vrijdag 11 februari 2011

Toen ik vanmorgen de deur opendeed kwam een klamkoele lucht me tegemoet, mijn lijf omwentelend en een golf van kiekevel ontstekend.
Lang duurt het meestal niet dat ik het fris vind, eens mijn benen beginnen we bewegen en mijn voeten ritmisch het asfalt kussen. Voor ik het weet staat mijn blik op oneindig en wordt er niet meer gedacht, enkel nog bewogen en geluisterd. De beats dwingen tot bewegen, het wordt bijna een ritueel.


Als de muziek plots stilvalt blijft enkel het bonken van mijn hart nog over, die de kadans overneemt. Enkele seconden later dringt ook het ochtendlijk gefluit van de vogels door. De natuur maakt zich stillaan op voor een nieuwe lente. En ook in mij ontwaakt een nieuwe energie. 

4 opmerkingen:

Celestine zei

Tof, Sabine!

Vandaag ga ik de tuin in en hem wat klaarmaken voor de lente: opruimen, perkjes klaarmaken, ... je hebt me weer eens geïnspireerd met Mier!

Allé, salut, ik m-o-e-t de tuin nu echt wel in, kan me niet meer houden! ;)

Maman Verte zei

goedgoedgoedgoedgoed!!!
Hélemaal mee eens
Veel liefs
MV

Micheline zei

Hee Sabine,
Heb net je blog ontdekt! Leuk!
Groetjes,
Micheline (van het creaclubje...)

Drs. Johan Arendt Happolati zei

Wonderlijke combinatie van poëtische taal, brutale beelden en een biologerend ritme.
Ik mag ook graag zulke dingen maken (plaatje, tekst, youtube), maar door het filmpje IN de tekst te plaatsen laat u alle sensaties tegelijkertijd op uw lezers inwerken.