maandag 29 november 2010

Alle dagen...

Het weekend was druk in de fysieke en mentale betekenis van het woord. Leuk druk wel, vol van ontmoetingen. Ontmoetingen met bekenden, ontmoetingen met onbekenden. Lachen en praten, maar ook eens stil zijn.

Zondagochtend ging ik naar het pluisatelier om kerstkransen te maken. Terwijl mijn handen in het groen knipten en graaiden, kwamen de gesprekken van de zaterdag in me opborrelen... Het was eens fijn om in stilte te kunnen werken. Om de geur van den en verse koffie zachtjes in mij op te nemen. Gesprekken van anderen als een gefluisterd lied aan me voorbij te laten gaan.

Nadien was er nog een VELTfeestje, gaf alweer veel stof tot nadenken. Misschien te veel om goed te zijn. De nacht was te kort en te onrustig. Tussen de verpleegsessies door van het ganse gezin dat bezocht werd door een of ander onwelriekend virus, kwamen ook de gedachten niet tot stilstand. Heb ik wel gezegd wat ik juist bedoelde? Zou dat of dat niet wat té negatief/positief overgekomen zijn? Honderd keer een gesprek opnieuw voeren dat niet opnieuw te voeren valt en het honderd keer anders aanpakken. Meer zwijgen misschien, of net meer zeggen. En dat terwijl het er eigenlijk niet echt toe doet. Het in wezen tijdelijk is, een momentopname en dus vergankelijk. En waarom maar blijven razen als het niet belangrijk is. Of is het dat toch, En waarom?


Het resultaat van het atelier vind je hieronder. Ik vind het resultaat geslaagd voor de eerste keer.  Misschien is het geen slecht idee om mijn handen ook vandaag aan het werk te zetten en mijn gedachten een beetje te laten rusten. Ik hou mezelf maar voor dat ik dat kan, en schudt dan een beetje meewarig maar ook schuchter lachend mijn hoofd om mijzelf.






















Zij is mij voorspeld aan het ontbijt, de onzekerheid, zij is gearriveerd.
Zij grijpt onmiddellijk in, interne chaos, zij kan het zich niet beter wensen.
Zij breekt mijn vingers provisorisch en dooft de pijn met krachtige scrupules.
Zij trekt een kap over mijn ogen en stelt haar delicate vraag:
of ik ze niet meer sluiten wil voor haar.
Ik wijs haar waar mijn antwoord staat.
Het laat haar koud.
Haar kleur is rood.
Zij pakt haar koffers uit.


Toon Tellegen


zaterdag 27 november 2010

Pizza.....

Normaal is er de kabouterssite voor de recepten, maar deze wou ik jullie toch niet onthouden. Ik krijg zo nu en dan de vraag hoe ik mijn pizzabodems maak.

Wel, hier het recept van mijn pizzabodems:
600gr meel
5gr droge gist
5gr zout
60 gr olijfolie
400 ml lauw water.

Zo ga je te werk:
Meng zout en meel, maak een kuiltje in het mengsel, doe daar de gist in en voeg langzaam water en olie toe en kneed tot je een stevig deeg krijgt. Het mag eigenlijk net niet meer aan je handen plakken, maar veel stijver moet het niet zijn.
Verdeel deze hoeveelheid in 4 stukken en maak er bolletjes van.
Afdekken met een deksel of plastic folie en een nachtje in de ijskast laten staan. (Het gaat rijzen)

Een uurtje voor je je pizza gaat bakken, laat je het deeg op kamertemperatuur komen.
Rol uit met de handen (bloem op de tafel of werkblad strooien) maar niet met een deegrol.
Wat gaatjes in prikken, olie opsprenkelen, beleggen en 15 minuutjes bakken op 225graden.

Je kan dit deeg ook klaarmaken zonder het een nacht in de frigo te bewaren, het zal dan iets minder luchtig zijn, maar wel sneller.

Ik doe er zelf ook meestal nog wat oregano onder voor wat extra smaak.
(Kan ook met andere kruiden natuurlijk)

vrijdag 19 november 2010

Verrassing

Gisteren volgde ik een avondvorming voor onthaalouders over 'voorlezen' en toevallig moesten we vandaag ook in de bib zijn van Lebbeke.
Nog toevalliger was dat er net vanavond in onze bib een voorleesmoment ging beginnen voor kleuters over een krokodil die graag kindjes wil eten en dat ik wel zin had om er eens naar te gaan luisteren. Het was geweldig! (Mauro vond het iets minder en heeft de boel gewoon gade geslaan vanonder mijn stoel, jawel) en al even toevallig zat er in mijn rugzak reeds, om te ontlenen in de bib, een boek over een krokodil die een kindje wil opeten. Die had ik gekozen voor ik wist van het vertelmoment, maar eerder op basis van de vorming van gisterenavond, waarin dat boek aan bod kwam.

Toen ik net Mauro te slapen legde in zijn bed (met een donsdeken van -jawel- een krokodil, dat ik niet veel gebruik omdat hij toen hij nog kleiner was dacht dat die krododil hem 's nachts zou opeten, maar gisteren toch zijn bed mee opmaakte) moest ik even glimlachen. Dat was toch wel allemaal zéér toevallig. Hoe toevallig kan toeval zijn?

Het zal wel even 'toevallig' zijn dat ik voor mijzelf een leesboek vergat mee te brengen van de bib.
Maar volgende week is het weer voorleesweek. Een extra reden, zo je die nodig hebt, om met de kinderen eens in de zetel te kruipen om een boekje te lezen of te bekijken. Die van mij vinden dat althans zeer plezant en ik probeer het dan ook dagelijks te doen, al is het maar even.

(Voorleesboekentips zijn altijd welkom.... )

Let's lets!

Op maandag 22 november is er een lets infomoment in Dendermonde.... geheel vrijblijvend, gratis en al wat je wil. Een koekske met wat koffie of een glaasje wijn verwachten je :-)

Meer info op www.letsdendermonde.be.. spread the word

woensdag 17 november 2010

Schatten.... op zolder

Vanmorgen in de vroegte toen ik mijn slaapogen nog aan het uitwrijven was trapte ik met mijn geitenwollensok in een onaangename koude vochtigheid op de keukenvloer. Goeiemorgen.
Ik was al halvelings wat grimmig omdat iemand (en dat kon er maar ene geweest zijn) die na mij was gaan slapen gisterenavond nog diksap of iets dergelijks had gemorst zonder op te kuisen, want ik was zeker dat die plas er nog niet was toen ik naar bed ging.

Enige opkuiswerken later draai ik nog maar mijn rug naar de plek en oeps: daar verschijnt ze alweer. Geen natte kringen op het plafond.... maar toch.... een bengelende druppel.
Wat krijgen we nu weer? Moet ik nu werkelijk nog zelf al voorbarig de plafond beginnen uitbreken. Grol!

Het lek werd voorlopig gefixt met een maandverband tegen het plafond. (Het was dat of een luier, en dat ging NOG minder een zicht geweest zijn en eerlijk: niemand had een beter idee en wat doe je in zo een geval?)

U moet weten: boven onze keuken is er geen verdiep meer, enkel schuin aflopend dakje, en een soort van minikruipzoldertje tussen dat dak en ons plafond waar je enkel in kan loeren door een gat in de muur van de kruipzolder van den achterbouw. Wat vonden we daar bij nader onderzoek op de plaats waar water lekte?
Een pot!
Een pot met water in, die helemaal vol zat.
Een pot met water in, die helemaal vol zat en ook nog drie dode muizen in dat water.
(vandaar dus die bruinige kleur van dat water, ik durf er zelfs niet verder over nadenken)

Met andere woorden wonen we al 5 jaar in een huis waar een gat in het dak zit, gefixt (of liever niet gefixt) door er gewoon een pot onder te zetten.
Overigens zal het waarschijnlijk wel gaan over een iniminigaatje, aangezien het voor het eerst is dat we water in de keuken hebben door het plafond.

Ik kijk al helemaal uit naar de verbouwingen en de schatten die we dan nog zullen vinden.

maandag 15 november 2010

Een goed huwelijk....

Nee geen relatietherapie, tenzij je het met me eens bent dat liefde door de maag gaat....

Zeker eens proberen:
Die twee samen (witte yofu en gemberstroop)
Goddelijk lekker!


De wereld volgens Monsanto...

Ken je Monsanto nog niet? Misschien zegt de naam roundup je wel iets? Misschien heb je zelfs ooit wel al gebruikt...



See for yourself.

vrijdag 12 november 2010

Sweet dreams

De nacht was veel te kort, maar zalig. Mijn ogen plakken nog toe terwijl de voormiddag al in vergevorderde staat is, en daarachter nog een zweem van gelukkige zaligheid drijft van ne veel te schonen droom die in mijn vel is blijven hangen.
Dat gevoel mag nog even blijven, want hoewel deze dag ergens voorbestemd was om met één hand op de piano wat zachte riedeltjes te spelen terwijl ik naar buiten tuur door een beregend raam en me koester aan het vuur dat herfststormen trotseert, is dit gewoon een werkdag. En droomdagen nemen toch de scherpste randjes af van het kinderlijk rumoer, hoewel ze wat schrik hebben van de realiteit en de voorzichtige mix van beide.


Mijn gedachten dwalen af, want wat ik eigenlijk wou schrijven is dat ik het boek van Verhulst aan Kelly zal doorgeven. Ik had het ieder van u gegund, uiteraard, maar zij heeft nu nog voor ontvangst al te kennen gegeven dat ze het zal doorgeven, en dat was een beetje de bedoeling. Niet getreurd, mijn boekenkast herbergt nog meer moois dat ik graag met de wereld wil delen, dus... wie weet...
Momenteel ligt "zijde" van Alessandro Barrico op mijn nachttafel, bijna uitgelezen. Ook zo'n schoontje. Laat maar weten als het je iets zegt om het te ontvangen. Deze keer is het simpelweg gewoon voor de eerste.




woensdag 10 november 2010

Nieuw evenwicht

Vandaag had ik de kans (jawel, met kleine kinderen in huis spreken we echt van kansen) om in de tuin te gaan werken. Zalig om tussen de regebuien door een zalige herfstzon op mijn gezicht te voelen. Ik ontdekte weer vanalles, onder andere een intrigerende kopergroenzwam. (is volgens een bevriend bioloog helemaal eetbaar, en ik had bijna een slachtoffer gevonden om eens te proeven, maar helaas, ik denk dat hij heeft afgehaakt)




Buurman keek hoofdschuddend toe hoe ik nogmaals in de weer was met stro en de papieren zakken waar mijn pellets in verpakt zitten. Hij vind mij echt een raar kieken vrees ik.
In het compostvat vond ik zowaar een grijze muis, die ik helaas onopzettelijk dakloos heb gemaakt. Ze mocht blijven van mij, maar ze had een beetje schrik en koos het hazepad.

Wat ik in de tuin werken noem is voornamelijk observeren, al dan niet met mijn camera in de hand. Verwondering ligt aan de basis daarvan, maar evengoed probeer ik een beetje vat te krijgen op processen en gebeurtenissen. Vandaaruit iets proberen te leren, te 'ongedrurig' als ik ben om het allemaal uit boeken te halen, misschien een beetje te veel vertrouwend op mijn eigen ervaringen en leerprocessen.
En dan ineens als het al donker is weer geweldige ideeën ontwikkelen, zoals een irrigatiesysteem voor de serre dit keer dat ik vanavond nog uitgetekend heb, zodat ik als alles goed gaat volgend jaar niet met emmers zal moeten heen en weer lopen om mijn tomaten te bewateren.

Gelukkig trouwens dat ik nog een paar pressen stro over heb. Sint en Piet waren hier al geweest dit weekend om een groot deel stro op te halen want hun paard had het koud. Ben benieuwd of dit consequenties heeft voor de opvulling van de schoenen van mijn jongens. Ze staan in elk geval al klaar.... mét een bioworteltje erin.


dinsdag 9 november 2010

Boeha

Gisteren hing ik een rookmelder op. Handig als ik door een oorverdrovend gepiep gewaarschuwd wordt als ik de ukkepukken zou moeten evacueren bij je-weet-maar-nooit situaties.

Intussen kregen we - totaal losstaand daarvan- dus stroompannes en werd de mogelijke kortsluiting nog niet gevonden.

En nu komt de aap uit de mouw en de kat op de koord: vanmiddag toen ik aan het koken was, kwam er een gepiep van jewelste 'ergens vandaan'. Een toch wel lichte paniek maakte zich van mij meester. Rookalarm! Vluchten!

Tot bleek dat het gewoon de batterij van mijn nieuwe tweedehandse laptopje was die plat ging gaan (bij gebrek aan stroom dus)
De terugslag van de adrenaline- opstoot maakt mijn lijf wat tam.

Maar dat is een probleem dat makkelijk op te lossen valt met een overdosis chocolade :)
(as if I need an excuse aha)

maandag 8 november 2010

een beetje té positief

....op een of ander bizarre wijze doet een deel van de stroomcircuits het niet meer van het huis waarin ik woon. Het deel van de circuits die voor wat gezelligheid zorgen, namelijk waar onze pelletkackel opzit, mijn modem, de stereo, de leeslamp etc. In mijn minder rationele buien zou ik zelfs durven aannemen dat het de geest van nonkel Roger is die me parten speelt en niet WIL dat ik het een beetje warm heb als de nachtelijke temperaturen onder 0 zakken.
Ik word daar wel een beetje mopperig van (ik ben ook maar een mens) maar trek me op aan het idee dat ik momenteel wel flink wat energie bespaar (terwijl de essentiële functies, zoals mijn diepvries) voorlopig nog wel werken.

En... ik heb nog iets gevonden (gekregen eigenlijk bij mijn verjaardag) voor als de koude haar intrede doet, de wind was alvast vrij scherp vandaag op de fiets.... lippenbalsem. De zaligste die ik tot hier toe al gebruikt heb: dr bonners organic lip balm met orange en ginger.
Ik hou van gember... ik hou van zachte lipjes..... Ideaal dus.


En voor wie net als ik eens graag vroeg onder de wol kruipt met een goed boek en een kersenpittenkussen met wat lavendelolie erop gedruppeld heb ik ook goed nieuws: ik kreeg van sandra het boek " de laatste liefde van mijn moeder" van Dimitri Verhulst. Ik geef het bij deze door. Laat me maar weten waarom jij het zou moeten krijgen en compleet subjectief (dat mag ook eens hee) kies ik dan zelf de leukste reactie. Het pittenkussen, de lavendel,  en het bed moet je dan enkel zelf nog voorzien.


maandag 1 november 2010

Vlassenbroek

De zon piepte na de middag tussen de wolken door. Mijn hoofd zocht rust, mijn lichaam beweging. Als kers op de taart werden mijn longen ook nog voorzien van verse lucht en mijn oren van vogelengezang.
Ik leef al bijna heel mijn leven, mijn Gentse Periode niet te na gesproken, in de buurt van Vlassenbroek, maar was er eigenlijk nog nooit gaan wandelen. Een folder van natuurpunt deed me een jaar of twee geleden voornemen dat toch eens te doen. Waarom het zo lang geduurd heeft? Geen idee.
Vandaag deed ik de stapschoenen aan, nam mijn fiets tot aan het kerkje van het schilderachtige dorpje en ging dan voor een kilometer of 10 te voet verder. Op de dijk kwam ik nog hier en daar wat mensen tegen, in het broek zelf leek ik heel alleen rond te dwalen.

Jammer dat het nu ineens zo vroeg donker was, ik had het niet erg gevonden nog even te vertoeven. De foto's hieronder verklappen waarom ik daar binnenkort nog terug zal gaan... Er valt nog veel schoons te ontdekken, en soms ligt het vlak onder onze neus.