Zonder is gezonder

Ge verwacht niet anders van mij (hoop ik, vermoed ik...) dan dat er aan mijn tuinactiviteiten GEEN vergif te pas komt. Daar zijn een miljoen reden voor... een beetje natuurvriend bekijkt die dingen nog niet eens.
Vandaar dan ook mijn grote woede, colère en verontwaardiging toen ik een ganse strook van mijn welig tierend gras rost zag zijn. Als in 'round up -rost'.
Mijnen buurman durft niet meer in mijn buurt te komen sinds ik doorheb dat hij zo zijn eigen middelen heeft ingezet tegen het oprukkend gras, waar hij zoveel schrik voor heeft. (Hij heeft meer schrik van gras dan van verdelgers) Ik kan wel een boompje opzetten, zeker na al mijn afplagactiviteiten van de voorbije tijd, dat ik het ook niet zo voor gras heb, maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt het te verwijderen met gif. Meneertje buurman dus blijkbaar wel.
Zonder iets te zeggen, zonder iets te vragen. Gewoon gif sproeien in de tuin van andere mensen. Van mensen die hun tuin bewust gifvrij houden en dat etaleren met een tuinbordje van de VELT. Van mensen die resoluut voor bio gaan. Op een stuk tuin nota bene dat vooral voor de kinderen voorzien is, dus waar ook nog eens 2 kleuters rondlopen.
Vergevorderde seniliteit kan hier misschien nog ingeroepen worden als verzachtende omstandigheid, maar voor de rest heb ik hier nog weinig woorden voor.  (Ik geef het toe ze, dat mijn gras wat aan de lange kant was door de ineens opschietende lente terwijl ik al een paar weken bijna niet uit mijn bed kon door elkaar opvolgende virussen en microben waar ik u de details van bespaar, maar die me belet hebben om veel in de tuin te werken -- maar dat noem ik geen goeie reden)

Zelden gebruik ik mijn blog als ventilatieplek voor persoonlijke issues, maar vandaag mag het eens, vind ik het gepermitteerd. Al was het maar omdat ge niet zou denken dat ik het zelf in mijn hoofd zou halen om zoiets te doen moest je hier toevallig passeren en mijn ros gras zien. De foto is wat slecht want gemaakt met de kodak van mijn kindjes...