapkamer na de middag. Dus ja, soms is het wat stressie.
Langs de andere kant ontbreekt het mij aan een ander soort stress: de ik-krijg-het-warm-en-koud-als kleuter-ziek-blijkt-in-de-ochtend-stress of de ojee-hoe-vul-ik-die-lange-zomervakantie-op-stress, een normaal werkmens heeft niet zoveel verlof staan, en wat doe je met de kinderen op die momenten? En bovendien is de dankbaarheid van de ouders mijn mooiste beloning, naast de lach op de kindersnoet. De (h)erkenning van ons gezin als een soort tweede thuis voor zo een kind, dat doet me vaak zo een deugd.
En ook...Ik moet mij niet verplaatsen om te gaan werken, dus met de auto rijden we weinig kilometers.

En wat ga ik hierna dan doen? Wel dat ik het nog niet weet. Die weg lijkt nog lang en ik heb geen idee waar hij naartoe kronkelt.
Ik heb een diploma maatschappelijk assistent dus ik kan het welzijnwerk weer in, of toch vormingen gaan geven, maar ook kraamzorg bijvoorbeeld lijkt me leuk, of werken in een tuincenter, of toch iets in de kinderopvang, maar dan buitenshuis...
Ik kan ook uitkijken naar een nieuwe uitdaging. Misschien mij bij -of omscholen?
Opnieuw herbeginnen als onthaalmoeder na de verbouwingen? Ik weet het niet... Ik sluit het niet uit, maar met ons statuut van heden ten dage (wat normaal vandaag al veranderd zou moeten zijn) is het heel lastig om een goede bezetting op te bouwen en intussentijd heb je haast geen inkomen terwijl je er wel moet staan, dus dat is wat moeilijk. Ook hangt het wat af van David zijn werk... blijft de fabriek waar hij nu werkt draaien of niet?
En ook naar schoolvervoer van de kinderen kan dat op termijn een probleem zijn (nu neemt oma er eentje mee op de fiets, maar 2 op 1 fiets is wat moeilijker en Ubi wordt ik oktober al 2,5)
Ik vind het al moeilijk om een jaar vooruit te kijken, laat staan drie jaar. Dus: ik neem mijn weg zoals die komt met veel vertrouwen. Ik kijk uit naar kansen en grijp ze met beide handen als ze zich voordoen. Zoiets.

En het woord kadee, huize steen, dat is blijkbaar een oud vlaams woord voor 'nakomeling' maar hier begrijpt iedereen het als je de kleintjes zo noemt.
Leuk dat er bij jou ook binnenkort 'kadeekes' zullen rondlopen :-)

vrijdag 1 januari 2010

Oudejaarsavond en nieuwjaarsdag

Ons feestmaal van oudejaar zag er alsvolgt ongeveer uit (dit was bij mijn ouders thuis):


Zijn wij een heel intieme, gezellige familie? Euh... niet direct eigenlijk. Er was een stroompanne tussen 19u en 20u, zodat we net na het aperitief eventjes veel geluk hadden dat mijn moeder nog ergens 4 theelichtjes had opgedoken voor op de feesttafel, anders zaten we helemaal donker.
Gans het dorp zat trouwens zonder electriciteit, dus het lag niet aan onszelf. Ik vond het helemaal niet erg, integendeel. Energiebesparing ten top. (Dit werd echter achteraf nog overmatig gecompenseerd, helaas toch wel)

Vandaag was dan weer een heel drukke dag. We bezochten mijn ouders en mijn grootouders (en daar komt heel veel volk samen) en na de middagdut gingen we nog bij de meter van David (en daar komt ook veel volk samen) en achteraf nog naar de andere grootouders van David ( en raad eens: daar komt ook heel veel volk samen)
Honderden kussen gegeven dus, en overal was er eten, veeeeeel eten.
En Mauro heeft voor het eerst nieuwjaarsbrieven voor'gelezen'. Hij heeft dat heel flink gedaan en is er rijkelijk voor beloond geweest.



En spelen met zijn nichtje Lieke.... ook heel tof natuurlijk, want ze zien elkaar niet zoveel, maar ze hebben het wel heel leuk samen.