zondag 27 juni 2010

Van borden en oren

Ziehier links mijn nieuwe 'taloren'.... de meningen zijn verdeeld, maar ik vind ze de max.  Ik kocht ze eigenlijk voor een geheim project waaraan ik bezig ben, maar dat impliceert dat ze mij zouden verlaten en ik krijg het niet over mijn hart... ik heb dus mijn oude borden uit de kast gedaan en mijn 'nieuwe' er in.
Nieuwe staat bewust tussen aanhalingtekens, want ik koop nooit nieuwe borden. Er zijn al zoveel borden in de wereld en als je van een tikje retro houdt, is de kringwinkel of de rommelmarkt echt 'the place to be'.
Ik heb de rest van mijn borden al sinds ik op kot zat, ik dacht daar niet echt bij na en als ik er van kon eten was het al goed. Ik vond het een beetje raar dat het mooi moest zijn. Maar ik ben een beetje aan het keren. Het doet eigenlijk zoveel meer deugd om je te omringen met dingen die je echt mooi vind en waar je blij van wordt. Dus de kotborden gaan naar de kringwinkel en de kringwinkel voorziet mij van andere, specialere, een bonte mix van stijlen en kleuren. Helemaal zoals ik zelf ben.

Deze knoopjes zijn ook zoiets kringdingachtigs.
Ooit eens ergens gevonden en te schattig bevonden om te laten liggen... maar er nooit een project voor gevonden. Ze zijn echt mini mini.
Maar vandaag maakte ik er oorstekertjes van.
Ook hierover zijn de meningen verdeeld. Mijn jongste zoon namelijk vind dat geen oorebellekes maar knopen en knopen doe je niet in je oren. Et voila, daarmee is zijn kous af: niet mooi.
Je m'en fou, ieder zijn eigen schoonheid. :-)





En wat rest er ons meer dan te genieten... van het gezelschap van vrienden, van een lekkere BBQ met een massa tofuworsten, seitanrolls en championsaté's. Van kindjes die loom zijn van de warmte maar als je suggereert even te gaan slapen ineens in actie schieten. Van genieten van het optreden van Mauro op het schoolfeest, ook al heb ik daar geen goeie foto's van omdat hij helemaal vanachter stond en ik ook.Van eens uitslapen voor het eerst in maanden, zelfs met kind in huis (8u30! Een record!... het grote kind was bij oma op logement, zomaar voor de fun)
Ik hoop werkelijk dat jullie een net even geslaagd weekend hadden als ikzelf.

donderdag 24 juni 2010

Moh, kijk nu!

Het was waarschijnlijk al van bij het moeders voor moeders-project geleden dat er nog een pakje voor mij in de bus zat, maar vandaag had ik prijs, dubbel prijs nog wel :-)

De langverwachte katzenjammer cd is aangekomen en een superleuk pakket van mamasha: Een leuke stempel in een superleuk tasje. Moooooi!
Echt dikke merci.
En kijk eens hoe een schattig stempelhandvatje! Bij nadere inspectie een dominosteentje met een pion erop gelijmd, maar het ziet er zo professioneel uit. En die stempel is ultrafijn werk, dat lukt mij zelf voorlopig echt nog niet.Waw, ik ben echt onder de indruk!

dinsdag 22 juni 2010

Gratis en voor niets

Creativiteit kan heel duur zijn soms, maar kan ook heel basis en heel goedkoop zijn.
Neem nu de namiddagactiviteit met de peuters deze namiddag: schilderen.
Deze keer niet met verf, maar met water. Niet op stevig papier, maar gewoon op het terras.

Dat resulteert in deze leuke gevolgen: schilderplezier gegarandeerd*geen opkuiswerk*geen vuile handjes en kleertjes*geen kosten aan*verwondering alom als de tekeningen meteen weer verdampen

Gewoon met een penseel en een klein beetje water tekeningen maken op je terrastegels of op de stoep. Een heel leuke activiteit voor kindjes vanaf 18 maanden (of eerder als ze een penseel kunnen vasthouden).

Enkele tips: neem een klein potje met water, je hebt niet veel nodig. Test eerst eens de temperatuur van je stenen vloer in de zon met je blote voeten voor je er een kind op zet (je weet maar nooit). Doe deze activiteit eens met je kindjes als het vriest (maar droog is) en zie de lijnen ijs worden.

zondag 20 juni 2010

Als de week eindigt...

Ik heb mezelf overtroffen dit weekend, al zeg ik het zelf. Ik heb namelijk de laatste verhuisdozen uitgepakt (we zijn in april 2006 verhuisd) wat toch wel een hele prestatie was :-)
Die dozen stonden dan wel op de zolder en er was absoluut geen dringende reden om ze eerder al uit te pakken... toch voelde het een stuk als graven in het verleden. Dingen opdiepen waarvan ik niet meer wist dat ik ze nog had, laat staan miste, maar waardoor ik met momenten 10 jaar terug werd geworpen in de tijd.
Helaas was ook mijn zolderavontuur een soort tijdmachine want voor ik het wist zat ik daar al een paar uur te rommelen en heb ik petit bazaar gemist. Komt dat tegen.... dat de tijd zo kan vliegen juist terwijl je teruggekatapulteerd wordt in de tijd.
Ook kort nadien werd mijn resterende levensverwachting met een paar jaar teruggedrongen. Ik was namelijk beneden aan het opruimen toen de jongens naar boven liepen om daar wat te gaan spelen. Dat mag normaal gezien niet zonder dat ik erbij ben maar ik had even de handen niet vrij om te direct tegen te houden.
Toen ik boven kwam trof ik ze leukweg aan op het vensterbank bij een open raam (dat ze zelf open hadden gekregen) handsfree en al.... je kan je waarschijnlijk inbeelden dan mijn hart een sprongetje oversloeg. Daar stonden ze dan, te zwaaien naar de buren die in hun tuin aan het werken waren.
Het incident was al vergeten toen ik 's avonds met vriendinnen ging komkommeren en daar alsnog ook de vermiljoenlady tegen kwam die me wist te vertellen dat er op 21 november alweer een petit bazaar zal plaatsvinden.
Zien dat ik dan niet op mijn zolder kruip...

vrijdag 18 juni 2010

Zinnelijk tuingenot

De dag telt vele mooie uren. De gouden ochtenstond, het lome middaguur,... maar het is dezer dagen vooral het invallen van de schemering die mij kan bekoren.
Terugblikkend op een dag vol enthousiaste kinderen en wanneer de inspirerende op -en neerspringende gedachten in mijn hoofd hun rust hebben gevonden en bezinken in de vallei der zoete dromen, wandel ik dan door de tuin.

Met mijn gietertje laaf ik de dorstige planten, stuur ik wat te enthouisast hooggroeiend grasgewas naar de eeuwige krioelende onrust van het compostvat en geniet van het wiegelied der minnende vogels.

Maar wat dan gebeurd kan ik slechts moeilijk in woorden of beelden uitdrukken. Sluipend tussen kruiden en planten word ik omgeven door aroma's die niet in een flesje te vangen zijn. Van de kruidige salie of de bloemige rozemarijn en de frisse munt tot zelfs het prikkelende van een doodnormale tomatenplant die me wat lekkers belooft binnenkort. Als dit een concert of een vuurwerkshow was met prachtige melodieën of spetterende lichtflitsen, dan is de kamperfoelie zeker de finale. Bij valavond op haar best om de nachtvlinders naar haar zoete nectar in de tuin der lusten te lokken, vol overgave alles en iedereen te laten meegenieten in een kolkend geur die als ze een gevoel was verliefdheid zou heten.
Kom maar eens langs als je er geen idee van hebt wat ik nu allemaal zit te bazelen.I'll show you.

woensdag 16 juni 2010

5 kinderen

Mauro mocht voor zijn verjaardag een cadeautje kiezen en hij koos: een verjaardagsfeestje mogen geven. Vanuit zijn perspectief is dat niet slecht bekeken: als je 5 vrienden mag uitnodigen is de kans ook groot dat je 5 kadootjes krijgt en bovendien heb je met een overdosis pannekoek op zo een gelegenheid een prima reden om je avondeten niet te moeten proeven/opeten (niet Mauro's favoriete bezigheid)

Maar zo ver zal hij wel niet gedacht hebben toen hij dit cadeautje koos, en ik ook niet toen ik ermee instemde moet ik eerlijk toegeven. Niet dat ik er spijt van heb/had want het is een heel fijn gevoel als je ziet dat het kind zich amuseert en heel erg blij is met zijn vriendjes om hem heen. En het is dan wel een bende kindjes, het voelt na een dagtaak als babypeuter-onthaalmoeder wel als een verademing dat ze zelf al hun pannekoek kunnen oprollen/handen wassen/broek optrekken etc.
En het weer zat ons ook mee. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor want ik ben een absolute leek in het verjaardagsfeestjes geven en dit was een soort vuurdoop. Buiten ingrediënten om pannekoeken te maken en een pakje ecoballons had ik niet te veel voorzien om deze middag te vullen.
Maar wat blijkt: een bende 3-4 jarigen heeft niet meer nodig dan een paar schepjes, een kale plek zand en wat regenwater om een 'vijver' te graven, een plastic grasmachientje om een grasmachinerace mee te houden, een pannekoek en een beker diksap om de maag mee te vullen, wat fruit zelf te mogen plukken als dessert en wat muziekinstrumenten om ritme te vinden.
En een moeder heeft niet meer nodig dan een lach op de snoet van al deze kleuters om het geslaagd te vinden en gelukkig terug te blikken. Ik laat u even meekijken...


Motor-olie

Vanmorgen op het nieuws hoorde ik ene president Obama, u allen hopelijk wel bekend, uitspraken doen over de olieramp in de golf van Mexico. Dat ze er alles aan gaan doen om het lek te dichten was geen verrassing. Dat moeten ze wel. Dat ze BP gaan doen betalen voor de kosten is ook niet echt om van achterover te vallen. Wat me wel opviel was dat hij het in deze context had over het feit dat dit een signaal is dat we moeten meer inzetten op duurzame energie. Als hij daar nu nog naar gaat handelen verdient hij mijn respect.

De eerste bedenking die ik mij al de hele tijd maak is... waarom pompen ze op steeds instabielere plaatsen olie op? Waarschijnlijk ken je het antwoord al wel: omdat we die olie nodig hebben voor onze auto's, onze plastic potjes en zakjes en zelfs onze verzorgingsproducten. (en oorlogen om woenstijnolie zijn niet meer populair dezer dagen) Auto's die bij verbranding van die olie de lucht vervuilen, plastic dat niet afgebroken geraakt in de natuur en daardoor voor een plasticsoep zorgt in onze oceanen en smeersels die onze huid vaak meer kwaad dan goed doen.
Het is een bedenking die misschien wat idioot en goedkoop is, maar misschien bewijst de natuur ons wel een dienst door dat olielek. Misschien is deze vervuiling nog doenbaarder om mee om te gaan voor de natuur dan de vervuiling die ontstaat nadat wij gebruik hebben gemaakt van die olie.

Anderzijds heb ik de laatste weken mijn oor en oog regelmatig te lees en te luisteren gelegd bij verschillende bronnen en kom tot de conclusie dat deze ramp van het olielek eigenlijk in verhouding niet eens een ramp is, zelfs niet voor het leven in de oceaan.
Het is een erg visuele ramp dat wel. En het is erg, dat betwist ik niet. Het is de mens zijn fout, dat betwist ik nog minder.
Maar als je eens goed alle documentatie doorneemt die er is, van verschillende fronten heeft dit rampje niets te betekenen. In vergelijking met de gigantische hoeveelheden plastic, zwaar vervuild water, hormonen en pesticiden die we continu in het water lozen, is deze ramp eigenlijk peanuts. Samen met de overbevissing van onze zeeën en oceanen, die werkelijk een ecologische ramp zijn en een bedreiging voor de biodiversiteit, zorgt deze mensenlijke impact voor een nog grotere vlek op ons geweten.

Waarom weten we dat dan niet? Ik denk door het feit dat we het niet willen weten. Schrik van 's nachts niet meer te kunnen slapen. Schrik voor de toekomst. Omdat het niet comfortabel is en niet ontspannend. Niet door het feit dat deze informatie niet beschikbaar is, want dat is ze wel.
Onze Europese regeringen hebben zelfs wetten opgesteld om de vervuiling (van lucht, water en grondstoffen) tegen te gaan. Maar dat heeft alleen maar het probleem verschoven. We kopen nu diezelfde producten aan uit landen waar ze het minder nauw nemen met deze milieuwetten en waar ze (wat een leuke bonus voor ons toch) zelfs met de arbeidsomstandigheden van de zeer goedkope werknemers geen rekening houden om kosten te drukken.

Ik kan je garanderen dat ik wel nog slaap, goed en diep zelfs, en dat ik dans, loop en spring vol van energie, zelfs na het doornemen van al deze informatie. Niet omdat ik mij geen zorgen maak, want dat doe ik wel. Maar omdat ik weet dat er ook alternatieven zijn en dat ik zelf met vallen en opstaan positieve veranderingen kan gaan uitvoeren. En dat zijn dingen die echt haalbaar zijn bij iedereen.
Omdat bijdragen aan verandering een beter gevoel geeft dan bewust negeren.


(oh kijk, de zon schijnt, zou ik niet beter wat buiten gaan genieten in plaats van zware stukken te schrijven waar mensen zich geen raad mee weten hier zwaarmoedig wegzappen?)

dinsdag 15 juni 2010

Binnen en buiten vliegen


Het is een sierlijk aan en afvliegen hier aan ons vogelhotel. Mama en papamees verzekeren een constante toevoer van vers eten voor hun jongen.  Supersnel en gedreven gaan ze telkens weer op zoek.
De jongen schreeuwen steeds luider, ze zijn overduidelijk aanwezig op ons anders stille terrasje en wij zitten op de eerste rij om daarvan te genieten.

Ik, en de kindjes met mij, vinden het heel leuk om ze te observeren...maar eigenlijk weet ik bijzonder weinig van vogels. Toen ik vaststelde dat een van de mezenouders niet alleen met iets (=eten) naar binnen vliegen, maar ook met iets (=?) naar buiten vlogen, vroeg ik me luidop af of te mezenjongen misschien iets te kieskeurig en selectief waren en het aanbod niet echt apprecieerden dat de ouders zo gedreven bijeen hadden verzameld (enige gelijkenissen met mijn eigen leven daarbij als totaal toeval beschouwend, hoewel) Maar neen, David wist me te vertellen dat de ouders zo goed van hart zijn telkens een deel van de faeces mee te nemen naar buiten bij gebrek aan alternatief van sanitaire afvoer.

Mijn respect voor de menzen neemt nog toe met de minuut.

maandag 14 juni 2010

De vier vieren

Vier jaar geleden op dit moment was ik waarschijnlijk de wanhoop nabij, of juister: waarschijnlijk was ik te moe en te uitgeput om hoop noch wanhoop te voelen, na reeds bijna 24u stevig in arbeid te zijn. Ik stond op het punt moeder te worden voor het eerst. De meest ingrijpende verandering in mijn leven. En toch voelde dat allemaal heel normaal, het besef kwam later. De waas der weeën had me volledig in haar bezit.
Het was al na middernacht toen ik hem in mijn armen hield, onze Mauromuis. In een schemerige kamer in ergens in het Gentse ontmoetten we elkaar en vloeiden naast de eerste druppels zoete moedermelk ook de blije tranen. Opgelucht en toch  rustig. Een intens moment.

Ik blijf me verbazen over de evolutie die we samen maken. Hoe we het samen waar maken, dag na dag. En hoe melig schoon en standvastige de verbondenheid is tussen een moeder en haar kinderen.
Maar ook hoe dagelijks aanwezig het cliché van  besef dat het voorbij vliegt, de tijd. Hij beëindigd binnenkort al de eerste kleuterklas. Morgen mag hij cakejes met appel en rozijnen meedoen naar school die we samen hebben gebakken vandaag. De spanning waarmee hij vanavond ging slapen verried een groot verlangen. Fantastisch is het om het door zijn ogen te proberen zien, mee te gaan in zijn feest. En waarschijnlijk is het niet alleen hij die morgen wakker wordt met een speciaal gevoel vanbinnen.

Naaien voor beginners

Naaien is heel erg leuk. Als er iets vanonder je stikmachine komt gerold dat je zelf hebt gemaakt, dan geeft dat heel veel voldoening en het is toch ook iets speciaals...
Maar hoe begin je daar nu aan? Stel je hebt nog nooit iets zelfgemaakt maar je het wel een naaimachine ter beschikking en je wil eens iets proberen.
Wel misschien zijn de zelfmaakpakketten van Knippie en Natur-elle dan wel iets voor jou. Alles zit in zo een pakket in: stof, afwerkingen, knoopjes. Je hoeft niets zelf nog te kopen in de winkel. Er zit ook een werkbeschrijving bij zodat het echt niet mis kan gaan.
Het leuke is: de pakketten bevatten biokatoenen stofjes, dus je zelfgemaakte item zal ineens ook ecologische verantwoord en fair trade zijn.
Wie weet smaakt het naar meer en start je nadien nog wel een eigen collectie... het zit er in.

Meer geoefende naaisters kunnen in bij Natur-elle ook leuke biokatoenen stofkes kopen om zelf mooie dingen mee te maken.
Want aan mooie stoffen geen gebrek op het internet. Ik geef toe dat ik al enkele keren bijna iets kocht op het net maar ik hou mij nog een klein beetje in: ik werk eigenlijk het liefst met ecologisch verantwoorde materialen -daar schrik je wellicht niet van- en met kringloopgerief, en ik heb nog heel veel kringloopstofkes liggen en kwam tot hier toe nog niet veel ecostoffen tegen. Maar ik ben dus heel blij dat ook biokatoen zijn weg gevonden heeft naar het net en hopelijk dus ook naar vele naaisters.

zondag 13 juni 2010

Er is toch nog hoop...

Dit gaat niet over de verkiezingsuitslagen die binnenrollen uiteraard. Dan had ik wel een andere titel gekozen.
Het gaat wel over de vogeltjes.
Een koppel meesjes vliegt druk af en aan met snacks, dus ik had al een vermoeden. Dit werd bevestigd door het horen van licht gekras en gepiep binnenin ons nestkastje. Ze gaan nog niet extreem luid, dus ik vermoed dat ze nog piepjong zijn.
Zalig vind ik dat. Nieuw leven in de kast...

donderdag 10 juni 2010

Het komt er aan..

Het is nog maar donderdag, maar mijn hoofd zit al in weekendmodus,... ken je dat gevoel?

Er is weer veel te doen dit weekend, waaronder toch wel enkele belangrijke zaken.
Vrijdag ga ik een beetje onverwacht naar een soort infomoment rond transitie in Merchtem. Ik vind transitie een heel boeiend onderwerp en ik zou er graag meer over leren, weten, bijdragen. Daarom ga ik eens aftasten of er iets is dat ik kan doen. En toch proberen van al mijn engagementen binnen de 24u per dag te houden (dat moet wel aja, er zijn er niet meer) en mijn hoofd toch ook een beetje rust te gunnen af en toe.

Voor zaterdagvoormiddag hoop ik zeer stelling op beter weer, want dan staan we met Eva Aalst op de biomarkt in Aalst, waar die dag ook een ecomodeshow is met recuperatiematerialen van 8 tot 13u.
En zondag is er ook nog de duoverkoop van Laetitia en Lieve ten huize Pluis. Ook weer iets om naar uit te kijken.

Toen ik gisteren ging lopen, kon ik er ook niet naast kijken: de affiches van de verkiezingen... want zondag mogen we gaan stemmen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik heel blij ben dat ik niet ben opgeroepen om te gaan bijzitten in het bureau, maar het stemmen zelf vind ik niet erg, al zijn er mensen die liever stemrecht zouden hebben dan stemplicht. Ikzelf zou sowieso gaan, ook als ik niet verplicht was. Het enige waar ik mij echt aan kapot erger zijn de folders in mijn brievenbus en de affiches langs de straten. Op elke straathoek en vooral: elke weide in de omgeving zie je grote foto's van politiekers met een brede/sexy/verwarde/ernstige/gemeende/... glimlach met een weinigzeggende slogan ernaast.
Ik hoef niet te weten dat de ene durft, de andere verandert, nog een andere doorgaat of zichzelf gek noemt. Nope. Ik moet ook niet weten wat zijn/haar hobbies zijn en hoe de kindjes eruitzien, of hun hond al zindelijk is. Geen interesse in.
Maar daar gaat het wel steeds meer om. Iedereen roept. "Stem op MIJ". "IK ben de beste". En minder: dit is ons idee... hier willen we samen voor gaan.
Helaas, maar ik vrees dat dat ook de reden is dat we zo vaak moeten gaan stemmen zijn in Belgenland. Waarom de regering steeds valt en er nauwelijks bestuurd word. Ideeën hebben plaats gemaakt voor EGO's (en dat zet ik niet toevallig groot) en wie nu op dit moment elkaar aan het afmaken is, en het letterlijk op de man speelt, moet volgende week trachten overeen te komen en afspraken te maken. Een klein kind beseft dat dat niet werkt.  In alle kampen wordt er propaganda gevoerd tegen de ander, ipv voor een eigen constructief idee. Jammer jammer.

Ik ben heel benieuwd naar de uitslag zondag of maandag. Ik hoop op liefde en verdraagzaamheid. Op hoop en op toekomst. Op dialoog. Zoiets.
Maar ik denk toch dat ik die eerder op mijn andere activiteiten van dit weekend zal vinden dan in de politieke sfeer.

Ben benieuwd ook hoe nederland de stemming aan het verteren is. Of er daar ook plaats is voor dialoog en hoop en toekomst...

Lopen...

Gisteren was het goed aan het regenen toen ik wou gaan lopen, maar ik liet mij niet tegenhouden. En eigenlijk was dat zo vervelend nog niet. Regen is best wel lekker fris als je loopt en van de combinatie zweten/regen gaat je huid lekker tintelen. (note to self: in de velden staan te veel modderige plassen bij hevige regen, vermijden!)
Ik heb hiernaast (rechts onder mijn profiel) zelfs een soort van loopschema ingevoerd, zodat ik heel eerlijk kan bloggen hoe het me nu afgaat en hoe het me in de toekomst zal afgaan.
Gebruik het gerust om mij een schop onder de kont te geven (als het mij niet te goei lukt) of als motivatie om ook te beginnen :-)

maandag 7 juni 2010

De kop is er af...

Ergens een dikke vier jaar geleden... vijf bijna zelfs, kocht ik eens sportschoenen en was ik vastbesloten om samen met een vriendin een fantastische conditie en ditto figuur op te bouwen middels het lopen.
Dat begon heel goed, ware het niet dat ongeveer 2 weken na de start van ons experiment de predictor alle kleuren van de regenboog uitsloeg en ik een gynaecoloog diende te consulteren. Klein Maurootje zat in mijn buik te groeien, inimini toen nog. Van de gyn mocht ik blijven verderlopen, en ik was van plan dat te doen. Maar toen had ik nog geen last van de begin-zwangerschapsvermoeidheid, pijnlijke borsten en ochtendmisselijkheid. Toen dit trio zijn intrede deed piepte ik wel even anders en verdwenen de sportschoenen in de kast.

Mauro werd geboren, ik gaf een lange tijd borstvoeding, ik was zwanger van Ubi, gaf een lange tijd borstvoeding. Enfin... mijn lichaam was een tijdlang niet meer echt alleen van mijzelf.

De tweede verjaardag van Ubi was toch wel een beetje confronterend. Dat manneke is van zijn babyvet af en ik zit er nog mee. Hoog tijd om daar eens iets aan te doen én aan mijn algemene conditie én aan de blubbers allerhande én mijn lichamelijke zelfwaardegevoel.

Onlangs leerde ik dan een meisje kennen die verslaafd is aan sport, aan de high die je krijgt als je een inspanning hebt geleverd, de chemie in de hersentjes,... en ik wou dat ook zo graag. Maar vanzelf gaat dat niet. Ge moet u daaraan zetten. En toen ik op haar facebookpagina las vandaag dat ze al 2000 kilometer had gefietst op 3 maand tijd, viel ik toch achterover.
Niet dat het mijn betrachting is om dat te presteren, maar wat voor zin hebben jaloeziegevoelens (of iets in de buurt daarvan) als je zelf niets van sport doet? Niets dus. En tot hier toe waren de danslessen nog een soort van excuus maar die zijn vorige week afgelopen.

Dus vandaag kocht ik mij een minuscuul mp3-spelertje en vertrok ik met goede moed en Evy in de oren voor mijn eerste start-to-run les. En ik leef nog, ik kan nog pap zeggen, dus zo vreselijk was het niet.
Integendeel: ik heb er zelfs van genoten. De geur van de velden en van de bloesemende vlierstruiken, het gouden tapijt van de ondergaande zon op het koren, het avondlijk gezang van de vogels bij het terug naar huis wandelen..... ik had geen betere dag kunnen kiezen om te starten.  Dus ik ben vertrokken. De kop is eraf.
Onder het lopen bedacht ik dat als ik dit schema goed volhoud, ik tegen mijn dertigste verjaardag 5 km aan een stuk zal kunnen lopen. Als dat geen leuke extra motivatie is!

Ik hoop dat te kunnen ga dat gewoon doen!

Het enige knelpunt, letterlijk en figuurlijk, zijn nog de schoenen. Mijn voeten zijn tijdens de zwangerschappen gegroeid (dat is echt waar) en dus moet ik nog op zoek naar nieuwe sportschoenen. Maar ik ga zorgen, echt waar, dat ze meer ingelopen geraken als die die ik nu terug in de kast ga zetten, zo goed als ongebruikt. 

Ik vraag van u niet meer dan een schop onder mijn krent als ik het dreig op te geven. Het moet gewoon lukken. Lopen zal ik.

Kringloopjeugdsentiment

Gisteren kregen de jongens van meter Mariëtte een busje met 5 peekes in kado... niet iets dat recent nog te vinden is in de winkel, maar überschattig en ik weet bijna zeker dat ik daar zelf thuis nog mee gespeeld heb, met zoiets, of misschien in de kleuterklas.

Teletijdmachine doe uw werk...


zondag 6 juni 2010

toert

Gisteren was er een gezamelijk feestje voor mijn twee jongens om in familiekring hun verjaardag te vieren.
Mijn zus zorgde voor zelfgebakken taarten. Die van Mauro was in het thema 'framboos' want hij wou niets op zijn taart dan frambozen en kaarsjes (en heeft er dan ook niet van gegeten omdat er chocolade bij was, een product dat hij heeft afgezworen om een of andere reden) en Ubi's taart was in het thema 'molletje'

Het leukste aan de taart (naast dat zelfmaakcadeautjes super zijn en dat ze heel lekker waren) is dat de kaarjes van de taarten na het uitblazen telkens weer aanfloepten, ze waren onuitblaasbaar. Kostelijk om de jongens hun snoeten te zien!
En het heeft als voordeel dat je iets meer kans hebt op een gelukte blaas-foto natuurlijk ;)


donderdag 3 juni 2010

Oeie

Vanmorgen was de zon reeds haar stralende zelve toen ik uit mijn bed kwam gehuppeld. Een ideale dag om er met de kindjes eens even op uit te trekken, nu mijn bezetting dat toch toeliet.
Zo kwam het dat ik rond 10u15 mijn woonst verliet met 3 ongeveer-2-jarigen en een kindje van 14 maand in de buggy.... hup naar de paardjes gaan kijken op de weiden aan het einde van onze straat.
Mijn peuters stapten flink en kordaat mee en waren dolenthousiast toen ze de paarden gras mochten aanreiken. De kleinste genoot eerst in stilte en vergleed dan naar dromenland.
Onze tocht telde veel boterbloemen die geplukt moesten worden en blaasbloemen die geblazen moesten worden, stenen en zand dienden bekeken en onderzocht te worden en wie ons zo bezig zag hoefde geen woorden... de kindjes genoten met volle teugen. En ik dacht nog bij mijzelf  "zalig jobke doe ik toch" een beetje slenteren in een aangenaam zonnetje, een zomers kleedje aan en op mijn slippers met niets dan genietende kindjes rondom mij.

We maakten een klein toerke door de velden toen de kleinste van de peuters dit traject herkende als zijnde haar pendelroute en liever naar rechts wou dan naar de door mij voorgestelde linkerkant. Schaapjes, moeke Japie, schaapjes!
Ik kan haar niet weerstaan als ze me "Moeke Japie" noemt met haar snoetje om te zoenen en met glinsteringen in haar ogen. Dus rechtsaf richting schaapjes.
Aan de weide van Bert aangekomen bleek echter dat de schaapjes er niet meer waren. Ik durf te hopen dat ze op dit moment elders een een weide aan het leeggrazen zijn en niet voorverpakt op een schaaltje in de delhaize aangeboden worden met een etiketje met prijs per kilo ter consumptie, maar dit terzijde.

Je zou nu mogelijks verwachten dat de teleurstelling bij de peuters ontzettend groot zou zijn nu bleek dat ze deze toch helemaal voor niets hadden afgelegd. Maar nee hoor: mijn flinkerds kijken, zo bleek, even graag naar een lege weide waar enkel wat insecten hun lied zoemen met het optrekken van auto's en vrachtwagens als achtergrondkoor. Boeiend, dat wel.

En dan keerden we terug naar huis. Even snel het veld doorsteken.
Maar daar wrong 'em het schoentje. De Peuters gaven het op. Hun batterijtjes waren plat. Geen fut meer.
Aie.

Geen nood, dan halen wel alles uit de kast om zo toch terug thuis te krijgen denkt de eeuwige optimist in mij en begon een lied te zingen. Dat resulteerde in enig geglimlach en ik durfde te hopen dat ik ze weer mee had. Helaas pindakaas. Algauw bleek mijn vrolijk gezang aangevuld te worden met een klaagzang van jewelste. Ik hoorde niet te goei wat ze juist zongen, omdat ik, nog steeds heel positief ingesteld, het woordje "pakkeeeeeuuuh" alvast uit mijn woordenboek heb geschrapt. Maar u ziet waarschijnlijk al het plaatje voor u.
Daar sta ik dan in the middle of nowhere.
De korte pijn dan maar... een beetje voorstappen, en de rustplaats op mijn nek (ik had mijn handen nodig om de buggy te sturen) terrein te laten worden voor een estafette. De stok werd om de 10 stappen doorgegeven. Wie het moedigst was geweest maakte meest kans om de felbegeerde plek de volgende 10 stappen te mogen beklimmen.

Tot een van de peuters het volledig opgaf. Op de poep in het zandweggetje halstarrig weigerend nog een stap te zetten. Op dat moment stond ik voor de keuze: een effen pad nemen dat eigenlijk een omweg inhield of rechtdoor lopen op een smaller padje langs de beek, dat er nog wel ok uitzag.
Ik heb niet lang getwijfeld en pakte uiteraard het smalle padje. Peutertje nog steeds op de poep. NEEN. Dat was duidelijk. Twijfel.
Ik bedacht dat het tijd was voor een motiverend groepsgesprek. Iedereen nam plaats op de poep naast het koppige peutertje en ik legde het belang uit van nog even 100 metertjes te stappen. Dan waren we namelijk thuis en konden ze lekker een glaasje water drinken en een stukje fruit knabbelen. Slecht plan. Nu zaten ze alledrie en vonden ze het -natuurlijk- geen fijn plan meer om nog recht te gaan staan. Intussen was de buggyslaper wakker en liet die zich ook luidkeels horen omdat hij niet begreep waarom zijn dienaar plots stopte met duwen. Flauw hoor.
De baan langs de beek bleek heel recht afgemaaid te zijn, maar de bodem was eigenlijk een soort van kraterveld, goed verstopt. Ik had dat kunnen weten... want hoogzwanger kwam ik hier enkele jaren geleden fietsen in de hoop de arbeid op gang te brengen.
Dus... beeld het u even in droeg ik ze één voor één verder. Ik liet de delegatie op de poep. Pakte er ene zette die wat verder weer neer, spurtte terug naar de delegatie...nam er weer ene. Enzovoort. Tot we allemaal terug in onze straat stonden en nog een klein klein beetje afstand wandelden (gelukkig zonder geschreeuw deze keer), wel met een kind in mijn nek die met zijn nageltjes mijn ogen aan het uitkrabben was in een poging zijn evenwicht te bewaren. Maar dat had ik er allemaal voor over.
Blij dat ik was dat ik terug thuis was!
Maar ook blij met de lessen die ik had geleerd: 1: overschat niet de afstand dat een stel peuters zonder morren te voet wil afleggen. 2: onderschat niet de koppigheid van peuters, neen is neen en 3: geef niet te gauw toe aan schattige kindersnoetjes.

En ja; ik zit dit lange bericht te typen midden in mijn werkdag. Dat kan namelijk. Van zo veel activiteit worden kindjes namelijk heeel heeeel erg moe.
Gesnurkt dat er hier wordt! :)

Enig leedvermaak wordt u vandaag vergeven ;-)

dinsdag 1 juni 2010

Stoer

Mauro was vandaag heel content met de post... er zaten sportschoenen en een t-shirt in een postpakket.
Speciale nog wel...
Hij wou voor zijn verjaardag een echt piraten t-shirt (en mama wou de alomtegenwoordige Piet een beetje vermijden) en had sportschoenen nodig. Zijn vorige paar van nog geen 3 maand oud is namelijk al helemaal versleten en kapot. Feit dat ze heel goedkoop waren zal daar wel iets mee te maken hebben gehad.
Ik zocht een betaalbaar en duurzaam paar deze keer.
En ik vond deze ethletics in zijn maat... super! Ik dacht altijd dat dat alleen in volwassenenmaten bestond, maar dat blijkt dus niet. Ze zijn al verkrijgbaar vanaf maat 27.
Ik heb ze vanuit Nederland laten opsturen door ekodepeco (samen met het biokatoenen piraten t-shirt) en de snelheid waarmee dat ging is echt fantastisch. Ik had ze eind vorige week pas besteld en het pak was vandaag al hier. (en ik heb besteld via een gewone overschrijving en niet via kredietkaart ofzo, meestal duurt zo een bestelling in het buitenland om die reden wat langer) 
Ik vond er zelfs een handgeschreven briefje bij, dat is ook altijd wel vriendelijk :-)
Ethletics zijn duurzaam en fair trade en gemaakt van gecertificeerd rubber en biokatoen. Helemaal diervrij dus ook, voor wie daar belang aan hecht.
Diervrij zijn ook de isabooties trouwens. Die kocht ik een tijd geleden al eens voor een vegan vriendin met baby. Helemaal hip zoals de bobuxen en constoorten, maar in dit geval leervrij en helemaal eco. Die vond ik bij bij izzy, ook een nederlandse winkel. Ook hier ging de service heel vlot, snel en vriendelijk.