zaterdag 27 februari 2010

De creatieve flow

Vandaag zit ik eerder in een creatieve flow, en ik vind het echt leuk.
Ik ben begonnen aan mijn eerste werkje voor moeders voor moeders. Als je wil zien wat het geworden is, dan moet je maar eens doorklikken ;-)


Maar het knustelen is ook enorm goed voor mijn zelfvertrouwen want ik leer weer vanalles bij. Voor nieuwjaar wou ik met biaislint werken voor een kado voor mijn mit, maar daar heb ik ontzettend op gevloekt en ik heb uiteindelijk mijn werkje weggesmeten omdat het werkelijk nergens naar leek. Vandaag bond ik de strijd met het biaislint weer aan en deze keer heb ik triomfantelijk gewonnen. Hoezee :-)

En ik heb ook voor het eerst een applicatie gemaakt. Oké, ja dat is supermakkelijk met vliesofix, maar kom, ik heb het toch gedaan en ik kan het weer toevoegen aan mijn lijstje met skills, dat komt vast nog van pas als ik over een paar maand begin te solliciteren. Haha...

En het feit dat dingen lukken maakt mij heel blijgezind natuurlijk.

donderdag 25 februari 2010

De positieve flow

Vandaag gaf ik als vrijwilliger van Eva een kookworkshop "Lekker vegetarisch koken met vergeten groenten" aan een groep kraamverzorgsters en het was een succes. Het was heel leuk om te doen, de deelnemers waren heel enthousiast en... het eten dat we klaarmaakten was heel erg lekker vond iedereen (inclusief ikzelf :-)

En toen kwam ik thuis, moe maar tevreden, en ik ontdek zoveel positieve reacties op de oproep voor moeders voor moeders... dat ik er helemaal warm van werd.
Ik ben heel blij dat jullie er massaal je schouders onder zetten en ik ben heel benieuwd naar wat jullie allemaal gaan maken en opsturen.

Ik heb een apart blog gemaakt voor dit project, waar iedereen zal kunnen volgen wat hier al is binnengekomen, je vindt het hier.
Het was een beetje een impulsief idee (jep, that's me) om dit in blogland te werpen en ik realiseerde me pas vandaag dat het nog een geluk is dat ik thuis werk als onthaalmoeder, of ik kon elke dag naar de post rennen om pakjes :-)
Ik ben heel heel benieuwd...

Dit alles maakt dat ik in een 'positieve flow' zit... dat is heel fijn....

woensdag 24 februari 2010

Today is a good day..

Vandaag had ik heel onverwacht een dagje vrijaf. Niet zo tof voor de kindjes die ziek waren en daarom niet naar de opvang konden komen, langs de andere kant... toch ook een beetje een gevoel van 'juij, nu kan ik vanalles doen waar ik anders niet toe kom'.

Niets is minder waar. De strijk ligt hier nog steeds, het stof moet nog worden afgedaan, en de keukenvloer.... laat ons zeggen dat het goed is dat het licht daar niet aan is voor de moment.
Gelukkig zijn alle voorbereidingen nu wel al getroffen voor een workshop die ik morgen ga geven en die begint pas na de middag, dus heb ik nog een hele voormiddag om te kuisen. Dat doe ik overigens toch veel liever bij daglicht, anders is het toch nooit goed gedaan. En op donderdag gaat Ubi naar oma, dus dat is ook mooi meegenomen.

Het is vooral Ubi die ervoor zorgt dat ik niets in het huishouden kan doen als hij hier rondtrippelt. Als ik wil afwassen wil hij gegarandeerd helpen. De potjes en bekers in de kast zetten, dat kan nog net, maar sleutels in het water gooien... niet tof.
En wat dacht je van zijn smeekbede om in bad te mogen? (Als ik hem liet doen ging hij drie keer per dag in bad, maar dat kan natuurlijk niet) Hij heeft er iets op gevonden: hij kapt zijn drinken (liefst diksap of vers fruitsap) over zijn hoofd... dan ben ik wel verplicht hem te gaan wassen. (Hij vindt dit grappiger dan ik)
En als ik wil stofzuigen, dan loopt hij achter mij aan om met zijn voet op de schakelknop te duwen zodat de stofzuiger steeds uitvalt. Hilarisch vindt hij dat. Dweilen is al helemaal geen optie dan.
En zo komt het dan dat ik een halve dag heb opgeruimd en gekuist en afgewassen en dat daar niets meer van te zien is nu.

Och ja, ik denk dat er nog wel mensen zullen zijn die dit herkennen. Gelukkig weet ik dat dit overgaat want ik heb het met Mauro ook al eens overleefd en dat is toch goedgekomen.

Nu slapen ze en kan ik nog een klein beetje verder werken aan mijn eigen moeders-voor-moeders werkje... Ik ga beginnen met de slap met mouwen van meisjesmama, benieuwd of het me nu gaat lukken met die biais, want dat is me de vorige keer echt niet gelukt...

dinsdag 23 februari 2010

Maken voor Moeders

Lieve bloglezers,
Een warme oproep naar jullie toe...
Hier zijn redelijk wat mensen op internet actief die iets moois kunnen maken en overweg kunnen met naald en draad of haakpen en breinaald. Naar aanleiding van een blogpost van Liezel bedacht ik dat het wel haalbaar zou moeten zijn om iets te knutselen voor het goede doel. Hier in ons land zijn er ook baby's die echt niet de meest rooskleurige start krijgen in het leven. Moeders voor Moeders helpt de armste gezinnen met jonge kindjes met voedselpakketten en materiële hulp.
Als ik zie hoeveel prachtigs er hier op het net gemaakt wordt, is het toch een kleintje om eens iets extra te maken voor die kinderen die niet in overvloed baden.

Daarom mijn voorstel:
*aan iedereen die iets moois kan maken voor baby's (bv sokjes, een labeldoekje, een slabbetje, ... gelijk wat): maak iets speciaal voor moeders voor moeders.
Heb je zelf op je blog al een tutorial staan voor een eenvoudig babyknutselwerkje, stuur me de link en ik kan hieronder een lijstje met handleidingen maken voor mensen die nog geen inspiratie hebben maar wel iets willen en kunnen maken.
*aan iedereen die een blog heeft maar niet zo knutselachtig aangelegd is: publiceer dit initiatief op je blog of je facebook of iets dergelijks en wie weet zijn er wel lezers die interesse hebben om mee te doen.
*als je geen blog hebt en ook niet zo handig: kijk eens op de site van moeders voor moeders op welke manier je toch kan helpen als je dat wenst.

Ik reken op jullie. Iedereen die zelf al eens iets gemaakt heeft of iets zelfgemaakts gekregen heeft, weet hoe bijzonder het is dat iemand tijd en moeite heeft genomen om iets speciaal voor jou te maken.
Ik denk dat dat ook voor de mensen die het financieel heel moeilijk hebben, heel veel warmte kan geven.
Materiaal hoeft niet veel te kosten: kringwinkels hebben vaak stukken stof en wol, en misschien heb je zelf ook nog wat restjes liggen. En Tijd maken om eens bezig te zijn met de noden van iemand anders, kan onszelf ook alleen maar bewuster maken van wat we wél hebben, ook daarom is het de bedoeling van dit projectje om bewust iets zelfgemaakts te sturen.


Ik denk dat het haalbaar moet zijn om iets te maken tegen pasen.
Jullie kunnen spullen rechtstreeks naar MvM brengen of sturen, maar de bedoeling is ze te bundelen en ze begin april gaan brengen naar daar. (mijn adres via email voor mensen die wensen deel te nemen)
DEADLINE = 3 april 2010

Graag jullie reacties hieronder of via sabinedewaele@gmail.com

Ik hoop dat jullie dit zien zitten en dat jullie reacties positief zijn.
We kunnen echt elke dag zelf een verschil maken!

Update: Waw, zoveel leuke reacties!! Tof dat jullie allen willen meewerken!
Om het overzichtelijk te houden heb ik alle deelnemers, handleidingen en info op een apart blog gezet, nl Maken voor moeders
Hier zal ik ook fotootjes zetten van de werkjes die bij me zijn aangekomen, zo kan iedereen meegenieten.
Ik heb er ook reclame op toegstaan, niet voor mijzelf, maar de opbrengst daarvan gaat ook naar moeders voor moeders, uiteraard.

Mensen die nog willen deelnemen: niet aarzelen, gewoon doen!

Alvast al heel erg bedankt!!

maandag 22 februari 2010

 
Ik heb mijn fototoestel al opgehaald bij Lieve, nagepraat over gisteren... weer met een gezellig bakje thee, bij het houtstoveke.
De foto's zijn een beetje nagenieten, maar waarschijnlijk weinigzeggend voor wie er niet bij was, ... en  toch...

zondag 21 februari 2010

Mooie mensen

Meligheid  op een zondagavond... mag het?
Het was een zeer mooi weekend.
Gisterenochtend was er oudergroep, de eerste die ik helemaal alleen ging begeleiden sinds de opstart een jaar geleden. Mijn lieve collega-vrijwilliger moet rusten om haar tweeling nog zo lang mogelijk in de buik te houden. Er was veel minder opkomst dan verwacht -hoewel er biobubbels waren en toastjes en we een winkel hadden waar je gratis konden shoppen in eco-producten- maar ik heb het niet aan mijn hart laten komen, ik heb genoten van het gezelschap dat er wel was en het was heel fijn. Daarna bezocht ik mijn zetelligerig collegaatje, om verslag uit te brengen, te lachen, haar buik nog eens te bewonderen en van haar man inspiratie te krijgen voor een lekkere vega- stoverij.
Ik was heel blij, maar doodop tegen de avond. Zalig geslapen onder mijn eco-zacht dekbedje.

Vanmorgen begon de dag al vrolijk, voor mij toch... David was net een oud mannetje als hij opstond. Hij is gisteren gaan paintballen met vrienden en had zoveel last vandaag: Al zijn spieren deden pijn van het lopen en bukken, en dan de tikken die die kogels tegen zijn lijf deden (de blauwe plekken zijn daar getuige van)
Dat was echt zo grappig om te zien! Hij is pas 28 geworden vorige week :-) Gelukkig kan hij er zelf mee lachen en heeft hij een heel leuke tijd gehad met zijn vrienden die de bijkomende last meer dan goed maakt.
En... hij was nog fit genoeg om te stoeien met ons jongens vandaag, want de ene mocht niet mee (geen moment op mijn gemak dan) en de andere wou niet mee (omdat zijn vriendje niet kon komen, die was ziek) naar Pluis.
Want daar dronken we koffie en thee vandaag, met lekkere zelfgemaakte gebakjes en met heel mooie mensen. Aan iedereen die geweest is: dankjewel recht uit mijn hart. Ik vond het erg gezellig, ik heb echt genoten en gelachen (oa met muizen en olifanten.... gna gna gna... geniet nog na) Het is zo leuk om mensen te ontmoeten en gewoon te kunnen zijn...
En er zijn echt niet veel winkels waar je langs de achterdeur naar binnen kan en direct een warm onthaal krijgt. Dat is dan weer leuk aan zo'n klein, alternatief winkeltje met een uitbaatster naar mijn hart.
Helaas helaas.. heb ik mijn fototoestel laten liggen bij Lieve.... dus geen sfeerbeeldjes, maar die komen nog, later op de week als ik mijn toestel ben kunnen gaan halen.

Dat is wat dit weekend bracht en wat mij nu zoveel energie geeft om de komende week weer aan te vatten. De mooie mensen die ik tegenkom op mijn weg. De inspiratie die me tegemoet komt, de 'goesting' om er weer in te vliegen en ervoor te gaan.

Bio duurder?

Biologische voeding is doorgaans duurder dan gangbare producten. Dat komt enerzijds door een betere kwaliteit, meer zorg voor het milieu (daardoor een iets lagere opbrengst per m²) en ook omdat de labels voor biogarantie eigenlijk wel vrij veel kosten (het hele productieproces moet worden gecontrolleerd om een label te krijgen), wat doorgerekend wordt in de consumptieprijs.
Dus ja, vaak betaal je een beetje meer voor een biologisch product.

Langs de andere kant kan het ook goedkoper zijn. Zo heb je van sommige seizoensgebonden bioproducten minder nodig om een voldaan gevoel te hebben (wat voeding betreft) of heb je minder van iets nodig om een goed resultaat te hebben (bv cosmetica) en heb je misschien ook minder dokterskosten.
En vaak, niet altijd, zijn de biologische producten ook zo verpakt dat je weinig verpakkingsverwerkingskost hebt.
Als iets duurder is in aankoop ga je misschien al eens beter nadenken of je het echt wel nodig hebt voor je het aankoopt (doe ik toch) en ga je resten van eten ook minder makkelijk weggooien.
Ik probeer zoveel mogelijk eerst van iets stalen te vragen om te zien of een product me ligt, ik vraag ook soms in de winkel om een klein stukje van iets te mogen proeven (bv kaas) voor ik het echt aankoop. Dat is dan weer leuker aan kleinere winkels, daar gaat dat makkelijker dan in supermarkten.
Voor de oudergroepen vraag ik ook van alles wat met ecologisch opvoeden te maken heeft, stalen aan. Vorige zaterdag leek het op de bijeenkomst wel op een winkel waar iedereen gratis producten kon meenemen. Heel leuk :-) (Dankuwel Lima, Hipp, A.Vogel, Biobim en weleda!)

Als je zelf een kindje verwacht of al een baby hebt, kan je bv bij Weleda ook persoonlijk staaltjes aanvragen van hun calendula-lijn, als alles goed gaat sturen ze je dat dan op, en ook bij Hipp kan je een pakketje aanvragen met stalen en kortingbons.
Voor nederlandse lezers: ik las op het net nog dit artikel, misschien ook interessant voor jullie?
Bij ons is er oa de bioweek (dit jaar van 5 tot 13 juni) waarin er overal kortingen zijn, standjes, degoustaties en marktjes waar je dingen kan uitproberen.... maak je geen zorgen, ik maak jullie nog wel wakker als het zover is, want ik ben een fan, weet je nog?

Ik heb zelf ook veel biovoedingsproducten leren kennen door kooklessen te volgen. Zo kwam ik eens iets tegen wat ik nog niet kende en wist ik meteen, zonder direct de aankoop te moeten doen, of een bepaalde smaak/product mij al dan niet lag, altijd handig, zo deed ik weinig miskopen.

Voor huidverzorging heb ik door de jaren heen ontdekt dat natuurproducten echt nog het enige zijn die ik in huis wil. Onze huid is het grootste orgaan dat we hebben en via onze huid nemen we vele stoffen op, zeker als we ze er rechtstreeks gaan op smeren (maar ook bv chemische stoffen in textiel en wasmiddelen)
Mauro had in het begin echt een heel droog velletje en niets hielp echt goed, behalve calendulaproducten. Toen ik bij hem merkte dat dat zo goed ging, ben ik ik ook voor mijzelf meer natuurlijke producten gaan kopen en er heel content van, over gans de lijn. Toen werd ook David nieuwsgierig en ook hij merkt duidelijk het verschil tussen zijn gillet-scheerschuim van vroeger en de weleda-mannenlijn die hij nu gebruikt en niet meer zonder wil. Geen irritaties meer, en veel zachtere verzorging.
Ik ben intussen ook zelf al zo gewoon aan de natuurlijke, pure geuren, dat ik synthetische geuren echt niet meer aangenaam kan vinden, ook al doen producenten nog zo hun best.

Vinden jullie bio echt te veel te duur? Of is het zijn prijs waard? Welke producten kopen jullie bio/eco en welke niet?

vrijdag 19 februari 2010

Waar een doos mij al niet heen brengt....

Vanmorgen heb ik David naar de colruyt gestuurd om een bestelling van Bio-planet die daar klaarstond op mijn naam. Meestal koop ik mijn gerief bij de kleinere natuurwinkels hier in de buurt (de bioshop in hamme, maele ghijs, de rank en de botanik), maar nu dus via bioplanet omdat ik in de kleinere winkels niet vond wat ik zocht. En hiermee kwam hij terug:


Amaai, Sabine, iets te vieren?
Ja., awel eigenlijk wel. Want de oudergroep bestaat een jaar en dat vind ik wel een bubbeltje waard.
En dus kocht ik enkele flessen bubbelend fruitsap (tis in de voormiddag te doen en de kindjes mogen meevieren)
Maar daar gaat het nu efkes niet over eigenlijk. Zie je waar die flessen  inzitten? In piepschuim. Daar schrok ik toch wel even van, omdat het dus wel van een biowinkel kwam hee!

Ik bekijk het eens even van dichterbij, snuffelde er eens aan en vond dat het iets merkwaardig was.
Ik sopte zo een stukje in mijn afwaswater en het schroempelde ineen!
 

Ziede? Na een seconde in water gedoopt te zijn, bleef er van zo 1 schuimpje maar een klein papje over.
Ik heb naar bioplanet gebeld om te vragen wat het was, en van welk materiaal enzo en of ik het kon composteren. 
De man aan de lijn wist eerst niet goed waarover ik het had en beweerde dat de dozen met piepschuim zijn gevuld. Maar is raad gaan vragen aan een collega en die wist dan te zeggen dat de grondstof mais is, de schuimpjes volledig veilig biologisch afbreekbaar zijn, maar niet in een thuiscomposteervat  mogen gegooid worden, wel in een compostinstallatie.
Ik wou nog vanalles weten, maar de antwoorden waren op aan de andere kant van de lijn, dus ik besloot verder te zoeken op het net. Met greenseng zocht ik op verpakkingsmaterialen op basis van mais, en ineens vond ik een site waar ik al langer naar op zoek was, meer bepaald sinds we op Dranouter onze borden hadden opgegeten, want ik had daar niet over geblogd, maar we kregen daar ons eten op compleet verteerbare borden en ik vond dat zo super dat ik toen al op zoek ging waar je dat kon kopen, maar tot vandaag had ik dat dus niet gevonden. In Olland kunde dat dus bestellen via deze site :-)
En ineens kreeg ik dan zo visioenen van ne mega bio-vegetarische potluck picknick waar iedereen zijn bord mag opeten. Maar dat blijft misschien een droom. Hoewel, als 1/10 van de bloglezers hier zo overwegen te komen, en zelf 3 van zijn lezers kan overtuigen om mee te doen, het zou misschien nog haalbaar zijn. Om de lente te vieren bijvoorbeeld. 

Ik voel die energie hier al stromen :-)

donderdag 18 februari 2010

Om de dag mee te beginnen....




meatdree mondays is de britse tegenhanger van donderdag veggiedag.

Totdat de lente komt...

Al die ingehouden energie nu nog.
Het bijna ontwaken uit de winterslaap... Slaapdronken loenst de natuur naar de wekker en draait zich nog even om, terwijl het licht al door het gordijn komt piepen.

De lente zal meer welkom zijn dan ooit. De uitbarsting overweldigend. De energie positief.
Ik kijk er al helemaal naar uit, maar geniet net zo goed van het verlangen naar een nieuw seizoen. Dat vind ik nu net zo boeiend aan het leven hier in de lage landen.


Niagara in mijn keuken @ 6.20 A.M

Bij het krieken van de dag, terwijl de nacht zich nog eens omdraaide in een poging het zich blootgeven nog even uit te stellen, besloot Ubi mij een poepie te laten ruiken. Letterlijk.
't Kind kan er niet aan doen, maar alle uren waar nog een 5 bij komt kijken vind mijn ochtendlijke zelve niet zo leuk. Och ja, van de nood een deugd maken, al waren er vandaag geen knoopsgaten te stikken, het heeft ook wel iets: met ons tweetjes in de koelte van ons ochtendschemerige huis terwijl alles nog ronkt.
Mauro kwam ons algauw vervoegen, want hij liet me gisteren nog (letterlijk) weten dat hij niet weet hoe dat moet, uitslapen.
Ik was met Mauro bezig toen ik een onheilvoorspellend gedruppel hoorde in de keuken. Ik had nog even de hoop dat het om de kraan ging, die Ubi-lief had opengekregen.
Maar...
Ubi speelde watervalletje met als ingrediënten: een pak soyagroeimelk (lekker plakkerig spul), het aanrecht (met daaronder de kasten, niet echt bestand tegen insijpelend vocht) en een pas gekuiste vloer.
En toen ik de grote lijnen (geen plassen meer) had opgekuist en aan het eigenlijk ontplakwerk kon beginnen... zag ik dat er intussen ook al iemand van confetti-tje had gespeeld met de muesli die ik op tafel had staan voor het ontbijt en waar ik de kinderen had rondgeschaard in de hoop dat ze zich dan wat rustig zouden houden.... eventjes. Natuurlijk lag de muesli in het plakkerige melk-goedje. Ik stond dus al te ploeteren met sop en doek in de keuken toen iets na 7 het eerste onthaalkindje aankwam.

Maar er zijn hier waardevolle lessen geleerd vandaag.
Door Ubi: een groot pak soyamelk kan je niet leeggieten in een klein potje
                 Mama's vinden het niet leuk als we eten rondgieten in de keuken

Door Mauro: hou je vooral afzijdig als kleine broer iets doet waarvan je weet dat het niet mag, je wil niet betrokken geraken

Door Mama: als een kind vlot op stoelen kan kruipen en het inzicht en de kracht heeft om stoelen te verplaatsen naar strategisch goede plekken voor experimenterende peuters... ben je gezien.

Sommige van die lessen kenden we al en waren herhalingsleerstof,  de meesten zelfs. Maar we bekijken het positief, ook deze vroegochtendlijke situatie was een uitdaging om te groeien. (echt)

Ik las ne keer ergens op een ander blog (ik meen mij te herinneren dat dat bij het moederfront was) een quote:

"Cleaning the house while the kids are growing is like shovelling your step while it's still snowing"
Zo waar!

woensdag 17 februari 2010

Zakdoek leggen, niemand zeggen...

... ik heb de hele avond gewerkt. 4 paar zakjes heb ik afgewerkt, 4 van groen en 4 gestreept...


Linnenzakjes gestikt dus, voor een collega die mijn idee nog niet zo slecht vond.
Het is niet echt een eloleo-zakje, maar het zal toch ook bijdragen aan minder plastic zakjes (hopelijk) en is dus wel een ecologischer alternatief.
Vanmorgen vond ik het niet eens erg dat Ubi supervroeg wakker was, zodat ik alle knoopsgaten alvast nog voor het ontbijt kon innaaien, zodat deze taak alvast opzij kan worden gelegd en ik mijn workshop van volgende week nog kan voorbereiden vanavond als d ekindjes slapen, want die deadline komt ook steeds dichterbij. Zaterdag is er nog oudergroep en zondag de koffie bij pluis (en die linnenzakjes moeten daar mee naartoe)
David lachte een beetje met mij en zei 'jij haalt je toch telkens ook nogal extra werk op je nek hoor'...
Hmm... Misschien wel, misschien niet. Ik ervaar het niet als werken, dus hij heeft niet helemaal gelijk. Integendeel: vanalles organiseren om mensen bijeen te brengen die bezig zijn met een planeet en toekomstvriendelijke levenswijze, dat geeft mij wel heel veel energie.
En van waar komt dat dan eigenlijk, die drang om dat alles te doen? Want er zijn wel nogal wat mensen die dezelfde dingen als ik belangrijk vinden, maar dat maakt nog niet dat iedereen het zo nodig vindt om te gaan bloggen, te organiseren, te bedenken,... (maar op een andere manier bijdragen is minstens even waardevol!)
Niet dat ik daardoor mijzelf 'beter' vind dan een ander, maar op het riscico af om prekerig over te komen, heb ik wel ergens diep in mij een behoefte om het uit te schreeuwen.... dat er iets moet veranderen, dat we zelf de verandering kunnen zijn. Een behoefte die anderen misschien niet, of minder hebben (en sommigen nog erger als ik :-D )

Maar het is mijn weg denk ik. Ik geniet ervan er mee bezig te zijn.
Het is ook mijn manier om mijn kinderen niet te moeten teleurstellen als ze me vragen: Mama, wat heb jij gedaan om een mooie wereld voor ons te maken? Op welke manier deed jij wat je dacht dat 'juist' en 'goed' was?
Ja, misschien is dat wel mijn drijfveer, misschien zijn mijn kindjes wel de reden.... ook al van voor er ooit sprake van hen was.


maandag 15 februari 2010

....ciden

Ik plof net net neer in mijn zetel, nadat ik de vloer heb schoongemaakt met heet water en Froggy en ik lees twee aan elkaar gelinkte berichten over een thema dat me toch wel bezig houdt.

Op het blog van Leen, zag ik een filmpje staan over de link tussen gebruikte pesticiden in de landbouw en bepaalde ziektes en over een frans dorp waar de scholen kiezen voor bioproducten. En via de mailbox kreeg ik van een vriendin een mail met een link naar healthychild.org waar ik het filmpje "wake up story" bekeek. (zeker ook eens bekijken, ok het is erg amerikaans, maar er zit veel in)

Nu, ik koop zelf meestal biologische spullen, en let ook op fair trade, zonder mijn portemonnee uit het oog te verliezen. Ik denk logisch na over aankopen en koop zo weinig mogelijk kant-en-klaar en voorverpakt. Ik hoop dat ik hiermee ook de juiste chemische keuze maak.
Niet alle plastics zijn echt veilig, zowel naar bewaring van eten toe, als naar bv kinderspeelgoed, en dus vermijd ik ze zelf het liefst. (Hoewel mijn omgeving daar duidelijk anders over denkt: je moest eens zien hoeveel plastic speelgoed mijn kinderen al hebben verzameld, en mijn vraag naar duurzame spullen -als ze dan toch iets willen geven- vaak wordt afgedaan als fanatieke prietpraat en leunt blijkbaar aan bij een soort van kindermishandeling, middels het weigeren van mee te lopen met de rages en het terug willen keren naar het stenen tijdperk)
Maar wat is veilig en wat niet, en waar trek je de grens?

Wijzelf beslisten om alvast in onze tuin geen enkele vorm van pesticiden te gebruiken. We voegen ook zo weinig mogelijk chemie toe aan de bodem, en als we het doen, gebruiken we uitsluitend producten die zijn toegelaten in de biologische landbouw (bv ecostyle)
Dat maakt dat de kinderen heel veilig van het fruit kunnen snoepen dat aan onze bomen en struiken groeit.
Toen Mauro een drinkbeker moest hebben om elke dag water te kunnen meenemen naar school, koos ik heel bewust voor een BPA-vrij exemplaar, deze.
Maar we hebben ook zoveel spullen in onze omgeving die er al waren van voor we ons daar eigenlijk bewust van werden, wat doe je daar dan mee? Ze massaal weggooien lijkt me niet de meest ecologische optie.
En het is ook zo dat de bodem niet stopt bij ons perceel. Als buurman wel pesticiden, herbiciden, fungiciden en andere troep in zijn grond woelt, dan komt dat onvermijdelijk ook (zij het hopelijk beperkt) bij ons terecht. Fijn stof en zure regen, daar ontsnapt ook onze tuin niet aan.
Moeilijke kwesties vind ik dat soms.

Veel mensen redeneren: als het toegelaten is, zal het wel zo schadelijk niet zijn... maar daar kan ik met de beste wil van de wereld niet in volgen. De reglementeringen voor voedsel bijvoorbeeld zijn helemaal niet zo strikt in de gangbare teelten (en er is ook veel import), en waar er effectief controle wordt op uitgevoerd, vindt men vaak overschrijdingen van de toegelaten waarden. Dat komt wel af en toe in de krant, maar meestal maar een klein artikeltje op pagina 35 ofzo.
Hetzelfde geldt voor bovenvernoemd BPA, die stof is in verschillende landen al verboden in plastics, maar bij ons is die nog wel toegelaten.
Bovendien kan men echt niet alles wat op de markt komt aan nader onderzoek onderwerpen.
Dus dat het toegelaten is, wil nog niets zeggen over de veiligheid, niet over het eten, niet over de spullen die kinderen in hun mond steken.

Zelf ben ik geen chemicus (nooit goed in geweest, helaas) en het zelf onderzoeken zit er dus niet in.
Ik wil ook niet overbezorgd zijn, maar zeker ook niet onverschillig, want het gaat hier onder andere ook over mijn kinderen en die van anderen. Dus ik let goed op en kies voor wat mij de veiligste optie lijkt.

Liggen jullie er wakker van?

Nieuwe dingen...

Ge weet het of ge weet het niet, maar er is 'iets' met de darmen van Ubi (de jongste, niet die met de schijnpoliepen)
Hij heeft al op een aantal diëten gestaan, maar niets hielp tot hiertoe echt om eens een meer vaste ontlasting te hebben. Eigenlijk is glutenvrij het enige dieet waar we nog niet aan gedaan hadden, en daar zijn we dan zondag toch maar mee gestart. Ik denk dat voor ons glutenvrij het meest zoeken is, de rest vond ik nogal makkelijk, maar dit....
Het rek met dieetproducten in de natuurwinkel was ik altijd overgeslagen, maar heb ik nu eens nader bestudeerd, en we zijn met een paar nieuwe dingen naar huis gekomen. Glutenvrij brood, pasta, koeken, croisaants, ontbijtgranen, crackers.... er was vanalles.
Het brood, daar kan ik zelf echt (nog) niet aan wennen. Voorlopig ben ik van mening dat ik gewoon geen brood meer zal eten als ik ooit op glutenvrij wordt gezet. De pasta was heel lekker en de quioacrackers ook, mits iets  van beleg. Maïswafels zijn heel lekker, al heb ik intussen ook al ontdekt dat daar soorten in zijn. De croissants waren te doen, maar Ubi wou ze niet eten en ik vond ze te duur om te kopen als het niet noodzakelijk is (meer dan een euro per stuk, en het waren kleintjes, die ik zelf nog moest afbakken) en de muesli heb ik nog niet geproefd maar ziet er wel zalig uit.

Ik heb erintussen een en ander opgezocht over gluten en blijkt dat het toch voor jan en alleman wel beter zou zijn om eens wat minder tarweproducten te eten. Niet dat die zo slecht zijn, maar door het veredelen van tarwe zijn er een soort supergluten ontstaan die super zijn voor de elasticiteit van degen (bv voor brood) maar niet zo super voor de darmen des menschen.
Ik wacht nu een beetje af wat het geeft met darmen van Ubi (wie weet is het iets dat er gewoon uitgroeit, en om die reden ben ik niet geneigd nu al naar specialisten te lopen, hoewel ik wel een doorverwijzing heb gekregen) maar hoe dan ook ben ik nu door al die informatie toch op te letten om sowieso ook meer eens glutenvrij te gaan koken/kopen.
Gelukkig zijn we hier thuis niet vies van nieuwe smaken (op dat gebied is Mauro nog de moeilijkste, maar dat zal ook wel een beetje de leeftijd zijn, denk ik/hoop ik)

zaterdag 13 februari 2010

Ubi's world

Een zaterdagvoormiddag met Ubi gaat ongeveer alsvogt:



Eerst vermassacreren we de cake die mama heeft gemaakt voor papa's 28ste verjaardag met een mes, terwijl mama even Mauro op het potje helpt.
De cake was nochthans heel erg schoon gelukt, met steepjes en al:











Dan was er nog de piekie en Ubi's idee van proper eten:










Waarna we gezellig het behang gaan aftrekken. In Ubi's belevening het tofste dat er is, en hij is erg onbegrijpend over mijn boosheid hierover.
Maa ik heb nu echt geen reservepapier meer om kleine mankementen te overplakken en tot als de verbouwing rond is (wat nog wel even kan duren) komt hier geen nieuw papier aan de muren, hij moet dat dus dringend afleren.






Wie krijgt van Ubi de schuld? Juist ja, 'toute Mau-oh', zijn broer.
 
Nadien ging het gelukkig iets vlotter, we gingen naar de lammetjes kijken van de schapen van Bert. 
Met de wandelwagen door de sneeuw, is heel gezellig. Helaas waren Mauro en Ubi wat bang van de schapen. Niet helemaal raar, want de meeste schapen zagen er echt imposant uit met hun dikke wintervacht en de meesten van hen dan ook nog drachtig. Hun flank komt ongeveer tot aan Mauro's neus. Mauro durfde ze uiteindelijk wel wat brood voeden.

De lammetjes die werden dan weer wel eens geaaid, hoewel Mauro en Ubi ook niet direct te happig waren om ze te lang aan te raken, laat staan ze zelf eens te pakken. Maar ze zijn zoooo schattig! Ze zijn nog maar 10 dagen oud.  
  
 

Prachtige dieren heeft Bert, en hun weide is ook helemaal niet zo ver van ons huis, een mooie wandeling door de velden slechts verwijderd. We gaan daar vast nog wel wat vaker gaan kijken, zodat de kindjes hopelijk in de toekomst niet meer zo bang zijn van de dieren. Berts dochter (die is anderhalf) was uiteraard helemaal niet bang van de diertjes, die was eerder zelfs verwonderd waar Mauro en Ubi zo een kabaal rond maakten, voor haar was dit dan weer koude pap. 
Van aan de wei kan je zelfs de bomen (populieren) in onze tuin al zien.

vrijdag 12 februari 2010

Chocolalalalala

Ik kreeg een bericht van Els Keytsman gisteren, ik zet het even hieronder...

Slechts één grote koffiemultinational in ons land weigert te kiezen voor fair trade (Douwe Egberts)
In de chocoladesector is nog erger: de meeste chocolade in de Belgische winkelrekken is niet kindvriendelijk. In West-Afrika werken meer dan 100.000 kinderen onder wat men “de ergste vormen van kinderarbeid” noemt, en naar schatting 10.000 kinderen zijn het slachtoffer van kinderhandel.

Oxfam-Wereldwinkels wil de chocoladebedrijven in België aanzetten om alleen nog fairtradechocolade te maken. Tot dat gebeurt hopen we dat de Belgische consument de keuze maakt voor chocolade die echt kindvriendelijk is. Tenslotte willen we België, het chocoladeland bij uitstek, het voortouw zien nemen in de bevordering van de productie en consumptie van fairtradechocolade.

De beste garantie op kindvriendelijke chocolade is fair trade omdat het zowel kindslavernij bestrijdt als de extreme armoede die aan de basis ligt van dergelijke praktijken.

Word fan van de FB-group http://www.facebook.com/#!/pages/Kindslavernij-lust-ik-niet/287340808812?ref=ts
Teken de petitie op http://www.kindslavernijlustikniet.be


 
 Eerlijk is eerlijk: ik wist dat eigenlijk niet. Ik had er ook nog niet echt over nagedacht. Nu wel dus. Het is te zot voor woorden dat in het zuiden kinderen uit armoede ingeschakeld worden in de productie van onze snoep. En waarom?
Ik koop niet veel chocolade want ik eet dat eigenlijk niet zo graag. Hoogstens eens wat chocoladedruppels in warme vanillepudding of in een cake. Je zal me niet gauw betrappen met een echte reep chocolade in de hand, maar dat maakt niet uit.  Als ik nu nog pralines koop, of choco, zal ik er op letten dat het slavernij-vrij is.
Wisten jullie dit? Zijn jullie bereid om er op te letten? Hebben jullie de fair trade chocolade al geproeft en is ie lekker?

Daar gaat hij...

Het doet best wel raar als een kindje niet meer naar de opvang komt, om naar de kleuterschool te gaan.
Het lijkt dan eerst alsof het kind gewoon naar huis gaat en na het weekend wel weer terug zal komen. Dus eerst voel je er niet veel van, maar na een paar dagen komt toch wel het gevoel van 'hier klopt iets niet, mis ik nu niet iemand?'.
Want een kind dat anderhalf jaar (sommigen langer, sommigen korter) bijna dagelijks kind aan huis is, begint toch ook een beetje mee tot je gezin te horen. Ik zie ze groeien, ik zie ze spelen, ik zie hun vreugde en groot en klein verdriet.
Nu is het eerst gewoon weekend en voor velen volgende week ook krokusvakantie. Daarna begint voor deze kerel de schoolcarrière. Ik hoop dat hij dat goed gaat doen, dat hij zich daar snel thuis voelt tussen alle kindjes. Ik duim. Tot ziens!!

Women only!

Als sillie uit haar kast komt, doe ik mee. Ik ben nogal ne meeloper, ik geef het toe. Maar meelopen tegen de stroom in dan, dat mag ook een keer.
Ik heb geen enkele aanwijzing dat er hier ook mannen komen lezen, dus kunnen we veilig van start gaan met ons vrouwenkwartiertje.
Een blogstuk over de 'grot' en maandelijkse ongemakken. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou aandurven om zo 'open' te zijn in een log, maar het is voor het goede doel.
Er zijn namelijk miljoenen vrouwen op deze aardbol en die miljoenen vrouwen die werpen miljoenen maandverbanden en tampons weg per maand,..... shock! (en die zijn dan vaak nog eens per stuk verpakt ook! ...;shock  shock!) Terwijl daar ook alternatieven voor bestaan.
Je kan, in navolging van uw baby, voor katoenen kruismateriaal gaan, maar laat ons wel wezen: dat is dan misschien ook alleen maar goed voor thuis? En het is geen echte bijkomende motivatie voor je man om ook eens wasje te draaien, en waar oh waar doe je die dingen in de 'week'? Niet iedereen wil altijd en overal met zijn neus op de feiten worden gedrukt.
Er zijn ook nog andere alternatieven die én gezond (geen uitdroging)  én discreet (geen lek, geen afval, makkelijk opbergbaar) én economisch (1 keer aanschaffen, jaren bruikbaar) én ecologisch zijn (niets om weg te werpen!) Dit alles in een heel klein doosje... ladies: ga voor de Mooncup, divacup, fleurcup of keeper! Ze bestaan zelfs in verschillende kleuren en materialen.
Style me Green heeft er ook over geblogd. En op youtube vind je (echt!) filmjes over hoe dat juist in zijn werk gaat :-)

Wil je toch voor wegwerp gaan? Weet dan dat er ook producten voor intieme dameshygiëne bestaan in biokatoen (jep, niets van pesticiden daarop, dus veiliger dan conventioneel geteeld katoen, waarvan de grotere merken zijn gemaakt) Als ik er koop, koop ik er van natracare. Die zijn hier makkelijkst verkrijgbaar in de natuurvoedingswinkel.
Voor bovenstaande cups zal je moeten gaan webshoppen, of naar doekjes en broekjes in Leuven gaan edit: of bestellen bij Pluis!

Trouwens voor borstvoedende mama's: ook voor borstpadjes die je nodig hebt tijdens de bv-periode bestaan er ecologische alternatieven: hetzij wegwerp (oa van natracare) hetzij herbruikbaar, bv katoenen compressen of lilypadz.

Voor elk wat wils dus!

donderdag 11 februari 2010

Een meisje

Ze wacht.
Nee, denkt ze, ik wacht niet,
ik dans.

Ze danst,
ze danst met lange, ranke passen, 
langzaam en aandachtig,
ze houdt haar ogen dicht,

ze danst door deuren en door ramen
en door lange, lankmoedige dagen-
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer-

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt
denkt ze: ik?
ik val niet, ik dans.

van Toon Tellegen

woensdag 10 februari 2010

 
Nu heb ik wel vaker de neiging om niet exact helemaal de regeltjes te volgen en om die reden kopieer ik de regels van deze award niet mee. Ha! Das durven hé.
En in plaats van 7 dingen te schrijven die jullie nog niet van mij weten, schrijf ik de dingen die jullie vast en zeker wel al weten of echt niet wouden weten. Wat zou er nog geheim zijn aan mij na 500 blogberichten? Mijn ziel staat naakt hier op het net, en kan er nooit meer af. 
We zijn vertrokken:
* ik ben blond, altijd al geweest. Mijn vader is ros en ik heb altijd gedacht dat ik vosse kindjes ging hebben. Dat is nog niet het geval.
* ik eet geen dode dieren. 
* ik kan wel tegen bloed, heel goed zelfs
* ik ben in de winter verslaafd aan warme kersenpitkussentjes met wat lavendelolie om te gaan slapen, anders komt er van slapen echt niets in huis.
* ik ben ellendig met decoratie, mijn stijl is veel te eclectisch om een mooi geheel te maken van een kamer of een garderobe
* Ik heb vroeger piercings gehad, in mijn navel en mijn tong. Op een dag veranderde mijn leven en moesten ze uit, ze zijn nadien nooit meer terug ingegaan. 
* Ubi ging eigenlijk Titus noemen en Mauro Bas. Ik veranderde telkens op het einde van de zwangerschap van gedacht.
* Mijn favoriete maand in september.
* Ik kan sinds vorige week een beetje walsen, maar ik ga nog veel oefenen.
*ik zit al aan 10.
 

Voila, ik weet niet goed hoe ik ze nu ga doorgeven, deze award. Er komt hier alleen echt schoon volk over de vloer (over het scherm) dus,..ik vind jullie allemaal wel echt 'beautiful' en een aantal mensen hebben hem ook wel al gehad....
Toch merci, nogmaals huize steen :-)

dinsdag 9 februari 2010

citaat van de dag


When there's snow on the ground, I like to pretend I'm walking on clouds.

Takayuki Ikkaku, Arisa Hosaka and Toshihiro Kawabata, Animal Crossing: Wild World, 2005

de kip of het ei

Ons kippen zijn rare madammen. Eerst leggen ze niet door vermindering van daglicht, daarna de rui, en nu het weer vriest leggen ze massas eitjes (roept daar iemand 'pannenkoeken'?)
Ik ontdekte er vandaag maar liefst 8, want ik had gisteren niet in het kot gekeken.
Nu vroeg ik mij af of een ei kan bevriezen en of het dan alsnog eetbaar is.
En als het niet kan bevriezen, of dat dan komt omdat er een dooier inzit.


Gelukkig wist het internet raad ;-)
 Een ei dat bevroren is geraakt (of waarvan je zo een vermoeden hebt) kan je perfect nog consumeren, tenzij de schaal ervan is gebroken door het vriezen, dan neem je best het zekere voor het onzekere en doe je het ei weg. Een ei dat bevroren is geweest, natuurlijk niet opnieuw invriezen. (maar dat is met alle voedingswaren zo)

maandag 8 februari 2010

All I need is....


 
*art by banksy




... de postadressen van liesje, huize steen, sillie, mamalien, naadjes en draadjes, bien, franca, sara en isabel :-) (Ilse's adres heb ik nog)
Een reactie in mijn mailbox van Elke, Vera, Ingrid en Sandra
en de hoop dat ik nu niemand vergeten ben

alles mag richting sabinedewaele @ gmail dot com

en dan doen jullie maar gerust verder met nog even(*) in spanning afwachten


*=voor interpretatie vatbaar :-)

zondag 7 februari 2010

tataratatattaaa en trrrrrrrrrrr boem

Trompetgeschal en tromgeroffel!

Er is een winnaar getrokken voor de give-away.
Ik ging een überschattig filmpje maken waarin zoontje briefje pakt, maar vind  de oplader van camera-batterij niet, dus..... random.org heeft me hier uit de nood geholpen.

En de winnaar isssssss:

nummer 5

En moest het nu niet zijn dat mijn man niet zou zitten zagen dat we dringend weg moeten, ik zou uittesten hoe cropper werkt en uitzoeken wat geen output in de input wil zeggen bij mijn print screen-opdracht aan de computer, want ik weet anders niet hoe ik dat hier kan gaan bewijzen dat ik niet vals heb gespeeld. 
Soit, dat pas ik misschien nog eens aan als ik echt veel tijd heb, want nu wil ik wel weten hoe het zit :-)

edit: tis gelukt om met cropper te werken, applaus voor Sabby ! :-)


Maar, wie is nummer 5? Wel, dat is tijdtussendoor, want ik heb gewoon de volgorde van de reacties bijgehouden als zijnde de nummers van de trekking om het niet moeilijker te maken dan nodig. Tijdtussendoor gaf dus de  5de reactie en wint.
Gefeliciteerd!
Ik ben heeel benieuwd te vernemen hoe je het ziet (een veggiekookdemo was de vraag) en hoe we afspreken en dan kom ik af!
Maar lieve mensen, ik ben ontzettend gul vandaag, als altijd, en ik beloof iedereen een troostprijs, iedereen die reageerde wel te verstaan, want ik vind het ontzettend leuk en leerrijk wat jullie hier allemaal reageren op dit blog. 
Daar hoor je morgen nog iets van :-)
Dus.... niet getreurd, we houden de spanning der troostprijzen er nog even in. Want manlief wil nu écht wel vertrekken :-)

zaterdag 6 februari 2010

Spannend...

Morgen ga ik met een lieve vriendin gaan ontbijten, en daarna -tadaa!-....loot ik iemand uit de pot die een verrassing van mij mag gaan verwachten, naar aanleiding van mijn superdeluxe give-away!


Sssssssssssssssspannend!

kringdingbuit

 
Hoe kan ik nu hier niet blij mee zijn?

vrijdag 5 februari 2010

Beetje uitleg bij de foto...

Deze foto meerbepaald.

Hoe kwamen die twee daar in dat park (aka box) terecht, zo halfnaakt?

Beeld u even hetvolgende in:
Het is woensdagnamiddag. Er zijn vijf onthaalkindjes en een eigen peuterzoontje in huis en kleuterzoon is ook reeds terug van school.
De vloer van de woonkamer is onoverzichtelijk bezaaid met stukken duplo en overal zit wel iemand te lachen, kraaien en spelen.
Een van de peuters wil op het potje gaan en doet zijn behoefte. Heel flinkt! Bravo! Je maakt het potje weer leeg een schoon.
Een van de andere peuters wil niet op het potje gaan en doet zijn behoefte... in zijn luier. (Niets aan de hand)
Je maakt aanstalten om de luier van de peuter te gaan verschonen en daar dient zich nog een andere peuter aan die ook het potje wil gaan benutten. Je helpt eerst even dit exemplaar uit de luier en placeert het kind op de pot die vlak naast de verzorgtafel staat, terwijl wil je nog steeds die ene gaan verschonen. Geen probleem. Je maakt het broekje los, body open, luier los, knijpt je neus dicht.... loopt die peuter die op de pot zat intussen weg van die pot en gaat middenin de woonkamer zitten... drukken. Je hart gaat sneller slaan, je zegt nog 'niet doooooeeeen!' maar het is al te laat. Je adem stokt. Intussen ligt daar wel nog steeds die ene op het kussen met vuile billen. Je wil het effe heel snel snel snel afmaken, maar wat doet die leukerd op het kussen? Juist ja, die plast zichzelf van boven tot onder vol terwijl je even zijn achterwerk optilt om er een luier onder te schuiven.
Je sluit gauw de luier en trekt de body over het hoofd en zet meneer in de box (aka het park) Intussen zie je de peuter die zich net ontlast heeft ook boetseren met die ontlasting. Erg gezellig.... bovendien komen een kruipertje een stappertje eens kijken wat voor leuks die peuter daar heeft gevonden om mee te kleien, vol interesse om mee te doen. Even korstluiting in je hoofd. Je zet alle kinderen op een mat en stelt je eigen kleuter van nog geen 4 jaar oud  aan als bewaker. Hij moet er dan maar even voor zorgen dat alle kinderen op de mat blijven, en je hoopt vurig dat die ene peuter die je net in de box zette er niet uitklimt. (Geen nood: die heeft intussen een andere bezigheid gevonden: zijn luier terug losprutsen)
Je ontdoet de kleiende kleuter gauw van alle kleren, grabbelt wat doekjes beet en kuist rudimentair de ontlasting op.*** Gelukkig heb je altijd washand, handdoek en zeep klaarstaan, zodat je nog slechts enkel een kom met wat water moet gaan halen om het kind te fatsoeneren. Als dat is gelukt placeer je het kind in de box (aka park) gezellig bij de andere peuter die je gauw toch terug al staande zijn luier opnieuw aandoet en een nieuwe body over zijn hoofd trekt. Je neemt een emmer met water en poetsmiddel en dettol en begint de vloer schoon te maken.
Als dat is gelukt is maak je nog even een foto van twee kapoenen in het park (aka box) die je bijna een hartstilstand bezorgden, en je plaatst even alle kinderen in de zetel zodat er niet nog meer ongelukken gebeuren (vloer + water + dettol = glad) en je ademt weer, ruimt de vieze kleren op, verfrist het verzorgkussen en gaat door met wat je bezig was. Niets aan de hand.

*** Hier komt ook nog je man thuis, moe van zijn werk, en hij bekijkt de boel als was het tafereel een werk van Dali. Fronst. Neemt over van Mauro als matbewaker.

Some days are better than others ;-)

donderdag 4 februari 2010

Ik geef mijzelf helemaal prijs - De Sabby giveaway!

Hier, beste mensen, leest u mijn jawel 500ste blogbericht.
Er staat een beetje onzin op dit blog, veel over mijzelf, over omgaan met kinderen, wat foto's, gedachten, eten en drinken en ook wel een aantal tips.
Ik hoop dat je het even leuk vindt om hier te lezen als dat ik het vind om te schrijven :-)

Dus jah...
Ik dacht: het 500ste bericht, het moet iets speciaals zijn. En ik wou een give-away doen.
Hmm. Maar wat kan ik geven? Ik kan wat koken, ik kan luisteren, ik kan met kinderen spelen, een beetje breien en haken en naaien en ik kan verhalen vertellen, een beetje dansen ook wel... Maar niet zo heel veel bijzonders, en toch ook wel.

Daarom besloot ik mijzelf weg te geven. Je leest het goed: je kan mij winnen., ttz het beste van mijzelf, wat dat voor jou ook moge betekenen. Dat kan gaan van: een taart bakken, een loflied, kousen breien.... Geef mij een uitdaging en ik neem ze aan.

Niet iedereen evenwel. Ik loot er eentje uit (tenzij er maar 1 reactie komt, dan is het niet moeilijk :-) ) en ik doe die een plezier.

Daarom: vertel me wat je van me gedaan wil krijgen en misschien komt het er ook effectief van, indien je wens haalbaar is natuurlijk.
Haast en spoeit u als je een kans wil maken, want tegen zondagavond zou ik wel willen weten waar ik aan toe ben :-)
En wie een goeie blogtitel weet, ipv mijn naam (hoe ordinair, hoe bedacht ik het 500 posts geleden?), wint sowieso een verrassing :-)

woensdag 3 februari 2010

Zwanger?

Nee ikke niet :-)
De vraag is aan jou gericht, al lezer.
Ben je zwanger, van plan om het binnenkort te worden of is er iemand in je omgeving die een kindje verwacht, lees dan vooral even verder, want hier komen een aantal tips-voor-aanstaande-ouders, in Sabby-stijl uiteraard, duurzaam, bewust en ecologisch.

Als eerste:

Neem als zwangere (of zwangere-to-be) eens contact op met een zelfstandige vroedvrouw. Je vindt een vroedvrouw in jouw regio op de site www.vlov.be. Ze kan je naast je gynaecoloog mee opvolgen en veel informatie en steun geven (zowel medisch als psycho-sociaal) tijdens zwangerschap, arbeid, bevalling en ook postnataal. (voor de nederlandse meelezers: dit is voor jullie waasrchijnlijk koude soep, maar hier is niet iedereen op de hoogte dat dit kan) Een visite wordt grotendeels, of postnataal zelfs helemaal, terugbetaald door je ziekenfonds. Vele vroedvrouwen of teams geven ook prenatale lessen die je alleen of met je partner kan volgen en zijn absoluut een aanrader, zeker voor een eerste kindje.
Ik heb zelf (heel goede) ervaring met het geboortehuis in Gent en met ammavita in Aalst (doen ook regio Dendermonde)

Dan:

Als je een geboortelijst gaat leggen, neem dan zeker iemand mee die in een recent verleden al eens kinderen heeft gebaard. Verkopers in grote winkels gaan vaak dingen aanraden om te kopen die je eigenlijk niet nodig hebt, om 'de lijst te vullen'. Trap niet in die val. Het is jammer als je familie of vrienden geld voor je kindje gaan uitgeven aan spullen die je niet gaat gebruiken.

Voor de kaartjes: er bestaat een ecologisch assortiment geboortekaartjes en er zijn ook ecologische drukkers. Kijk eens uit in jouw regio.

Als je alle spullen al hebt voor je kleintje kan je een donnatie vragen via de geboorte-aankondiging voor een goed doel. Ik heb er al gekregen voor oxfam en unicef. Vind ik super!

Kijk ook voor de kraamcadeautjes of je zelf iets kan maken (als je dat kan en  wil) of iets kan aankopen dat een meerwaarde geeft aan de samenleving, zoals bv de levensboom.

Er is ook een mooi aanbod aan biologische kinderkledij, zeker de moeite om eens te bekijken. Ook op het internet staat enorm veel tweedehands gerief dat nog in prima staat is, bv op kapaza of marktplaats of 2dehands.be
De gezinsbond organiseert ook in zowat elke gemeente tweedehandsbeurzen.
(Hier kan je zelf ook de kraamcadeautjes kwijt die je echt niet bevallen, hihi)
Ook zwangerschapskledij vind je vaak tweedehands of kan je misschien lenen van vriendinnen? 
Mijn mooiste stuks zwangerschapskledij zijn van 'Fragile', gekocht bij Zwanger en co in Aalst, Plus 1 in Gent en Ma petit pomme in Appels (Dendermonde). Ok, ze zijn niet uit biokatoen gemaakt, maar wel heel duurzaam, want zowel de broeken als de shirts, als de tuniekjes blijven goed zitten na de zwangerschap. Mijn trouwkleed is van dat merk geweest (ik ben getrouwd 4 weken voor de geboorte van Ubi) en dat draag ik nu nog. De kledij die ik droeg bij zwangerschapsperiode van Mauro heeft ook de Ubi-buik overleefd en wordt nu nog verder afgedragen.
Er zijn vast nog wel meer merken die even mooi en kwalitatief zijn, maar dit is natuurlijk slechts mijn ervaring.
Er bestaat wel ecologische zwangerschapskledij, maar die vind ik echt niet makkelijk terug. Via internet kan je wel eens wat bestellen, maar dat vind ik soms zo moeilijk omdat je niet kan passen. In sommige merken heb ik een M, in andere een L, in nog andere XL... Een keer je een merk goed doorhebt, is het makkelijker natuurlijk.

Verschillende organisaties bieden zwangerschapsyoga aan, echt een aanrader. De kans is groot dat je vroedvrouw je een tip kan geven van een plaats in jouw buurt.

Schrijf je ervaringen tijdens de zwangerschap goed op, noteer zeker ook je arbeids-en bevallingsverhaal als je kindje er is. Het is een gouden moment. En op het moment zelf denk je: dit vergeet ik nooit meer. Maar de details vervagen toch. Als je het op papier hebt kan je het altijd nog eens bekijken later, en dat is echt bijzonder. (ook al heb je de eerste dagen na de geboorte je handen vol met de baby, jezelf, je partner en bezoek)

Weleda-producten zijn super voor mama's en baby's! Van zwangerschapsolie voor de dikke buik, over alle babyverzorgingsproducten die je kan nodig hebben, tot lavendelolie voor onstpanning in de kraamtijd... er is een ruim assortiment. Alles aan deze producten is zeer natuurlijk en bovendien dierproefvrij. De geuren zijn 100% natuurlijk, en daardoor zeer comfortabel.
Onze huid is het grootste orgaan dat we hebben. Via onze huid nemen we prikkels op uit de buitenwereld en alle producten die we erop aanbrengen komen ook in onze bloedbaan terecht. Heel belangrijk dus om hierin heel kieskeurig te zijn en te gaan voor natuurlijk en zuiver, zéker als het gaat over je baby.
Er is naast Weleda nog een groter aanbod aan biologische kinderverzoring, maar daar heb ik persoonlijk geen -of weinig- ervaring mee, ook al omdat ik zo content ben van deweleda- producten dat ik niet de behoefte voel om te veranderen.
Weleda is te verkrijgen in sommige apotheken (in alle apotheken kan je het bestellen) en zeker ook in alle natuurvoedingswinkels, essenza, di, ...

Aanbevolen lectuur:
Bolle Buikenboek en Bolle Buiken in beweging - L. Massy
Veilig bevallen - B. Smulders
Duik in je weeën - C. Salomé
Eten voor de kleintjes - S. Kleintjes
Oei ik groei - F x Plooij en H. Van de Rijt

Kraamzorgcentra organiseren vaak leuke infosessies en workshops, zoals bv deze, en ook bijeenkomsten voor jonge moeders. Aanrader!
In Gent kan je onze oudergroepen ook bijwonen (uiteraard ook een aanrader, aja) en ook mammacafé organiseert bijeenkomsten. Het kan heel fijn zijn om mensen te ontmoeten die in dezelfde situatie zitten als jijzelf, je kan er veel tips en ervaringen delen.

Als ik er nog bedenk, vul ik nog wel eens aan.
Of als jullie nog gouden tips hebben.... deel ze gerust!

Zelf maken

 Ik heb vrienden die zelf heel mooie en lekkere dingen kunnen maken.
En hoewel ze zeker geen voorwaarde zijn om hier welkom te zijn, vallen zelfgemaakte cadeautjes hier erg in de smaak!




Zoals bijvoorbeeld deze draakknuffel. Mauro doet er geen afstand van als hij thuis is, maar hij mag niet mee naar school, en als de kat van huis is...
 

En deze lekkere cake. Mooi hee! Fie verklapt je hier hoe je dat zelf makkelijk kan maken.
Superlekker, en helemaal plantaardig :-)

Het leven zoals het is: de kinderopvang

Mijn twee kleinste opvangkadeeks voor de moment - tzijn schatjes.

Echt hee... typisch Mauro. Typisch mijn vader om zo een geschenkje te geven

 
Echt, je wil niet weten waarom die twee daar halfnaakt in dat park zitten.
Of wel?
Ik weet niet, tis nogal gênant eigenlijk.
Morgen misschien.
:-)

maandag 1 februari 2010

ecologisch shoppen

Dat bedlinnen dus, dat ik kocht aan een klein prijsje...
Ik heb er nog geen foto van (comming soon) omdat het nog niet op ligt.
Ik kocht dat bij ecolena, een groothandel in Dendermonde van ecologisch textiel, slechts 2 keer per jaar houden ze een stockverkoop, tijdens de solden, van de minder recente collecties.

Maar voor wie interesse heeft in ecologische spullen, hip of traditioneler, is er sowieso een heel mooi aanbod.
Met een aantal winkels heb ik zelf heel prettige ervaringen, en ik  geef ze hieronder mee:

Ten eerste pluis (niet echt een verrassing hee voor wie mij al wat langer kent ;-)... daar is een aanbod voor baby's, kinderen en vrouwen. Pluis heeft ook permanent een koopjeskamertje waar je mooie koopjes kan doen.

Dan is er bebo, ook gerund door een prachtige meid. Hou haar blog in de gaten voor data en speciale evenementen want het is een reizend winkeltje. Binnenkort kan je ook afspraak maken bij haar thuis, maar voorlopig nog niet. Hier kunnen kinderen, mannen en vrouwen iets moois vinden.

Fair in Antwerpen, heeft ook een heel mooi en groot aanbod voor mannen en vrouwen, baby's en kinderen. Naast de winkel hebben ze ook een eethuisje waar je al even fair kan gaan eten na het shoppen.

In Antwerpen is er ook Today is a good day, waar mensen die meer van jeansmode houden hun hart kunnen ophalen in mooie, supertrendy, ecologische kledij. Ook daar is een rek voorzien met koopjes allerhande. En mannen en vrouwen vinden er alles wat hun hippe hartje begeert.

En nog in Antwerpen (maak er gerust eens een dagje van) Mandragora. Daar vind je naast dames en herenkleding ook leuke kinderspullen, maar ook verantwoord speelgoed, boeken, gezelshapsspellen, en ecologisch ondergoed en kousen.

Op het web kunnen hippe eco-chics ook veel tips en info vinden op de style-me-green site. Het is geen winkel evenwel. En wat de kinderen betreft is growing up green een leuk blog met veel info en leuke wedstrijden en links naar winkeltjes. En bij Green jump vind je voor je kindjes ook alles wat je nodig kan hebben.
En natuurlijk is er ook kudzu die hun aanbod voor kleine kinderen ook nog aan het uitbreiden zijn, maar daar vind je voor elke leeftijd wel heel toffe hippe verantwoorde spulletjes. (Ze doen op dit moment ook een fotowedstrijd omdat ze 1 jaar bestaan.)

En dat zijn dan alleen de winkels en mensen waar ikzelf ervaring mee heb, en waar ik heel erg over te spreken ben.
Als je nog tips en suggesties of ervaringen hebt, die zijn altijd welkom!

Ik vind het zelf echt heel belangrijk dat de dingen die ik koop 'zuiver' zijn. Dat er geen kinderarbeid aan kleeft, geen uitbuiting, en geen 'gedwongen werken met milieu- en gezondheidsverpestende middelen' zoals in de traditionele katoenteelt.
Met zuiver bedoel ik ook dat ik niet wil dat er zware metalen in prints of tekeningen op de kledij zitten en dat de stukken niet behandeld zijn met vervuilende producten, zowel naar milieu toe dan, als naar de eigen gezondheid.
Ik ben zelf heel blij dat er ook in ketens wat aandacht komt voor bio-katoen en dergelijke. Het enige dat mij een beetje stoort toch wel, is dat ik denk dat ze dat doen vanuit een financieel oogpunt. Mensen (zoals die die ik hierboven noemde) die vanuit een heel eerlijke visie met bioproducten werken, die gaan voor een volledig schoon assortiment. Niet vanuit hun portemonnee (hoewel ze ook moeten leven natuurlijk) maar vooral vanuit hun hart. Dat vind ik fantastisch, dat vind ik geweldig. Dat is zo correct, dat is zo puur.
Dus ja, met die ketens is het wat dubbel. Ik heb ooit al wel kleding gekocht en gekregen met een biolabel uit H&M en C&A en dat is ook prima. Goed ook dat er op die manier toch ook nog een groter publiek wordt aangesproken, want niet iedereen (helaas) zoekt bewust de ecologische producten op.
Zo is bio ook echt betaalbaar. Al ben ik ervan overtuigd dat wie iets duurdere biospullen koopt en daar duurzaam mee omgaat, op de lange duur (doordat het goede kwaliteit is en zorgzame omgang) toch goedkoper af is dan wie goedkoop en veel aanschaft. Ik ben zelf geen grootverdiener, ik combineer dan zelf ook bio met tweedehands met een koopje en duurzame omgang. En dat werkt.

Onze centen hebben we zelf in de handen. Met ons geld bepalen we zelf een stuk de richting van de economie. Iets kopen, is een producent (en winkelier) steunen en hem aanmoedigen om voort te doen zoals hij bezig is.
Daarom koop ik dus fair. Omdat het is waar ik ook met mijn hart voor sta.
Ik hoop van u hetzelfde ;-)


*Op de website van goede waar vind je veel achtergrondinformatie, ook over de desastreuze gevolgen van de 'gewone' katoenteelt.