dinsdag 31 augustus 2010


Neem maar contact op met mij of Walter bij interesse...artikel uit "Editie" van deze week


maandag 30 augustus 2010

Winnaar....

Ik deed alle nummers in een potje... Mauro trok er het nummertje elf uit...
Hij heeft nadien alle briefjes opengeplooid maar was wat mistroostig dat nergens zijn naam op stond en hij dus deze keer geen winnaar kon zijn. Dat was gauw opgelost natuurlijk. Ik nam een potlood, schreef zijn naam en die van zijn broer elk op een briefje... en vol trots trok hij hun namen even later ook uit het potje.
Zij wonnen elk een dikke zoen en waren zo fier als een gieter.
Het eco-pakketje daarentegen gaat naar sneksniltje. Ik zie geen linkje naar een blog, maar dat maakt niet uit en als je me even je gegevens op mail zet, komt er een pakketje jouw richting uit...sabinedewaele at gmail punt com


Ik hoop dat je er veel plezier mee hebt..... gefeliciteerd!

Keuze

zondag 29 augustus 2010

En de give away.....

Welwel, vanvond laat ik een van de kinders los op een zakje met nummertjes. Er zijn nog enkele getallen beschikbaar... dus wie interesse heeft en nog niet meedeed: grijp uw laatste kans :-)

Er is vanalles...

te doen, te organiseren, te beleven...

Dat is een beetje de reden waarom ik de laatste weken niet erg vaak aan bloggen toekwam....
Ik was bezig met een ouderwerking in mijn regio (Dendermonde- Aalst) op te zetten. Die ouderwerking brengt ouders samen rond ecologische thema's en maakt kennismaking en uitwisseling tussen veggie ouders mogelijk... Op 19 september komen we voor het eerst samen in Aalst... spannend. Ben benieuwd of het hier ook zo een succes zal hebben als in Gent.

En ik heb ook al redelijk wat LETS-uitwisselingen gedaan de laatste weken. En ook LETS krijgt hier in Dendermonde-Lebbeke een eigen afdeling, als er genoeg interesse is.  En ook zijn er mensen bezig met het opzetten van een transitie werkgroep, waarvan ik op de hoogte wil blijven en aan meewerken. Boeiend! Echt wel..

Ik heb door deze initiatieven al zoveel leuke en inspirerende mensen leren kennen. Echt de moeite.

Dat lijkt misschien een beetje druk allemaal naast mijn werk als onthaalmoeder en mama van 2 jonge kindjes, maar aangezien ik bv geen TV kijk, valt dat best nog mee. (Alleen moet ik na dit bericht dringend eens afstoffen ;-) maar een mens moet zijn prioriteiten kennen) En ik heb het om heel eerlijk te zijn ook echt wel nodig, al die positieve inspiratie,  om een beetje een tegengewicht te bieden aan de minder leuke berichten die ons soms bereiken. Bijvoorbeeld over de Bel Monte dam die men gaat bouwen en grote menselijke schade zal teweeg brengen, om nog maar van de ecologische kant ervan te zwijgen. Een kaakslag in het gezicht van een planeet die het zo al moeilijk heeft, maar die het zonder onze soort ook wel redt, al lijken sommigen dat wel te vergeten.
Of over al die plannen om steeds maar meer wegen te gaan bouwen en zo van heel ons land een betonweg te maken... en zo weinig protest dat daar tegen komt. Grote stukken natuur, van de weinige open ruimte die we hier nog hebben worden ook in Vlaanderen opgeofferd. Deels voor particuliere verplaatsingen, deels voor toenemend transport omdat we een logistieke draaischijf zouden zijn. Over alternatieven wordt door beide sectoren weinig nagedacht.


Daarom ook dat we binnenkort naar een infoavond gaan rond autodelen in onze regio. Misschien is het iets voor ons. Om zo toch de kosten van ons autobezit te drukken, en bovendien minder plaats in te nemen in de open ruimte. Al is afstand doen van persoonlijk bezit, ook voor mij, toch soms wel een beetje een moeilijke stap. 


En ik zet ook nog letterlijke stappen..... meestal in onze tuin of elders in de natuur, met mijn fototoestel bij mij. Om kleine dieren te fotograferen. Beetje gek misschien, maar ik wordt daar echt rustig van en mijn respect voor de natuur neemt er alleen maar mee toe. Als je eens ziet hoeveel verschillende dieren er wonen in onze tuin... en binnen de soorten zijn er nog zoveel variaties. Het is ongelooflijk.
In dit jaar van de biodiversiteit gaan ook mijn ogen open. 

(moest je over een van bovenstaande initatieven meer informatie wensen, aarzel niet om me een mailtje te sturen!..... sabinedewaele at gmail punt com)



vrijdag 27 augustus 2010

Geraakt

't Leven is iets wonderlijks. Hoewel we in de oneindigheid van het heelal niet veel te betekenen hebben kunnen gevoelens toch groot zijn, bepaalde dingen ons overvallen.

Gisteren, met name, kreeg ik het wondere nieuws dat een heel goei vriendin haar dochter ter wereld had gebracht. De mama en ik hebben een speciale band.... gek (en toch weer niet) dat ik ook op voorhand al de naam van de dochter 'wist' (al was ik tot gisteren niet zeker natuurlijk) zonder dat we het daar ooit over hebben gehad. Een prachtige meid.... zowel de mama als de verse dochter.
Kippevel kreeg ik.... en tranen in de ogen als ik eraan denk.

De mama heeft het -fysiek- een beetje moeilijk. Er waren complicaties en ze moest bloed toegediend krijgen. Gelukkig zijn er in zo'n situaties fantastische dokters die kunnen verzorgen, genezen, helen,....

Gelukkig zijn er ook mensen die vrijwillig een beetje bloed of plasma afstaan... voor mensen in nood.
Ik doe mee, nu meer dan ooit. Kijk hier eens... en kijk wat je zelf kan doen.... ook jij kan levens redden.

zondag 22 augustus 2010

Gedragen geborgen

Mijn kindjes zitten niet meer in een draagdoek....
Weemoed naar de tijd toen ze zich nog vlotjes lieten dragen is er soms nog wel.

Als onthaalmoeder kan ik dat gelukkig compenseren... troosten en zelf meegenieten.

Soms is het echt het beste van twee werelden (ahja, want de gebroken nachten zijn niet meer voor mij ;-)  )

vrijdag 20 augustus 2010

Het leven volgens Sabby - part 2 : het leven in onze tuin

In de knop, klaar om open te barsten...













...om schoonheid te laten zien en te delen....

















And when the party is over....
zitten er onderin alweer zaadjes klaar
bron van nieuw leven.


Nooit opgeven.

dinsdag 17 augustus 2010

Toen ik vanavond rond 21u mijn sportschoenen aantrok om mijn toertjes te gaan doen, moest ik zowaar al op zoek naar een fluohesje, want het was al pikdonker als ik vertrok. Samen met de zwiepende wind en de zacht neernevelende regen kreeg ik reeds een impressie van de herfst.
Weinigen zullen er voorstander van zijn, zulk weer middenin augustus, maar qua lopen gaat dit wel lekker. Voor iemand zal het wel goed zijn, moet je dan maar denken.

Ik volg het schema niet meer helemaal. Ik moest van mezelf de 5km doen tegen mijn dertigste verjaardag en dat is niet gelukt omdat ik 2 weken achterstand opliep door voetpijndinges die toch wel een week heeft geduurd, waardoor ik moest weerkeren in het schema.
Op een iets relaxter ritme werk ik ze wel nog af. Alleen ben ik iets minder streng voor mijzelf. Ik zoek een beetje mijn eigen ritme, maar blijf er voor gaan. Zo komen we er ook wel. Het einde is alweer in zicht. Vandaag liep ik bijvoorbeeld een flinke toer van 34 minuten (en 3 minuten stappen)
Dat had me vlak voor de vakantie nog niet echt zien doen.
Die vordering voelen is echt zalig.

En wat nog het leukste was.... toen ik terug was en in de douche stond kwam manlief me melden dat er een berichtje was gekomen terwijl ik gaan lopen was. Mauro en Ubi hebben er sinds vandaag een speelkameraadje bij...Kippevel... (en er staan er nog een aantal op stapel, ik hou de telefoon kort bij me dezer dagen.....)

maandag 16 augustus 2010

Het leven volgens Sabby - part 1

Vorige week was ik jarig. 30... een rond getal.
Ik zag er een beetje tegenop op, op een of andere manier.... niet het ouder worden in feite, of toch?
Het deed me in ieder geval stilstaan. Bij het leven... bij mijn leven.
Ik besloot: het moet gevierd. Leven is elke dag keuzes maken.
Ik kies voor positief. 
Het budget was niet supergroot, maar ik droomde van een heel bijzonder feest.
Maanden op voorhand dromen, fantaseren, organiseren....

Een feest met mensen die elk om een speciale reden waren uitgenodigd.
Sommigen kende ik al jaren, sommigen had ik nog nooit ontmoet.
En zaterdag kwamen ze.... ze druppelden binnen. De muziek startte.  De muzikanten stuurden de dans, wij deden voor en dansten samen.
Er werd ook gepraat, ontmoet bij een glaaske wijn.
Er werd wat gepicknickt en genoten van heel speciale gebakjes en koekjes.
Er werd vuur gemaakt.
Er werden herinneringen opgehaald, er werd gedroomd van de toekomst.

Het was genieten. Ik was zo blij. Ben het nog steeds.
En het mooiste van al.... mensen lieten me weten dat ook zij het zo leuk hadden gevonden, dat het ook voor hen bijzonder was.

Voor herhaling vatbaar ben ik geneigd te zeggen. Maar herhalen kan je zoiets niet.
Nagenieten daarentegen.....


donderdag 12 augustus 2010

Buurten

We wonen in een erg kleine straat. Zo een straat met vrij weinig verkeer want doodlopend. Een ietsiepietsie nadeel daarvan is misschien dat we wat op de laatste rij staan voor vernieuwingswerken, want 'dat ziet daar toch niemand'.  Misschien dat het daardoor komt dat onze electriciteitsleidingen nog allemaal boven de grond zitten en zelfs gedrappeerd hangen over houten palen, al zijn er ook al enkele in beton bij. Elk huis wordt voorzien van electriciteit door middel van dikke zwarte kabels die als een spinneweb hun weg zoeken en zich hechten aan de gevels.

Vandaag reed er een heel zware hoge pikdorser door de straat (we zijn ook omgeven door landbouwgebied) en onze straat bleek wat smal. Het gevaarte dat werd bejubeld en bewonderd door Mauro en Ubi vanachter het raam, had een bestuurder die besloot om voor een deel op het voetpad te rijden, tot tegen de gevels. Dat zag er spannend uit.
En toen hij zo een electriciteitskabel meehad met de bovenkant van de machine en de houten paal gevaarlijk vooroverboog en daarmee ook de kabel van de buren hun gevel snokte, samen met gevelstenen, was het ook effectief spannend. Iedereen hield de adem in, de machine reed door, de paal veerde terug en de kabels vielen terug op hun plaats, zij het diep doorhangend.

In een mum van tijd stond echt iedereen op de straat. Buren met wie ik tot hier toe enkel een beleefde knik uitwisselde of die ik niet bij naam kende, stelden zich aan elkaar voor. Het leek wel feest in de straat.
De politie kwam er ook nog bij om vaststellingen te doen en de mensen van eandis kwamen ook een kijkje nemen. Kindjes mochten voor een keer wat langer opblijven en speelden met elkaar op de stoep.

Gezellige boel werd het toch wel - tot het begon te regenen. En zo kennen we na 4 jaar onze buren (sommigen kenden we al wel hoor)

Ik denk dat ik niet de enige was die dat wel tof vond.
Meer zelfs... ik denk dat iemand dat heeft gewenst bij het zien van een vallende ster, tussen de wolken door.
It could have been me.


woensdag 11 augustus 2010

VUUR

Het element van de dag... dat kan je wel zeggen.
Kan het toeval zijn dat toen ik vuurkorven ging ophalen bij Letskennissen, ik vlakbij hun vuurplaats een kleine vuurvlinder zag. (Klinkt banaal, absoluut, maar ik had de kleine vuurvlinder nog nooit gezien en ik was echt onder de indruk, zo klein en fijn, zo mooi.)
Nadien ging ik nog iemand anders ontmoeten, ook om vuurkorven af te halen (jaja, Sabine is iets van plan) en daarvoor moest ik in de brandstraat zijn.

Ik moest niet ver zoeken.... zelf een leeuw zijnde, een vuurteken.... het past wel bij me. En ook bij deze dag. En bij mijn gevoel op dit moment.
Ik schreef het laatst nog.... soms klopt het gewoon allemaal zo. 



(melig, ik weet het :-)  vergeef het mij, ik vier mijn laatste uren op tram 2)


Vergeet ook niet te genieten van de vallende sterren die dezer dagen te bewonderen zijn... hopelijk trekt te bewolking toch af en toe open.

maandag 9 augustus 2010

GIVE AWAY

Het vervolg van het Dranouterverslag dus.

Op Dranouter ging ik kijken naar de LOW IMPACT MAN- show van Steven Vromman. Op zich niet veel nieuws bijgeleerd (tenzij dan mopjes over aardbeien en mastiek) maar het was wel onderhoudend.

Kort daarna begaf ik me naar de LOW IMPACT ZONE van het festival voor het wereldrecord Energiefietsen tussen een aantal vrijwilligers uit het publiek en enkele BV's. Ik kan al wel verklappen dat Dimitri Leue de trofee heeft gewonnen, maar de schitterende dynamiek tussen Wouter Deprez, Nic Balthazar en Dimitri Leue die kan ik niet neerpennen of overdoen. Laat ons zeggen dat het entertainend was, met momenten intens grappig en nogal oraal van aard en dat we er niet naast konden te vernemen dat LIM zijn 50ste verjaardag vierde gisteren. Met ongeveer 100 mensen stonden we daarvan te genieten denk ik. Misschien iets meer, misschien iets minder.

En dan, om tot de essentie te komen, heb ik hier voor één van jullie een schoon pakketje, met daarin:

-een speciaal voor u gesigneerd exemplaar van het Low Impact Man - boek. Vol tips voor een ecologischer leven (met dank aan Steven hemzelve, sympathieke mens)
- een douchezak, om een zonnedouche te nemen (voor eenmalig gebruik, maar wel uit composteerbaar plastic)
- een fair trade condoom.... je ziet maar op welke manier je dat zeer eco kan gebruiken.
- een eloleokringloopstoffenboodschappentas die ik zelf voor u ga maken om nooit nooit nooit meer een zakje nodig te hebben in de winkel. (of een ander naaisel/haaksel van mij in kringloopmateriaal indien u al genoeg eloleo's hebt verzameld/zelf hebt gemaakt)

Mensen die interesse hebben: laat een reactie achter en eind augustus laat ik een onschuldige kinderhand een nummertje trekken.
Geen voorwaarden tot verspreiding van dit bericht, geen moeilijke prijsvragen.... gewoon een reactie en om het ingewikkeld te maken: je mag zelf je nummertje kiezen. Kies er eentje dat een ander niet kiest natuurlijk, want anders moet je de prijs delen. :-)

En dan nog.... de foto's (in omgekeerde volgorde, maar het gaat om de sfeer):


Er was eens een festival....

Zaterdagochtend trokken we met z'n vieren (David en ik en ons twee kindjes) naar Dranouter.... het festival inderdaad. Over die zaterdag kan ik vrij kort zijn: het was gezellig, maar de voorspelde regen bleef niet uit. Gelukkig waren het maar kleine buien en zijn in Dranouter alle podia in tenten.
De muziek was dit jaar precies minder ons ding, want wat ooit een folkfestival was, is het nu duidelijk niet meer. Jammer maar helaas.

We bleven ook slapen in Dranouter. In een tent, ja. Met de kinderen.
Wijzelf hebben al wat tentervaring, maar voor de kindjes was het de eerste keer. Ze keken er heel erg naar uit. We hadden de tent al eens opgezet in de tuin om te controlleren of ze nog volledig was (het was een geleende, want een gezinstent hebben wij nog niet) en om hen alvast te laten wennen aan het concept.
Het tentverhaal begon in Dranouter niet zo superpositief. Toen we uitlaadden bleek dat David de extra aangekochte piketten vergeten te zijn thuis. Gelukkig was onze kampingbuurman zo lief er ons 8 van de zijne te geven die hij nog over had. Nadien bleek bij het opzetten dat de naad van de tent wat versleten was, wat resulteerde in een scheur van een kleine meter bij de eerste kleine windvlaag die ze moest incasseren. Met als gevolg: een plas in een van de  compartimenten. Toen konden we er nog mee lachen want we fixten waar we konden. en besloten zelfs in de bagageruimte te slapen, (waarvoor onze campingbuurman ons ook nog een grondzeil leende- wat zouden we geweest zijn zonder hem) en hadden nog goede moed.
Maar toen 's nachts om 1u in onze klamme tent ook nog 1 van de 2 luchtmatrassen ineens begon lucht te lekken gaven we de moed op (op de grond slapen zonder isoleermat was echt veel te koud). We konden er nog mee lachen, want uiteindelijk heb je de keuze: ofwel zit je met een kapotte tent en een slecht humeur ofwel alleen met een kapotte tent. We hebben heel stillekes een deel van ons materiaal ingepakt, de kinderen slapend in de fietskar gezet, en zijn naar huis getrokken.
Om 3u 's nachts waren we terug thuis...

Maar: we hadden ook nog tickets voor zondag en de kinderen wouden dolgraag Kapitein Winokio zien.
Die speelde wel al om 11u en een kleine rekensom leerde ons dat we dus om 8u30 alweer in de auto moesten zitten. Dat deden we dan ook (goe zot, maar we hadden het de kinderen beloofd) en om 10u55 stonden we dan ook al terug op de wei van dranouter en waren we net op tijd voor het optreden van de kapitein. Hoezee.
En het was de moeite: de kinderen voelden wat schroom om mee te dansen, maar hebben wel genoten. Ze kregen ook de CD  (Kapitein Winokio is van de wereld) en die is ook zo een succes dat ze intussen al enkele liedjes kunnen meezingen.
De rest van de zondag op Dranouter.... daar wijdt ik een volgend log aan, want daarvan heb ik ook een KADO mee dat voor jullie is (allez een van jullie, een heuse GIVE AWAY dus) en dat was zooooo leuk dat het moeiteloos onze ietwat tegenvallende kampeerervaring compenseerde.

Ons plan was eigenlijk...om volgend jaar een fietsvakantie te doen met de tent (los van festivals). Maar euh.... blijkbaar is tentkamperen met kinderen niet zo eenvoudig als wij dachten. We hebben wel een jaar tijd om ons daarover beter in te lichten. Dus wie weet komt het er toch nog van. Alle tips en positieve ervaringen zijn in die zin meer dan welkom. Bij wie lukt het wel?

vrijdag 6 augustus 2010

Het omringd zijn...

Ik heb het waarschijnlijk wel al eens geschreven.
De laatste tijd slagen we er precies in om ons te omringen met mensen die ons inspireren en motiveren. Gelijkgestemde zielen, schoon volk.
David deed gisteren zijn eerste LETSke. LETS, voor wie dat niet kent, is een soort van ruilhandel waarbij 'vergoedingen' niet in geld uitgedrukt worden. De waardering loopt anders en veel socialer. In onze gemeente is er nog geen letsgroep, maar we sluiten ons aan bij gemeenten die hier vlakbij liggen. We doen dat nog niet zo lang (een paar maanden) maar het is echt wel leuk om te doen. David ging een middagje helpen bij de verbouwingswerken aan een co-housingsproject.... hij kwam net even enthousiast terug als dat ik ben na een oudergroepbijeenkomst. Grappig om te zien. Motiverend om voort te doen.

Een tijdje geleden ontmoette ik ook al eens een kapster, die hier niet te ver vandaan woont, en waarmee ik het wel zag zitten. Een beetje prettig gestoord (ik hoop dat ze het niet erg vind als ik dat zo schrijf) maar ook idealistisch en gedreven. En het was eigenlijk voor het eerst dat ik tegen iemand met een schaar in het hand zei van: doe maar. Ik had een vermoeden dat het wel slim ging komen, en ik kreeg gelijk.
Ook hier kwam ik enthousiast buiten. Niet moe van de roddels van de hele buurt over mij te krijgen, maar plannen aan het maken voor een soort boskapsalon en met tips voor het ecologische huishouden. Ze maakt ook recyclagekunstwerken met de haren van haar klanten.

Meer moet dat soms niet zijn. Om te weten dat alles slim komt.
Morgen ook hopelijk. Dan gaan we naar een (zeer ecologisch, trouwens) muziekfestival, met de tent. Onze kindjes gaan voor het eerst kamperen. Van mezelf is het dan ook al van voor de kinderen geleden. Ik hoop dat ze het wat gaan zien zitten. Ik kijk er in ieder geval al naar uit.