maandag 27 september 2010

Chili sin carne con vino y chocolate...

with some piekiepiekiekruiden en banaantjes met koriander én tacochipkes.

Lang geleden dat je van mij nog een recept kreeg, tenzij je het veggies voor kabouters meeleest. Vandaag een receptje waarvan ik het niet kan laten om te bloggen, omdat het simpel, goedkoop en megalekker is. Het type recept waarmee je zelfs een verstokte vleeseter kan doen toegeven dat vegetarisch lekker is.
Ik zet het bewust niet op veggies voor kabouters omdat, ondanks het feit dat dit best wel een kindvriendelijk recept is (als je niet te veel pilli pilli gebruikt), de ervaring heb dat mijn kindjes bij dit soort schotels zich beperken tot het eten van bananen en taco.

Maar lang leve de vegetarische septembermaand van bio de janeiro!
Hieronder het recept, geïnspireerd door het boekje 'vegetarisch koken in 30 minuten' (aanrader!)



Nodig: 
3 uien
2 teentjes knoflook
een gele en een groene paprika
een brikje gepelde tomaten in stukjes
een half glas rode wijn
500gr rode bonen uit blik (uitgelekt gewicht)
1 el gemalen komijn
2 kl oregano
3el pure cacao (of 50 gr pure chocolade in kleine blokjes)
peper en zout
chilipoeder
2 bananen
een zakje tacochips
bosje verse koriander

Hoe?
Schil de uien en de look en snij ze in kleine stukjes, stoof ze samen in een kookpot in wat olie glazig.
Ontdoe de paprika's van zaden en steeltje en voeg bij uien en look. Roer goed door, ongeveer een 2tal minuutjes.
Doe er de wijn bij en laat even pruttelen met het deksel van de pan, zodat alle alcohol kan verdampen.
Voeg het brikje tomaten toe, de komijn en de oregano. Laat even doorpruttelen
Voeg de cacao toe en roer goed door. Voeg de bonen toe. Laat even op het vuur doorpruttelen.
Bijkruiden naar smaak met peper, zout en chili en eventueel verse koriander.

Serveren samen met warmgemaakte tacochips (oven) en met stukjes banaan met verse koriander.

En dan proeven... laat het bittere van de cacao, het prikkelende van de chili, het zoete van de banaan, het kruidige van de koriander en het zoute van de chips een feestje houden voor je smaakpapillen.

Volgende week donderdag (7 okt 2010) geef ik kookles in Het Wereldhuis in Aalst voor een miniprijsje (waar leer je nog iets bij en  heb je nog lekker warm eten voor 6 euro?)  Neem gerust contact op als je zin hebt om je in te schrijven, er zijn nog enkele plaatsen én bovendien kan er vanuit Lebbeke/Dendermonde meegereden worden met mij.

zaterdag 25 september 2010

Over stilzitten en er gras laten over groeien..

... en dat dat niet direct mijn specialiteiten zijn.
Er was een idee om een LETSgroep te starten in onze regio, dan was er midden vorige week een opstartvergadering en nu is er een website en een flyeractie en morgen een persfotoshoot.

Er was een idee om aan autodelen te gaan doen, en nu is er een dossier waar ik aan bezig ben om dat in orde te maken.

Er was het idee om meer te gaan fietsen, wat resulteerde in een auto die een hele week heeft stilgestaan.

Er werden een paar boelekes geboren bij vriendinnen. De piepjonge jongens werden geknuffeld en besnuffeld.

Er waren oudergroepen in Aalst en in Gent.

En er was een optreden van de kapitein deze middag in de nieuwe bib.... dus er werd ook gedanst. Leuk!


















En das dus de reden dat je de laatste tijd niet veel van me hoorde. Maar ik denk dat je daar wel tegen kan, toch?

dinsdag 21 september 2010

Wat we missen...





Hoe klein zijn we in het helaal, hoe groots de natuur.
Hoe groot zijn we in ons eigen licht? Waar valt onze schaduw op?
Wat maken we onzichtbaar door onze eigen constructies en straten zichtbaar te maken?

maandag 20 september 2010

Vandaag is groen....

...de kleur van mijn vooruitgang.
Letterlijk. Ik ga vooruit op vrouwkracht, wat niet minder wil zeggen dan dat ik mij nog nauwelijks met de auto verplaats. Ik hoop dit over een paar maand, als het regent dat het giet en vriest dat het kraakt nog kan zeggen, want de intenties zijn er maar het vlees soms zwak.

Maar enfin, we hebben ons een kaart gekocht met fietsknooppunten. Je vind die op internet, maar soms is het ook wel handig om die gewoon in je rugzak te steken en avontuurlijk op pad te gaan.
Want zonder die kaartjes moet ik tot mijn scha en schande toegeven dat ik mijn buurt echt niet ken. Ik ken enkel de autowegen en dat zijn nu net niet de gezelligste om met de fiets af te leggen en bovendien zijn de fietswegen gewoon korter en aangenamer, en een veel effecientere manier van je verplaatsen van A naar B. En, toegegeven omdat het nieuw is, is het ook heel leuk om zo je traject te plannen en heel veel te ontdekken in je eigen buurt.
Mijn fysiek gaat er door de combinatie lopen en fietsen goed op vooruit en dat is ook mooi meegenomen.

Mensen vinden mij nogal een 'groene' maar dat is waarschijnlijk relatief. Er zijn mensen die echt veel ecologischer leven dan ikzelf. Zeker wat betreft mobiliteit... maar ik ben druk bezig om daar verandering in te brengen en mijn huisgenoten aan het overtuigen om hierin mee te gaan. (Wat overigens geen probleem is, moet ik vrolijk toegeven)
Tot hier toe was de auto hét verplaatsingsmiddel bij uitstek in ons gezin voor bezoekjes en uitstapjes, ook al reden we niet zo heel veel autokilometers. Dat was vooral om praktische redenen. Met kleine kinders is het soms zo een gedoe met de fiets (dacht ik) en ik was tijdens de borstvoedingsperiodes ook vaak gewoon heel moe en had ik niet veel energie om daarover na de denken (of is dat nu een flauw excuus?) en al zeker niet om overdreven actief te zijn. Hoewel ik nu weet dat je van bewegen en sport juist energie krijgt, maar daar was ik toen nog niet zo van overtuigd.
Maar kom, er is een tijd voor alles en omkering gebeurt vaak geleidelijk aan en dit is dus de volgende stap. Ik ga me niet te druk maken over de vraag of ik hem niet eerder had moeten zetten, het is was het is.

Je hoort zeker nog van mijn avonturen in fietsland... en wie weet komen we elkaar wel eens tegen tussen knooppunt 37 en 42.

woensdag 15 september 2010

Het leven volgens Sabby - part 3 : zeg het met een citaat



"Een andere wereld behoort niet alleen tot de mogelijkheden, zij is al in wording. Op een stille dag kan ik haar horen ademen."


Arundhati Roy

Autoloze zondag?

Wij hebben een auto maar gebruiken die niet vaak. Voorlopig werk ik nog thuis en David gaat elke dag met zijn fiets naar zijn werk. Hier en daar komt hij wel van pas als we ergens op bezoek gaan of om boodschappen te doen.
Tegenwoordig letten we er mee en meer op wanneer en waarom we de auto nemen, vooral om impulsritjes wat tegen te gaan. We hebben allebei een goede fiets met een fietsstoeltje en een fietskar, dus waarom zouden we de auto nog nemen voor korte afstanden?
Er ligt sinds kort een boekje in de auto waarin we telkens onze kilometers noteren en daarbij schrijven waar we naartoe rijden en met hoeveel we in de auto zitten. Dat houdt ons alert en biedt een goed overzicht van ons autogebruik. Het verplicht ons sowieso al een beetje om na te denken over ons autogebruik, wat goed is.

Maar hoe meer de auto stilstaat, hoe hoger de prijs per kilometer natuurlijk. Want taxen en verzekeringen blijven hetzelfde, ongeacht hoeveel kilometer we rijden op een jaar.
Daar hebben we ook iets op gevonden. Aangezien een auto voor ons geen statussymbool is, maar een gebruiksvoorwerp dat handig is voor sommige verplaatsingen, zien we het zitten om hem te delen met andere mensen. Mensen die geen auto hebben, of mensen die al een auto hebben maar voor wie een tweede auto heel af en toe wel handig zou zijn. Daar komt een klein beetje administratie bij kijken (de verzekering aanpassen, de kilometers opschijven en een contract tekenen) maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Mensen met wie wij het zien zitten tekenen een contract, gebruiken onze auto op momenten dat hij hier toch maar staat te staan (dat laten we weten in een op de computer gedeelde agenda), betalen een bedrag per kilometer dat ze gereden hebben op het einde van de maand... et voila, goed voor alles en iedereen:

*goed voor het milieu want gemiddeld gezien wordt er minder met de auto gereden
*goed voor onze lijn want we pakken al eens meer de fiets
*goed voor de portemonee want onze auto levert ons iets op, en de gebruiker is er ook goed mee want hij moet geen auto aanschaffen.
*goed voor onze buurt, want er is minder parkeerdruk door minder auto's, we leggen meer sociale contacten en er blijft meer plaats over voor groen.
*voor onze samenleving: er moeten minder auto's geproduceerd worden dus er zijn minder grondstoffen nodig.

En hoe doen wij dat dan juist? Wel alles over particulier autodelen vind je op de site van Autopia en voor de rest zal het gewoon proberen zijn. Ik ben zelf ook heel benieuwd. Want de theorie kennen we al, aan de praktijk gaan we nu werken.

We zijn goed bezig trouwens, want zoals reeds gezegd doen we het meeste al met de fiets. Achter de fiets hangen we ook een soort van remorque als we boodschappen gaan doen. Echt, er zijn bijna geen argumenten meer om toch de auto te nemen voor korte afstanden.


maandag 13 september 2010

Voor de fans van Ubi

Wie houdt van een uitdaging mag mijn meer dan schoolrijpe 2,5 jarige zoon eens komen lenen voor een paar uurtjes. Nadat hij deze avond een tas brak en ik de scherven aan het opkuisen was, was meneer al ribbedebie over het deurpoortje heen middels een stoel, en had hij een bus dettol leeggekapt in het waspoederbakje van mijn wasmachine en vervolgens zichzelf dagcremegewijs ingesmeerd met bramenconfituur uit de frigo.
Zaterdag had ik iets dergelijks voor toen ik op mijn knieën met mijn hoofd in de kast de afvoer aan het herstellen was die de jongeheer had losgekoppeld.
Deugenieterij alom dus, en niet altijd grappig.
Het kind heeft een uitdaging nodig. Zolang ik samen met hem puzzel, rijmpjes aanleer, liedjes, dansjes, kleurtjes, enzovoort is hij de zaligheid zelve. Hij pikt dingen snel op en amuseert zich. Klaar voor school met andere woorden. Het kind dan, over mezelf zou ik eerder zeggen 'bijna zot'. Ik herinner me evenwel van Mauro eenzelfde periode 2 jaar geleden. Ik heb toen ettelijke malen gezworden: "als dit een onthaalkindje was, zette ik die opvang stop" ofzoiets. Dat was snel over toen hij naar school begon te gaan, toen werd hij veel rustiger, dus dit voorbeeld indachtig, leef ik op hoop wat betreft Ubi. (Af en toe mag je eens ventileren op blog he ;-) en ik zie hem doodgaarne en het zal voor mij toch ook even slikken zijn om voor het eerst in 4,5 jaar overdag geen kindjes van mijzelf meer in huis te hebben, maar je snapt mijn punt vast wel)

Tot die tijd, nog een week of zeven, probeer ik hem zelf wat te prikkelen en wat uitdaging te geven. Een van de nieuwe favoriete liedjes van de peuters hier is hetvolgende:



leve de kapitein!

vrijdag 10 september 2010

Winnaars give away

Joepie, je hebt gewonnen!
Ja, jij!

Als je door de tekst van het give-away log al even hebt nagedacht, dan is er winst. En dat was mijn bedoeling.
Helaas ligt het niet in mijn mogelijkheden om je schone lucht en een onvervuilde aarde en zoete regen te beloven. Een echte prijs is er dus niet. Of toch?

Stel nu dat ieder individu zijn -ik zeg maar iets- voetafdruk kent en dat we die aan elkaar zouden afmeten. Stel nu dat ik door mijn ecovriendelijke acties mijn voetafdruk verlaag en een deel van die verlaging aan jou schenk als prijs. Zou dat niet fantastisch zijn? Dan heb jij een lagere voetafdruk zonder er iets voor te moeten doen.
Dat zou misschien een idee zijn. Zou ik?

Zoals handelen met CO2-uitstootrechten. De meest vervuilende landen kopen gewoon de rechten van de armere, minder industriële landen over, zodat niemand echt moet veranderen en we ons nog eens als helden kunnen gaan gedragen omdat we de 'derde wereld' geld geven.
Toeval of niet, maar daar bestaat dus een heel duidelijk, niet te lang, informatief filmpje over.  Het is echt de moeite om eens te bekijken omdat het op een heel eenvoudige manier weergeeft waar men boven ons hoofd mee bezig is én ons inzicht geeft in de mechanismen van de markt.




Ik hoop dat jullie er evenveel aan hebben als ikzelf... een geïnformeerd mens is er 200 waard.

Weette, ik kreeg de laatste dagen een paar mailtjes met vragen of ik er niet af en toe depressief van wordt, van met de toestand van de planeet bezig te zijn. Wel... nee niet echt. Ok, ik denk daar veel over na, maar dat is nu niet bepaald iets waar ik veel aan kan doen. Ik ben mijn oogkleppen ergens onderweg kwijtgeraakt en doen alsof er niets aan de hand is, is voor mij geen optie meer.
Dan zijn er twee mogelijkheden: ofwel doe je niets en blijf je bij de pakken zitten, ofwel probeer je een heel miniscuul klein deeltje van de oplossing te zijn. Verander de wereld, begin bij jezelf. Et voila, zo is ooit dit blog begonnen. Ik heb al veel bijgeleerd in die bijna 3 jaar tijd, en af en toe heb ik daarover geblogd. Veel stappen gezet ook, en ik ben niet van plan mijzelf als 'aangekomen' te beschouwen.

Maar weet dat elke stap die er was (is en zal zijn) een kleintje is. En zo kom je na een paar jaar precies toch al een eind. En zo zetten ook de meesten onder ons telkens kleine stappen in de juiste richting. Ook jij, ahja, anders zou je dit blog niet lezen. En daarom wordt ik niet depressief. Ik weet dat er nog werk aan de winkel is, maar ik ben aan het stappen. En jij stapt met mij mee en die wetenschap maakt mij blij. Want samen leggen we een weg af, en samen maken wij een verschil. En op die manier slagen we er toch in om én bewust én realistisch en toch ook gelukkig te zijn.
Merci daarvoor, om die weg samen te gaan, ieder op zijn tempo, ieder op zijn manier....

woensdag 8 september 2010

GIVE AWAY... voor kindjes én volwassenen

Ik las eergisterenavond de post van Maman Verte over haar 'actie' in de H&M.
Wel geweldig vond ik dat! Ik vind het moedig dat ze zelf dit initiatief individueel nam. Maar ik heb het concept ook lopen herkauwen en verder over nagedacht. Maman Verte heeft namelijk een punt als ze zegt dat grote concerns er niets van merken als we als individu daar wegblijven. Daar voelen die niets van. Als je ze af en toe 'lastig valt' dan is dat voor hen misschien iets irritanter. Dat ga ik zeker ook eens proberen, daar hoor je nog van.
Maar wat ik het meest inspirerend vind is alweer de gedachte dat je als individu echt wel een verschil kan maken. Verschil voor de maatschappij, dat spreekt voor zich... alle beetjes helpen.

Maar het grootste verschil maak je bij jezelf. Want geef toe....(en eerlijk waar, ik verwijt hier niemand die af en toe of altijd producten koopt uit ganbare niet-bio teelten).... ergens weten we wel dat er met vele zaken die we kopen iets mis is. Van overdreven pesticidengebruik en overzees transport terwijl het niet nodig is, tot slavernij in de naaiateliers in ontwikkelingslanden, maar ook de manier waarop we met dieren omgaan.
Ik keek gisteren naar 'our daily bread' op DVD. Dat is een documentaire over ons eten, zonder woorden. De beelden zeggen alles. En ik wist alles wat ze toonden al wel, maar toch was ik geschokt. Triest en blij. Triest om te zien hoe het er aan toe gaat op de velden en in serres. Ergens ook een soort van blij dat ik met mijn hand op mijn hart kan zeggen dat ik daar niet, of niet bewust, aan meedoe. Dat het niet op mijn vraag is dat het systeem zo in elkaar zit. Want of je het nu graag hebt of niet: de vraag stuurt het aanbod. Wat wij niet kopen zullen zij niet produceren.

Mijn exposé valt in herhaling. Misschien al wat afgezaagd... Misschien ben je allang afgehaakt en lees je dit niet eens meer, of ben je op zoek naar de give away in dit verhaal. In geval van dat laatste... juij je bent er geraakt. Er wordt inderdaad weer iets weggegeven! Kijk eens even naar het filmpje hieronder....




En weet... dat het ook voor jouw kindjes of neefjes en nichtjes is dat het de moeite is om onze manier van leven en consumeren in vraag te stellen. Zij zijn de toekomst. Zij moeten hiermee verder.
Of zoals de indianen zeggen:
Treat the earth well: it was not given to you by your parents, it was loaned to you by your children.

Dat is dus vandaag mijn kado voor jou en je kindjes... minder vervuiling. Een kado dat we makkelijk kunnen delen met elkaar. En dat pas een echt kado wordt als we bereid zijn om allemaal even na te denken. 
Wie kans wil maken op deze give away.. laat een reactie achter en ik laat een van mijn kindjes een briefje trekken op het einde van de maand. 

Het spreekt voor zich dat je meer kans maakt om te winnen als je dit bericht - of een soortgelijk verspreid op jouw blog. Veel succes!


zondag 5 september 2010

Vandaag stonden we met EVA met een stand op Casa Del Mundo in Aalst, een wereld-solidariteit-mondiaal-multiculturele-vredes- happening. Zoiets.
Ik doe dat altijd heel graag, zo standje houden... tof om nieuwe mensen te leren kennen. Leuk ook om te praten over zaken die me echt nauw aan het hart liggen en wie weet ook hier en daar eens iemand inspireren of aan het denken zetten.
Maar vanaf het najaar starten we ook met een ouderwerking in Aalst, dus was ik er ook wel een beetje om die activiteiten wat te promoten. Ervaringen en tips rond milieubewust opvoeden uitwisselen gaat namelijk net iets vlotter als er buiten mezelf nog andere mensen aanwezig zijn.

En om die ouderactiviteiten wat in het oog te doen springen kwam ik gisteren nog op het idee om voor de kindjes een EVA t-shirt te maken, want de zon had beloofd ook eens af te komen en dus werd Casa del mundo een gezinsuitstap. Dat springt in het oog en het is een superhandige manier om een conversatie te starten ;-)
Ik dacht het eerst met flockfolie te doen, maar al die letters... dat zou wel efkes geduurd hebben.  Maar ergens in de loop van vorige week meende ik Marleineke op een bijeenkomst van 't creatuurtje iets te horen zeggen over transferpapier in de Hema. Ben ik eens gaan kijken, vond ik daar mijn gerief. En op een kwartiertje tijd had ik de zaak al klaar. Easy peasy.

En mijn kinders ja, die lopen wel met wat propaganda op hun lijf. Wat wil je, met zo'n moeder ;-)
Maar erg vinden ze dat niet. Ubi trekt er zich niets van aan en Mauro is best wel fier op zijn 'vegetarische t-shirt'

Beetje jammer vond ik het wel van mijzelf dat ik er nu pas opgekomen was om dit te maken en dat er dus geen tijd was om nog op zoek te gaan naar effen witte bio t-shirts. Ik heb er dus voor een keer "gewone" gekocht in de Hema, maar eigenlijk voel ik me daar niet super bij. Zeker niet omdat ik net een artikel in de krant had gelezen. Zeer verontrustend vind ik dat.  We moeten toch ietske voorzichtiger en eerlijker omspringen met onze aarde en met onze medemensen. Het kan niet zijn dat we anderen als onze slaven gaan gebruiken, noch in ateliers, nog op het landbouwveld. Ik zou heel erg kunnen opgaan in dit onderwerp, maar dat ga ik niet doen, niet nu. Kelly heeft er net nog een mooi stukje over geschreven....


















zaterdag 4 september 2010