woensdag 31 maart 2010

Op de pot // de pot op

Wij hadden wel al een potje in huis, maar dit weekend bracht ik er nog een ander mee. Een heel bijzonder potje met name. Het becoPotty is bij mijn weten het eerste echt ecologisch verantwoorde potje: het is gemaakt van afval van rijst en bamboe-landbouw en is 100% biologisch afbreekbaar: als je het begraaft in de tuin, zullen de bodembacteriën ervoor zorgen dat het vrij snel helemaal wordt opgenomen.
Dat vergaan is alleen van toepassing als er contact is met de micro-organismen in de bodem en niet na contact met water of urine of ontlasting.

Het is een duurzaam potje, maar helemaal niet duur in prijs: je betaalt hiervoor 9 a 10 euro, het is te koop bij les6reines, kudzuen pluis in België en bij greenjump in Nederland.

Het enige nadeel hieraan vind ik (of liever: vindt Mauro) is de vorm: het potje zit wel lekker, maar is heel laag. We plaatsen het op de onderste trede van de trap en dan is het net goed voor een (grote) 4-jarige. Hij vindt het lastiger dat hij moeilijker kan rechtkomen als hij klaar is wanneer hij op een lage pot zit waar ook geen armsteuntjes aan zijn.
Ubi heeft er geen probleem mee dat de pot zo laag is, zijn benen zijn dan ook nog een stuk korter.
Het potje dat Mauro gewend is, is dan ook wel een heel erg hoog potje (zie foto onder) en eigenlijk kan hij best wel al op de grote wc.

Maar het bewijs is geleverd: het is goed mogelijk om mooie (als je het bruin niet mooi zou vinden: het is ook verkrijgbaar in roze en blauw) degelijke producten te maken waarvoor geen fossiele bodemstoffen nodig zijn en die niet belastend zijn voor ons milieu wanneer ze worden afgebroken als ze versleten zijn.
In dit materiaal zijn bij kudzu trouwens ook drink en voederbakjes voor je huisdieren verkrijgbaar.
En voor de prijs moet je het niet laten.

Voor meer informatie, meer producten en meer verkooppunten in België en Nederland, surf naar naturestalent.com



dinsdag 30 maart 2010

Raad je plaatje


Wat zie je op de prent?

Juist ja een bergje plastic flessen.
Maar als je weet dat er per 5 minuten wereldwijd 2 miljoen plastic flesjes worden weggegooid, dan is dat niet eens het topje van de ijs/plasticberg.

Een groot deel van deze flessen is afkomstig van de verkoop en consumptie van water. Plat water. Zo van dat water dat in onze regionen zomaar uit de kraan komt. Meer zelfs, een deel van het water dat in een plastic flesje wordt verkocht is gewoon kraantjeswater.
Toch iets om over na te denken. 2 miljoen miljoen plastic flessen. 5 minuten. Mag het iets minder zijn?

En vooral dat water dan (niet dat we frisdrank zo dringend nodig hebben) is dat niet een beetje raar dat we daar echt miljoenen euro's aan uitgeven allen tesamen?
Waarom doen we dat eigenlijk? Wel... grotendeels omdat men ons heeft wijsgemaakt dat dat het beste is, dat dat moet,... en wie maakt ons dat wijs? Welja, diegenen die het spul verkopen natuurlijk. Bekijk onderstaand filmpje maar eens.



Dit filmpje is van de makers van 'the story of stuff', ook een filmpje dat iedereen zou moeten bekeken hebben als je het mij vraagt. Iedereen die ooit iets koopt.

Wat de foto hierboven betreft, dat is het werk van Chris Jordan.
Hier kan je via zijn werk (kunst! cultuur!) zien waar we eigenlijk mee bezig zijn. Ik denk dat het niet eens onze bedoeling is, maar we werken er wel allemaal aan mee. Hoe dan ook...
Ik heb een powerpoint met dit onderwerp doorgestuurd gekregen van iemand die dit blog leest... mail maar als je hem ook graag had ontvangen...

zondag 28 maart 2010

Regenstok

Een regenstok is een lang of korte stok die als je hem omdraait (als een zandloper) het geluid van regen nabootst. Eigenlijk worden deze stokken gemaakt van uitgebloeide cactussen, waarvan ze de naalden naarbinnen duwen en dan laten drogen. Binnenin de cactus ontstaat dan een wirwar van naalden, waar men zaden of kleine steentje door laten vallen en dit veroorzaakt het regeneffect.

Nu kan je zoiets ook wel makkelijk zelf maken, met (je kent me ondertussen) afvalmateriaal.
Ik vond op ons minizoldertje boven de garage een stuk regenpijp van ongeveer een meter lang en een restje kippengaas en ging aan de slag.

Kippengaas werd opgerold en in de buis geschoven, en dan op maat afgeknipt.
Met een stukje karton werd de ene kant dichtgemaakt en goed dichtgeplakt. Dan deden we droge kikkererwten en spelt in de buis en maakten ook de andere kant dicht.
Het effect dat je hiermee bekomt als je de buis omdraait is dat van een echte regenstok.
Je kan als je genoeg materiaal hebt, wel 100 verschillende regenstokken maken, en het geluid zal telkens anders zijn, bv door meer of minder kippengaas te gebruiken, door er andere granen of stenen of parels in te doen in meer of juist mindere hoeveelheid en het materiaal zelf van de buis speelt ook een rol natuurlijk. Je hoeft niet per se een regenpijp te gebruiken, maar je kan ook een rol waarin posters verstuurd worden nemen, of de binnenkant van een rol inpakpapier (vraag er eens naar in een winkel of bij de bloemist als je dat zelf niet hebt) of zelfs een kleintje met de binnenkant van een rol huishoudpapier.


Ook voor de buitenkant van dit project zijn er verschillende mogelijkheden. Je kan kindertekeningen opplakken en plastificeren of inpakpapier, een stuk stof, touw ronddraaien... kies maar!

Ik had hier ergens nog een metertje zwart-wit vlekjesstof (door mijn lieve schoonbroer gered van het containerpark samen met nog wat stofkes) en heb een stukje ervan voor dit projectje gebruikt.
Op de foto's is het niet goed te zien, maar het is een zeer zachte teddybeerachtige stof, waardoor de stok nu ook heel zacht aanvoelt. Het contrast tussen het zwart en het wit is heel leuk voor de allerkleinsten om naar te kijken. Ideaal dus... (ik wist wel dat het ooit nog eens van pas ging komen)
Stof kan je makkelijk op een buis aanbrengen met textiellijm (te koop in hobbywinkels en doe-het-zelf zaken)

Mijn jongens vonden het dit weekend heel plezant om te maken en nu ook leuk om mee te spelen. Met dan aan de schrijvers van het grote snoezelboek voor de inspiratie!

vrijdag 26 maart 2010

Jos in kot


Jos zit weer in zijn kot.... sinds november was hij weer ontsnapt en liep hij vrij rond in de velden rondom ons. Af en toe kwam hij wel nog eens aan de achterdeur zitten om wat appel te bedelen of we zagen hem even in de vlucht.
Maar nu dus weer opgesloten op zijn 2 m².
Ik vind het heel sneu voor Jos, hij was zo gelukkig met zijn vrijheid...
Maar de buren vonden het niet zo schattig omdat hun hondje (een Jack Russel) gek en onhoudbaar wordt als hij een konijn ziet passeren langs het raam.
De andere buurman is gemoedelijker, maar het bezorgt ons wel meer rust dat we nu zeker zijn dat Jos niet aan zijn groenten gaat knagen. (hoewel buurman het zelf zag zitten zijn gewassen te beschermen, bv door er een kooi over te zetten)

Een kat is dan wel beter af denk ik zo, daarvan is het aanvaard dat ze vrij rondloopt, al vind ik het zelf ook minder leuk als de buurtkat de jongen van de vogels vermoordt.
Maar dat is dan de natuur...

Het is gewoon zielig voor Jos aja. Misschien moeten we hem een leiband aandoen zodat hij toch af en toe nog even 'uit' kan? Iemand ervaring mee?

donderdag 25 maart 2010

Na de tienermoeders....


...nu ook de peutermoeders **

Een ongelukje is gauw gebeurd... en daar zit je dan, als peutertje, met zo een dikke buik en vele vragen.
Gelukkig is één vraag alreeds wel opgehelderd... de papa zal zijn taak ook ter harte nemen.


Maar hoe doe je dat dan? Lief zijn voor een baby?
Even rechtop houden na de melk is misschien geen slecht idee...


En nadien een lange wandeling met het jonge gezin, want ook baby's hebben nood aan buitenlucht :-)



**of ook wel: hoe bereiden we het opvangkindje voor op de komst van een broertje of zusje binnenkort? ;-)

Buiten



Ik waagde me eraan: met 5 kindjes onder de 2 jaar op wandel deze morgen...
De zon riep, de geur van lente in de velden was te verleidelijk.
Ik heb chance dat ik in een zeer rustige straat met aanpalende velden woon, anders was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen... Maar buiten komen is zooo belangrijk, voor mij én vooral voor de kleintjes.
Hier achterin de tuin kunnen we wel al een en ander doen van spellen, maar het zicht is er beperkt en het gras nog helemaal nat. Dat deel bewaren we dan weer voor deze namiddag, zoals we de voorbije dagen hebben gedaan. Sinds de geitjes weg zijn proberen we op hun plaats een ecologisch verantwoord speelpleintje aan te leggen met inspraak van de kinderen... het is nog lang niet af (we zijn pas bezig) en ik ben zelf nog heel benieuwd wat dat kan worden :-)

Maar terug naar de velden... het uitzicht hier is zoveel anders dan binnen de contouren van een tuin. Ik grijp elke kans om ook deze ervaring aan de kindjes mee te geven. En genieten dat ze doen! (of ligt dat aan mij, dat ik dat echt wil zien, dat genieten?)
Heel erg veel wandelen is het niet, maar we maakten toch een wandeling van een kilometertje en de benen van de kindjes gaven niet op: lachen, spelen, rennen, en soms ook mooi handjes geven (we komen ook langs weiden met elektrische omheining en langs beekjes, het is dus toch ook af en toe even goed opletten geblazen)

Ik ben al heel lang overtuigd van het heilzame effect van de natuur op mensen, en op kinderen in het bijzonder. Voor kinderen is het vooral belangrijk om veel in de natuur te kunnen zijn om zo een deel van hun eigen ontwikkeling mee vorm te geven en bovendien zijn de creatieve en natuur-ervaringen ook diegene die zo intens zijn dat ze een groot deel van onze herinnering gaan uitmaken als we volwassen zijn, en dit bepaalt dan weer hoe we als volwassenen zullen/kunnen opgaan met de natuur. Heel veel van mijn jeugdherinneringen die ik snel kan oproepen spelen zich toch af in de natuur. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit?

Dat was heel lang toch mijn aanvoelen.
Een aanvoelen dat toch ook wetenschappelijk onderbouwd is. In het boek "Het laatste kind in het bos" van Richard Louv lees ik diezelfde bevindingen met daarbij ook resultaten van allerhande onderzoek die dit ook staven. Ik vind dit boek het aanbevelen waard, ook al omdat het motiverend en inspirerend werkt en heel vlot leesbaar is.

Bij de mening van Louv kan ik me alleen maar aansluiten, als hij in de inleiding zegt:
"We moeten kinderen weer in contact zien te brengen met de natuur. Dit is noodzakelijk, niet alleen omdat we de natuur als mooi ervaren of het belang inzien van natuurbehoud, maar evenzeer omdat we er voor wat betreft onze geestelijke en lichamelijke gezondheid van afhankelijk zijn."

Deze foto die ik vanmorgen nam van een van mijn kadeekes, doet me trouwens erg denken aan de cover van het boek (de nederlandse versie dan):

dinsdag 23 maart 2010

Vechten met de zwaartekracht...


Mijn twee zonen hebben allebei iets ongelooflijk actiefs over zich... klimmen en klauteren in de hoogte konden ze beiden nog voor ze konden stappen.
Tot hier toe zonder ernstige gevolgen...
Maar zondag deed de kleinste toch wel een heftige patatter... van een meter hoog, met het hoofd recht naar beneden, gelukkig op een tapijt en niet op steen.
De buil valt heel goed mee en zit verstopt onder zijn haartjes. Maar zijn oogje wordt met de dag donkerder... en het is echt een raar zicht. (we zijn wel naar spoed geweest zondag, maar volgens de arts aldaar is er niets aan de hand)
Hij heeft er zelf geen last van gelukkig.

Mijn hart stond wel efkes stil en daarna ook even in overdrive...

zondag 21 maart 2010

En in de tuin wordt het ook al lente...





Zalig buitengewerkt gisteren in de tuin. Frisse lucht ingeademd. Gewoeld met de handen in de aarde. De kindjes mochten 'helpen' en vonden het minstens even leuk als wij. En kijk, aan onze pas gesnoeide bomen en struiken kwam het eerste groen al piepen. Zo banaal als dit over 2 weken zal klinken, zo feestelijk vind ik het nu.
Vandaag doet de regen zijn werk (ook heel blij mee: je zal zien hoeveel groener het gras volgende week hierdoor is) en kan ik even bijbloggen :-)

David maakte klimrekken voor de braamstruiken in de kippenren. De kippen kropen in een hoekje, een beetje geïntimideerd door al dat geloop in hun verblijf, al zijn ze wel al een en ander gewoon intussen.




Vorig jaar plantte ik ook daslook in onze tuin, een wild kruid dat steeds maar zeldzamer wordt en dat je in het wild niet meer mag plukken, maar wel lekker en gezond is. En kijk: het is gelukt! Leuk!!

Ik ging ook op 'tocht' met Mauro.... de velden achter ons huis in. Ik blijf het jammer vinden dat ze hier een heel drukke baan willen aanleggen.
Niet alleen voor ons, maar als je ziet wat voor leven zich hier ontwikkelt! Vogels, fanzanten, konijntjes, en het microleven in en rond de beek, de bomen, de velden...
Al die zaken die voor sommige mensen niet opwegen tegen het gebruiksgemak van de auto en zo snel en vaak mogelijk van A naar D de geraken, of van E17 naar E40. Echt zonde....

De natuur is een groot spel :-) Dit poppetje was eigenlijk onkruid. Doet er iemand mee poppenkast?

En de geitjes wonen ook niet meer bij ons. Ons bokje (Jom) is geadopteerd door een soort van geitenranch en zal er op dit moment zijn plaats aan het zoeken zijn tussen 15 andere geitjes.
En Jeanne die woont sinds vanochtend bij mijn tante en nonkel, zij mag binnenkort babygeitjes dragen en opvoeden en Mauro en Ubi kunnen haar natuurlijk wel veel gaan bezoeken. De weide van de geitjes wordt een speelweide voor de kindjes. Daar komt een schommel/klimrek.

recycl'art



Ik had nog nodig voor mijn crea-hoekje: een prikbord.
Eerst ging ik op zoek naar kurken van wijnflessen, maar wij drinken zelf geen wijn. Mijn moe kan daar via haar werk voor zorgen, maar ik ben meer van het ongeduldige type en ik kon daar precies niet op wachten.
Maar af en toe heb ik wel eens een schitterend (al zeg ik het zelf) idee, nl ik had nog een behuizing van een oude computer staan op zolder (je weet wel die bakken van 'vroeger') waar ik een paneel van kon losmaken.
Zo een metalen paneel heb ik losgemaakt en daarop een mooie stof vastgemaakt, die nog van een zijden kleedje van een vriendin komt, maar dat gescheurd was en niet meer te maken viel.
Dat gecombineerd met grote knopen (om in het thema te blijven/van mijn veritas-buit) die ik op een magneetje plakte, gaf een superleuk resultaat.
Ik heb nu een knap magneetbord, met bijpassend speldenkussentje. En ikke blij natuurlijk.
Nooit nooit nooit iets wegsmijten zegt de madam die beter hare zolder eens verder zou opruimen ;-)
.

Een nieuwe lente, een nieuw huwelijksjaar voor ons dat start... 2 jaar geleden nog op het gemeentehuis met een dikke dikke buik...
En nu... moe van een avondje uit op de zetel met gemakkelijke kleding.
Gisteren konden we om het te vieren heel leuk dansen op het boombal van de chiro. Het was gezellig druk, en er was veel enthousiasme... iedereen danste mee. Jong en oud, meisjes en jongens, ervaren en beginners... een gezellig soepje!

Alleen de DJ achteraf had het toch niet zo goed begrepen. Na een hele avond heel mooie instrumentale muziek, live gebracht door Embrun, startte hij plots met Cotton Eye Joe en de vengaboys. We waren niet de enigen die dat niet zo een geslaagde overgang vonden...
Maar dat had als voordeel dat ik toch nog redelijk uitgeslapen aan onze 2de huwelijksverjaardag kan starten :-)


*dit zijn uiteraard fotootjes van toen, foto's van vandaag doe ik jullie niet aan ;-)

vrijdag 19 maart 2010

Baby...


Het moest er nog eens van komen... een kindje erbij...
Speciaal wel, en zoeken: wat is een honger-kreetje, hoe vlot drinkt ze haar melk, wil ze wel gaan slapen in een vreemd bed en met vreemde geluiden?

En dan ontdekken dat elke baby een individuke is, maar dat er toch ook zoiets lijkt te bestaan als universele babytaal. En met een beetje ervaring, geraken we snel op elkaar ingespeeld.

Elkaar verstaan zonder woorden, het is niet iedereen gegeven. En toch is het ook een taal die de kindjes onderling lijkt te verbinden.
Ze gaan 'socializen' op hun manier. Ze zoeken contacten... ook al zijn ze nog heel klein. Ze ondervinden met wie het klikt en met wie het botst. Wie hen aan het lachen maakt en wie de sterkste is.



donderdag 18 maart 2010

Schatkist....


Toen mijn vaders ouders stierven, twaalf jaar geleden, erfde ik een blikken doos die me altijd al had geïntrigeerd.
Het is een hele oude blikken doos, met daarin allemaal fotootjes. Heel oude fotootjes.
Op sommige foto's herken ik mijn vader en tante als baby, op enkele ook mijn 'mit stien en pit Jef' in hunne jonge tijd.
Maar de meerderheid zijn mensen die ik niet ken. Veel van hen zijn al overleden. Op sommige foto's staan data, velen zijn genomen in de jaren '30 en de meesten zijn blije portretten.
Zoals vele meisjes in die tijd heeft mijn 'mit' gediend als huishoudster/kindernanny bij rijke mensen tot ze zelf trouwde, dus er zijn heel veel foto's bij van het strand en de zee, waar kindjes in sjieke kleertjes samen met mijn mit opstaan. De kindjes van toen zitten waarschijnlijk nu al in het bejaardentehuis...

Deze doos is als een tijdmachine. Een blik erin, zwiept me naar een verleden waar ik zelf geen deel van uitmaak. Een die ik alleen ken van boeken, verhalen en films...en mijn foto's, met hun specifieke oude foto's -geur.
De mensen op de kleine donkere fotootjes kijken me afwisselend blij of ernstig aan. En mijn fantasie gaat met mij lopen. De verhalen achter de foto's, ik verzin ze zelf.
De doos geeft een matte, metalen klik als ik ze openduw.
De muziek komt vanzelf in mijn hoofd, maar zelf dus je misschien best eens hieronder voor een ideetje. (David is een zware Django fan)



Het is een heel andere ervaring dan digitaal op de laptop foto's van de kindjes kijken....
En mijn voorliefde voor blikken dozen wordt er niet minder op.

dinsdag 16 maart 2010

haar




Mauro heeft maar een 9mm haar meer...
Eerst hing het wat te lang in zijn ogen en nek, toen knipte papa het wat bij, maar ik kon niet wennen aan die snit.
Dit weekend de tondeuze ingezet.
Nu is zijn haar lekker zacht, maar omdat hij zo 'wit' is, lijkt het alsof hij geen haar meer over heeft.

En dan is er Ubi nog met zijn koperblonde lokjes... zou ik durven?


Tijd en Ruimte


Tijd maken voor mijzelf in mijn toch wel redelijk hectische bestaan is soms een hele kunst.
Ruimte (letterlijk) maken voor mijzelf was misschien nog wel moeilijker. In een huis dat overladen is aan baby- en kinderspullen, van mijn eigen kindjes, maar ook van de opvang, is het niet evident om eens even geen 'mama' of 'moeke' te zijn, maar gewoon helemaal mijzelf. Bij ons boven staan 6 houten babybedjes en beneden in de woonkamer ook een. En dan moet mijn gezin daartussen ook nog even slapen, leven, groeien en ruimte vinden.
Maar toch... de behoefte groeide om even een hoekje te hebben om mij terug te trekken en even mijn creatieve kant ook tot uiting te laten komen. Op zolder hadden we nog een tafel en een soort van rekje, wat dozen,... en stillaan is het er toch van gekomen. Ik eis mijn eigen vierkante meter op.

Waar nu 'mijn hoekje' is, stond eigenlijk een babybed, maar dat heb ik toch tetris-gewijs ergens anders kunnen neerzetten. Even puzzelen, maar het is gelukt.
het kan nog wat opsmuk gebruiken, maar het is toch al dat....Een prikbordje met mooie kaartjes, briefjes, gedroogde herinneringen. Maar die hou ik misschien liever nog even voor mijzelf.

maandag 15 maart 2010

Calendula

Veel mensen kennen ze wel al, maar ik wil het er toch nog eens even over hebben... calendulabloemen.

Enkele weetjes:
-calendula is verwant aan de zonnebloem, paardebloem en arnica
-andere namen voor deze bloem zijn: goudsbloem, aureola, sunnenwervel, sonnenwirbel, sponsa solis, heliotropum, marigold, mira solis,..
-calendula is een eenjarige plant, met een lange bloeitijd: ze bloeit de hele zomer, tot zelfs soms begin november
- de plant vermenigvuldigt zich snel en er ontstaan makkelijk nieuwe varianten.
- een bloem leeft ongeveer 3 a 4 dagen. Op één plant komen wel veel verschillende bloemen.
-Als je calendula wil oogsten, doe je dat best tijdens de bloei
- door de bloemen te malen tussen natuurstenen en te mengen met alcohol en water bekom je een oertinctuur die je dan verder kan verwerken in zalven of compressen. Deze oertinctuur kan je ook gewoon kopen.
- calendulabloemen zijn eetbaar, je kan ze gebruiken om een salade wat kleur te geven, of samen koken met rijst om de rijst te kleuren, maar ook in cake, of joghurt
- als je de bloemen wil plukken voor consumptie, gebruik dan enkel de bloemen die op een veilige, nette plaats staan, niet aan de kant van de weg bijvoorbeeld, en niet bespoten.
-geneeskracht: calendula bevat de bitterstof calenduline, die een gezonde invloed heeft op de huid. Daarnaast bevat de plant ook saponinen en flavanoïden, die wondheling stimuleren. En ze bevat ook caroteen. Daarbovenop zit er ook nog salicylzuur in, wat helpt bij acne en roos. Dit alles is wetenschappelijk aangetoond.
- waar uitwendig calendula vooral gebruikt kan worden bij huidaandoeningen, kan ze inwendig ook gebruikt worden bij maaglast of pijnlijke menstruatie bv via thee of inname van tinctuur
(bij ernstige of aanhoudende klachten raad vragen aan een homeopaat of huisarts!)

Ook in jouw tuin?
Calendula kan je nu al in de grond zaaien. Het liefst in een kalkrijke luchtige grond, maar het kan eigenlijk overal. Mijn eigen calendulabloemen staan in ons kippenhok, dat kan je hier zien, en ze zaaien zichzelf uit. De zaden bij ons zitten dus al sinds het verwelken van de bloemen vorig jaar onder de grond.
Als je ze nu binnen plant in een potje kan je als snel de groene blaadjes zien verschijnen, en dan kan je ze na de ijsheiligen (of na moederdag, zo je wil) buiten in de tuin zetten.

Ik weet niet waarom deze plant zoveel aantrekkingskracht op me heeft... misschien omdat ik een leeuw ben van sterrenbeeld en de calendula sterk verwant is met de zon?

In ieder geval:
Ik vind het een heel schoon plantje, en het fascineert me.
En... ik heb nog (gratis) zaadjes over.
Dus wie zin heeft om ook calendula in de tuin te planten geeft me maar een seintje (mijn emailadres staat in de rechterkolom) en dan regelen we dat wel :-)
Want een wereld vol bloemen, dat is toch de uiteindelijke bedoeling, haha.

vrijdag 12 maart 2010

Baby's... natuurlijk!

Vandeweek kreeg ik het krantje van de mutualiteit in handen en daar stond een interview met een gynaecoloog in.

Ik citeer hier: "Het lijkt me geen goed idee om thuisbevalling te promoten. In 90 procent van de gevallen loopt alles goed, maar bij de 10 procent met complicaties kan de bevalling een dramatische afloop hebben. Als er zich tijdens de bevalling problemen voordoen, dan zijn het vaak meteen extreme problemen zoals placentaloslating en bloeding. In Nederland, waar thuisbevalling meer ingeburgerd is, wordt op voorhand het transport naar het ziekenhuis geregeld en gelden er strikte voorwaarden aan thuisbevalling. Bij ons is het allemaal een beetje teveel improvisatie. Dan krijg je niet snel genoeg een doorverwijzing naar het ziekenhuis. (...) Een andere reden waarom thuisbevalling bij onze noorderburen meer voet aan de grond heeft gekregen: Nederlandse vrouwen hebben over het algemeen een groter bekken dan Belgische vrouwen."

Het is niet mijn bedoeling hier een pleidooi voor thuisbevalling te houden -daar moet iedereen zijn eigen afwegingen in maken. Maar stellen dat dat hier allemaal improvisatie is... euh? En dat hier geen strikte voorwaarden gelden en er geen transport voorzien is in geval van nood???
Bij de vroedvrouwen waar ik in begeleiding was hoorde ik toch een heel ander geluid. Er was wel degelijk een hele lijst met voorwaarden en er moest ook steeds vervoer naar een ziekenhuis (dicht in de buurt) mogelijk zijn.

Ik vind het echt zonde om dit te lezen, want er zijn toch nog heel veel mensen die nog niet weten dat er mogelijkheden zijn naast het bevallen in een ziekenhuis op een tafel met beugels onder een tl-lamp in een steriele kamer met een vooraf besproken ruggeprik. Op een baarkruk mogen gaan is in vele ziekenhuizen al een luxe-situatie. (niet in alle hoor: bij ons is het heel anders gegaan)
Ik heb zelf ervaren dat mogen baren ipv verlost te worden heel veel voordelen heeft.

In Nederland zou thuisbevallen meer voet aan de grond gekregen hebben.... maar is het niet zo dat hier in Belgenland het ziekenhuibevallen meer voet aan de grond heeft gekregen?

Gelukkig is de mutualiteit wel van mening dat borstvoeding iets is dat wel gepromoot mag worden. Ze ondersteunen de mammacafé en zijn van plan een heuse borstvoedingshoek te maken in al hun kantoren. Dikke duim daarvoor!
Want ook op dit gebied is er toch nog wat werk aan de winkel. Veel mama's die van plan zijn borstvoeding te geven gedurende langere tijd, ondervinden hier wel nog hindernissen. Borstvoeding in de kraamtijd is intussen alweer normaal geworden, maar de combinatie werk-borstvoeding loopt vaker mank. Op vele werkvloeren is er nog geen ruimte voorzien om met een beetje privacy af te kolven en borstvoeding zit niet in het straatbeeld. Veel mensen vinden het echt nog bizar als een kindje in het openbaar (en ik bedoel hier wel discreet) borstvoeding krijgt... een fles kan wel.
De borstmama's gaan daar iets aan doen door op 4 april een recordpoging 'simultaan voeden' te wagen in Planckendael. Wie er niet tegen kan moet dan die dag vooral niet naar de zoo in Mechelen gaan :-)

Voulez vous bourree avec moi?


Niet dit weekend, maar het weekend daarna zijn David en ik 2 jaar getrouwd. We kozen niet voor niets de eerste dag van de lente: het begin van een heel nieuw seizoen waarin vanalles ontluikt. Maar tegelijk ook een vervolg op vele seizoenen die elkaar voordien al opvolgden. De natuurlijke flow van seizoenen is ook iets dat 'ons' samenzijn kan omschrijven... altijd een natuurlijk ritme gevonden.

Het laatste half jaar hebben we samen nog een nieuw soort hobby/ontspanning gevonden, nl dansen. We houden allebei veel van muziek en van veel soorten muziek, maar op boombalfestival kregen we toch wel helemaal de smaak te pakken om de passen van de bourree, de wals en de scottisch toch wat uitgebreider te leren.
Dus we schreven ons in voor de lessen en zijn nu aan de tweede reeks bezig... binnenkort dansen we mee met de gevorderden.

En wat wil nu 'het lot': op de vooravond van onze 2de huwelijksverjaardag wordt er door de meisjeschiro een boombal georganiseerd, ten voordele van het onderhoud van hun terreinen en gebouwen. Zalig toch! We kunnen ons gaan uitleven en daarmee steunen we ook nog eens de lokale jeudbeweging.
Dus al wie dit leest en in de buurt woont: kom gerust meedansen, het wordt heel erg leuk! En als je nog nooit gedanst hebt op folkmuziek: geen probleem er is een dansinitiatie voorzien, het is absoluut niet moeilijk en amusement gaat voor op de exact juiste paskes.

Voila... voulez vous bourree avec moi?


Foto bovenaan dit bericht is van Herman Horsten

woensdag 10 maart 2010

We pletten elkaar

"Gaan jullie elkaar dan pletten?" vroeg Mauro, nadat we hadden verteld dat we op de dansles zouden walsen. Hij zit nog niet in de stijldans of folkepisode van zijn leven, maar Bob de Bouwer en die groene rollie passen meer in zijn leefwereld :-)

Lieve lieve Mauro die intussen goed ziek is. De dokter kwam vandaag langs want zijn koorts wou maar niet verdwijnen. Nu zie je aan hem niets... en er zijn geen substanties die op verdachte manier zijn lijf verlaten. Dus voor het onderzoek zei de dokter "Misschien krijgt hij gewoon nog wat tandjes" (maar dat kan niet want hij heeft ze al allemaal)
En heel lang moest ze niet zoeken naar de boosdoener: Mauro's keel zit potdicht, er is nog maar een klein gaatje te zien. Alles is heel dicht gezwollen. Hij mag nu geen verkoudheid krijgen want dan zou hij moeite kunnen krijgen met ademen. En hij is heel besmettelijk... dus ik moet de onthaalkindjes al zeker voor de rest van de week afbellen.
Het positieve is dat hij zich echt nog goed houdt. Als het hem te veel wordt gaat hij even op de zetel liggen en rust of slaapt wat, maar voor de rest speelt hij gewoon. Hij klaagt ook niet van honger, al eet hij al 3 dagen niets, maar drinkt gewoon extra veel soyamelk, want dat gaat wel, en af en toe een glaasje water.
Het negatieve is dat hij aan de antibiotica moet (bah) en dat hij zo weinig mogelijk contact mag hebben met andere kinderen. Geen opvang dus de komende dagen. Gelukkig begrijpen de ouders van de onthaalkindjes het wel, maar het is niet leuk, zeker niet omdat ik dit jaar al een aantal keer onverwachts heb moeten afbellen en mensen toch op mij rekenen. Het is nu het 4de jaar dat ik dit werk doe, en ik heb nog nooit langer dan 2 dagen moeten sluiten, laat staan zoveel korte periodekes kort opeen. Heel vervelend vind ik dat (voor de ouders en de onthaalkindjes)
En nu maar hopen dat de medicatie snel aanslaat, want als dat niet het geval is, zou het ook klierkoorts kunnen zijn (laat ons hopen van niet) Maar de dokter gaat hem goed opvolgen, dus tegen vrijdagavond zouden we al meer moeten weten.

Officiële aankondiging

De lente is begonnen!

Ja, echt.
Ik kon mijn ogen niet geloven dat het al wat licht was vanmorgen toen ik moest opstaan én de drang om alles op te ruimen overviel mij wel héél erg. Er staan al enkele dozen klaar voor de kringloop en enkele spullen heb ik al tweedehands verkocht op het internet en verstuurd.
(Die drang is nu weer heel eventjes over, maar na mijn kleine pauze herbegin ik gewoon) De onthaalkindjes vinden het ook heel leuk.... alles staat nu uitgestald en ze helpen me alles soort per soort te leggen en intussen spelen we er nog eens mee (win-win voor iedereen mag ook eens hee :-) )

Het is ongelooflijk hoeveel spullen we reeds verzamelden voor de twee kindjes, en teveel is teveel, mijn hal, waar voorlopig al het speelgoed staat lijkt meer op een magazijn dan wat anders. Dat moet beter kunnen, want nu is er echt geen ruimte, geen overzicht en ik word er wild van.
Bovendien zijn binnenkort de kinderen jarig en ik vrees een beetje dat het hier dan nog erger gaat worden. Ik probeer al preventief te anticiperen op te veel extra speelgoed (en laat mij het argument dat ik mijn kinderen geen nieuw speelgoed gun niet horen) door een lijst te maken met wat wél kan voor hun verjaardag, want ik weet zeker dat een aantal mensen echt iets gaan willen geven, en ik wil ook niet te cru overkomen. En ik kan alleen maar hopen dat men gaat willen luisteren en het ook van mijne kant bekijken. Maar dat is dus de uitdaging: beter communiceren met mijn omgeving wat betreft spullen en cadeautjes. Ik ben nu al een jaar of 4 aan het oefenen en het lukt steeds beter, dus ik leef op hoop :-)

Hebben jullie ook dat luxe-probleem? Hoe lossen jullie dat op?
En als de kindjes te groot zijn geworden voor iets, houden jullie dat dan sowieso bij, of waar gaat dat heen?

dinsdag 9 maart 2010

Mijn liefke...


...hij is nog wat fletskes, en koortsig, maar ook heel flink...

maandag 8 maart 2010

Lang leve cola!

De nacht was niet wat het moest zijn, mijn ingewanden hadden veel weg van een jacuzzi, maar stillaan trok de dag zich toch op gang en is mijn lijf erdoor gekomen. Hoezee! Nog een klein beetje slap en beduzzeld door een gebrek aan slaap (geen energie) en het niet kunnen eten (geen energie) sta ik toch wel weer op mijn twee pootjes en heb ik de eerste werkdag van de week succesvol overleefd.
En wat daarbij -denk ik- toch wel wat geholpen heeft, waren de 2 flesjes cola die ik van een lieve vriendin die mijn sos-sms had ontvangen me meebracht.
Ik drink nooit cola (vroeger toen ik er het kwaad nog niet van inzag wel) en nu smeekte ik er bijna om. Vandaar dat het misschien wat raar klinkt om me de cola te horen bejubelen.
Ik ben er echt stellig van overtuigd dat veel cola drinken een gezond lijf meer kwaad doet dan goed. Maar mijn darmen waren toch zo content met de cola-zonder bruis die ik medicinaal innam.
Ik denk dat het feit dat ik al zo lang geen cola meer drink er ook toe bijdraagt dat deze drank zijn effect nu niet miste, want zoals bij veel zaken zal er wel een soort van gewenning zijn.
Uiteraard kan je in dit geval ook ORS kopen of zelf maken, maar eerlijk is eerlijk: als je je zo belabberd voelt heb je geen zin om chef chemie te gaan spelen, toch?
Wat ik mij alleen nog afvraag, steek gerust uw vinger op als je het antwoord weet, is waarom het bruis er af moet als je ziek bent. Zou dat alleen zijn om je maag niet nog meer te belasten, of heeft dat koolzuur nog een ander negatief effect op je zieke lijf?

Laat ons nu gewoon maar hopen dat we morgen niet naar de winkel moeten lopen achter nog meer cola, nu voor het Mauro-kind. Hij kwam vandaag van school met de mededeling dat hij een ganse namiddag in de klas had liggen slapen, de juf had zijn temperatuur genomen en die was niet abnormaal.
Maar eenmaal goed en wel thuis begon mijn liefje te gloeien tot en met, heeft ook gans de dag niets willen eten (ook de lunchbox was onaangeroerd) enkel wat gedronken.
Ik zal maar zelf ook vroeg genoeg gaan slapen, moet nog wat bekomen zelf en je weet maar nooit wat de nacht brengt als ze met koorts naar bed gaan...
(Maar hoe komt dat toch ook dat je zo een ganse dag moe kan lopen en denkt van "ik kruip er om 19u al in, want ik trek het niet meer" maar dan precies terug opleeft en de slaap niet kan vatten als de duisternis is gevallen?)

zondag 7 maart 2010

De kip of het ei?

Als ik niet gisteren ei had gegeten had ik me vast kiplekker gevoeld. Dus zonder ei de kip en met ei geen kip. Voila, filosofische vragen zijn vaak zo makkelijk te doorprikken.

Voor de mensen die mij niet te goed kennen: er zijn 2 geuren die ik afschuwelijk vind en dat zijn shoe discount (grote winkel vol plastic schoenen met en geur die mijn neus binnendringt en zich nestelt in mijn slijmvliezen) en ei. Echt: daarmee vergeleken vind ik een net bemest akkerland een waar geurfestijn.

Een omelet met groenten, dat kan nog net, dat valt wel mee van geur. En aangezien ik mijn zonen dat gisteren heb voorgeschoteld moest ik dat zelf ook wel eten (het goede voorbeeld enzo). En vermits de zonen niet te veel honger/zin hadden, at ik het grootste deel.
Je wil het vast echt niet weten hoe het verder ging, dus stop gerust met lezen.
Iets met op tijd gaan slapen na de enige motilium in huis te hebben 'genuttigd' en er om 5u al weer uit zijn om het ei met h-ei-mwee weer los te laten. Het broertje van het ei heeft me nog ganse dag parten gespeeld en zoekt nu tegenspruttelend de andere uitgang, en het heeft haast.

Niet fijn dus, ab-so-luut niet.

Maar ik kan het me niet laten om mijzelf dan te vergelijken met mensen die zich dagelijks ellendig voelen door ziekte of armoede. En dus nee: ik ga echt niet zitten zeuren over de eierige zondag. Het is niet leuk, maar ook niet het einde van de wereld. Er zijn veel erger dingen dan dit.
En morgen gaat het weer helemaal beter.

Maar toch geen ei meer voor mij :-)

zaterdag 6 maart 2010

Mauro in de winter



De lente breekt bijna door, maar het is toch nog wel een beetje fris buiten. Daar trekt Mauro zich niets van aan: hij ziet de zon, dus hij wil buiten spelen zonder jas, met een zonnebril een een appelbloemetje op de picknicktafel.
Het compromis was: zonnebril ok; appelbloemetje ok, zonder jas: ook ok, maar in ruil wel drie dikke pulls en kap en muts aan, en buiten spelen: ook ok, maar dan wel in de zon.

Zo gezegd, zo gedaan. En deze knul was met geen stokken weer binnen te krijgen.
(Mijn was deed ook een dappere poging buiten droog te geraken, maar geniet nog na hier binnen)

vrijdag 5 maart 2010

Snoezelfeest



Er was er eentje jarig hoerah hoerah.
Wat voor feest vind een kind van 1 leuk?
Taart en pannekoeken zijn nog niet zo waw op die leeftijd. Kaarsjes uitblazen lukt nog niet...
Maar want vinden die kleintjes wel de max? Een spel der zintuigen :)

Daarom hebben we vandaag de methodiek (jawel, we doen het professioneel en ik heb daar deze week een vorming rond gehad) van het snoezelen toegepast.
Wat ik deed was een kamer eerst prikkelarm maken (geen storende geluiden, geen licht etc) en nadien verrassende rustgevende prikkels toevoegen: spiegeltjes, een aromaverstuiver met lavendel, rustige muziek, aangename temperatuur, een discobal met blauw licht, een blacklight en fluoriscerende voorwerpen, cd'tjes aan een touwtje, een sterrenhemel, een fatboy om op te liggen....



De kindjes kregen lichte (witte) kledij aan zodat ze zichzelf konden verwonderen in het licht van de blacklight (als ze dat wouden) en ik maakte onder de middag ook nog 5 gelijke zakjes in zachte fleece. Die zagen er eender uit, maar waren gevuld met verschillende (recuperatie)materialen zoals plasticzak, een lichtjes opgeblazen ballon, kurken, kussenvulling en repen karton. Verrassend hoe interessant ze dat vonden!



In het begin waren ze wat onwennig, snapten niet wat de bedoeling was. Daarna kwam de verwondering (kreeg ik zelfs spontaan kusjes) en deed iedereen zijn ding. Heel boeiend om te zien hoe elk kind zijn eigen weg ging in het zintuiglijke experiment.

Ik herhaalde dit gegeven nog eens 's avonds met Mauro en het was zo anders met hem... heel erg leerrijk om gewoon te observeren en mee te maken.
De verwondering kwam bij mij misschien eerder van het kijken naar de kinderen als van de visuele en tactiele elementen.
Zeker voor herhaling vatbaar. Ik denk nog een beetje verder na hoe ik het een volgende keer nog ietsjes anders kan doen (het moet toch wel verrassend blijven voor de kindjes, anders is het hele effect van de verwondering weg)

Superkind


Een logje over mijn kind, mooi kind, slim kind, super kind, want zoals alle moeders heb ik de meeste begaafde kinderen van allemaal :-)

Ubi deed me net echter wél versteld staan. We gingen net de clics die Mauro had uitgehaald opruimen. Ubi nam de emmer en deed alleen de blauwe blokjes in de doos. Ik zei iets van 'oh, je doet alleen de blauwe blokjes erin' en hij zei 'ja'. Ik hield bij wijze van test een rood blokje omhoog en vroeg hem 'mag deze er ook in?'... 'nee' zei hij en duwde mijn hand weg.
Even nadien kapte hij de emmer leeg en deed er enkele rode blokjes in, ik zat nog steeds met het rode blokje in mijn hand. Hij kwam met de emmer naar me toe en zei 'nu jood'.
Ik stond paf.
We hebben nog nooit met Ubi de kleuren geoefend. Echt nog nooit.
Toen ik ook eens met geel en groen probeerde, wist hij echt niet waarover ik het had, hij zei alleen maar 'nee'.
Maar rood een blauw... die zitten er ingebakken. Plots, opeens.

Net zoals hij in zijn eigen dialectje sinds deze week ook af en toe ineens begint te zingen, toch wel verstaanbaar 'hihihi hahaha, ik stond erbij en ik keer er naar'. (dat klinkt dan ongeveer als hihihihahahastottebijekeekena)

Vlak daarna vraagt hij zijn tutje en zie ik weer hoe 'klein' hij toch ook nog is (maar hij weet nu tenminste dat het een blauwe tut is, hihi)


Ik heb er nu toch wel al enkelen zien groot worden, mijn onthaalkindjes mee inbegrepen en toch blijf ik er versteld van staan hoezeer ze zo plots van dag op dag kunnen veranderen of over capaciteiten beschikken waarvan je totaal niet dacht dat ze er al klaar voor waren of mee bezig zijn.

Elke dag is een beetje een verrassing.

donderdag 4 maart 2010

Sabby en de guerrilla

Hm.... ik en een oorlogspad... niet echt een goeie combinatie want ik ben nogal vredelievend aangelegd, en ik heb geen last van agressieve neigingen.

En toch.... als ik al 'oorlog' zou voeren, dan zou het eerder zijn tegen te grijs, te saai en te doods. En daarom ben ik wel een fan van guerrilla gardening. Ik weet niet of jullie bekend zijn met dit concept?

Guerrilla gardeners zijn eigenlijk gewoon mensen die een stukje triest land gaan omtoveren tot een vrolijk bloemenperkje. Sommige groepen doen dat door effectief met plantjes naar een plek te trekken en er een perk aan te leggen (een kaal, leeg plekje in de stad, een terrein dat al heel lang braak ligt) en anderen doen dat door in het begin van de lente kleine zaadballetjes te maken en ze te verstoppen op trieste plekjes en dan in de zomer gaan kijken natuurlijk wat ervan uitgekomen is. Zelfs het planten of zaaien van groenten is een optie, en iedereen mag meegenieten van de oogst als het zover is :-)
Het leuke is: die groepjes ontstaan meestal gewoon als een samenklikken van mensen met dezelfde ideeën, maar je kan ook gewoon als individu een perkje opstarten.
Soms wordt er 's nachts gewerkt, zodat buurtbewoners echt verrast zijn, maar soms ook gewoon overdag. Ikzelf zie het niet echt als een politieke actie, maar in Nederland kan je via Groenlinks zelfs fluohesjes verkrijgen (dacht ik) om veilig te gaan guerilla gardenen. Wel grappig eigenlijk.

Er staat voor België en Nederland heel wat info op het wereldwijde web. Voor mijn part mogen er veel meer groen en veel meer bloemen in het straatbeeld gaan verschijnen, hou je dus vooral niet in als je er zin in moest hebben :-)

Een mooi alternatief is natuurlijk ook om alvast jouw eigen gevel -of balkontuintje aan te leggen. Binnenkort toon ik zeker fotootjes over hoe ik het zal aanpakken: wij hebben zelf een ongebruikt balkon aan de zuidkant van ons huis (de straatkant) waar ik wat leuke fleurige plannen mee heb.
Kies zeker voor inheemse planten of kruiden (kijk eens op ecoflora voor wat voorbeeldjes) en onze tuin, daar heb ik ook nog grootse plannen mee, al zullen de meeste daarvan moeten wachten tot we verbouwd hebben, want ik heb niet veel zin om nu vanalles aan te leggen waar binnenkort machines gaan moeten kamperen. Met eenjarigen daarentegen kan je ook verrassend leuke dingen doen, dus mijn -groene-vingers beginnen al te jeuken, zeker nu het tuinseizoen op gang wordt getrokken door een stralend zonnetje!

dinsdag 2 maart 2010

Verwarring



Er zijn mensen die mijn bedoeling om mijn kindjes zo ecologisch en gezond mogelijk op te voeden verwarren met een sadistische neiging om ze met zoveel mogelijk trauma's op te zadelen die gepaard gaan met een te naïef geloof in een betere samenleving.
Mede daarom vind ik het wel grappig dat er vandaag een artikel in de krant stond over Tom Boonen, onze nationale wielertrots (ahum) die tegenwoordig macrobiotisch eet om zo superprestaties neer te zetten. Niet dat wij macrobiotisch leven (ik heb daar te weinig kennis over) maar er zijn toch wel een aantal overlappingen met een vegetarische levensstijl.
En nu maar hopen dat die superprestaties niet uitblijven, want het wegseizoen is maar pas begonnen ;-)

En ik ben de laatste tijd ook heel erg bezig met vanalle leuke dingen. Balletjes die aan het rollen gingen en nu ineens wel heel vlotjes gaan. Maar leuk dat dat is... ongelooflijk.
Ik kan daar evenzeer van genieten als van het lentezonnetje vanmiddag op mijn snoet toen ik ging wandelen met de kindjes (heb je't ook gevoeld?)

De zon brengt ook verlangens met zich mee. Vooral verlangens naar een lentefris huisje. Mij ontdoen van overbodige ballast. Opruimen, schrobben en kuisen,.. langs de andere kant liever buiten natuurlijk om te genieten... in plaats van me te wentelen in winterstof.

Een weg zoeken tussen de waanzin en de realiteit, tussen geloof en wanhoop, tussen stoffer en blik, tussen de liefde en de leegte en dat alles met een open hart, een frisse blik en gezond verstand.
Boeiend allemaal... heel boeiend.
En soms ook confronterend ;-)

maandag 1 maart 2010

What can I say?




't Zijn jongens, ze spelen graag in de piratentent.... ze zijn echt affectief, op hun manier :-)
Het is één van de geneugten van mijn werk als onthaalmoeder, hun stappen vooruit zo kunnen observeren we hebben het even niet over hun stappen-over-de-grens ;-)

Deze twee schelen maar 5 dagen in geboorte. Ze hebben dus in hun korte leven al een heel stuk van hun weg samen afgelegd.
Volgende maand worden ze al 2 en vorig jaar deze tijd ging het zo:


Het gaat hier razendsnel vooruit, de tijd.