maandag 25 oktober 2010

En hoe is't?

Awel, goed eigenlijk.
Ubi en de school gaan dikke vriendjes worden. Het liep zoals reeds voorspeld enkele dagen geleden. Ik ken mijn gebroed ;-) We tellen dus verder af...

En met mijne pelletkackel, awel, ook goed. Er was wel enigste verwarring vandemorgen over het uitkuisen, dat moeten we nog even uitdokteren hoe we dat gaan doen. Ik was van 't gedacht om hem deze morgen in alle vroegte uit te kuisen, voor alle kinders wakker waren, want zo een jobke doe je liefst als hij koud is natuurlijk. Maar ik was vergeten dat hij geprogrammeerd staat en dat hij al lekker stond te gloeien als ik beneden kwam. (Juist ja, ik was dat allang vergeten hoe dat gaat: een verwarming die geen gebroebel veroorzaakt in alle leidingen in gans het huis als ze aanslaat en dus iedereen wakker maakt .... en een thermostaat met een timer! Geloof het of niet maar onze thermostaat is al een jaar kapot en tot hier toe moest ik dus telkens handmatig de mazoutketel gaan aan en uitzetten als ik het wat fris begon te vinden of een uur voor ik wil douchen of iets dergelijks.... dus dit is luxe!)

En voor de rest was het gisteren werkelijk inspirerend...de klimaatbeurs. Leuk om (oude) bekenden nog eens terug te zien en nog wat nieuwe mensen te leren kennen. En mijn hoofd zit vol fantasietjes en ideeën -het ene al wat realistischer dan het andere- om met mijn tuin en mijn huis dingen aan te vangen. Jawel, nog meer geniale ideeën.

En er was ook nog een stokje van Leen dat ik 'moest' vangen, en dat gaat over eten. De stokjesvraag bij deze is 'wat eet jij vandaag?'
Wel, ik moet bekennen dat wat de quiche voor Leen is, de lasagna bij ons is, als ik achter het vuur sta tenminste. Ik maak dat minstens ene keer in de week omdat je in zo'n gerecht echt alles kwijt kan.
Vandaag was het een lasagne van pompoen, met rode linzen en paksoy, recht uit de tuin.
Dat houdt in dat ik 2 ajuinen stof met met teentjes look, daarbij de fijngesnden nerven van de paksoy, en in stukjes gesneden pompoen*, een glas rode wijn, een bouillonblokje met mediterrane kruiden, een glas water en 6 el rode linzen laat pruttelen. En dat terwijl ik de bladen van de paksoy (kan ook met spinazie of warmoes) blancheer en een soort bechamelsaus maak van olie, bloem en havermelk met was nootmuskaat en een tikje zout. Dat leg ik dan in een lasagnekom: eerst pompoenmengsel, dan spinzazielasagneblad, dan paksoy met wat 'bechamel', dan weer spinazielasagne, dan weer pompoen, lasagne, warmoes, fijngesneden tomaatjes (tzijn de laatste van dit jaar) en daarover nog wat bechamel en als bovenste geschaafde amandel en zonnebloempitten. 
Er komt geen zuivel aan te pas dus aan deze lasagne... want als je dat elke week (of zelfs meer) eet (wel met andere groenten welliswaar) en je doet er telkens een halve kilo kaas in of op, dan komt dat niet goed vrees ik. En bovendien probeer ik elke dag mijn kinderen iets van noten of zaden of notenpasta te geven, en op deze manier luk ik daar wel in en mis je dat kaaskorstje geeneens.
Dat ziet er dan ongeveer zo uit:

*Qua pompoen was het een kleinte. Iets tussen een tennisbal en een voetbal in, das juist genoeg. En ik schil dat niet, dat moet echt niet, bespaar u het werk (als je bio koopt tenminste) -gewoon afwassen is voldoende. En de pitjes, die verzamelde ik, droogde ik af met wat keukenrol en kunnen nog verder dienen: volgend jaar als pompoenplant in mijn tuin of geroosterd in de oven als gezond tussendoortje.
Veel afval heb je dus niet aan dit gerecht ;-)

En dat stokje, Kelly... zou je zo vriendelijk zijn om het te willen vangen? Ik ben ne keer curieus of die vijzel en die kookboeken van u ook echt gebruikt worden :-)
(voel u niet verplicht hee meid, dit is geheel vrijblijvende.... as always)

zaterdag 23 oktober 2010

Ze zijn gekomen...

.... de mannen van de pelletkachel. Ze hebben mijn stoveken hier geïnstalleerd en we hebben ontdekt dat we een goed trekkende schouw hebben die het nog echt goed doet (soms zijn er dus ook positieve verrassingen aan oudere huizen) en niet veel later zat ik te genieten van het vuur en de gezellige warmte.
Knisperen doet het vuur niet. Daarvoor zal ik desgewenst nog elders moeten gaan. Maar de drempel van mijn comfort en andere eisen ligt helemaal zo hoog niet.

Wetende dat het bij mijn terugkomst binnen waarschijnlijk lekker cosy zou zijn, durfde ik het ook aan om buiten in de tuin te gaan werken. Met al die grijze wolken, soms hevige wind en hier en daar wat nattigheid, ziet het er langs de binnenkant van het raam nogal mistroostig uit. Maar eens buiten krijg ik dan steeds weer meer energie.
Ik deed nog enkele kleine klusjes om mijn tuin winterklaar te maken, en betrapte mijzelf op geniale ideeën. In mijn realiteit zijn dat vooral ideeën waar honderden anderen al waren opgekomen, maar waarvan ik zelf nog niets wist en derhalve naïef aanneem dat ik het zelf bedacht heb.
Ik heb namelijk al mijn vervrozen oostindische kers afgedaan en onder mijn fruitbomen 'gesmeten'. Oostindische kers zaait zichzelf namelijk nogal vlot uit en ik heb in een dik boek over ecologisch tuinieren gelezen dat het een supergoed idee is om die plant onder fruitbomen aan te planten. Ik heb niet alleen de zaden er gelegd, maar de gehele plant in de overtuiging dat die plant zelf daar eerst kan vergaan, de bodem voeden en zo meer kan doen voor de latere planten die daar nog gaan komen te staan.
Stel dat mijn tactiek niet werkt, heb ik nog altijd gedroogde zaden achter de hand die ik daar in de lente nog kan gaan zaaien, no problemo.
En ik heb ook mijn serre uitgekuist. De tomatenplanten waren 'op' en die werken in stukken gedaan en bovenop golfkarton ook voer voor de bodem op een stuk waar nog wat veel werk aan was. En dan kwam het lastigste karweitje: in mijn compostvat wroeten om er het compost uit te halen, te zeven en daarmee al mijn bodem van de serre (die erg droog en uitgeput was van de warme zomer) voor een stuk bemesten. In het voorjaar doe ik dat dan normaal gezien nog wel eens. Dat is altijd een heel werk omdat er ook zaden van grassen in de serre lagen, en het is niet de bedoeling dat die zichzelf inzaaien.
Nu heb ik er niet beter op gevonden een van mijn kiekes te vangen en ze in de serre te zetten... de kip zal al die zaden wel opeten, de bodem wat openscharrelen en er haar gevoeg op doen.. ideaal voor mijn tomaten voor volgend jaar! Mensen die ongerust zijn over het emotionele welzijn van mijn kiek: ze moet daar niet gans de winter zitten, ik heb er haar ook een nest gemaakt en een slaapstok, ze zal nog elke dag extraatjes krijgen en binnenkort mag ze heus weer gewoon naar het gewone kot. Ze heeft er trouwens nog al in gezeten, in die serre, in de lente van 2007. Toen was ze nog maar een klein piepkuiken en hebben we alle 5 ons kippen laten rondlopen in de serre (ik vond dat dat teveel stonk ik de garage en een serre is toch relatief warm, ook al in de lente) tot ze groot genoeg waren om niet meer door de draad van de omheining te kunnen kruipen.

Mijn hoofd bruist ook van de ideeën over wat ik nog allemaal ga aanvangen met mijn huis en mijn tuin, zo erg dat ik er zelfs 's nachts van droom. Ik heb de laatste tijd weer meer inspiratie opgedaan, dat heeft er zeker mee te maken. En het lukt me steeds beter om effectief door te werken buiten, omdat Mauro en Ubi zich al met elkaar kunnen bezighouden en niet meer constant aan mijn rokken hangen terwijl ik iets wil doen.  En echt... dat is zalig.
En die geniale ideeën... wel ja, als ik ze tot uitvoer breng zal ik het wel laten weten, dan vertel ik er alles over ;-)

donderdag 21 oktober 2010

School

Morgen gaat Ubi voor het eerst naar school... nog niet voor echt, maar voor een wenmoment. Als ik een goed inzicht heb in mijn eigen kleine peuter zal dat ongeveer alsvolgt gaan: Ubi komt toe in de klas, doet zijn jas uit, gaat meteen kinderen aanklampen en maakt een scène als hij weer mee moet naar huis. Ik ben benieuwd!

Nog een dikke 2 weken en dan mag hij 'voor echt' gaan. Hier thuis is hij de grootste (samen met nog een ander jongetje dat net even oud is) en het gaat hem steeds minder af. Hij vind zijn plek niet meer altijd en vraagt op zeer negatieve manieren aandacht, bijvoorbeeld door anderen pijn te doen (wat hij dan nog zelfs triomfantelijk zelf komt zeggen als ik het niet gezien heb) vooral dan met zijn tanden. Ik denk dat elk kind van de opvang wel al eens kennis gemaakt heeft met Ubi's honds gedrag. Ik hoop zo hard dat dit maar een fase is, want het is niet fijn. Het is absoluut vervelend als ik aan de ouders van mijn onthaalkindjes een gekwetst kindje moet meegeven, en het zou ook niet fijn zijn als de juf me binnenkort zou moeten komen vertellen dat hij ook daar anderen pijn doet. Maar zover zijn we nog niet. Want ik kan het me nu al niet meer voorstellen, met Mauro had ik iets vergelijkbaars aan de hand.... die kon vlak voor hij naar school begon te gaan ook soms zo agressief zijn. Daar hebben ze in de klas nooit iets van gezien en ook hier thuis was dat zeer snel voorbij eens hij naar school ging.
Op hoop van zegen dan maar?

Het positieve in ieder geval is dat ik op deze manier echt begin uit te kijken naar zijn schoolstart. Het is niet fijn de hele dag boos te moeten zijn op je kind. Dat is hopelijk binnenkort over. Het zal wel raar doen, dat wel, voor het eerst in meer dan 4 jaar geen kind meer van mezelf in huis overdag....Maar we zijn er klaar voor! (roep ik nu nog stoer)

woensdag 20 oktober 2010

Warm

Terwijl de wind uit een guurdere hoek komt aangewaaid en de regen de verleiding om binnen te blijven en brood te bakken alleen maar vergroot, gaat ook de verwarming weer aan. We hebben het nog redelijk lang kunnen uitstellen maar ik kan niet anders dan toegeven dat het smorgens bitterkoud is. De dagen van warme verse boerensoep en wantjes zijn weer aangebroken, de oostindische kers is al vervrozen.

Maar er is ook goed nieuws. De bollen voor lentebloemen zitten al in de grond, dus er is alweer iets om naar uit te kijken.
Al zijn de herfst en de winter ook erg welkom, ik ben nogal een verdraagzaam type... en kou kan ook gezellig zijn, zeker als je je erna kan warmen aan het vuur.
En dat is precies wat ik ga doen. Ik bestelde enkele weken geleden een pelletkachel. Momenteel warmen wij ons aan mazout, maar erg blij ben ik daar dus niet mee. Ge moet maar durven hee: een blog schrijven over ecologisch leven en je warmen met aardolie! Maar dit verhaal gaat ook over stapjes zetten uiteraard, en dit is er eentje. Weer een stapje dichter bij een betere toekomst. Ik ben heel benieuwd... normaal gezien vanaf zaterdag zitten we in een ander soort warmte en kan ik tijdloos staren in de vlammen met een kom hete saliethee tussen mijn handen geklemd.

zondag 17 oktober 2010

Herfst

Gisteren was onze auto gereserveerd dus ging ik voor het eerst met de trein naar Gent op zaterdag om te oudergroepen (dat wordt werkelijk een werkwoord in mijn leven)
Ik ben met het openbaar vervoer langer onderweg, maar had daar rekenening mee gehouden en trok wat tijd uit, deed het langzamer aan.
En nee.... ik heb het me echt niet beklaagd. Ik had zoveel geluk dat het ondanks de dreigende wolken, het niet regende en ik heel makkelijk met de wandelwagen met Ubi te voet een wandeling van een half uur naar het centrum kon maken.

Op de weg terug wandelde in rustig door het citadelpark met Ubi slapend en rustig. Ik bedacht me mijn eigen positiefste gedachte dat de zon (en de sterren....)werkelijk daar waren.... boven die donkergrijze wolken. Weten dat ze er zijn... en even verder kijken dan enkel het grijze en aanwezige.
Tot opeens..... midden in die gedachte de hemel opentrok en de zon schitterend en krachtig een gouden licht wierp over het park.

De foto onder geeft een flauwe impressie.... ik had mijn eigen toestel niet bij me. En als ik het al mee had gehad, had ik het waarschijnlijk niet eens uitgehaald, om de magie van het moment niet verloren te laten gaan in een grabbelen in mijn rugzak.
Ik stond daar. Alleen in het park.  Mijn hart sloeg een slagje over en meteen eentje dubbel. Een lentekriebel in de herfstbuik. 
Het was zo.... schoon en echt..... dat ik er nog van moet glimlachen als ik er aan denk.



Tegelijk brengt de herfst een soort van melancholie naar boven. Mijn postje van hieronder, het citaat van Loesje, houdt daar eigenlijk verband mee. Mijn eigen 'stoerdere' tijden worden deze herfst een beetje terug naar de voorgrond gehaald door een gemist concert van een vroegere favoriete band op vrijdag (waar een vriendinneke wel heen ging) Een kleine glimp in een oud stuk van mijn zieltje.... als je voorbij de intro geraakt ;-)

zaterdag 16 oktober 2010

vrijdag 15 oktober 2010

Klimaat...


Binnenkort gaat in Aalst een interessante klimaatbeurs door. Op het klimaatblog kan je een overzicht vinden van alle lezingen en workshops die er zullen doorgaan. Ook voor de kindjes zijn er leuke activiteiten te doen... en er zijn naast de lezingen ook veel (lekkere!) standjes die het bezoeken waard zijn.

Natuurlijk komt daar heel wat organisatie bij kijken en misschien zijn er hier wel bloglezers die zoiets hebben van: "oh, het klimaat, daar ken ik alles al van".... wel dan zijn er misschien nog mooie kansen om de beurs eens van achter de schermen mee te maken, leuke mensen te leren kennen en op een andere manier inspiratie op te doen.  In dat geval laat je maar eens iets weten!

Iedereen welkom dus, groot en klein, jong en oud...

vrijdag 8 oktober 2010

Het alledaagse...

Soundtrack bij deze dag...



Geluk zit 'm in kleine dingen. De leuke reacties na de kookles gisteren in 't wereldhuis, de zon die schijn, het feit dat ik nooit meer een sok kwijt zal zijn, de reacties op de artikels in de kranten over onze letsgroep, en 't feit dat onze auto vandaag voor het eerst met een ander op schok is.
En misschien zelfs het feit dat de mensen van wie dat te verwachten viel, meewarig het hoofd schudden en met de ogen draaien als ze over bovenstaande dingen en mijn enthousiasme daarrond horen. Het raakt me niet en het is zelfs een bevestiging, waar ik vrede mee neem.

Al zit er een krak op de plaat... i do not worry... er is altijd een reden om te zingen....



zaterdag 2 oktober 2010

De waarheid

Er zijn woorden voor... niet die van mij maar van Toon Tellegen...

Je moet, zeiden ze, de waarheid onder ogen zien.
Nu! Nu meteen!
Ik zag de waarheid onder ogen.

Toen het donker werd fluisterden ze:
nu mag je wel iets anders onder ogen zien-
als je wilt.

Het was stil
en ik zag de liefde onder ogen
en de onnadenkendheid met haar reusachtige vleugels
en de eenvoud van het maanlicht op mijn muur.

Nu weer de waarheid, zeiden ze. Nu!