vrijdag 30 april 2010

Ge weet pas wat je mist....

... als het er niet meer is.

Dat is met veel dingen zo.
Maar ook met een computer, in mijn geval.
Voor de derde keer in een half jaar tijd is mijn laptop gecrasht. Je denkt nu: ah maar die sabine die neemt zeer regelmatig backups want die weet intussen hoe frustrerend het is om al haar data kwijt te zijn. En wat denk je? Ik ben al zeker geen ezel, dat is zeker. Want een ezel zou niet voorhebben wat ik (weeral) voorheb.

Hoe ik dan dit bericht zit te typen nu ik helemaal computerloos ben?
Dankzij ons moeder namelijk, die onlangs een laptop heeft gekocht en een tijd/goesting heeft om daarmee te werken. Daar kan ik alleen maar blij mee zijn op dit moment. Want de mijne is al zeker tot woensdag naar de hersteldienst.

Maar het doet mij wel weer beseffen hoe afhankelijk ik geworden ben van dit medium. Ik haal echt wel veel kleine dingen van het net. Blogstrukjes, mailtjes, maar ook het nieuws, aankondigingen van geboortes en mededelingen voor mijn werk en mijn vrijwilligerswerk, inkomsten en uitgaven, of als ik nog maar gewoon wil weten welk weer het morgen zal worden...
Hoe blij moet ik eigenlijk zijn als ik wakker wordt 's morgens met als eerste gedachte 'ik moet een reservecomputer hebben voor in gevallen als deze'. Gelukkig duurde dat gevoel niet te lang en ben ik vooralsnog niet afhankelijk van een computer om te ademen dus ik overleef dit wel. Desnoods stuur ik iedereen berichten met de postduif, als is dat onder vogels naar het schijnt ook een uitgestorven stiel, verdrongen door virtuele exoten.

Ben benieuwd of ik mijn 'internetverslaving' ook zo zal missen als ze -ooit- verdwijnt.

donderdag 29 april 2010

Female Power

We zijn vorige week aan onze 3de reeks folkdans begonnen.
Gisterenavond dansten we buiten op onze blote voeten (allé ik dan toch) bij een zalig zomergevoel.
En er was een nieuwe ontdekking... een revelatie als het ware. Els had een nieuw muziekske bij, eentje waar ik meteen voor viel.
Polka'tjes dansen, en dan nog op deze melodieën, wel: het is zalig! (vanavond in de regen op mijn terras en in het gras, kom maar af! Maar dan wel na den 10en want ik moet eerst nog iets les-achtigs gaan volgen)

En ik weet het, ge zijt niet direct geneigd om te klikken op het linkje hieronder, ik snap dat wel, maar ik zet het er toch bij. Het past namelijk bij een blij hart en de ferme dames geven een leuke indruk van wat female power kan zijn. En ge komt niet te weten wat ik juist bedoel als je het niet ne keer probeert :-)

dinsdag 27 april 2010

Als...

Als je zoon niet uit een boom wil komen als je hem gewoon "Mauro' noemt, maar enkel aan tafel wil komen als je hem 'Mega Toby" noemt,
en je kleinste zoon beweert dat hij mega tittie is (-want hij moet altijd megamindy zijn van grote broer, omdat hij krullekes heeft-)
en ze alleen nog maar kousen aan willen doen van spaaidemijn,
wel dan begint ne mens precies een beetje te beseffen dat de invloed van de vriendjes op de kleuterschool toch groter wordt dan die van de mama op sommige gebieden
en dat je dan wel bewust geen kabelaansluiting mag hebben, bepaalde studio's hebben dat zeer goed bekeken en dringen toch ook door in de huiskamers van moeders die dat eigenlijk een beetje op een afstand willen houden.

Maar wat valt daar eigenlijk tegen in te brengen?
Ik ga heus niet vechten tegen superhelden, bang om te verliezen ;-)

vrijdag 23 april 2010

Het consumptiepatroon van een vrouw in wording...

Ik word er binnenkort dertig, en ik denk dat ik mij onbewust toch een beetje aan het voorbereiden ben op het madammendom (ahum)
Opeens staat in mij iemand op die de neiging voelt om een kleed, juweeltjes, gedecolleteerde shirtjes en schoenen met hakken te dragen. Plots! Ik verschiet er zelf ook van. Ik had het er niet in gezien.
Alleen: ik heb dat dus eigenlijk allemaal niet.... en plots duikt er overal rondom mij schoonheid op die ik niet voor mogelijk hield. Gelukkig ook steeds en meer verantwoorde schoonheid, dat wel...

En vandaag deed ik het voor het eerst echt.... Helemaal onverwachts...
Ik ging naar de winkel om een paar teenslippers en ik zag daar schoenen...manmanman... ik begin plots te snappen waarom mensen een soort van schoenverslaving ontwikkelen. Mooie dingen dat daar bij zijn! Zo had ik het nog nooit bekeken. En dan kijk ik nog alleen naar de schoenen die qua ontwikkeling en productie nog een beetje door de beugel kunnen.
Maar een paar sprong er toch wel uit. Die riepen echt 'neem mij mee' en toen ik er mijn voeten ingleed leek het of de schoen mijn voetjes kuste. Aan alle andere details ging ik voorbij (alhoewel ik nog even twijfelde tussen rood, groen, blauw en oker, ik geef het toe) en ik repte mij richting kassa. Het mocht niet zijn want ik had mijn bankkaart thuis laten liggen. Natuurlijk is dat voor de verkoopsters geen probleem, die doos werd zonder morren onder de toonbank geschoven en ik repte me terug naar huis om mijn wederhelft met de bankkaart terug te sturen.

Alleen, nu blijft er geen cent meer over voor mooie bijpassende oorringen. Aie
Gelukkig toen latanie een give-away van haar schone en originele handgemaakte ooraccesoires. Dus ik waag mij kans :-) Wie weet wie weet....

Nu kan ik weer efkes voort, denk ik.
Hoop ik...
Vermoed ik.

Ze noemen Aida, de schoenen.... schone naam....
(je merkt het: helemaal een verliefde roes)

Voorlopig ben ik welliswaar nog niet helemaal getransformeerd want ik zet het nog niet op een gillen bij het aanschouwen van een muizenbeest. Misschien dat het plaatje dan toch nog niet helemaal klopt.
Op de kruipzolder boven de achterbouw zitten immers blijkbaar wat veldmuizekes verstopt, ontdekten we eergisteren. David vangt ze één voor één met een klapvalleke die de beesten niet de hersenen plet, en laat ze gewoon vrij middenin de velden, op weg naar zijn werk.
En ik vind ze vooral schattig... geef nu toe....

de weg

't Gaat hoe het gaat
Een pad
Ieder het zijn, soms samen, soms alleen
En af en toe een muur.
Bam!
Awtsch
Maar boos zijn op de muur helpt niet
De muur staat daar misschien wel om een reden

Zelfs de muur kan lessen leren
ze staat daar niet voor niets
onaangekondigd en plots daar
biedt een uitdaging en een kans
een compas herinstellen
stilstaan en nadenken
en wachten tot de buil heelt, met geduld
en opnieuw focussen op
het moois dat er ook op de weg is
dankbaar zijn voor de pleister op de buil
inzien....en weer voortgaan.


donderdag 22 april 2010

sunshine award...


Zonneschijn is altijd bijzonder aangenaam, zeker wanneer de zon efkes helemaal in jouw richting schijnt, zoals Dutch Apple met me deed.
Allereerst heel erg bedankt om me een bloem een een straaltje zon te sturen...
Ik hou heeeel veel van bloemen, maar vooral van die die niet moeten sterven om mooi te zijn voor mij... liever een bloempje waar een bijtje op kan zoemen of een vlinder op kan landen... of een virtuele bloem!
Ik denk nog een paar mensen te kennen in blogland die zo een bloem kunnen gebruiken of weten te appreciëren, ik geef hem met plezier door aan deze zes... je mag ze doorgeven of er in stilte van genieten als je dat liever wil.
aan Kelly van 'Ma vie en vert' voor de inspiratie en de gedrevenheid, haar passie en liefde voor de natuur... en de leuke reacties hier op mijn blog.
Aan Roelien voor het meelezen hier, voor de mooie gedachten of soms hilarische teksten op haar blog, voor diezelfde liefde voor de natuur.
Aan Lieve, omdat ze een fantastische vrouw is, eentje waar ik mee kan lachen en mee kan wenen, en omdat we samen de wereld gaan voorzien van bloemen, nu ook virtueel....
Aan Rood met witte stipjes voor de inspiratie én omdat ik weet dat ze ook van bloemen houdt én omdat we ook al echte zaden uitwisselden én om haar succes te wensen met de nieuwe eigen zaak...
Aan Liezel voor de inspiratie, voor haar dochters verjaardag die ook vandaag is, en omdat zij ook vandaag eigenlijk haar eerste verjaardag als mama viert, dat is zo bijzonder!
Aan Celestine die niet alleen haar eigen hero is, maar ook een beetje die van mij. Haar pad gaat langs creativiteit, ecologie, humor en retro en nog zoveel meer... I like it.

... memories




2 jaar gelden op dit moment was ik (denk ik) de wanhoop nabij... hevig in arbeid, en vastzitten op 7 cm voor een uur of 3 en helemaal het geloof kwijt dat ik het zou kunnen... (ik had het nochthans al eerder gedaan) Gelukkig waren er de lieve vroedvrouwen, mijn superman en een fantastische gyn die me weer in mijzelf deden geloven, waardoor ik mij herpakte en toch helemaal zelf Ubi ter wereld bracht.
De onderwaterbevalling was een van de mooiste dingen die ik al heb meegemaakt,... omdat niemand me in die hele tijd heeft aangeraakt (dat kon ik toen echt niet hebben en dat liet dat bad ook niet toe) en het heel natuurlijk voelde om gewoon te doen wat de natuur me ingaf te doen...

En nu zijn we alweer 2 jaar verder...
Het blijft toch bijzonder.... Te weten dat hij er nog maar 2 jaar is (of is hij er altijd al geweest?) en me geen leven meer kunnen voorstellen zonder.
Alles uit de kast halen om hem te geven wat ik kan...en denk en voel dat goed voor hem is.
Beseffen dat de liefde zo groot is, dat ze niet neer te schrijven is.
Blij zijn, en dankbaar.... elke dag, maar vandaag toch extra.

woensdag 21 april 2010

2x2



Morgen is er eentje jarig, en vorige zaterdag ook één... twee knappe jongens die twee worden, dat vraagt om een feestje....
Poffertjestijd! Het was lekkerrrrr...

handmade with love, maar niet door mijzelf


Door de moeders voor moeders-actie leerde ik het blog "Dutch apple" kennen, en ik was meteen verliefd op de tassen die ze maakt.
Ze zijn stuk voor stuk origineel, handgemaakt, en recyclage want ze worden gemaakt van oude postzakken.
Leuk project, en gelukkig voor mij ook voor een klein prijsje te koop op aanvraag...
Vandaag zat mijn tas al bij de post, zo leuk... netjes ingepakt en met nog een leuk geschenkje erbij in de vorm van een hartjesgeurzakje. Super toch!

Ik weet in ieder geval dat ik een heel unieke tas heb nu, waar ik heel veel plezier van ga hebben.

dinsdag 20 april 2010

Idee


Eigenlijk heel simpel...
Maar na het snoeien van de appelbomen in onze tuin ging ik aan de slag met het snoeihout.. Ik sneed dikkere takken in "sneedjes", liet ze drogen en gebruik ze nu als naamlabels aan de boekentassen/zakken van onze jongens.
Heel duidelijk, ook al hebben meerdere kindjes op school dezelfde tas.
En eco en duurzaam en heel goedkoop :-)

zondag 18 april 2010

Droom..

De laatste dagen meer buiten genoten dan binnen geblogd... dat valt wel op.
Toch blijft het in mijn hoofd een beetje donker.
Vandeweek had ik de meest bizarre droom waarvan de laatste 'scène' me al dagenlang achtervolgt. Dat is nog nooit gebeurd... heel raar.
Terwijl we over een verlaten, redelijk dorre plek lopen, met de kindjes aan de hand zeg ik tegen mijn gezelschap: "Toch gek dat we altijd in paleizen hebben gewoond en nu niet eens meer onze kinderen deftig te eten kunnen geven." (en in de droom voelde dat niet aan als zwaar)

Ik ga er niet vanuit dat dat een voorspellende droom is, maar het zet mij wel nog eens aan het denken, opnieuw en opnieuw. Over wat we hebben, wat we niet hebben, waar we tijd voor maken en waar we aan voorbij gaan. En ergens geeft dat gevoel mij een richting. Helpt het mij om prioriteiten te zien, en over de berg strijk/vouw die er nog steeds ligt...

donderdag 15 april 2010

Beautiful freak

In de tuin... een 'vierkoppig monster' gemaakt van siamese paardebloemen...



en een Gehakkelde Aurelia... letterlijk.


Flightclub

De zon schijnt, het weer is zoet... ik zou wel willen dansen.
Een wandeling met gans de opvang is daarvoor nog wel een waardig alternatief, dus schoenen aan een stappen maar, de velden in...
We plukten wat bloemetjes, keken naar de dieren, waren onder de indruk van een grooooote traktor, dat soort kinderlijke bezigheden. Maar leuk.. dat wel.
Tot ineens... Daar een grote donkere hond op ons komt afgerend vanuit het niets. Nu moet je weten: Sabinnekes weten niets van honden, maar ongewild gaat den tikker heftig tekeer als daar zo een dier van een halve meter hoog (een dobbermann) komt aangestormd. De dichtstbijzijnde boerderij: ongeveer 100 meter ver, voor de rest allemaal velden en geen baasje of leiband te bespeuren, terwijl we toch op openbaar domein vertroeven...
In een sprint ben ik sowieso de verliezer, laat staan met 3 stappende peuters en een kleintje in een wandelwagen. O jee.
Rechtsomkeer maken dan maar, rustig en bedaard... hopen dat de kindjes de hond niet zien en niet in paniek geraken. Mijzelf moed inspreken..
Dan zie ik waar die hond achteraan zit... hij heeft enkele wilde konijnen in het vizier. Gelukkig lopen de konijnen ook niet mijn richting uit, dus kan ik even herademen terwijl ik mij uit de voeten maak.
Even later zie ik in de verte wel een stip waarnaar de hond blijkt terug te keren, zijn baasje vermoed ik. Pff..
Gelukkig niets aan de hand... de kinderen hebben mijn schrik niet gezien, de hond ze niet geroken en we waren algauw weer thuis.

Ik ben echt niet zo een 'schrikkepuit', maar honden, dat roept toch niet het beste in mij op. Zelfs de Jack Russel van de buren jaagt me dikwijls de stuipen op het lijf, om van de wedstrijd pitbull van de andere buren nog maar te zwijgen, hoewel het volgens zijn baasjes het trouwste en meest-afgerichte dier is ooit.

dinsdag 13 april 2010

Ik las net een stukje op biekesblog en het deed me wat aan mijn eigen leven denken. Ik ben dan wel niet echt een thuisblijfmoeder maar als onthaalmoeder toch een soort van. Bieke schrijft het vlotter en leuker op, dus je moet het stukje zeker eens lezen.

De herkenbaarheid ligt 'em vooral in het feit dat we als eerste misschien moeten toegeven: Kinders hebben is onwaarschijnlijk mooi, verrijkend, diep, prachtig enwatnogmeer... écht waar, maar soms zijn het ook gewoon etters.
Vooral als ze hun eigen willetje tentoonspreiden op ongemakkelijke momenten, als ze zich niet laten vastbinden aan de koorden van de marjonet (wat dan ook weer heel goed van ze is, zouden we ze steeds zo mak willen?)
En dan kom ik een beetje in de buurt van de peuterpuberteit... Volgende week wordt er hier eentje 2, en echt,..aaargh!
Maar soit, dat is nog niet het ergste. Als inkomstenbron (hahaha) heb ik ervoor gekozen (vrijwillig) om niet alleen voor mijn eigen gebroed te zorgen, maar ook voor dat van andere madammen en meneren. En dat wil soms zeggen: enkele van die bijna 2-jarigen bijeen. Stuk voor stuk zijn het schatten, maar zet ze bijeen en het is feest.
De blikken die ik dan soms van hen krijg kan je vergelijken met de reactie van een stel 16-jarigen die mogen uitgaan en wiens meester ineens op de fuif zou staan, om te zeggen dat het bedtijd is en dat er niet te veel lawaai meer mag gemaakt worden om 23u.
Het noemt niet voor niets puberteit natuuurlijk.

Ik besef ten volle dat ze hier doormoeten om hun identiteit vorm te geven. Dat ze op deze manier worden wie ze zijn. En natuurlijk willen we ook niet dat het allemaal ja-knikkers worden met weinig vuur en slechts onderdrukte inspiratie.
Maar op het moment dat ze elkaar in de haren vliegen, mijn huis herinrichten en tegelijk genieten van hun eigen g(r)illen, wou ik toch soms dat er een knopje "fast forward" op hun rugske te vinden was.

Ge merkt het: beetje een zwaar dagje geweest. Kinders opvoeden, het wordt toch op sommige momenten zwaar onderschat. Maar morgen is een nieuwe dag en wie weet durf ik het dan wél aan om hen eens te laten kleuren zonder de vrees dat ze elkaars ogen uitsteken met de potloden.

zondag 11 april 2010

Een dag in beelden....

Het blijde nieuws van een geboorte, gesprekken over leven en dood,.... hoop en verval... en alle schoonheid daartussenin...




zaterdag 10 april 2010

Over winkelen en niet winkelen op zaterdag en de nieuwe ervaringen dat dat met zich meebrengt...

Zaterdag, de muizen liggen dood in de kasten, so to speak, en de kinderen hebben zin in pannekoeken.
Mits de kippen zo goed eieren leggen was dat geen probleem, al ontbraken -buiten het meel- wel alle andere ingrediënten en had ik géén zin om met mijn twee jongens naar de supermarkt te trekken op zaterdag (chaos!) en de lokale natuurwinkel hadden ze deze week al twee keer afgebroken, (lees: in appels beginnen bijten en dingen naar de toonbank dragen die we niet nodig hebben), waardoor ik mij daar al niet meer durfde te vertonen voor een derde dag op rij.

Maar suiker in pannekoeken is geen must, aangezien dat ook lekker is zonder en we er toch al notenpasta indoen voor wat extra smaak. Maar melk (of soyamelk) door water vervangen zag ik dan weer niet zitten. Hoe lost ne mens die niet wil winkelen op zaterdag dat op?
Men rijde naar de dichtstbijzijnde melkautomaat om daar met een kanneke verse biomelk te gaan scoren.
Gelukkig is de automaat niet ver van ons, dus dat is al een meevaller... en ik was er nog nooit geweest.
De automaat staat aan de oprit van de boederij van Geert Van Laere in Grembergen (Dendermonde) ... meer details kan je vinden op biodichtbijhuis.be
(ik vraag mij nu wel af of ik helemaal knetter aan het worden ben... ik maak zelfs al foto's van het kopen van melk)

Dit systeem heeft veel voordelen: je kan de kindjes gewoon 2 minuten in de auto/fietskar laten zitten, je hebt geen verpakkingsafval (je neemt gewoon een kan mee van thuis) en je koopt een bioproduct voor een kleine prijs (momenteel 80 cent per liter) en dat 24/7.

Dus pannekoeken waren er... in overvloed... en ze waren heel lekker...

En dan de auto in samen met de kindjes en de schoonma.
Een beetje van de natuur genieten en gaan "winkelen" al zou ik de winkel waar ik in de namiddag kwam niet direct beschuldigen van zo een activiteit. Ik kan het beter omschrijven als "zijn" en "bewonderen", "verwonderen".... nadien wel afrekenen en weggaan met een zakje leuke spullen (waar je dan vervolgens zelfs van droomt en zelfs de volgende dag bij het zondagse ontbijt je wederhelft nog mee stalkt)
Kijk, voor mensen die echt houden van echt schone dingen(in de ruime zin van het woord), van originaliteit en ongedwongenheid zeker een aanrader. Dat, evenals de wandeling van ongeveer 6 km die rondom de streek loopt, tzijn aanraders. Ik kom er nog weer... zeker weten.




vrijdag 9 april 2010

Liefde is...

Ik volgde een gesprekje tussen Mauro(bijna 4) en Luna (5), de achterkleindochter van de buren, die daar een weekje op logement was en die vanavond terug naar huis vertrekt.
Dat ging ongeveer alsvolgt:

(Met melige vioolmuziek op de achtergrond)

L: Ik ben verliefd op jou
M: Ik ook op jou
L: en ik ga jou zo missen als ik hier weg ben

(Ooooh)

M: Blijf dan voor altijd hier, je mag bij mij wonen

(Oooooooooh)

L: Ja, dat kunnen we doen
M: En gaan we dan ook trouwen?

(smelt....)

L: Maar ik denk dat mijn mama en papa boos gaan zijn als ik nu al ga trouwen
M: Mijn mama ook

(Hmm..)

L: Maar kunnen we dan niet gewoon verliefd zijn?
M: Ja, ik voel.... Hoort!... een ambulance
L: Kijk daar, een slak.

(???)

En toen gingen ze gewoon weer spelen....

Mislukt - gelukt

Gisteren was het hier een algemene baaldag, en niets lukte... argh
Maar we zijn het alweer vergeten want vandaag gaat het humeur in stijgende lijn en zo moet dat zijn.

Mijn verzorgkussen was kapot. De hoes was gescheurd op de naad. Dus wat dacht ik even te doen? Ik dacht: ik maak dat allemaal los, stuk per stuk, ik neem de omtrekken plus 2 cm 'zoom' over op toille cirée en ik stik gewoon een nieuwe hoes.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want al bij de eerste hoek dik ik stikte en binnenste buiten keerde om te zien of het gelukt was, scheurde de toille cirée. Tot daar dus het project, maar dat is balen want de toille cirée was al geknipt en vooral: mijn verzorgkussen lag in frut vaneen.

Ik besloot dan maar om een nieuw verzorgkussen te gaan halen en met de toille cirée nog wat luiertasjes van zsazsa te maken.
Een van de luiertasjes is al af (en ik heb bijgeleerd weeral: hoe spoel ik mijn onderdraad op met ne singer... wel effe zoeken zo zonder handleiding, maar het is uiteindelijk goed gelukt) en dan nog een verzorgkussen nodig.
Dus vandemorgen pak ik mijn kinders in om te vertrekken en.... kan ik echt nergens mijn sleutels vinden. Volledig spoorloos verdwenen... (ik heb ze trouwens nog niet teruggevonden)

Het moest dus anders opgelost worden: ik had nog ergens een ander gescheurd verzorgkussen liggen dat ik normaal alleen buiten gebruik in de zomer, maar dat hebben we dan maar opgeknapt met een restje kleeffolie dat ik hier nog liggen had. Daar was ik waarschijnlijk niet opgekomen als ik mijn sleutels wel had gevonden... dus dat is de kosmos die mij gewoon de weg wijst naar minder geld opdoen, hoe zalig is dat (ahum)
De eeuwigheid zal deze oplossing wel niet meer doorstaan, maar hopelijk nog wel een paar maanden, tot Ubi helemaal droog is en ik ander werk heb gevonden en ik vind het nog wel schoon.

donderdag 8 april 2010

Dol op vakantie?

Wel ik eigenlijk niet bij nader inzien...

Vakantie komt voor mij precies een beetje neer op chaos, vooral in mijn hoofd dan.
Ik kijk er keilang naar uit, maar eens het zo ver is, wordt ik geteisterd door lichamelijke kwaaltjes (waar ik mij al bij al nog wel overzet) maar vooral door gedachten die mij helemaal in de war maken, samen met verwachtingen die niet ingelost geraken.
Vraagtekens die normaal gezien in de dagelijkse routine van de werkweek als gezonken gedachten op de bodem blijven liggen, worden opgewoeld door het baggerschip vakantie.
Zonde eigenlijk wel ...

Maar gelukkig heb ik een eigen 'pil' voor te veel negativiteit die nergens toe leidt... en 't noemt niet voor niets the cure



It's a perfect day for letting go.... let's get happy ;-)

woensdag 7 april 2010

Tussen hen...

Mauro tegen Ubi vandaag toen we in de tuin aan het werken waren:
[enthousiast]"Ubi, ik weet een leuk spelletje.... Ik gooi regenwormen op jou en jij gooit niets op mij, oké?"
Ubi: [droog] "Oké"

Waarop Ubi de worm die Mauro op hem smeet in 2 trok en Mauro gillend wegliep.*

(*Ja, ik weet het, dat voor een veggie kind dat geleerd wordt om respect te hebben voor al wat leeft.... maar pieren zijn volgend Ubi geen dieren en ik geloof dat die na een deling nog voortleven, of niet?)

Ons hotel...


Ons hotel is weer in trek. De kindjes van de gasten van vorig jaar zijn nog niet vertrokken of er komt al een nieuwe generatie een kijkje nemen om in te checken.
Als je goed kijkt zie je op de foto's (vooral bij het kastje met de 'blokjes') dat er nog vele gaatjes dichtgemetsleld zijn. Daar komen, als alles goed is gegaan, binnenkort bijtjes uit piepen.

Wij hebben zelf zo een bijenhotel gemaakt omdat ten eerste de solitaire bij (die geen honing maakt) het wat moeilijk heeft om te overleven (er mag geen bloempje en geen kruidje meer in onze gazons staan, weet je wel, en ongedierte en onkruid vinden we niet leuk dus sproeien we lustig rond met pesticiden en insecticiden) Maar tegelijkertijd zijn een aantal zaken in de natuurlijke kringloop wel afhankelijk van bijen: bloesems bevruchten zichzelf (meestal) niet.
Ten andere is het ook fantastisch mooi om van dichtbij het leven in de natuur gade te slaan en een plaats te geven naast onze bewoning.
En die verwondering zet ook over op onze kinderen, die hier misschien ook iets uit opsteken. Natuureducatie: het kan ook gewoon bij jezelf thuis, en wat je zelf niet weet zoek je even op het www ;-)

Voor wie het concept nog niet kent: een bijenhotel is eigenlijk gewoon een stuk hout waar je met een boor enkele gaten (van verschillende diameters) in boort. Dat kunnen restjes knutselhout zijn (zoals de blokjes hieronder) of een gewone balk (foto boven) maar je ziet het ook vaak in een schijf boom (een dwardoorsnede) bijvoorbeeld, zo kan het nog decoratief zijn ook. Hier vind je nog meer informatie.





dinsdag 6 april 2010

Today was a good day..


Verlof en zon, moet er nog meer zijn?

Moeten niet, mogen altijd... een dagje Antwerpen!
Ik was in de buurt voor de aflevering van het "Maken voor moeders"-projectje en dacht: dan kan ik misschien eens even naar 't stad, want dat komt er anders zo weinig van.
Shoppen zit niet in mijn genen en de Meir is niet echt iets voor mij, dus we zochten de meer ecologische winkeltjes op. (Ik val in herhaling want het is niet de eerste keer dat ik over -ecologisch- shoppen in Antwerpen blog)

Maar met succes vandaag, want 2 kuyichi-jeansen (ik vind echt nooit geschikte jeansbroeken en nu ineens 2!) een skunkfunk-kleedje, een radio modern-cd, een tol en 2 puzzels en een punik-paddestoel later, vind ik laat op de avond nog tijd om wat foto's op blog te zetten en vind dat een hele prestatie.

En jawel, u leest het goed: ik een een kleedje. Dat is redelijk uniek, bijna zo uniek als 2 goed zittende jeansen vinden op één dag. Maar ne mens moet af en toe toch eens zijn best doen voor een feest niewaar.
Het is een zwart kleedje, waarvan ik hier niet echt ergens een foto op het net vind. Ik zoek nog efkes naar inspiratie voor een leuk kleuraccent op de jurk, misschien een speciale ketting of een leuke broche... ik heb nog efkes tijd :-) En misschien heel misschien komt er dan ooit wel nog een foto van het kleed...



(maar ne foto van mijn schoonzus in kleed is ook al heel wat, toch?)

maandag 5 april 2010

Victory (x2)

Een dagje Planckendael gedaan met de kindjes. Genoten met de kindjes van het bekijken van de dieren, de verhalen van de dierenverzorgers over de 'zwangerschap' en 'kraamtijd' bij de dieren (en veel bijgeleerd, veel verwonderd geweest), de speeltuinen....
én getuige geweest van het Belgisch record simultaan borstvoeden!
Maar liefst 172 mama's gaven tegelijk hun kindje het beste van zichzelf vandaag in de dierentuin. Heel mooi om zien. Hun opzet was om het record van de Nederlandse mama's te breken (ergens in de 60 vrouwen met kind aan de borst) en dat is dus ruim gelukt.

Dikke proficiat van mijnentwege aan alle deelnemende mama's en aan de organisatoren.

En ook toch wel een bravooke aan mijneigen. Het is me gelukt om het knoopsgat te naaien... juij!
Klinkt misschien wat stom voor de meer gevorde naaisters, dat ik met een simpel knoopsgat zo content ben, en zelfs van een 'eureka-gevoel' gewag maak... maar ik had dus tot hier toe wel alleen nog maar 4-fasenknoopsgaten gemaakt. Maar dit (dankzij de nieuwe oude singer) is zoveel beter! Dames en heren, ik presenteer u: mijn eerste singer-knoopsgat:


Dank aan allen die reageerden gisteren: het was dus inderdaad een combinatie van ander voetje en een hendeltje dat naar beneden moest getrokken worden...

zondag 4 april 2010

Hellep!!


Ik (eigenlijk mijn schoonbroer -- 1000 maal dank!) heb dus ne singer gered van het containerpark, ik ben er supercontent mee want het dingske marcheert echt supergoed na een nazicht in een gespecialiseerde winkel en de steken zijn zo schoon, zo gelijkmatig, zo fantastisch.... allez ik ben kei-content.
Dienen Toyota van mij is er niets tegen.

Maar nu: op de machine staat een afbeelding van een knoopsgat. Dus ik veronderstel dat ik wel knoopsgaten kan maken daarmee.
Maar dat lukt mij nu eens echt niet sie. Ik weet begot niet wat ik misdoe, ik stik alleen maar achterstevoren maar ik 'trens' niet en ik keer niet weer.

Alle mensen die mij suggesties kunnen doen (het is een singer prestige) van hoe ik dat nu kan oplossen maken kans om voor eeuwig in mijn hart te staan gegraveerd als mijn redder in nood.

De tut is weg...

Die paasklokken hebben toch wel niet die tut weggenomen zeker? Dat wordt even wennen, zowel voor Mauro als voor de mama en de papa, die gisterenavond en vanmorgen toch wel wat gezeur om een tut mochten aanhoren.
Maar oh wat was hij content vandemorgen bij het ontbijt, toen hij ontdekte dat de klokken niet alleen zijn tut hadden weggenomen, maar ook iets hadden achtergelaten! Er lag een mooi Grote-jongens-diploma klaar, met al zijn 'helden' erop, helden die ook helemaal geen tut hebben: Bob de Bouwer, Bliksem Mc Queen, Alfred J. Kwak, Muis en Molletje...
En er zat ook een persoonlijke kaart voor hem bij met daarop de belofte voor een mooie schommel en een fotootje ervan op de kaart gekleefd (uit de folder).
Mauro besloot dat het een goede deal was: een grote schommel in ruil voor zijn kleine tut (oef!) en nu maar hopen dat hij bij die mening ook blijft als hij vanavond onder de wol moet ;-)
Dankjewel voor de tips in ieder geval! Heel waardevol.
De waarheid is trouwens dat hij ook nog een mini-doosje playmobiel zou krijgen (zo een playmobiel mini-setje van een kindje op een schommel of iets dergelijks) maar daar stak een mega onweer-hagelbui gisteren nog een stokje voor. No way, dat ik daar door zou rijden met de fiets. En toen het over was, was de winkel al dicht.
Het diploma maakte ik (euh, de klokken) met de computer en de printer. De eerste poging tot printen haperde de printer even, de tweede poging lukte. Was ik (sjtoem!) toch wel niet vergeten van de eerste printpoging weg te leggen..... die vond Mauro dus ook. Awtsch!
Gelukkig is hij nog geen 4 en nog vatbaar voor onzinnige argumenten, al voel ik me daar best wel schuldig over.

Voor pasen mochten ze een (helaas binnen-) activiteit kiezen en ze kozen voor tekenen met de reuzenpotloden.
Ik rolde een 3-tal meter behang papier uit, plakte het met kleeftape vast aan de grond en konden ze tekenen met hun reuzepotloden.... vinden ze heel tof.
Dit is trouwens ook een hele leuke activiteit voor buiten in de zomer, maar dan met verf.
Je moet wel wat tegen geklieder kunnen natuurlijk... Maar bij dit soort activiteiten is het de ervaring met materialen die belangrijk is, niet het resultaat.
We werken niet naar een bepaald doel om te zeggen wanneer het 'af' is, dat bepalen de kinderen zelf. Expressie dus, geen dressuur ;-)

Behangpapiertekenen kan met een restje, maar bij de winkels kan je de overschotrollen voor heel weinig geld kopen, soms krijg je ze zelfs gratis mee.
Dit papier is trouwens sowieso een aanrader als je gaat werken met verf met kleine kinderen: als ze hun verf wat nat nemen gaat het papier niet scheuren: en uit zo een rol kan je heel wat gewone bladen knippen. Kies dan wel papier zonder reliëf indien mogelijk. Of vraag bij de behangwinkel eens naar boeken van stalen: dan kan je nog meer gaan experimenteren met ondergronden en materialen.
De mooie stukken behangstaal kunnen dienen als achtergrond of passe-partout als je kindertekeningen (of foto's) inkadert.


De reuzepotloden heb ik eens gekregen op een beurs van Ecobos

edit: hieronder nog een afbeelding van een paasklok, voor wie dat niet kent. Dat zijn de 'klokken van Rome' die komen vanuit Rome vliegen met eitjes, die ze dan laten vallen boven de tuinen van de kinderen, en die kinderen moeten de chocolade-eitjes dan gaan zoeken als de klokken zijn overgevlogen. Nadien gaan de klokken even rusten in de kerktoren en als ze wakker zijn luiden ze luid ter ere van Pasen. Onze klokken hebben dus even een pitstop gemaakt om de tut op te halen en strooiden een diploma ipv chocola... creatief zijn met tradities heet dat dan denk ik ;-)

zaterdag 3 april 2010


(gevonden op de happinez website)

vrijdag 2 april 2010

Over pasen, jarig zijn en lente...

Binnenkort zijn beide jongens jarig... Ubi eind april en Mauro half juni.
Ik heb al iets soortgelijks geblogd rond sint en kerst, en ook toen ik het speelgoed moest sorteren, maar wij hebben dus een massa speelgoed en andere spullen voor de kinderen.
Zoveel dat ik niet eens zou weten wat men nog zou mogen meebrengen naar het grote verjaardagsfeest...
Daarom opteerden we voor een samenleggen: de meters en peters en oma's en opa's en de paasklokken worden gevraagd om samen te leggen voor een mooie duurzame schommel om onze tuin nog een beetje speelser te maken, de notenboom is helaas nog niet stevig genoeg om te fungeren als schommelboom
Die schommel is besteld en zal halverwege de paasvakantie geleverd worden...
Maar ik ben er toch nog eens over gaan nadenken....
Ik denk dat mensen graag een cadeautje geven aan een kind (of en ander persoon) om de schittering en blijdschap in de ogen van het kind te zien bij het openmaken van het papiertje. Maar kinderen zijn echt wel eerlijk en als ze een cadeautje niet leuk vinden zullen ze ook niet doen alsof (de mijne toch niet - dat kan als moeder wel eens gênant zijn) en bovendien kan soms de schittering in die ogen nog wel afwezig blijken om een andere reden, namelijk dat er gewoon te veel is. Een cadeautje is niet meer iets speciaals, maar eerder een routine. Het verlangen naar dat ene gegeerde stuk speelgoed of iets dergelijk wordt verruild voor instant behoeftebevrediging. En daar knelt nu net het schoentje... Daar ben ik echt geen voorstander van. Tegelijkertijd vind ik het heel moeilijk om mensen de kans te ontnemen een soort van tastbare blijk van liefde te geven.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit zelf een cadeau heb gekocht voor mijn jongens, toch niet dat ik me kan herinneren. En ze nemen mij dat niet kwalijk, ze vragen er ook niet naar. Het is dus op een of andere manier wel mogelijk.
Ik hoop dus dat iedereen die naar het feest komt zich in het schommel-idee kan inleven... al is dat niet echt iets heel persoonlijks natuurlijk (zoals ook een cadeaudoos uit de speelgoedwinkel op zich niet echt persoonlijk is, maar dat is toch anders)

Een ander dilemma is dat ik de kindjes wil opvoeden met niet te veel zoet en snoep... ook daarin worden wel compromissen gesloten, zo mogen ze wel eens choco op hun brood, maar dan alleen bij het ontbijt.
Maar die paasklokken en -hazen, die weten me toch van geen ophouden met hun eieren. Het is nog geeneens pasen en we hebben al een hele doos vol chocolade verzameld zonder zelf iets te kopen.

En nu wil Mauro al een hele tijd zijn tut (fopspeen) aan de klokken geven en bereid zich voor op het grote afscheid. Ik vind het echt ferm van hem dat hij zelf die stap zet.
Maar dan komt het: die klokken (waar ze al 2 weken over bezig zijn in de kleuterschool) die schijnen ook iets te brengen in ruil voor die tut, zo heeft men hem wijsgemaakt. En dus gaat dat kind hier morgen zijn tut presenteren aan die klokken en gaat hij zondag verwachtingsvol opstaan om te zien wat daar in ruil zou kunnen zijn.
Chocolade daar is hij niet zo zot van (en wou ook niet) en de schommel die komt pas over een week, speelgoed heeft hij al genoeg (er is zelfs nog een groot deel on-ontdekt speelgoed en dingen waar nog amper mee gespeeld is) en toch wil ik er iets leuks van maken zonder al dat.
Ik zit normaal vol met ideeën en inspiratie, maar nu blijven mijn hersenen maar kraken. Wellicht hebben jullie het idee dat me uit de nood helpt? (pasen is toch het feest van de hoop)

donderdag 1 april 2010

Hiep hiep hoerah!


Feestje in de opvang was eigenlijk gisteren....
Maar soms zitten er gewoon te weinig uren in een dag.

Alsnog gefeliciteerd met je eerste verjaardag flinke kerel!


Dit filmpje heb je misschien al gezien. Waarschijnlijk wel zelfs.
Toch vind ik het belangrijk hier even bij stil te staan, omdat het gaat over iets waar we hopelijk allemaal wel om bekommerd zijn, namelijk dat wat we doen of laten niet ten koste mag gaan van iets (of iemand anders)
Soms is de grens dun en is de afweging moeilijk. Soms heel duidelijk, zoals hier.

Want... in veel producten die wij gebruiken zit palmvet, bijvoorbeeld in margarine, koekjes, chips. Producenten van producten met palmvet claimen dat het gezond is, omwille van het feit dat het een plantaardig vet is, en dus kopen we dat maar al te graag.
Maar ten eerste is palmvet niet echt zo supergezond voor ons lichaam, het is ook nog eens heel slecht voor het milieu en de biodiversiteit.
Op dit ogenblik worden oerwouden massaal illegaal gekapt en platgebrand oa voor de productie van palmvet. Dit is een bedreiging voor de biodiversiteit en voor de laatste in het wild levend oerang-oetans, maar ook voor de bodem en voor de lokale bevolking van de plaatsen waar grote palmplantages worden opgericht.
Boosdoeners zijn vooral de grote massaproducenten (zoals bv Nestlé, die nog wel op meerdere gebieden al weinig blijk van ethisch handelen heeft gegeven) die maar al te graag goedkoop palmvet kopen van bedrijven die oerwoud kappen voor hun handeltje.

Als je nu begint te fronsen en of je afvraagt wat je zelf kan doen, enkele tips:
- informeer jezelf, lees meer over dit onderwerp op deze website
- koop zo weinig mogelijk voedingswaren die in een fabriek werden geproduceerd: zoveel mogelijk vers, lokaal en biologisch. Daarbij heb je helemaal geen palmvet nodig, en wanneer je weinig geproduceerd eten eet, zal dit ook gezonder voor je zijn.
- vraag via mail aan de bedrijfsleiders van Nestlé dat ze stoppen met palmolie kopen uit het vernietigd regenwoud, dat kan via deze link. Actie voeren vanuit je zetel of bureau. Kan het nog makkelijker?
- Sluit je of facebook aan bij deze groep, en bewijs dat de oerang-oetans meer fans hebben dan een massaproducent die er niet om geeft.
-lees de ingrediëntenlijst op verpakkingen. Mijd producten met palmolie en palmvet.
-Besef dat we als consumenten de vraag naar bepaalde producten kunnen beïnvloeden. Wat wij niet kopen, zullen zij niet produceren.