maandag 31 mei 2010

Knoop het in je oren...

Experimentje met oude knopen (nu ja, niet allemaal: de meesten zijn van de uitverkoop van de veritas)
Ik vind het persoonlijk wel nog leuk geworden, ik heb nog wat ideetjes maar mijn materiaal is op.


Of wat dacht je van het souvenir? Zij het met een paar jaar vertraging. Ergens in mijn tienerjaren was ik op kamp in de bergen van Spanje en bracht deze pesetas mee als aandenken....  Vandaag stak ik ze in een oorbelletje, beter dan in een doosje op zolder.

zondag 30 mei 2010

Tegen de stroom in...

Toen ik vandaag kort na de middag de stad (Dendermonde) uitwou, kwam de massa me tegemoet... de massa mensen die naar het Ros Beiaard wou gaan kijken. Ze waren goed voorzien van paraplu's en regenkleding, en het leek nodig te zullen zijn. Gelukkig kwam een paar uur later alsnog de zon tevoorschijn. Ben er zeker van dat dat voor heel veel mensen een opluchting was.

Wij echter trokken in de namiddag richting Aalst (mensen hier uit de buurt zullen begrijpen dat dit dubbele heiligschennis is) om er een kijkje te gaan nemen bij Mier. Ik was echt zeer nieuwsgierig en het was echt boeiend. Helaas waren Mauro en Ubi iets minder geïnteresseerd en hadden ze ook geen oog voor hun autootjes die ik had meegenomen. Ze hadden meer zin om door gans het huis te lopen en overal rozijntjes rond te strooien en om steentjes in de vijver van die mensen te gooien. Nu, gelukkig konden Heidelien en Steven daar precies wel tegen en het is ook een soort van wonder dat geen van de twee in het water is gevallen. Op een schram op Ubi's gezichtje na is er niets aan de hand geweest. We hopen daar in de toekomst nog welkom te zijn, dat zal ik dan binnenkort eens moeten uitzoeken. In ieder geval verdient hun huis en tuin intussen het label 'M&U-bestendig' wat toch niet niks is.
Klein beetje jaloers wel op hun werk, wat ze allemaal weten, kunnen, klaarspelen... op dat gebied ben ik nog helemaal groen achter mijn oren. Ik zal een tandje moeten bijsteken denk ik.

Volgend weekend komt er dan ook nog iemand langs om samen met ons te kijken naar verbouwmogelijkheden op een ecovriendelijke manier, met houstructuren en dergelijke. Ik ben heel heel heel benieuwd en hoop dat zoiets haalbaar zou zijn voor ons... binnenkort weten we daar meer over. Spannend wel, en boeiend.

Intussen ben ik ook aan het overwegen me in te schrijven voor LETS. Ik zie dat helemaal zitten. Alleen ken ik nog geen mensen die daar ervaring mee hebben (u wel?) ... langs de andere kant wijst het zichzelf waarschijnlijk wel uit. Daar hoor je dan misschien ook wel later nog meer over.

vrijdag 28 mei 2010

Zalige vrijdagavondwandelingen met Ubi door het veld. Het blijft toch genieten.... en ondergaande zon, pasgeboren veulens op de paardenwei en overal gezoem van insectjes.
Het koren staat nu ongeveer zo hoog als Ubi zelf is, en is een ideale plaats om verstoppertje te spelen voor zo'n klein pateeke.
Helaas zal dit landbouw en natuurgebied niet te lang meer bestaan als het van bepaalde politici en bedrijven afhangt, men wil hier graag een drukke autoweg aanleggen. (De N41, zie hier rechts) Maar zover is het gelukkig nog niet.

Mauro stond net om 6u30 al paraat om er te gaan dauwtrippen.... en waarom ook niet.


donderdag 27 mei 2010

Afval kopen.

Gisteren hadden we een nieuwe verlengkabel nodig want de oude was stuk en hadden we naar het containerpark gebracht. Vandaag heb ik de kabel in handen en besef ik ineens: ik heb afval gekocht.

Want ooit zal die kabel bij de andere op het containerpark geraken, dat is zo goed als zeker. Dus in sé had ik afval in mijn handen. Iets dat ik nog zo lang mogelijk wens te gebruiken voor het echt afval wordt, maar toch... En zo gaat dat met alles. Zowat alles wat we aankopen wordt op een dag afval. En aangezien de verwerkingsmogelijkheden voor afval nog vrij beperkt zijn, is dat dus geen goede zaak. Het is iets waar ik al langer mee bezig ben hoor: zo weinig mogelijk afval creëren maar nu overviel die gedachte mij plots op schematische wijze.
Als alles afval is, komt het er dus op aan op zo lang mogelijk met een bepaald product toe te komen, zodat het niet snel vervangen dient te worden. Duurzame dingen kopen dus, en geen wegwerp, ook niet een klein beetje.

Nu is het ook zo dat sommige soorten afval erger zijn dan andere, want voor bepaalde stoffen zijn er goede recyclagemogelijkheden waarbij geen toxische stoffen komen kijken en andere zijn gewoon op een bepaalde manier composteerbaar, of breken zichzelf af in de natuur zonder veel erg. Waarbij opvalt dat wat de mens gemaakt heeft (plastic bijvoorbeeld) veel erger is als grondstof voor een voorwerp als dat wat in de natuur voorkomt (gesteenten en hout, bijvoorbeeld)

En voor alles afval wordt, en voor dingen nog zelfs maar in onze handen vallen, is er al een proces gebeurd om dat voorwerp te creëren, ook daar zijn een aantal verschillende graden van duurzaamheid al aanwezig. Als het bijvoorbeeld om een natuurlijke grondstof gaat hangt alles af van de mate waarin men de natuur heeft beroofd of verminkt om ertoe te komen. Er is een groot verschil tussen wildkap van wouden of gelabelde boomplantages. Er is ook een groot verschil tussen gebruik van genetisch gemanipuleerde organismen om voor de rest zoveel pesticiden te kunnen gebruiken als men wil, en biodynamische culturen. Er is een verschil tussen uitbuiting en fair trade.

Daarom is het belangrijk om bij de aankoop van iets te gaan kijken naar die drie fasen: waar komt het vandaan, hoe lang kan ik het gebruiken en wat gebeurt ermee als het ooit onnodig/kapot/opgebruikt is.
Als je iets koopt dat voor iemand anders al afval is, verleng je die cyclus, door bijvoorbeeld tweedehands te kopen of te recycleren.
Als je iets koopt volgend cradle-to-cradle principe is deze cyclus zelfs eeuwigdurend en heeft al dat denkwerk nog het meeste opgebracht. Helaas is er nog niet zoveel c2c-stuff voorhanden, maar er zit een toekomst in. Een toekomst die mee bepaald wordt door u en ik, door de keuzes die we vandaag en morgen maken.

Voor voeding kan je hetzelfde tekeningetje maken. Alleen wordt dat eigenlijk nooit echt afval*. We eten het, we voeden ons ermee en we zetten het om in organisch afval dat zichzelf afbreekt.. ofzoiets.
Natuurlijk zitten we met resten en met schillen, en ook daar zijn er verschillende mogelijkheden: kippen, compost of wormenvat, een composthoop, selectieve afvalophaling (GFT) zijn voor vele mensen al goed ingeburgerd en noodzakelijk.

Nu schreef ik net dat eten eigenlijk nooit echt afval wordt.
Klopt dat eigenlijk wel?
Nu bedoel ik niet de verpakking enzo, maar voedingsmiddelen an sich.

Mis dus, think again.
Ik las vandaag de inleiding van een artikel in Humo, ik deel het even met u:
"Onderzoek heeft uitgewezen: bijna de helft van de wereldvoedselpoductie gaat verloren, ergens tussen de ploegschaar en de vuilnisbak waarin we ons bord leegschrapen.  Weggegooid. Omdat de fabriek het niet wil kopen van de boer (worteltjes te klein, of te groot, of te scheef). Omdat de supermarkt het niet wil kopen van de fabriek. Omdat de consument het niet wil kopen van de supermarkt (vlees dat een tikje verkleurd is, melk die nog maar twee in plaats van drie weken bewaard kan worden). Zelfs van het voedsel dat we wél kopen, gooien we nog een kwart in de vuilnisbak."

Ik had er bijna een prentje van een hongerig afrikaantje bijgezet. Maar ik denk dat je het plaatje zo ook wel snapt. We leven in een absurde, decadente wereld, zo lijkt het. Obsceen.

Tot welke gedachten die verlengkabel me niet al brengt..

woensdag 26 mei 2010

Verjaardagsfeest...

Binnenkort is Mauro jarig en als cadeautje kiest hij 'een feestje mogen geven'.
Hij mag 5 vriendjes uitnodigen en vandaag maakten we uitnodigingen (die kaarten met het feestmuisje erop,.. we noemen Mauro soms 'mauromuis' als koosnaampje)
Met een stempel (tweedehands gekocht*), wat restjes papier en wat inkt, kan je eigenlijk al leuk dingen doen, vind ikzelf: Mauro stempelde de muis op het groene papier, we kleefden dit op een kaart  en ik schreef op de achterkant de boodschap.Hopelijk vinden de ontvangers het ook heel tof.

*Stempels zelf maken is een ander paar mouwen. Dat zie je bv op de etiketstempel op de bruine enveloppen. Ik dacht dat zaterdag eens snel snel te doen maar ik was toch al gauw een uur bezig, en het is dan nog niet 100% geworden wat ik in gedachten had.
Mijn bewondering voor iedereen die zelf leuke stempels kan maken stijgt dus nog met de minuut.
Nog zoiets waarin ik nog 'beter' wil worden. The never ending story...

komt dat tegen...

Gans het weekend zalig schoon weer geweest, maar af en toe kreeg Mauro het ook 'in zijn sterre' om niet buiten te willen komen. Het stond hem zo niet aan. Maar zoals het een kleuter betaamt die geen jas aan wil in de winter, maar wel handschoenen in de zomer... wou hij vandaag in de gietende regen buiten gaan spelen.

En waarom ook niet hee... Het kind zat al een heel weekend binnen (naast maandag was er ook gisteren en vandaag geen school) 

dinsdag 25 mei 2010

De Schrik der vogelen.

Vorig jaar had ik al eens een soort vogelschrikje gemaakt voor tussen de bessenstruiken, en dat heeft supergoed dienst gedaan. Maar de winter had zijn tol geëist en mijn schrikje was een scharminkeltje geworden.

David ziet het vaak wat grootser als hij aan het knutselen gaat, maar het basisidee bleef behouden: werken met de spiegelscherven en met recyclagemateriaal, snoeihout van onze appelbomen deze keer.
Ooooh ik kijk al uit naar dieprode framboosjes :)

maandag 24 mei 2010

En toen.... landde er een luchtballon op ons dak.


Allez daar leek het toch wel op efkes... de monden van onze kindjes vielen echt open..!  wat spannend was dat zeg  :-)

En intussen toch wat sluikreclame voor vleesproducten op dit blog, wie had dat ooit gedacht?
(maar daar trappen jullie natuurlijk mooi niet in)

zondag 23 mei 2010

Heffen postief en negatief elkaar op?

Dubbele gevoelens dit weekend...
Ik las in de krant dat er naast de ramp met de olie voor de kust van Mexico ook een ramp dreigt te gebeuren in de Noordzee...
Ik las een artikel over de link tussen vermindering van biodiversiteit en onze voeding.
En ik stelde vast dat er eigenlijk vrij weinig mensen er om geven.

Langs de andere kant..
Ontmoette ik vandaag op het opstartmoment van een solidariteitskoor mooie mensen... met mooie stemmen.
Ik kreeg enorm veel energie van het aanvoelen dat er nog mensen zijn die even willen en kunnen stilstaan... die het ook anders willen gaan doen.
En ik bracht tijd door samen met vrienden. Terwijl onze kindjes zich vermaakten in een plonsbadje in de tuin. En in de stralende zon was het waarlijk genieten.

Wees welkom....

Een van de vele activiteiten tijdens de bioweek....
Voor de volledige kalender kijk op www.bioweek.be

donderdag 20 mei 2010

frutselen met parels en ijzerdraad

Eergisteren had ik 1 paar oorbelletjes (uit de winkel), toen 2 (zie onder) en vandaag 3... Dat gaat hier goed vooruit.


Deze zijn gemaakt uit handgeschilderd porceleinen kraaltjes (uit China) en porceleinen visjes.(Je kan dit ook uit fimo namaken) Veel mensen vroegen me deze week hoe ik het doe, die dingen maken. Wel euh... een paar tangetjes (eentje om te grijpen en te draaien en eentje om ijzer te knippen) wat ijzerdraad in verschillende diktes en een haakje dat is zowat de basis. Enkele techniekjes heb ik 'aangeleerd' op mijn vrijgezellendag, dik 2 jaar geleden, toen mijn vriendinnen zo een workshop hebben georganiseerd.... maar het komt vooral aan op een beetje handig zijn met de tangetjes. Dat heb ik mee van te mogen prusten aan mijn vader zijn werkbank toen ik klein was en dankzij sommige vervelende lessen op school.

En de kraaltjes en pareltjes die ik hier heb, wel dat zijn eigenlijk vondsten... elke keer als ik iets tegenkom dat ik echt mooi vind, neem ik het mee (als het niet te veel kost natuurlijk, maar dat is nog niet het geval geweest) en soms ligt dat hier dan een paar jaar in een doosje tot ik een ingeving krijg wat ik er nu eens mee kan gaan doen. Soms zie ik iets waar ik direct een project inzie, meestal zie ik in het begin alleen 'mooi'... de inspiratie komt als ze komt, ik ga daar niet echt naar op zoek. Gewoon de ogen open houden, de creativiteit toelaten en ... ermee kunnen leven dat sommige periodes gewoon stockage zijn en andere periodes de projecten eruit gulpen.

Als je ooit...

...nood hebt aan een ander perspectief om naar jezelf te kijken..
Bekijk dan dit.

Over and over and over...




Met dank aan Kapitein Winokio om dit te 'sharen' op facebook en mij een kickstart van jewelste te geven deze morgen....

dinsdag 18 mei 2010

Ik en.... dingen maken.

Misschien klinkt het een beetje gefllipt, maar soms word ik zo enthousiast over iets dat ik helemaal moet gaan zitten om efkes af te koelen.
Klinkt dat raar?

Nu ja, toen ik vanmiddag zo efkes zat, bedacht ik dat ik misschien evengoed iets kon maken om mijn hersengolven terug tot normale proporties te herleiden.
En toen ineens lagen er 2 oorringskes in mijn handjes.
Plots...

En bij Juffrouw Wallie vond ik ineens zo plots nog wat inspiratie om ze netjes op te bergen. Mooi...

Doe de bioweek


We zijn nog vollop aan het belgerinkelen naar de winkelen (mijn eerste kaart is al vol jochei) en de volgende activiteitenweek zet al grote bollen strepen en adressen in mijn agende, nl de bioweek van 5 tot 13 juni. Voor diegenen die echt niet weten wat dat is: in die week kan je op vanalle lokaties bioproducten gaan bekijken, voelen en proeven, doen de meeste natuurwinkels speciale acties, is er vanalles te beleven in ecoland...
De volledige kalender kan je hier bekijken.
Tegelijk met de start van de bioweek zijn er ook de opentuindagen van VELT en zijn er leuke combinaties van activiteiten mogelijk.
Mijzelf kan je op 5 juni bij pluis ontmoeten alwaar ik even gastvrouw zal spelen terwijl Lieve een standje heeft op de Velt opentuindagen in Nieuwkerken-waas, en op 12 juni op de biomarkt in Aalst in, op of onder de Evastand.  Wees welkom!!
En bij Mier... daar moet ik zeker eens geraken... beetje overdonderd door hun ideeën en hun verbouwingswerk, zo schoon, zo knap... dat moet ik eens in het echt gaan bezien.

Foto van een hoeslaken...

Ik ben zelf ook benieuwd wat het gaat worden.... spannend...

zaterdag 15 mei 2010

Beetje aangepast...

Tenzij het de eerste keer is dat je hier terecht komt, merk je misschien op dat er hier iets veranderd is...
Ja, je bent nog steeds aan het juiste adres, alleen vind ik deze layout een beetje frisser en een beetje meer 'ik'.
Hope you like it.

vrijdag 14 mei 2010

Mauro draagt papa's broeken

Proloog:
Mauro had een favoriet kledingsstuk: een salopet in jeans. Hij heeft er heel lang mee rondgelopen, maar nu is hij echt echt echt te klein en heeft broer hem geërfd. Traantjes bij Mauro en mijn hart brak en ik beloofde hem een nieuwe te zullen kopen. Een zoektocht langs alle winkels uit de buurt leverde niets op, dus zei ik hem er zelf een te zullen maken.

En zo geschiedde... facebook bracht inspiratie, namelijk een hint om eens in Ottobre voorjaar 2010 te zien voor een patroon of de recyclageideetjes van Meisjesmama gebruiken.
Het begon te brubbelen en te bruisen in mijn hoofd, en ik was helemaal gewonnen voor het idee van het recycleren van onbruikbare kleding, maar zomaar zonder patroon beginnen knippen en plakken, niet evident als ik ook nog wil dat het 'ergens op trekt'.
Een vriendin voorzag me van het gezochte patroontje uit bovengenoemd naaiblad en ik zocht wat oude broeken van David bijeen....
Ik constateerde dat er iets grondig mis is (plots) met de draadspanning van de bejubelde singer, dus was genoodzaakt mijn mijn toyotake te gebruiken voor dit project. Op hoop van zege...

En uiteindelijk is dit het resultaat.... Ik vind best dat het wel mag gezien worden, rekening houdende met het feit dat het al 5 jaar of meer geleden is dat ik nog een kledingstuk zelf maakte from scratch en ik nog nooit iets van kinderkleding heb gemaakt (enkel voor mijzelf indertijd, toen ik nog veel tijd want nog geen kinderen, had)
Daarbij is het ook niet zo superevidennt om kledij te snijden uit reeds bestaande kledingstukken want bij de karrookesstof moest ik enkele bleekwaterplekken omzeilen. Vandaar dat het niet gelukt is om de karrookes schoon te laten doorlopen in de naad.




Naaitechnisch is er niet te veel over te vertellen... Ik ben vertrokken van het patroontje van de ottobre maar heb het aangepast naar mijn zin en wensen, en vooral die van Mauro. Hij wou geen zakken 'want daar steekt hij toch nooit iets in'. Behalve stenen dan, bedoelt hij zeker want hij is traag maar gestaag gans de grindparking van zijn school naar de binnenkant van mijn wasmachine aan het verhuizen,... Ik vind het dus persoonlijk niet zo erg dat er geen zakken in zijn. Ohja  misschien nog vertellen dat ik van de broek zelf alle naden heb gestikt met een engelse zoom. Ik heb dat geleerd via de kringloopzakken van eloleo en vond dat wel proper zo en niet kietelachtig ( zoals eventueel wat rafels van een zigzag, ik heb geen overlock) als een gewone zoom. Ge moet uw kinders kennen niewaar, en ik wil per se dat dit een lievelingsbroek wordt want ik heb er serieus over moeten nadenken, mijn ontwerpkennis zat diep.
Maar dat is wel wat vloeken af en toe. Want al die blogmadammen hier maken rokken bij de vleet en bij ne rok is dat redelijk simpel, maar ge moet dat echt ne keer proberen met de binnennaden van een kinderbroek. Dat is lachen zenne. Maar allé het is gelukt ;-)

Het valt misschien op dat het nog een klein beetje te groot is en dat is ook wel de bedoeling want ik maakte een 110 en het kind heeft nog maar nen 104. Dit alles in dienst van de verlenging van de levensduur... maar vooral: ik voorzie vanaf morgen shortenweer en ik heb er geen zin in te constateren half december (als het weer iets frisser wordt) dat het hem niet meer past. Dat is dus geen opmeetfout maar een bewuste keuze :-)

Klachten van een esthetisch front of mij wijzen op grondige fouten in dit kledingstuk, dingen waar ik in het vervolg volgens u beter op zou moeten letten of gewoon felecitaties voor de handige en bruikbare kledingstuk kunnen via de reacties ;-)

dinsdag 11 mei 2010

Ge doet da of ge doet dat niet:

boeken lezen.

Ik wel dus. Zij het in een tempo dat trager is dat ik zou willen, ik lees elke dag. Ik geniet daar echt van en ik slaap niet goed als ik niet eerst even in een fictieve realiteit heb kunnen duiken.

Maar over fictie wil ik het niet direct hebben. Ik heb namelijk iets anders gevonden...
Vorige week donderdag was er in Gent een veggie hap-pening ter ere van de eerste verjaardag van Gent als donderdag veggiedagstad.
Op het nieuws keek ik naar een verslagje daarvan en ik zag daar ene Evy Gruyaert zitten, boeken signerend. Het titel van het boekje is 'start to veggie' naar allegorie met haar eerdere boek 'start to run'. Eerlijk is eerlijk, ik gun elke bv zijn boek, zijn eigen maandblad en zijnof haar column in de krant, maar ik dacht toch efkes 'moet dat nu?' Langs de ene kant is het heel leuk dat dit onderwerp door een hippe lokale bekendheid naar voor wordt geschoven, langs de andere kant bedenk ik me ook dat de mensen die dit soort boeken dan gaan kopen omwille van de bekendheid van de schrijfster (bekendheid die losstaat van noodzakelijk literair talent) ook diegenen zijn die algauw interesse verliezen als een andere BV een boek over weet-ik-veel-wat uitbrengt.
Soit, tot daar.
Zaterdag kreeg ik het bewuste boekje in mijn handen en ondanks mijn vooroordelen doorbladerde ik eens vluchtig de 175 bladzijden en begon hier en daar wat te lezen. En eerlijk is eerlijk: het ligt hier nu naast mij overtuigend te zijn. Blijkbaar hebben Evy G en ik wel meer gemeen dan onze geweldige looks ;-) Ik moet toegeven dat het boekje heel geslaagd is. Er komt niet alleen aan bod waarom, wanneer en hoe de schrijfster de eerste keer een vegetarische maaltijd at, maar ook wat voor veranderingen in haar leven dat heeft teweeg gebracht, hoe dit steeds meer een deel van haarzelf is gaan worden. Het gaat ook over meer dan dat: het gaat over verantwoord koopgedrag, over hippe make-up, kleding, muurverf, huishouden,... en dat alles in een stijl die niet aan een boek doet denken maar aan een losse reeks artikelen, blogstukjes, wistjedatjes, aangevuld met een aantal vele zeer leuke en frisse foto's.
Het is niet helemaal volledig (de adreslijstjes bij de verschillende onderwerpen kan ik uit mijn hoofd aanvullen) en ze is net iets te bang om vergeleken te worden met een geitenwollensok, maar het boek is wel een aanrader. Te koop bij Eva voor 14 eurootjes, of in de boekhandel voor ietsje meer. Uitgeverij Lannoo


Van een totaal andere orde is een boekje dat ik voor de kindjes meebracht uit de bibliotheek.
Het boekje heet 'het kleine museum' en is een kijkboekje voor kinderen. Op elke dubbele pagina staat links een detail uit een schilderij en rechts het woord dat dit detail beschrijft. Het gaat van aardbei tot zebra.
Een leuk alternatief is het voor de getekende 'mijn eerste woordjes' -boeken die soms zelfs bij mij een wenkbrauw doen fronsen (is dit een spons een stuk zeep of kaas?) of de meer realistische fotoprentboekjes.
Dit boek kan gerust daarnaast aangeboden worden en geeft zeker een meerwaarde. Door kinderen heel vroeg verschillende weergaves van de werkelijkheid te tonen gaan ze een ruimer begrip creëren voor de betekenis van een woord. Heel boeiend vind ik dat.
Ik denk bovendien dat dit soort boekjes ook langer genietbaar zullen zijn... een experimentje hier in de opvang toonde in ieder geval aan dat de kleinsten (ongeveer 1 jaar) veel interesse toonden voor de prenten, maar dat ook de oudste (4j) zeer gefascineerd was door de prenten en de begrippen. Dat terwijl Mauro niet eens meer de moeite zou nemen om in zo een typisch babywoordenboekje te zitten kijken, daar vindt hij zich onderhand al wel wat te groot voor. Het leuke is dat er op de schilderijen veel meer te zien is dan alleen het onderwerp, maar dat toch de essentie duidelijk is. Dat maakt -denk ik- dat het zeer boeiend blijft. Elke keer ontdek je iets nieuws.
Het is niet moeilijk, het is anders.
En als je het mij vraagt heel interessant en waardevol.
Uitgeverij Querido.


maandag 10 mei 2010

Moederdag

We schrijven zondag 9 mei 2010. De kinders melden zich al aan voor onze ochtenplicht rond 6u 30 en man verdwijnt met hen naar beneden. Als ik anderhalf uur later zelf ook de trap afdaal kan ik goed zien waarmee ze zich intussentijd hebben bezig gehouden..overal.
Ik steek een wasje in, ruim de keuken wat op en vouw wat kleren. En boven wordt er gezorgd voor een eigen kamertje voor Ubi, in de hoop dat hij daar zal willen slapen.
We gaan naar de bibiliotheek en na de middag vraag ik aan Mauro of hij op school geen versje heeft geleerd voor moederdag, hetwelke hij niet wil opzeggen omdat hij het al teveel heeft moeten opdreunen in de klas en het al beu is.
Na de middag ga ik even naar boven een eloleo-kringloopproject zakje maken om mijn eigen moeders moederdagcadeau in te stoppen in de hoop dat ze dat een leuk idee vind en zal gebruiken (waar ze -zo bleek later- niet al te wild van was, maar dat kan ook gewoon mis opgevat geweest zijn van mij). Ondertussen maakt David een lekkere pilavschotel die ik 's avonds kan meenemen naar de potluck van Eva-Aalst. Na een lange douche vertrek ik naar mijn moeder om haar cadeautje af te geven en nadien -bij gebrek aan babysit- alleen naar de Eva-activiteit, waarvan ik rond 22u30 ook voldaan en geïnspireerd terugkwam.

Niet echt zo een moederdagmoederdag vond ik dat.
Maar... ik heb geen klagen. Hoewel het hier niet overliep van de luxe-ontbijten op bed, enthousiast 'leve moeder' gezang en rozen à volonté heb ik zonder woorden gehad wat ik het liefste had: een beetje uitslapen, een beetje tijd om te naaien en 's avonds een activiteit waarbij ik de kans had om gelijkgestemde mensen te leren kennen. Wat zou ik nog meer te wensen hebben? Het was goed zoals het was.

En het beste moest nog komen. Toen ik rond half twaalf nog stilletjes de kindjes een kus ging geven voor ik zelf mijn bedje opzocht riep Mauro ineens in zijn slaap 'Mama!'.. fluisterend vroeg ik wat er was en slaapdronken zei hij 'zznog ee dikke knuffelzz' waarna hij mij een stevige omhelzing gaf en zijn ogen niet een keer knipperden. Ubi lag goed te snurken (op zijn oude vertrouwde plekje want zijn  nieuwe kamer vind hij voorlopig maar niks) en gaf geen kik.

Deze morgen bij het opstaan echter vond ik een stuk van 50 cent in zijn luiertje.
Mijn kinderen zijn mijn rijkdom.


zondag 9 mei 2010

De alledaagse frustratie van een mama met een kleuter...

... die in het licht van de eeuwigheid niets te betekenen hebben.

Gisteren reed ik met wat compagnie in de vorm van een vriendin en haar peuterzoontje, samen met Mauro richting Gent voor de oudergroep. Zoals een goede moeder betaamt verzoek ik mijn zoon van bijna 4 nog even een plas te maken voor we in de auto stappen. Hij verzekert me dat hij het nodige heeft gedaan op de toilet.

Je valt dan nu om van verbazing (zeker als je ook een kleuter in huis hebt maar dit nooit tegenkomt, natuurlijk niet) dat halverwege de autostrade een geluid vanop de achterbank kwam dat klonk als 'ik voel een kaka, mama'. We zijn eigenlijk al wat aan de late kant. En dan? Riskeer ik het mij dat hij het in zijn broek doet door nog 10 minuten door te rijden met alle gevolgen vandien en ook geen reservekledij mee? Vertrouw ik op zijn sluitspier? Niet dus...
Ik sla af bij de eerstvolgende truckstop.

Aldaar aangekomen spoeden wij ons naar de ingang die ons reeds tegemoetwalmt in de vorm van sigarettenrook. De man die voor mij loopt heeft duidelijk hetzelfde voor met zijn iets oudere zoon en informeert na binnenkomst bij de barvrouw of zij het toilet even kunnen gebruiken. Waarop de barvrouw op uiterst onvriendelijke manier de man informeert van het feit dat het sanitair enkel voor klanten is en dat hij dat zou moeten weten want dat het in 4 talen op een blad aan de deur hangt die hij net is binnengewandeld.
Daar sta je dan.

Ik moet dus eerst klant worden om mijn zoon zijn ding te kunnen laten doen. Verdorie toch. Tussen de blikken juplier en bierworsten ontwaar ik nog wel een klein flesje appelsiensap en bestel het om mijzelf de klant van dit onvriendelijke mens te mogen noemen. Met de aankoop van dit flesje voor maar liefst 2 euro (aargh) zoemt ook de deur van het toilet open en kunnen we het sanitair betreden.

Broekje naar beneden enzo... en er komt NIETS. Natuurlijk niet. Dit is gewoon mannelijk territoriumgedrag. In elke winkel weet ik intussen het toilet zijn. Soms denk ik echt dat het simpeler zou zijn moesten ze tot hun puberteit met een pampertje rondlopen.

Mijn ietwat gefrustreerde blik bij het buitengaan doet de barvrouw vragen: "Moest er ook een rietje bij?"

Gelukkig gaf de oudergroep bijeenkomst van net daarna een veel leuker gevoel.

vrijdag 7 mei 2010

Vanaf morgen gaan we ervoor

Morgen, 8 mei, start voor de negende keer de actie 'met belgerinkel naar de winkel'.
Bedoeling is dat je met je fiets je boodschappen gaat doen in deelnemende handelszaken en zo stempels verzamelt op een spaarkaart. Als die vol is kan je voor een kleine prijs een hippe fietstas kopen van Walter Van Beirendonck, en onder de deelnemers wordt per gemeente ook een winnaar geloot van een mooie nieuwe fiets.

Super initiatief vind ik dat want: ik heb een fietstas nodig (als ik zonder de fietskar en met 1 kind in het fietsstoeltje op schok ben kan ik behalve wat aan mijn stuur kan hangen geen boodschappen meedoen) en de mens zou zich in het algemeen eens wat meer met de fiets moeten verplaatsen, want buiten scholieren zie ik echt te weinig fietsende medemensen.

Klein nadeel: de winkels waar ik vaak mijn boodschappen doe, doen niet mee. Hoe dat komt weet ik niet, maar ik vind het wel héél jammer. Juist omdat het zo een positieve leuke actie is, vind ik dat toch tenminste alle winkels die begaan zijn met natuur en milieu op zijn minst daar moeten opstaan, op die lijst. Groot-Dendermonde is met 12 deelnemers, waarvan de meesten nog ketens ook, ondervertegenwoordigd. Lebbeke doet gelukkig iets beter. Dus de komende weken zal het Lebbeke zijn die me mag voorzien van brood, granen en fruit.

Edit: blijkbaar staan de Dendermondse handelaars gewoon nog niet op de site want ik fietste gisteren naar de stad en de meeste winkels doen wel degelijk mee.... mijn kaart is al vol!

Verder nog enkele argumenten voor mensen die om welke redenen dan ook nooit de fiets nemen:

-het is de goedkoopste relatief snelle manier om je van A naar B te verplaatsen
-je staat nooit in de fille
-je bent CO2-neutraal
-je werkt aan je lijn en je conditie
-je krijgt er een stralende teint van en een goede doorbloeding
-je kan perfect met een mooi kostuum op de fiets, als je denkt van niet: klik hier en overtuig uzelf.
-zelfs als je pas naar de kapper bent geweest kan je kreukloos aankomen met een handig accesoire.


Meedoen is dus de boodschap (snapjem?) van 8mei tot 12 juni!

donderdag 6 mei 2010

Hij is terug...

De laptop is terug... efkes heb ik overwogen om hem te laten waar hij was, wegens toch wel een kostelijke affaire om hem toch weer te laten fixen bij de hersteldienst.
Maar mijn venster op de wereld... kan ik toch bij nader inzien niet missen.

Nu komt het er op aan om toch wel wekelijks mijn foto's allemaal op extern te zetten (tot extern ne ke keer crasht, ge gaat dat zien) en al mijn bladwijzers terug te zoeken, dat alleen al is een job op zijneigen.

Voor moederdag krijgt ons moe dus haar computertje terug, al is de kans wel heel groot dat ze daarnaast nog wat anders zal mogen uitpakken. En aangezien ons moe toch niet meeleest (met welke computer zou ze dat moeten doen?) kan ik al wel verklappen wat juist.

Misschien niet echt zo origineel om met verzorgingsproducten af te komen voor moederkesdag, maar deze voetcreme is toch wel even het vermelden waard. Ik had hem heel kort geleden voor mijn eigen voetjes gekocht bij kudzu, de snelst leverende ecowebshop van de lage landen,  en ik was gelijk verbluft van het resultaat. Dat ik bij mooi weer constant op blote voeten loop, is er aan te voelen, maar met deze creme zijn ze meteen weer superzacht en het klinkt misschien raar, maar met deze creme op mijn voeten slaap ik echt heel goed. Ik heb dat effect vroege ook al bij de voetbalsem van weleda willen merken,... ik denk niet dat het fantasie is, maar dat het met doorbloeding te maken heeft.

De douchegel van datzelfde merkt (extravaganja) ruikt trouwens ook superfris.
Grappig wel dat er op de verpakking vermeld staat "THC FREE". As if... Om claims van teleurgestelde blowers te ontwijken?:-)

Deze week kreeg ik trouwens een mail in mijn inbox van 'netwerk bewust verbruiken', het artikel kan je hier lezen, over het verbod op verkopen van kemp als voedingsproduct. Blijkbaar mag in België kemp niet verkocht en verwerkt worden in voeding, hoewel het in de buurlanden wel mag.
Nu zou het gebruik van kemp als voedingsmiddel een zegen zijn voor het klimaat, onze gezondheid en de biodiversiteit, maar het voedselagentschap vreest dat deze producten hallucinaties kunnen opwekken (wat niet het geval is) en houdt de sector tegen. 
Ik heb wel al eerder gelezen op een ander blog dat hennepmelk eigenlijk de gezondste melk zou zijn voor mensen om te drinken (ipv koemelk, soyamelk, havermelk, etc) maar dat heb ik dus nog niet kunnen uitproberen  en als het van het voedselagentschap afhangt zal dat dus nog wel even duren ook. *zucht*

Maar allee, ik hoop dan toch met deze producten te kopen voor ons moe dat ik de biodiversiteit een duwtje in de rug heb gegeven en dat ze er goed van zal slapen (al dan niet met hallucinaties, haha)


Een stokje/award

Vanuit Rood met witte stipjes kwam er een awardstokje mijn richting uit.... Hoewel ik er aan twijfel of er nog relevante dingen van mij zijn die jullie nog niet weten, komen hier tien van de dingen die me gelukkig maken (natuurlijk zijn er nog véél meer)

*dansen
* blote voeten in het gras
*ondergaande zon (vooral als ik die kan beleven in de natuur)
*thee drinken met vriendinnen
*mensen ontmoeten met wie het echt klikt
*mooie dromen, waarvan ik helemaal duizelig wakker wordt
*de geur van bloemen, vooral als er plots een zweem bloemengeur mijn neus binnendringt waar ik het echt niet verwacht.
*een warme douche
*de kindjes als ze uitgeput liggen te slapen of als ze plots een soort van verliefdheid in me oproepen, gewoon om wie ze zijn
*als iemand iets aardigs voor me doet zonder dat ik erom vroeg of als ik iets voor iemand anders kan betekenen
*....

Ik zou hem aan tien mensen moeten doorgeven... vind ik altijd een beetje moeilijk. Het lijkt dan misschien alsof ik iemand wil forceren om een blogstuk te schrijven... weet dat dat van mij niet moet als je dat niet wil:

Sandra, mammalien, suzette, mamasha, sillie, marleineke, polkadotjes, ta-ti, izemo, Leen.. vangen maar! :-)

woensdag 5 mei 2010

Bang bang, he shot me down...bang bang

Zoals je misschien al weet hebben wij geen kabelaansluiting. Mauro en Ubi mogen wel nu en dan een DVDtje bekijken, maar als we zaken kopen of uitlenen bij de bibliotheek letten we er altijd op dat het films zijn die geschikt zijn voor hen en dat er geen geweld of agressie inzit.
Tot voor kort beperkten de imitaties zich dan ook tot Bert en Ernie en consoorten. We zijn zelf ook niet agressief naar dieren of mensen toe (ongewenste medebewoners van ons huis worden gevangen en buiten weer vrijgelaten)
Maar je voelt me misschien al aankomen.... ergens voelen ze zich wel geneigd om elkaar te bevechten. Niet alleen worstelend en desnoods slaand en bijtend, maar ook met afstandswapens... "schieters" heet dat dan in kleuterjaron.
Een denkbeeldig wijsvinger en duim-pistool wijst niet zelden in mijn richting als Mauro boos is. Maar ook een steen, een stukje hout, of deze week zelfs een peer (ja, de fruitsoort) dienen als schieter.
Ik maak mij er niet meteen heel erg zorgen in, ik denk dat het een fase is die voorbij gaat, maar toch sta ik er wel bij stil, me afvragend hoe ze erop komen en wat ze er zelf zo leuk aan vinden.
Confronterend vind ik het ook wel, dat dat schieten blijkbaar zo een grote indruk op hen maakt en hen zo aanspreekt.

Onlangs was ik in een speelgoed winkel met educatief speelgoed en zag daar een hoekje met ridder-accesoires, oa ook zwaarden en schilden. Toen ik de verkoopster om uitleg vroeg verklaarde ze dat als 'een manier om die agressie te kanaliseren in een spel' en ook als een manier om om te leren gaan met de eigen kracht in een spel. Ergens kan ik daar wel inkomen, want vroeg of laat rapen ze buiten een tak op en gaan ze daarmee zelf van riddertje spelen. Maar ze zo een houten zwaard geven? Hm... mijn vrees dat ze elkaar alsnog de kop inslaan neemt hier toch de bovenhand. (Misschien later als ze groot zijn)
Van plastic pistolen, granaten en camoufflagekledij zie ik sowieso niet de lol in, en daarbij veel te realistisch (een reportage over kindsoldaten staat nog op mijn netvlies gebrand) dus dat komt er hier al zeker niet in.

Ik vraag mij af: hebben (hadden) jullie kinderen hier ook interesse in? Hoe gaan jullie daarmee om? En is het alleen iets wat jongens doen?

dinsdag 4 mei 2010

Ze doet het weer...

Misschien een klein beetje in herhaling vallen.
Nu, een klein pleidooi om even stil te staan bij de alternatieven die er zijn voor wegwerpmaandverbanden hield ik reeds een tijdje geleden al.
Maar om eerlijk te zijn denk ik niet dat ik genoeg specialist ter zake ben om een volledig beeld te geven van wat er allemaal mogelijk is en om een antwoord te geven om alle vragen hieromtrent, du-us: hebben we nu zaterdag een soort van workshop georganiseerd waarin deze zaken aan bod komen. Gastspreker is Agnes Konings, die vorig jaar nog uitgeroepen werd tot 'eco-mama van het jaar' door het nederlandse tijdschrift 'mama'. Daar ligt trouwens zelfs de oorsprong van onze kennismaking... via via kreeg ik het tijdschrift 'mama' in handen en las ik het artikel over de 'eco-mama van het jaar', waarna ik een mailtje stuurde naar Agnes en waarna bleek dat ze plannen had om in Gent te gaan wonen en interesse toonde voor onze oudergroep. Best wel grappig eigenlijk, als je ziet dat dat eigenlijk een hele samenloop van toevalligheden is geweest om nu tot deze 'samenwerking' te komen.

Anyway, wat ik dus wou zeggen: mensen die interesse hebben in dit onderwerp (of het heel interessant zouden vinden om kennis te maken met Agnes en wat ze doet (kijk voor meer info daarover op haar site)) zijn hartelijk welkom nu zaterdag, 8 mei, van 10 tot 12u op het EVA-kantoor: Sint Pietersnieuwstraat 130 te Gent. Inkom gratis, en kindjes mogen gerust meekomen. Gewoon graag een mailtje naar ouders@vegetarisme.be om je in te schrijven of voor verdere informatie.

maandag 3 mei 2010

Bedenkingen...

Dit weekend las ik een aantal zaken in de krant die me toch wel wat bedenkingen oproepen. Zo liet Eandis (verantwoordelijk voor de energiedistributie in Vlaanderen) weten dat binnenkort de energieprijs zal stijgen. Niet omdat de productie duurder wordt (Eandis staat niet in voor productie, enkel distributie) maar omwille van het feit dat ze door de overheid verplicht zijn om groene stroom certificaten uit te betalen aan de eigenaars van zonnepanelen. Deze panelen zijn zo populair dat de uitbetaling van de GSC een beetje moeilijk wordt, dus wil men de distributie duurder maken. Iedereen die energie afneemt betaalt dus mee, ook de mensen zonder zonnepanelen.

Op zich heb ik niets tegen het plaatsen van zonnepanelen, integendeel, en dat de overheid alternatieve energiewinning wil steunen, daar kunnen we alleen maar blij mee zijn.
Maar nu heb ik in mijn directe en minder directe omgeving ook een paar bewijzen rondlopen van de perversie van dat systeem, namelijk dat mensen die al veel geld hebben zich die panelen kunnen veroorloven (zonder daarvoor te moeten gaan lenen) en dus nu mooie zaken doen met het incasseren van de GSC, om zo met de winst een 4x4 te gaan kopen.
Het is me ook bekend dat in bepaalde buurten zonnepanelen als een soort van statussymbool worden aangekocht, niet uit echt ecologische motieven. Het is dan een beetje lachwekkend als de panelen niet op de zuidkant van het dak worden geplaatst (je moet er eens op letten: het bestaat echt!) en als men niet eerst heeft geïnvesteerd in degelijke dakisolatie of andere energiebesparende maatregelen neemt. Want hoe je het draait of keert: elke vorm van energieopwekking is vervuilend, daar kan je niet onderuit. Dat maakt vermindering van de energieconsumptie een belangrijk item, maar dat is helaas geen populair thema, want mensen zouden wel eens kunnen denken dat je dit uit 'armoede' doet, en dat zou toch wel een hele vernedering zijn.
Ik vrees alleen dat mensen die de financiële inspanning voor dakisolatie en dubbele beglazing niet kunnen doen (omdat ze het geld er niet voor hebben of omdat ze geen eigenaar zijn van hun woning) weer eens de dupe worden van de verhoging van de energieprijzen ten gunste van de 'mensen met panelen, al dan niet uit ecologische overwegingen' want zeg nu zelf: heel sociaal is dat allemaal niet.

Ik maak er mij misschien iets te druk in, ik weet niet.
Ben nog altijd een beetje te teleurgesteld in onze minister van energie, die dezelfde is als diegene die de renovatiepremies heeft afgeschaft een half jaar geleden. Dat was/is een streep door de rekening van alle jonge mensen, inclusief wijzelf, die een huis hadden gekocht met het idee het nog op te knappen.
Maar echt diepgeworteld vertrouwen in de politiek is er anderzijds bij niemand nog, afgaande op de kranten van de laatste weken. De regering is weer eens gevallen. Een déja vu.
Hoe kunnen we dan van hen nog een langetermijnvisie verwachten die nog steek houdt? We zullen het zelf moeten doen.

zondag 2 mei 2010

plannen...

Als we ergens volgend jaar willen verbouwen moeten we wel eens dringend in actie schieten om de dingen concreet te plannen. We waren wel hier een daar al eens wat info aan het zoeken, maar als het daarbij blijft komt er niet al te veel van in huis.
Dus nu is er: de map.
De map met allemaal zelfgemaakte plannekes en tekeningskes, brainstormideetjes die nog moeten afgetoetst worden aan de realiteit en practische en budgettaire haalbaarheid. Véél.
En daarmee zit mijn hoofd een beetje vol met plannen, bedenkingen en een beetje paniek. Hoe gaan we dat begot allemaal doen? Waar gaan wij wonen ondertussen? Met welk geld gaan we dat bekostigen? Welk werk ga ik kunnen doen? Allemaal niet simpel... maar er is maar 1 oplossing om dat soort spoken te lijf te gaan: stappen zetten in de goede richting. Werk maken.
Want piekeren helpt niet. Dat zei de man die altijd gelijk heeft al: Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum.

Dus mijn hoofd zit een beetje vol met die dingen. Maar dat belet mij niet om ook nog creatieve ideetjes te hebben. Ideetjes waar helaas te weinig tijd voor overblijft.
Maar ok, van een oude jeans een short voor mauro maken, dat zat er vanmorgen nog net wel in.
Het is een heel bijzondere broek geworden, eentje met een verhaal... en met een originele Marie Lambert - patch erop.
En hij wil ze vandaag niet meer uitdoen, dat is al een goed teken. Ik wou ze tot onder zijn knie laten komen, maar Mauro was niet akkoord: hij moet zijn knieën kunnen zien, zegt hij. En kind is koning..